::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
Taschen Books
FotoFactory Gay Photobooks
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
Transsexual Photobooks
BDSM PHOTOBOOKS
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
The L-Word
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
*** Σαν ΞžΒ£ΞžοΏ½ΞžΞŒΞžΞ…ΞŸΒΞžΒ± ***
LGBT People in History >> ΞžΒœΞžΒ¬ΞžΞ‰ΞžΞΞŸΒ‚
 
11 Μαΐου
Φίλιπο Ντε Πίσις

Το στυλ του ήταν ένας συνδυασμός μεταφυσικής και ιμπρεσσιονιστικής ζωγραφικής, παρ’ όλα αυτά όμως δεν θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τον αβαν-γκαρντ ζωγράφο Φίλιπο Ντε Πίσις σε κάποιο συγκεκριμένο είδος ζωγραφικής. Σε αρκετά απ’ τα έργα του συναντάμε εικόνες πόλεων, στιγμιότυπα από ζωές ανθρώπων, αλλά και υπέροχα αντρικά γυμνά. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από μια απαράμιλλη ηδονοθηρία.

Ως νεαρός άντρας ο Ντε Πίσις σπούδασε φιλολογία με σκοπό μια πιθανή καριέρα συγγραφέα. Ωστόσο η ζωγραφική παρέμενε η κύρια καλλιτεχνική του έκφραση, παρ’ όλα αυτά όμως η ποίηση αλλά και η πρόζα θα ήταν συμπληρωματικά στη ζωή του. Ήταν πολυτάλαντος.

H οικογένεια Ντε Πίσις, κατάγεται από την οικογένεια Τιμπερτέλλι που κατοικούσε στη Φερράρα από τον 14ο αιώνα. Ο πιο παλιός της οικογένειας, ο Φίλιπο Τιμπερτέλλι ντι Πίσα, ήταν οπλαρχηγός μισθοφορικού στρατού που είχε μεγάλη φήμη για τα κατορθώματά του στην Πίσα. Έτσι προς τιμήν αυτών, άλλαξε το όνομα από Τιμπερτέλλι σε Πίσις.

Η Φερράρα, ήταν διοικητικά στα χέρια σοσιαλιστών με αντικληρική διάθεση την εποχή που γεννήθηκε ο Φίλιπο ντε Πίσις στις 11 Μαΐου του 1896. Επειδή δε, η οικογένεια ήταν καθολική, ήταν κάπως απομονωμένη από την υπόλοιπη κοινωνική ζωή της πόλης. Πράγματι, η οικογένεια αποφάσισε να δώσει εκπαίδευση στα επτά παιδιά της ιδιωτικά από καθολικούς ιερείς και αργότερα σε ιδιωτικό σχολείο.

Ο μικρός Φίλιπο, άρχισε να σπουδάζει ζωγραφική από την ηλικία των έξι ετών, χωρίς όμως αυτό να είναι το αποκλειστικό ενδιαφέρον του. Τον συνάρπαζαν οι αντίκες, τον συνάρπαζε η φύση, είχε ιδιαίτερη αγάπη για τις πεταλούδες, από τις οποίες είχε τεράστια συλλογή.

Στα δεκαοκτώ του εγκαθίσταται στην Μπολόνια όπου σπουδάζει φιλολογία και φιλοσοφία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του θα γνωρίσει τους αδερφούς Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο και Άλπερτ Σαβίνιο. Μέσω αυτών και του κύκλου τους θα επιρρεαστεί από την Γαλλική αβάν-γκαρντ λογοτεχνία και τέχνη και θα έρθει σε επαφή με τους ποιητές Γκιγιώμ Απολινέρ και Τριστάν Τζαρά.

Μετά την αποφοίτησή του, θα μετακομίσει στη Ρώμη, όπου θα εργαστεί ως καθηγητής σε γυμνάσιο τέσσερα χρόνια. Παράλληλα αφιερώνεται στη ζωγραφική, με αντικείμενο ενδιαφέροντός του κυρίως αντικείμενα και τοπία. Η πρώτη έκθεση έργων του θα γίνει στην γκαλερί Galleria Bragaglia, το 1920.

Την ίδια εποχή θα ζωγραφίσει και πολλά πορτραίτα ανδρογυνικών προσώπων, χωρίς όμως να τα εκθέσει δημόσια. Ο ίδιος πίστευε ότι το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο.

Στην αρχή επίσης του 1920 αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι είναι ομοφυλόφιλος. Γράφει τις σεξουαλικές του φαντασιώσεις σε ημερολόγιο και ερωτεύεται έναν όμορφο νεαρό, ονόματι Μπέρτο. Ο ίδιος θα γράψει ότι αυτός ο νεαρός του προκαλούσε ένα «ντελίριο σκιρτημάτων στο σώμα και στην καρδιά».

Το 1925, θα μετακομίσει στο Παρίσι για να μελετήσει τη δουλειά των Γάλλων καλλιτεχνών. Ειδικά του Ευγένιου Ντελακρουά και του Μανέ, τους οποίους θαύμαζε. Πιθανότατα η απόφασή του αυτή προκλήθηκε από την πολιτική κατάσταση στην Ιταλία που τότε κυριαρχούνταν από φασιστικό καθεστώς.

Παρ’ ότι πολιτικά ο Ντε Πίσις χαρακτήριζε τον εαυτό του ουδέτερο, οι Ιταλικές εφημερίδες τον κατηγόρησαν για προδοσία επειδή εγκατέλειψε την πατρίδα του.

Στο Παρίσι γνωρίζει σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Ματίς, ο Κοκτώ, ο Πικάσσο και ο Τζέιμς Τζόυς, ανάμεσα στους άλλους. Ο Ντε Κίρικο βρισκόταν πάντα στον κύκλο του.

Ο Ντε Πίσις εξακολουθεί να ζωγραφίζει στιγμιότυπα από ζωές ανθρώπων και της πόλης. Αρκετά από τα έργα του θα συμπεριληφθούν στο βιβλίο Questo è Parighi (Η ζωή στο Παρίσι – 1931) που το έγραψε ο φίλος του Τζιοβάννι Κομίσιο.

Την ίδια εποχή θα ζωγραφίσει πολλές γυμνές αντρικές φιγούρες όπως το Nudino sulla pelle di tigre (Γυμνός άντρας με δέρμα τίγρης – 1931). Συνήθως ζωγραφίζει μοντέλα που είναι νεαροί εργάτες τους οποίους γνωρίζει στον δρόμο. Στα ημερολόγιά του υπάρχουν αρκετά σχόλια γι’ αυτούς.

Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’30 θα ταξιδέψει στην Αγγλία όπου θα γνωρίσει τους καλλιτέχνες Βανέσα Μπελ και Ντάνκαν Γκραντ της Σχολής του Μπλούμσμπερι. Επίσης κάνει αρκετές επιτυχημένες εκθέσεις στο Λονδίνο.

Με το ξέσπασμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου θα επιστρέψει στην Ιταλία και θα μείνει στο Μιλάνο. Οι φασιστικές αρχές ακόμη τον υποψιάζονται και απειλούν ότι θα τον συλλάβουν για «έκλυση των ηθών».

Μετά την πτώση του φασιστικού καθεστώτος μετακομίζει στη Βενετία όπου εκεί γνωρίζει μεγάλη αναγνώριση ως εκκεντρικός καλλιτέχνης. Κυκλοφορεί με παράξενα ρούχα στους δρόμους και με έναν πολύχρωμο παπαγάλο στον ώμο του. Αποκτά δικό του σπίτι και την προσωπική του γόνδολα.

Αφοσιώνεται στη μελέτη του αντρικού γυμνού και γράφει πυρετωδώς στα ημερολόγιά του σημειώσεις για τα μοντέλα του, έκπαγλου καλλονής. Ένα από τα πιο όμορφα μοντέλα του, ο Μπρούνο Σκάρπα γίνεται ο γονδολιέρης του.

Το 1948 αφιερώνεται ένα ολόκληρο δωμάτιο στην Μπιενάλε της Βενετίας σε τριάντα έργα του. Παρ’ όλα αυτά δεν κερδίζει το μεγάλο βραβείο. Ο λόγος: οι έντονες ομο-ερωτικές του αναφορές.

Κατά τη δεκαετία του ’50 αντιμετωπίζει ψυχολογικές διαταραχές και νοσηλεύεται σε νευρολογική κλινική του Μιλάνου μέχρι το θάνατό του στις 2 Απριλίου του 1956.

Βιβλιογραφία

Gale, Matthew, and Valerio Rivosecchi. "De Pisis, (Luigi) Filippo (Tibertelli)." The Dictionary of Art. Jane Turner, ed. New York: Grove's Dictionaries, 1996. 8:772.
Parmesani, Loredana. "Filippo De Pisis." Flash Art 110 (January 1983): 32-35.
Schwabsky, Barry. "The Paintings of Filippo De Pisis." Arts Magazine 62 (January 1988): 56-57.
Seymour, Mark. "De Pisis, Filippo." Who's Who in Gay & Lesbian History From Antiquity to World War II. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, eds. London and New York: Routledge, 2001. 123-125.
Zanotto, Sandro. Filippo De Pisis ogni giorno. Vicenza, Italy: Neri Pozza Editore, 1996.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
12 Μαΐου
Μπρους Βέλερ


Φωτογραφία από την ιστορική συνάντηση στον Λευκό Οίκο
Ο αμερικανός ακτιβιστής και επιστήμονας Μπρους Βέλερ υπήρξε μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στο απελευθερωτικό κίνημα των ομοφυλόφιλων και στον αγώνα κατά του hiv/aids.

Το πλήρες του όνομα ήταν Μπρους Ρεϊμόντ Βέλερ και γεννήθηκε στις 12 Μαΐου του 1934 στη Μινεάπολη. Η φιλοδοξία του να γίνει επιστήμονας τον έφερε στο Ριντ Κόλετζ του Όρεγκον, όπου αποφοίτησε με άριστα το 1956. Συνεχίζει τις σπουδές του με υποτροφία στη Νέα Υόρκη όπου θα πάρει το διδακτορικό του στην βιολογία (με εφαρμογές στη βιογενετική) πέντε χρόνια αργότερα.

Ο Βέλερ θα συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο του Ροκφέλερ, ως βοηθός καθηγητής και ερευνητής. Προτάθηκε για τη θέση του συνεργαζόμενου καθηγητή το 1966 και είναι ο νεότερος στην ιστορία του πανεπιστημίου που προτάθηκε για τόσο υψηλή θέση και την κατέκτησε.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Πανεπιστήμιο του Ροκφέλερ, εξέδωσε τέσσερα βιβλία και πάρα πολλά επιστημονικά άρθρα.

Στην ηλικία των 29 ετών παντρεύεται και γίνεται πατέρας τριών παιδιών, παρ’ ότι παραδέχεται ότι είναι ομοφυλόφιλος. Θα χωρίσει αργότερα κάνοντας μεγάλη δικαστική μάχη φτάνοντας στο Ανώτατο Δικαστήριο για να έχει εκείνος την επιμέλεια των παιδιών του.

Η υπόθεση γίνεται γνωστή σε όλη την Αμερική και αποτέλεσε μία μάχη-ορόσημο για τα γκέι και λεσβιακά δικαιώματα. Την κερδίζει. Αυτή η περιπέτεια θα αλλάξει άρδην τη ζωή του Βέλερ, ο οποίος αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη πανεπιστημιακή του έδρα και μια μεγάλη καριέρα για να αφιερώσει τη ζωή του στα γκέι δικαιώματα.

Ο Βέλερ ήταν από τους ιδρυτές της οργάνωσης Gay Activists Alliance (GAA) της οποίας γίνεται πρόεδρος. Ο ίδιος δεν θεωρεί τον εαυτό του ως ένα από τα προεξάρχοντα μέλη της οργάνωσης, αλλά ως ένα απλό μέλος που μάχεται. Πράγματι, παίρνει μέρος σε πολλές εκδηλώσεις «ακτιβισμού δρόμου», σε δράσεις με σκοπό να κινηθεί το δημόσιο ενδιαφέρον και να προσελκύσει τα μίντια, δράσεις επιτυχείς, αφού σιγά-σιγά η GAA καταφέρνει να μπει στο μέινστρημ της πολιτικής ατζέντας. Παρ’ όλα αυτά οι ιδέες του γνωρίζουν μικρή υποστήριξη απ’ τους συντρόφους του και παραιτείται το 1973.

Αμέσως μετά ιδρύει την οργάνωση National Gay Task Force (NGTF), η οποία αργότερα, το 1986 θα αλλάξει το όνομά της σε National Gay and Lesbian Task Force, ώστε να συμπεριλαμβάνει και τις ομοφυλόφιλες γυναίκες. Τα οικονομικά προβλήματα είναι πολύ έντονα στην αρχή, όμως ο Βέλερ επιμένει, μένοντας πιστός στο όραμά του να κτίσει μιαν οργάνωση με ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων προς όφελος της λοατ κοινότητας, από προτάσεις για νόμους κατά των διακρίσεων έως την απαλοιφή από τον κατάλογο των ψυχιατρικών διαταραχών της ομοφυλοφιλίας, αλλά και τις παρεμβάσεις στα δημόσια ώστε οι ομοφυλόφιλοι άντρες και γυναίκες να πάψουν να έχουν αρνητική εικόνα.

Κατά τη διάρκεια της προεδρικής καμπάνιας του 1976, ο Βέλερ και η Τζιν Ο’ Λίρι, προσπαθούν να συμπεριληφθούν τα γκέι και λεσβιακά δικαιώματα στην πολιτική πλατφόρμα των Δημοκρατικών. Παρ’ ότι η προσπάθειά του αποτυγχάνει, ανοίγονται οι πρώτοι δρόμοι συνεργασίας. Πράγματι ο νεοεκλεγείς Midge Costanza, στην θέση του βοηθού του Τζίμι Κάρτερ κάνει τις πρώτες απόπειρες να υποστηριχθούν τα γκέι δικαιώματα από του δημοκρατικούς. Στη συνέχεια, με την βοήθειά του, καταφέρνουν και κλείνουν ραντεβού στον Λευκό Οίκο μαζί με άλλα δώδεκα μέλη της NGTF με σκοπό να περάσουν οι πρώτοι νόμοι κατά των διακρίσεων.

Μαζί με την Ο’ Λίρι εργάζονται συστηματικά και με πάθος για να γίνει η NGTF, εθνική οργάνωση. Ταξιδεύουν σε όλη τη χώρα για να βοηθήσουν γκέι άντρες και γυναίκες να εκλεγούν σε δημόσιες θέσεις, χρησιμοποιώντας κάθε φορά την εμπειρία της έστω αποτυχημένης προηγούμενης φοράς. Τα αποτελέσματα δεν αργούν να φανούν.

Ωστόσο το 1978, ο Βέλερ εγκαταλείπει την NGTF και μαζί με τον σύντροφό του Richard Lucik, εγκαθίστανται στην Καλιφόρνια, όπου ιδρύουν το ίδρυμα Mariposa Education and Research Foundation. Το ίδρυμα επικεντρώνει τις έρευνες και τις προσπάθειες του στην μελέτη της ομοφυλοφιλικής σεξουαλικότητας και την διάδοση των ομοφυλοφιλικών δικαιωμάτων.

Ένα από τα πρώτα πρότζεκτς της Mariposa, ήταν η ανέγερση ενός μνημείου για την επέτειο των δέκα χρόνων από την εξέγερση του Στόουνγωλ, το οποίο φιλοτέχνησε ο Τζορτζ Σίγκαλ. Τελικά το έργο ολοκληρώνεται το 1980, αλλά ανεγείρεται αρκετά αργότερα. Χρηματοδοτήθηκε από το Mildred Andrews Fund και εξέγειρε πολλές αντιρρήσεις. Οι κάτοικοι της περιοχής που ζούσαν στην ιστορική Christopher Street, οι πιο πολλοί εξ αυτών Ιταλικής καταγωγής καθολικοί, εναντιώθηκαν στην ανέγερση ενός γλυπτού με γκέι και λεσβιακή θεματική. Τελικά μετά από πολλές αντιπαραθέσεις το γλυπτό που ονομάζεται "Gay Liberation," που αναπαριστά ένα ζευγάρι αντρών και ένα ζευγάρι γυναικών να κάθονται σε ένα παγκάκι βρίσκει την θέση του το 1992 εκεί που βρισκόταν το Stonewall Inn. Επίσης, ένα αντίγραφό του βρίσκεται στον κήπο του πανεπιστημίου του Στάνφορντ, στο Palo Alto της Καλιφόρνια.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν αρχίζει να εξαπλώνεται η πανδημία του AIDS, ο Βέλερ επιστρέφει στην επιστήμη του, κάνοντας έρευνες σε διάφορες μορφές προφυλακτικών και σε σπερματοκτόνα με σκοπό την εμπόδιση της μετάδοσης των σεξουαλικώς μεταδιδομένων ασθενειών. Θα εργαστεί από κει και πέρα συστηματικά στην καταπολέμηση του AIDS και στην υποστήριξη των οροθετικών.

Ο ίδιος υπήρξε θύμα του ιού δίνοντας την μάχη έως τις 13 Φεβρουαρίου του 1994 που άφησε την τελευταία του πνοή, πλήρης δράσης. Πεθαίνει στην Τοπάνγκα της Καλιφόρνια στην αγκαλιά της οικογένειάς του, που πάντα τον υποστήριζε, του συντρόφου του Richard Lucik, των δύο γιών του Γιόν και Κρίστοφερ Βέλερ, της κόρης του Σούζαν και της αδερφής του Νάνσυ.

Βιβλιογραφία

Clendinen, Dudley, and Adam Nagourney. Out for Good: The Struggle to Build a Gay Rights Movement in America. New York: Simon & Schuster, 1999.
McWhirter, David P. "In Memoriam." Journal of Sex Research 31 (November 1994): 325.
Saxon, Wolfgang. "Dr. Bruce Voeller is Dead at 59; Helped Lead Fight against AIDS." New York Times (February 24, 1994): D20.

Πηγή Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
13 Μαΐου
Αρμιστηντ Μωπέν


Ο Άρμιστηντ Μωπέν (αριστερά) με τον σύντροφό του Κρίστοφερ Τέρνερ, στο Φεστιβάλ Σάντανς το 2006.
Από τους πιο γνωστούς συγγραφείς και κριτικούς, ο Αρμιστηντ Μωπέν, πλαισιώνει πολλά από τα έργα του με γκέι χαρακτήρες δημιουργώντας ένα κοινωνικό ανάγλυφο της ιστορίας του Σαν Φρανσίσκο, κυρίως στις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

Πολλοί τολμούν να συγκρίνουν το Μωπέν, με τον Τσαρλς Ντίκενς: και οι δύο έγραψαν μία θεματική σειρά ιστοριών, και οι δύο έγραψαν έργα για το ‘μεγάλο’ κοινό, και οι δύο εξετάζουν κριτικά το κοινωνικό περιβάλλον της πόλης που αναφέρονται. Χώρος αναφορά του Ντίκενς το Λονδίνο, του Μωπέν το Σαν Φρανσίσκο. Στα έργα και των δύο υπάρχει ένα αμάγαλμα χαρακτήρων: άνθρωποι ναυάγια, αλήτες του δρόμου, υποκριτές της υψηλής κοινωνίας, μεσοαστοί, και στο επίκεντρο πάντα μία ομάδα ανθρώπων (διαφορετική στον καθένα) που προσπαθεί να έρθει στην επιφάνεια.

Το πλήρες του όνομα ήταν Armistead Jones Maupin, Jr. και γεννήθηκε στις 13 Μαίου του 1944 σε μια συντηρητική οικογένεια της Βορείου Καρολίνας. Το πρώτο του μυθιστόρημα το έγραψε μαθητής ακόμη, με τίτλο Daily Tar Heel. Τελειώνοντας το σχολείο γράφτηκε στη νομική σχολή, την οποία αργότερα εγκατέλειψε για να εργαστεί στην τηλεόραση.

Θα υπηρετήσει στο ναυτικό, κάνοντας αρκετά ταξίδια (ανάμεσα σ’ αυτά και στο Βιετνάμ), εργάστηκε για μικρό διάστημα στην εφημερίδα Τσάρλεστον, ώσπου τελικά να καταλήξει στο Σαν Φρανσίσκο το 1976 όπου άρχισε να γράφει στην εφημερίδα San Francisco Chronicle και εκεί δημοσίευσε τις ιστορίες του Tales of the City.

Αργότερα θα συλλέξει όλες αυτές τις ιστορίες για να τις εκδώσει σε τόμο.

Θα ακολουθήσει το Significant Others (1987), όπου το AIDS μπαίνει στη θεματολογία του, ενώ αργότερα θα εκδώσει το Maybe the Moon (1992).

Βιβλιογραφία

- Bass, Barbara Kaplan. "Armistead Maupin." Contemporary Gay American Novelists. Emmanuel Nelson, ed. Westport, Conn.: Greenwood, 1993. 254-259.
- Ross, Jean W. Interview. Contemporary Authors. Vol. 130. Detroit: Gale, 1990. 308-311.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
14 Μαΐου
Μάγκνους Χίρσφελντ

Ο Μάγκνους Χίρσφελντ υπήρξε γερμανός γιατρός, σεξολόγος και αγωνιστής για τα γκέι δικαιώματα. Γεννήθηκε στη πόλη Κόλμπεργκ (μετονομάστηκε Κόλομπζερκ) στις 14 Μαίου του 1868 σε μια οικογένεια Εβραίων.

Μεταξύ 1887 και 1888 σπούδασε στο Μπρέσλαου φιλοσοφία και φιλολογία και από το 1888 έως και το 1892 φαρμακευτική στο Στρασβούργο, το Μόναχο, τη Χαϊδελβέργη και το Βερολίνο. Το 1892 πήρε το διδακτορικό του. Μετά τις σπουδές του ταξίδεψε για εννιά μήνες στις Ηνωμένες Πολιτείες και μετά από σύντομη διαμονή του στο Μαδεμβούργο, εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο.

Το 1990 ανέπτυξε τη θεωρία γύρω από το «τρίτο – ενδιάμεσο φύλο». Τον ενδιέφερε η μελέτη μιας ευρείας γκάμας σεξουαλικοτήτων και επιθυμιών. Η επιστημονική του δουλειά επεξέτεινε αυτή του Καρλ Χάινριχ Ούλριχς και επιρρέασε σημαντικά τους Χάβελοκ Έλλις και Έντουαρντ Κάρπεντερ.

Ο Μάγκνους Χίρσφελντ μοίρασε τη ζωή του ανάμεσα στην επιστήμη του και το γράψιμο. Μετά από τα χρόνια που έκανε τη πρακτική του στο Μαδεμβούργο, το 1986, κυκλοφόρησε την μπροσούρα με τίτλο «Σαπφώ και Σωκράτης», ομοφυλοφιλικού περιεχομένου (κάτω από το ψευδώνυμο Th. Ramien). Το 1897 ίδρυσε μαζί με τον εκδότη Μαξ Σπέρ, τον δικηγόρο ‘Εντουαρντ Όμπεργκ και τον συγγραφέα Μαξ φον Μπούελερ την «Επιστημονική Ανθρωπιστική Επιτροπή». Ένας από τους κύριους σκοπούς της ομάδας ήταν η κατάργηση της Παραγράφου 175 του γερμανικού ποινικού κώδικα που από το 1871 έθετε εκτός νόμου την ομοφυλοφιλία. Το κύριο επιχείρημα ήταν ότι «ο νόμος αυτός ενθαρρύνει τους εκβιασμούς» και το σύνθημα που είχε χρησιμοποιηθεί ως μόττο ήταν «Δικαιοσύνη μέσω της Επιστήμης», το οποίο αντανακλούσε τα πιστεύω του Χίρσφελντ για μία επιστημονική κατανόηση της ομοφυλοφιλίας η οποία θα μπορούσε να εξαλείψει τον αποκλεισμό των ομοφυλόφιλων.

Ωστόσο όμως, μέσα στην ίδια την ομάδα, κάποιοι διαφωνούσαν μαζί του. Προσπαθούσαν να παραλληλίσουν την ομοφυλοφιλία με την αναπηρία χρησιμοποιώντας επιχειρήματα του τύπου «ας είμαστε ανεκτικοί με τους ομοφυλόφιλους, όπως με τους ανάπηρους». Διαφωνούσαν επίσης με την οπτική σεβασμού του Χίρσφελντ και του Ούλριχς προς τους θηλυπρεπείς ομοφυλόφιλους. Αυτές οι διαφωνίες δημιούργησαν ένα μικρό σχίσμα στην ομάδα. Πράγματι ο Μπένεντικτ Φριντλάαντερ μαζί με άλλους απεχώρησαν δημιουργώντας δική τους ομάδα.

Οι εναπομείναντες κάτω από την ηγεσία του Χίρσφελντ, κατάφεραν να συλλέξουν πάνω από 5.000 υπογραφές για την κατάργηση της Παραγράφου 175. Ανάμεσα στους υπογράφοντες θα βρεθούν πολύ σημαντικοί άνθρωποι της επιστήμης και των τεχνών όπως οι Albert Einstein, Hermann Hesse, Käthe Kollwitz, Thomas Mann, Heinrich Mann, Rainer Maria Rilke, August Bebel, Max Brod, Karl Kautsky, Stefan Zweig, Gerhart Hauptmann, Martin Buber, Richard von Krafft-Ebing και Eduard Bernstein.

Η πρόταση για αναθεώρηση της παραγράφου, ήρθε στο Ράιχσταχ το 1898 υποστηρίχτηκε όμως μόνο από τη μειοψηφία του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και εξανάγκασε αρκετούς τότε νομικούς να αποκαλύψουν την ομοφυλοφιλία τους, μετά την υποστήριξη της αναθεώρησης.

Το 1904, συμμετείχε και στην Bund fur Mutterschutz (Συμβούλιο για την προστασία της μητρότητας), το οποίο εργαζόταν για την αποποινικοποίηση της άμβλωσης και τα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία.

Το 1921 οργάνωσε το Πρώτο Συμβούλιο για την Σεξουαλική Αναθεώρηση το οποίο οδήγησε με τη σειρά του στην ίδρυση του στον Παγκόσμιο Σύνδεσμο για την Σεξουαλική Αναθεώρηση. Γίνονται οι συναντήσεις στη Κοπεγχάγη (1928), Λονδίνο (1929), Βιέννη (1930) και Μπρνό (1932). Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τον όρο «τρανσβεστισμός».

Ο Χίρσφελντ ήταν συν-συγγραφέας και έπαιξε στο φιλμ Anders als die Andern (Διαφορετικοί απ’ τους άλλους), όπου εκεί ο Κόνραντ Βέιντ έπαιξε τον πρώτο ομοφυλόφιλο χαρακτήρα στην ιστορία του σινεμά.

Το 1919 ίδρυσε το ινστιτούτο Institut für Sexualwissenschaft (Ινστιτούτο Σεξουαλικής Έρευνας) στο Βερολίνο. Το ινστιτούτο διέθετε μία πολύ ευρεία βιβλιοθήκη που περιείχε ότι τίτλο σχετικό με θέματα σεξουαλικότητα υπήρχε την εποχή εκείνη, παρείχε βοήθεια σε άτομα που είχαν συμβουλές και φαρμακευτική βοήθεια. Το ινστιτούτο επίσης στέγασε Μουσείο του Σεξ για εκπαιδευτικούς σκοπούς που το επισκέπτονταν ακόμη και σχολεία.

Όταν όμως οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία το 1933 κατέστρεψαν το ινστιτούτο και έκαψαν τη βιβλιοθήκη του στις 6 Μαΐου του 1933. Ο Χίρσφελντ εγκατέλειψε την Γερμανία και δεν επέστρεψε ποτέ. Πέθανε από καρδιακό επεισόδιο το 1935 στη Νίς της Γαλλίας.

Εργασίες του Χίρσφελντ

- Racism
- Homosexuality of Men and Women
- The Transvestites: The Erotic Drive to Cross-Dress, Prometheus Books.
- Men and Women: The World Journey of a Sexologist
- The Sexual History of the World War, Cadillac Publishing Co., 1946.

Βιβλιογραφία

- Dose, Ralf Magnus Hirschfeld: Deutscher, Jude, Weltbürger. Teetz, Hentrich und Hentrich, 2005.
- Herzer, Manfred Magnus Hirschfeld: Leben und Werk eines jüdischen, schwulen und sozialistischen Sexologen. Second edition. Hamburg, MännerschwarmSkript-Verlag, 2001.
- Kotowski, Elke-Vera & Julius H. Schoeps (ed.) Der Sexualreformer Magnus Hirschfeld. Ein Leben im Spannungsfeld von Wissenschaft, Politik und Gesellschaft. Berlin, Bebra, 2004.
- Wolff, Charlotte. Magnus Hirschfeld: A Portrait of a Pioneer in Sexology. London, Quartet Books, 1986.

Πηγές: Glbtq.Com, Wikipedia
   
 
εισάγετε την κριτική σας
15 Μαΐου
Μπάρμπαρα Χάμερ

Μία από τις πιο παραγωγικές λεσβίες φεμινίστριες κινηματογραφίστριες, η Μπάρμπαρα Χάμερ είναι δημιουργός πάνω από ογδόντα πειραματικών φιλμ μικρού μήκους.

Η Μπάρμπαρα Χάμερ, γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1939 στο Χόλιγουντ. Παρ’ ότι δεν σπούδασε σε κινηματογραφική σχολή, πήρε σπουδές ψυχολογίας και αγγλικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, στο UCLA.

Η Χάμερ συνδύασε το ενδιαφέρον της με τα κοινά – ακτιβισμό και την έμφυτη τάση της προς την τέχνη. Αρχικά εργάστηκε ως καθηγήτρια στο Marin County Juvenile Hall, και το 1967 σε ηλικία 28 ετών γύρισε το πρώτο φιλμ μικρού μήκους με τίτλο Schizy, στο οποίο αναφέρεται στην προσωπική ιστορία αποκάλυψης της ομοφυλοφιλίας της. Ξεκίνησε με πολιτικό φιλμ και πράγματι αυτός θα είναι ο χαρακτήρας των περισσότερων φιλμ που θα κάνει: πολιτικός και προσωπικός.

Η Χάμερ εγκατέλειψε την ετεροφυλοφιλική της ζωή μετά το Schizy, χωρίζοντας τον πρώην άντρα της και αφιερώθηκε στον σινεμά με μια οπτική μη γραμμική και καθαρά πειραματική. Η στάση της απέναντι στα πράγματα ήταν στην κατεύθυνση που είχαν χαράξει οι ριζοσπαστικές λεσβίες σεπαρετίστριες. Ένα από τα πρώτα της φιλμ που κάνει αίσθηση είναι το Dyketactics του 1974, για το οποία η ίδια δηλώνει ότι θέλει να το δει μόνο το γυναικείο κοινό.

Περνώντας ο χρόνος η Χάμερ εγκαταλείπει τον ριζοσπαστισμό, ορμώμενη απ’ την επιθυμία της να αγγίξει το ευρύτερο κοινό και συχνά η μαχητική της στάση, γίνεται λυρική. Παραδείγματα τέτοιων ταινιών είναι το Women's Rites (1974) και Sappho (1978). Δεν χάνει όμως το ενδιαφέρον της για την γυναικεία σεξουαλικότητα (Multiple Orgasm -1977).

Κάποια απ’ τα πιο τυπικά και ενδιαφέροντα έργα της είναι τα Nitrate Kisses (1992), Tender Fictions (1995), Lot in Sodom (1933) με πιό πρόσφατη την History Lessons (2000).

Βιβλιογραφία

- Hammer, Barbara. "The Politics of Abstraction." Queer Looks: Perspectives on Lesbian and Gay Film and Video. Pratibha Parmara, Martha Gever, and John Greyson, eds. New York: Routledge, 1993. 70-75.
- Harvey, Dennis, "History Lessons." Variety: The International Entertainment Weekly (July 10-16, 2000).
- Kaplan, E. Ann. Women and Film: Both Sides of the Camera. New York: Methuen, 1983.
- Morris, Gary. "Tender Fictions: Barbara Hammer's Truth Club." Bright Lights Film Journal 17 "http://www.brightlightsfilm.com/17/08c_tender.html"
- Zita, Jacqueline. "Counter Currencies of a Lesbian Iconography: The Films of Barbara Hammer." Jump Cut 24 (1981).

Πηγή Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
16 Μαΐου
Adrienne Rich

Η Adrienne Rich, έβαλε την τέχνη στην πολιτική και παράλληλα πολιτικοποίησε την τέχνη. Είναι μία από τις πλέον πολυδιαβασμένες λεσβίες αμερικανίδες ποιήτριες.

Διατήρησε σε όλη της τη ζωή με συνέπεια το ηθικό και καλλιτεχνικό της όραμα, τις δικές της φιλοσοφικές αντιλήψεις και καλλιτεχνικές υπευθυνότητες. Η ποιήτρια και κριτικός Alicia Ostriker, αναφέρεται στην Rich, ως «ποιήτρια των ιδεών» η οποία «δεν μπορεί να αντιληφθεί είτε την ιδιωτική είτε την προσωπική ζωή αλλιώς απ’ το κίνητρο να αλλάξει κάποιος τη ζωή του, την ζωή των άλλων, να αλλάξει τον κόσμο».

Στην αμερικάνικη ποιητική σκηνή, όπου τα προγράμματα δημιουργική βασιλεύουν και υπόσχονται να διδάξουν τη φόρμα και την τεχνική, η Rich, μάστορας της φόρμας και της τεχνικής, επιμένει, «παλιο-μοδίτικα», να αρνείται να ταυτίσει την ποίηση με την εξιδανίκευση τη δομής και συστηματικά ακολουθεί τους δρόμους που εκείνη πιστεύει ότι μέσω της τέχνης μπορεί να δοθεί η ώθηση για την αλλαγή.

Πράγματι ο κριτικός, David Kalstone, θεωρεί τη συλλογή της The Will to Change (1971), «μία εξαιρετική ποιητική συλλογή μα όχι μόνο αυτό. Ένα βιβλίο που έχει μέσα του τον αέρα της αλλαγής».

Οι αναγνώστες της, μπορεί να συμφωνούν, μπορεί και όχι με την Rich, σίγουρα όμως κανείς δεν θα μπορούσε να διαβάσει κάποια συλλογή της λέγοντας «αυτό είναι μόνο ποίηση» ή λέγοντας «α, εδώ έχουμε άλλο ένα κομμάτι όμορφης πρόζας από μία πολύ καλή ποιήτρια».

Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου του 1929 σε μία αρκετά εύπορη και καλλιεργημένη οικογένεια στη Βαλτιμόρη. Από μικρή έγραφε ποίηση με την ενθάρρυνση του πατέρα της και την υποστήριξη της πλούσιας προ-βικτωριανής, προ-ραφαηλιτικής βιβλιοθήκης της οικογένειάς της. Το 1951 πήρε το πτυχίο της στη λογοτεχνία από το Radcliffe College και λίγο αργότερα εξέδωσε την πρώτη ποιητική της συλλογή A Change of World, την οποία ο Ώηντεν, πρότεινε για το βραβείο Yale Younger Poets Award.

Το 1953 παντρεύτηκε τον οικονομολόγο Alfred Conrad, καθηγητή στο Χάρβαρντ. Απέκτησαν μαζί τρία παιδιά, αγόρια, μεταξύ του 1955 και του 1959 και μετακόμισε με την οικογένειά της στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης έως το 1966 που θα το εγκαταλείψει για τη Νέα Υόρκη. Μαζί με τον σύζυγό της υπήρξε θερμή υποστηρήκτρια των διαδηλώσεων κατά του πολέμου στο Βιετνάμ.

Η Rich, σκιαγράφησε τις «περιδινούμενες επιθυμίες» της στο A Valediction Forbidding Mourning – 1970 και ακολούθως εγκατέλειψε το γάμο της. Την ίδια χρονιά αυτοκτονεί ο πρώην σύζυγός της. Από το 1976 θα μοιραστεί τη ζωή της με την Michelle Cliff. Αρχικά θα εγκατασταθούν στο Montague της Μασαχουσέτης, και το 1984 θα μετακομίσουν στην Santa Cruz της Καλιφόρνια που ζουν έως σήμερα.

Τον Φεβρουάριο του 2003, μαζί με άλλους ποιητές και ποιήτριες οργάνωσαν διαμαρτυρία κατά του πολέμου στο Ιράκ, αρνούμενοι να συμμετέχουν στο αφιέρωμα του Λευκού Οίκου με τίτλο «Ποίηση και Αμερικανική Φωνή».

Ανάμεσα στα πολλά βραβεία της ήταν: 1986 - Ruth Lilly Poetry Prize, 1992 - Poets' Prize, 1997 - Wallace Stevens Award of the Academy of American Poets, 2004 - National Book Critics Circle Award in Poetry for School Among the Ruins, και το 2006 - National Book Foundation.

Η ίδια είχε πει:

Ένα ποίημα, δεν μπορεί να μας απελευθερώσει από τον στραγγαλισμό της ύπαρξης, μπορεί όμως να αποκαλύψει τις επιθυμίες και τις διαθέσεις μας κάτω από το υπόστρωμα των αναγκών της ζωής μας, τα χαλκευμένα θέλω και ανάγκες μας, τις παρορμήσεις, όλα όσα αποδεχόμαστε ως δικά μας. Η ποίηση δεν είναι μία φιλοσοφική ή ψυχολογική κυανοτυπία. Είναι ένα εργαλείο ενσωματωμένης εμπειρίας (...)

Βιβλιογραφία

Alkalay-Gut, Karen. "The Lesbian Imperative in Poetry." Contemporary Review 24 (1983): 209-211.
Bennett, Paula. My Life a Loaded Gun: Female Creativity and Feminist Poetics. Boston: Beacon, 1986; rpt. My Life a Loaded Gun: Dickinson, Plath, Rich and Female Creativity. Urbana: University of Illinois Press, 1990.
Bulkin, Elly. "An Interview with Adrienne Rich." Conditions: One: A Magazine of Writing by Women with an Emphasis on Writing by Lesbians 1.1 (April 1977); and "An Interview with Adrienne Rich." Conditions: Two 1.2 (October 1977).
Carruthers, Mary J. "The Re-Vision of the Muse: Adrienne Rich, Audre Lorde, Judy Grahn, Olga Broumas." The Hudson Review 36.2 (Summer 1983): 293-322.
Cooper, Jane Roberta, ed. Reading Adrienne Rich: Reviews and Re-Visions, 1951-1981. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1984.
DeShazer, Mary K. Inspiring Women: Reimagining the Muse. New York: Pergamon Press, 1986.
Diehl, Joanne Feit. Women Poets and the American Sublime. Bloomington: Indiana University Press, 1990.
DuPlessis, Rachel Blau. "The Critique of Consciousness and Myth in Levertov, Rich and Rukeyser." Feminist Studies 3.1-2 (1975): 199-221.
Erkkila, Betsy. The Wicked Sisters: Women Poets, Literary History & Discord. New York: Oxford University Press, 1992.
Farwell, Marilyn R. "Adrienne Rich and an Organic Feminist Criticism." College English 39.2 (1977): 191-203.
Ferguson, Ann, Jaquelyn N. Zita, and Kathryn Pyne Addelson. "Viewpoint: On 'Compulsory Heterosexuality and Lesbian Existence': Defining the Issues." Signs 7.1 (Autumn 1981): 158-199.
Friedman, Susan Stanford. "'I Go Where I Love': An Intertextual Study of H.D. and Adrienne Rich." Signs 9.2 (Winter 1983): 228-245.
Gelpi, Barbara Charlesworth, and Albert Gelpi, eds. Adrienne Rich's Poetry: Texts of the Poems; The Poet on Her Work; Reviews and Criticism. New York: W.W. Norton, 1975.
Hedley, Jane. "Surviving to Speak New Language: Mary Daly and Adrienne Rich." Hypatia 7.2 (Spring 1992): 40-62.
Kalstone, David. Five Temperaments: Elizabeth Bishop, Robert Lowell, James Merrill, Adrienne Rich, John Ashbery. New York: Oxford University Press, 1977.
McDaniel, Judith. Reconstructing the World: The Poetry and Visions of Adrienne Rich. Argyle, N.Y.: Spinsters Ink, 1979.
Ostriker, Alicia. "Her Cargo: Adrienne Rich and the Common Language." American Poetry Review 6.4 (1979): 6-10; rpt. Writing Like a Woman. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1983.
Schwarz, Judith. "Questionnaire on Issues in Lesbian History." Frontiers: A Journal of Women's Studies 4.3 (1979): 1-12.
Stimpson, Catharine. "Adrienne Rich and Lesbian/Feminst Poetry." Parnassus: Poetry in Review 12-13 (1985): 249-268.
Strine, Mary S. "The Politics of Asking Women's Questions: Voice and Value in the Poetry of Adrienne Rich." Text and Performance Quarterly 9.1 (January 1989): 24-41.

Πηγή: Glbtq.Com, Wikipedia

.
Adrienne Rich: At a Glance

   
 
εισάγετε την κριτική σας
17 Μαΐου
Ρόμπιν Μωμ

Γόνος πλούσιας και ισχυρής οικογένειας, ο Ρόμπιν Μωμ επαναστάτησε από νωρίς κατά των προσδοκιών του πατέρα του. Ο Ρόμπιν Μωμ υπήρξε ένας δημιουργικότατος συγγραφέας που έδειχνε με επιθετικό τρόπο την ομοφυλοφιλία του, ενώ στο έργο του συναντά κανείς συχνά ομοφυλόφιλους χαρακτήρες.

Ο Ρόμπιν Μωμ, ήταν ο μικρότερος γιος του Frederick Herbert Maugham, υπουργού εξωτερικών της Αγγλίας. Το πλήρες του όνομα ήταν Robert Cecil Romer Maugham και γεννήθηκε στις 17 Μαίου του 1916. Πήρε εκπαίδευση στο Highfield, στο Eton, στο Trinity College, και στο Cambridge. Ο πατέρας του τον πίεσε να γίνει νομικός, εκείνος όμως είχε ήδη χαράξει τον προσωπικό του δρόμο.

Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, υπηρέτησε σε μηχανοκίνητο τμήμα στρατού στη δυτική έρημο όπου εμβαπτίστηκε στη δράση. Εργάστηκε επίσης ως εμπιστευτικός γραμματέας στον διευθυντή της Εθνικής Καμπάνιας Υπηρεσιών και έγινε στενός φίλος του Winston Churchill.

Ο Ρόμπιν Μωμ είχε μία σχέση αγάπης-μίσους με την φημισμένη οικογένειά του. Από τη μια μεριά χρησιμοποιούσε επιμελώς το όνομα της οικογενείας του και τη σύνδεσή του με τον φημισμένο θείο του Σώμερσετ Μωμ, ώστε να βοηθήσει την καλλιτεχνική καριέρα του. Απ’ την άλλη μεριά, διακατέχετο απ’ την εμμονή να ξεφύγει από τη σκιά του τύραννου πατέρα του.

Ο Ρόμπιν Μωμ αναγνώρισε από νωρίς τον εαυτό του ως ομοφυλόφιλο, γεγονός που διαπερνά όλο το λογοτεχνικό του έργο. Στη νουβέλα του The Wrong People (1967), αναφέρεται στο θέμα της παιδεραστίας και αντιλαμβανόμενος το σκάνδαλο που θα προκύψει, την εκδίδει με το ψευδώνυμο David Griffin. Ο Σώμερσετ Μωμ, βλέπει τις κινήσεις του ανεψιού του μη σοφές και απομακρύνεται απ’ αυτόν.

Ο Ρόμπιν Μωμ υπήρξε ένας από τους πιο δημιουργικούς συγγραφείς έχοντας δημοσιεύσει 30 περίπου έργα. Ανάμεσα σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονται τα Line on Ginger (1949, το οποίο αργότερα εμφανίστηκε με τον τίτλο The Intruder), The Last Encounter (1972), Enemy (1983), αρκετές συλλογές διηγημάτων, δύο αυτοβιογραφίες (μία εξ αυτών θεωρείται αρκετά σημαντική, πρόκειται για την Somerset and All the Maughams, 1966).

Κάποια απ’ τα έργα του έγιναν και ταινίες, όπως το The Servant (1949), το οποίο δραματοποίησε ο Χάρολντ Πίντερ και κύριους ρόλους ενσάρκωσαν οι ηθοποιοί Dirk Bogarde και James Fox.

Ο Μωμ ήταν αλκοολικός και αρκετά από τα μεταγενέστερα έργα του είχαν επηρεαστεί ίσως και συν-συγγραφεί από τον εραστή του Peter Burton.

Πέθανε στις 13 Μαρτίου του 1981, από επιπλοκές του διαβήτη στο Μπράιτον.

Βιβλιογραφία

- Burton, Peter. "Across the Great Divide." Amongst the Aliens: Some Aspects of a Gay Life. Brighton: Millivres Books, 1995. 103-107.
- _____. Parallel Lives. London: Gay Men's Press, 1985.
- Connolly, Cyril. "Introduction." The Wrong People by Robin Maugham. London: Heinemann, 1970. i-iii.
- Morgan, Ted. Maugham. New York: Simon and Schuster, 1980.

Πηγή: Wikipedia
   
 
εισάγετε την κριτική σας
18 Μαΐου
Ντον Μπάχαρντι


Πορτραίτο του Μπάχαρντι από τον Στάθη Ορφανό
Μέρος της δημόσιας αναγνώρισής του ως ζωγράφος, θεωρείται ότι την κέρδισε λόγω της μακροχρόνιας σχέσης του με τον μεγάλο μυθιστοριογράφο Κρίστοφερ Ισεργουντ. Όμως ο Μπάχαρντι υπήρξε ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης με ένα ιδιαίτερο ταλέντο, το οποίο αναγνωρίστηκε στις πολλές προσωπικές του εκθέσεις, ενώ αρκετά είναι τα έργα του που συμπεριλαμβάνονται σε συλλογές μουσείων.

Είναι βέβαια γεγονός ότι ο Μπάχαρντι είχε πάντα την ενθάρρυνση και την ακούραστη υποστήριξη του συντρόφου του Ισεργουντ, ο οποίος τον βοήθησε σημαντικά ιδιαίτερα στις αρχές της καριέρας του να αποκτήσει την αυτοπεποίθησή του. Επιπλέον, οι επαφές του Ισεργουντ στον κόσμο της βιομηχανίας του κινηματογράφου και των θεαμάτων τον έφεραν σε επαφή με πολλά πρόσωπα που στο μέλλον θα έκανε τα πορτραίτα τους.

Γεννήθηκε στο Λος Ατζελες, στις 18 Μαΐου του 1934. Ζωγράφιζε από πολύ μικρό παιδί και από την ηλικία των έντεκα ετών είχε αρχίσει να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα πορτραίτα. Εστίαζε στα πρόσωπα των ανθρώπων και ζωγράφιζε κυρίως με ακρυλικά, τότε. Το παιδικό του πάθος με τον κινηματογράφο, θα τον συνόδευε και στην ενήλικη ζωή του. Παρατηρούσε τα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα και ζωγράφιζε.

Ο Μπάχαρντι γνώρισε τον Ισεργουντ μόλις στα δεκαοκτώ του, όταν εκείνος ήταν ήδη τριάντα. Η διαφορά αυτή στην ηλικία των δύο συντρόφων ξένισε πολλούς κοινούς τους φίλους. Ο ίδιος ο Ισεργουντ στα μεμουάρ του, My Guru and His Disciple (1980), σημειώνει ότι «Εγώ ο ίδιος δεν ένιωθα ενοχή γι’ αυτό, ένιωθα όμως δέος από την συναισθηματική εσωτερικότητα της σχέσης μας, από την αρχή. Μία παράξενη αίσθηση ειμαρμένης, αλλά και αμοιβαίας ανακάλυψης. Το αντιλήφθηκα τότε, και αφοσιώθηκα ολόψυχα».

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, στα μεμουάρ του, Christopher and His Kind (1976), ο Ισεργουντ περιγράφει τον Μπάχαρντι ως «έναν ιδανικό σύντροφο στον οποίο δεν δίστασα στιγμή να αποκαλυφθώ και να αγαπηθώ γι’ αυτό που είμαι, όχι γι’ αυτό που υποκρινόμουν ότι ήμουν».

Ο Μπάχαρντι ήταν φοιτητής στη σχολή θεάτρου του UCLA όταν γνώρισε τον Ισεργουντ του 1952 και ξεκίνησε τότε η θυελλώδης σχέση τους, η οποία κράτησε έως τον θάνατο του Ισεργουντ, το 1986. Ο μεγάλος μυθιστοριογράφος, ήταν το πρώτο μοντέλο του εραστή του, ενώ ζωγράφισε πολλά ακόμη πορτραίτα του στη διάρκεια της σχέσης του, τόσο του ίδιου, όσο και πολλών διάσημων φίλων του.

Το 1956 σπούδασε ζωγραφική στην London's Slade School of Art, ενώ το 1961 έκανε την πρώτη του προσωπική έκθεση στην γκαλερί Redfern, στο Λονδίνο.

Οι εκθέσεις του που θα ακολουθήσουν θα έχουν μεγάλη επιτυχία και πολλά έργα του θα ζητηθούν από μουσεία, ενώ αρκετά βρίσκονται στα Metropolitan Museum of Art, Smithsonian, National Portrait Gallery in London, Princeton University, Fogg Art Museum of Harvard University και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Λος Ατζελες.

Επίσης πολλοί πίνακές του συμπεριλαμβάνονται σε λευκώματα. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα: One Hundred Drawings (1983), Drawings of the Male Nude (1985), από τις εκδόσεις Twelvetrees Press, καθώς και το Last Drawings of Christopher Isherwood (Faber and Faber, 1990).

Βιβλιογραφία

Bachardy, Don. Stars In My Eyes. Madison: University of Wisconsin Press, 2000.
www.americanartists.org.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
19 Μαΐου
Ντανιέλ Γκερέν

Μετά από μία μακρά καριέρα ως ακτιβιστής στο εργατικό και σοσιαλιστικό κίνημα, ο Ντανιέλ Γκερέν απεκάλυψε την ομοφυλοφιλία του στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και για το υπόλοιπο της ζωής του εργάστηκε συστηματικά στο πλευρό του απελευθερωτικού κινήματος ομοφυλοφίλων της Γαλλίας,

Ο Φρεντερίκ Μαρτέλ, χαρακτήρισε τον Ντανιέλ Γκερέν, «παππού του γαλλικού γκέι κινήματος», ο όρος όμως αυτός ίσως είναι παραπλανητικός. Ακόμη και αν το δεχτούμε ως αληθές, όπως ένας δημοσιογράφος έγραψε «αφιέρωσε τη ζωή του στην αγάπη του για τους άντρες και στην επανάσταση», ο Γκερέν, δεν αναμίχθηκε στα «γκέι πόλιτικς» πριν από τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Μέχρι τότε έκρυψε την ομοφυλοφιλία του, με τον φόβο ότι θα εκδιωχθεί από την ομοφυλοφοβική αριστερά.

Ο Γκερέν, γεννήθηκε στις 19 Μαΐου του 1904 σε μία πολύ ευκατάστατη και καλά δικτυωμένη κοινωνικά οικογένεια, γνωστή για τις φιλελεύθερες και ανθρωπιστικές αρχές της. Ως νεαρός, αντέδρασε στην πολιτική ατμόσφαιρα των δεκαετιών του ’20 και του ’30, απέρριψε την προνομιακή κοινωνική του θέση για να ενσκήψει στις αρχές της προλεταριακής επανάστασης. Ριζοσπαστικός, τόσο στις ιδέες, όσο και στη σεξουαλική του ζωή με αρρενωπούς άντρες της εργατικής τάξης. «Ήταν εκεί στο κρεβάτι μαζί τους, όταν ανακάλυψα την εργατική τάξη, πέρα από τις μαρξιστικές μπροσούρες», θα γράψει ο ίδιος το 1980.

Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι και στη συνέχεια εργάστηκε ως γραμματέας στον εκδοτικό οίκο της οικογενείας του, ενώ αργότερα ακολούθησε καριέρα δημοσιογράφου από το 1930 και αφιερώθηκε στους σκοπούς της επανάστασης.

Ταξίδεψε στις γαλλικές αποικίες της μέσης ανατολής και της ασίας και οι εμπειρίες του, τον οδήγησαν να γίνει εχθρός του ρατσισμού, της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Επισκέφτηκε επίσης την Γερμανία βλέποντας εκεί να γεννιέται ο ναζισμός. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου αρνήθηκε να ταχθεί στο στρατόπεδο των συμμάχων, θεωρώντας τους ιμπεριαλιστές, προτίμησε να εργαστεί ‘υπόγεια’ στο πλευρό των τροτσκιστών.

Μετά τον πόλεμο, έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ 1946-1949 και σοκαρίστηκε από την καταπίεση των αφρο-αμερικανών. Τη δεκαετία του ’60 ήταν από τους υποστηρικτές της ανεξαρτησίας της Αλγερίας από τη Γαλλία. Ήταν ήδη μέλος τροτσκιστικών-μαρξιστικών ομάδων με τάσεις προς τον αναρχισμό.

Η ομοφυλοφιλία του Γκερέν ήταν πάντα ένα κυρίαρχο κομμάτι της ζωής του, παρ’ ότι παντρεύτηκε το 1934 (σήμερα, η μοναχοκόρη του, Άνν Γκερέν, συνεχίζει να διακυρρύσει τις ιδέες του πατέρα της και, ο γιός της, Φαίζ Χεννί, διατηρεί ιστότοπο, αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του παππού του). Παρά του ότι προς τα έξω έδειχνε ένα ετεροφυλόφιλο προσωπείο – όπως και ο πατέρας του πριν απ’ αυτόν – έκανε πολλές ομοφυλοφιλικές σχέσεις μέχρι το τέλος της ζωής του. Μάλιστα μία απ’ τις σοβαρές του σχέσεις έκανε σε ηλικία 77 ετών με έναν νεαρό 17 χρονών!

Ο Γκερέν έγραψε τα πρώτα του άρθρα υπερασπιζόμενος την σεξουαλική απελευθέρωση από τη δεκαετία του ’50 χωρίς όμως να φανερώνει την δική του σεξουαλικότητα. Κατηγόρησε την ομοφυλοφοβία της μέσης τάξης που όπως ισχυριζόταν, ήταν ταγμένη να διατηρήσει τις οικογενειακές αξίες στο έδαφος της κοινωνικής και πολιτικής τάξης.

«Η επανάσταση δεν μπορεί να είναι μόνο πολιτική. Πρέπει να είναι και πολιτιστική και σεξουαλική, ώστε να έχει τη δυναμική να μεταλλάξει κάθε τομέα της ζωής μας», υποστήριζε.

Μετά τον Μάη του ’68 ενεργοποιήθηκε στο γαλλικό γκέι κίνημα, μέσω της επαναστατικής οργάνωσης Front Homosexuel d'Action Révolutionnaire – FHAR, το 1971. Σύντομα εκφράζει τις διαφωνίες του βρίσκοντας τους συντρόφους του «ιδεολογικά κενούς, πολιτικά αδέξιους και συχνά πράττοντες βλακωδώς». Προσπάθησε να κάνει κάποιες παρεμβάσεις, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Απέρριψε επίσης την ‘καταναλωτική εικόνα’ των ομοφυλόφιλων και τα κακέκτυπα και συνέχισε να γράφει άρθρα υπερασπιζόμενος τα γκέι δικαιώματα.

Υποστήριζε ότι η απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων θα είναι «ολική και αμετάκλητη, μόνο αν ενταχθεί μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικών αλλαγών».

Βιβλιογραφία

- "Daniel Guérin." Special unnumbered issue of Alternative Libertaire (1998).
- Berry, David. "'Workers of the World, Embrace!' Daniel Guérin, the Labour Movement and Homosexuality." Left History 9 (2004): 11-43.
- Guérin, Daniel. Homosexualité et révolution. Paris: Le Vent du Ch'min, 1983.
- Martel, Frédéric. The Pink and the Black: Homosexuals in France since 1968. Stanford: Stanford University Press, 1999.
- Sedgwick, Peter. "Out of Hiding: The Comradeships of Daniel Guérin." Salmagundi 58/59 (June 1982): 197-221.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
20 Μαΐου
Ονορέ ντε Μπαλζάκ

Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ (Honoré de Balzac, 20 Μαΐου 1799 – 18 Αυγούστου 1850) ήταν Γάλλος λογοτέχνης του πρώτου μισού του 19ου αιώνα. Συγκαταλέγεται στους θεμελιωτές του ρεαλισμού στην Ευρωπαϊκή λογοτεχνία ενώ θεωρείται και ένας από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους όλων των εποχών.

Η ομοφυλοφιλία εμφανίζεται στο έργο του Μπαλζάκ στην Comédie humaine, και ο συγγραφέας φιλοτεχνεί το πορτραίτο της με περισσή προκλητικότητα. Επί παραδείγματι, στο La Fille aux yeux d'or (Το κορίτσι με τα χρυσά μάτια), συναντάμε την λεσβιακή σχέση της Paquita Valdès με την Μαρκησία San-Réal. Επίσης στα Illusions perdues και Splendeurs et misères des courtisanes, μέσω της ζωής του Jacques Collin, έχουμε αναφορές στα ομοφυλοφιλικά ήθη των φυλακών του Παρισιού. Ο Collin έχει σχέση με Théodore Calvi και τον Lucien de Rubempré.

Μπορούμε να πούμε ότι ο Collin είναι ο αντικατοπτρισμός του Μπαλζάκ, ως συγγραφέα αλλά και ως εραστή; Παρά το πολύ καλά φιλοτεχνημένο μοντέλο ετεροφυλόφιλου με περιγραφές σεξουαλικών του περιπετειών με γυναίκες από βιογράφους του, η Philarète Chasles, ισχυρίζεται ότι πράγματι ο Μπαλζάκ είχε ομοφυλοφιλικά αισθήματα, καθώς επίσης ότι τα γράμματά του προδίδουν στενούς συναισθηματικούς δεσμούς με διάφορους νεαρούς τους οποίους προσπάθησε να βοηθήσει στην επαγγελματική τους καριέρα. Μπορεί ποτέ να μην μάθουμε εάν ο Jacques Collin απεικονίζει μια πλευρά του Μπαλζάκ, αυτήν που συγγραφέας επιτρέπει να έχει πλήρη ικανοποίηση στο έργο του, η πιθανότητα όμως μας δίνει έναν ακόμη λόγο να τον κατατάξουμε σε μία από τις πιο σημαντικές δημιουργίες του Μπαλζάκ.

Γεννήθηκε στην πόλη Τουρ με καταγωγή από μία αστική οικογένεια της εποχής. To 1814 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι ενώ σε ηλικία 17 ετών, άρχισε σπουδές νομικής στη Σορβόνη. Το 1819, απέκτησε το πτυχίο του baccalauréat και εργάστηκε για ένα διάστημα ως βοηθός σε δικηγορικό γραφείο, ωστόσο τελικά δεν ακολούθησε το επάγγελμα του συμβολαιογράφου αλλά αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι για να μείνει μόνος σε μια φτωχική σοφίτα και να αφιερωθεί στη συγγραφή φιλοσοφικών δοκιμίων, μυθιστορημάτων σε μορφή επιστολών ή τραγωδιών. Μέχρι το 1822, ο Μπαλζάκ ήταν ήδη δημιουργός αρκετών έργων – για τα οποία χρησιμοποιούσε και αρκετά ψευδώνυμα – που δεν γίνονταν όμως ευρύτερα αποδεκτά.

Το 1825 ξεκίνησε η σχέση του με τη Δούκισσα Ντ' Αμπραντές, με την βοήθεια της οποίας έγινε γνωστός στους κοσμικούς κύκλους του Παρισιού. Την ίδια περίοδο σημειώθηκε ο θάνατος της αδελφής του Λορ, που ήταν έμπιστή του. Παράλληλα, έγινε εκδότης ενώ το διάστημα 1826-1828 εργάστηκε ως τυπογράφος με οδυνηρές όμως οικονομικές συνέπειες, καθώς καταστράφηκε οικονομικά καταρρέοντας από τα χρέη. Το 1829 δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημά του "Οι Σουάνοι" (Les Chouans), που αποτέλεσε την πρώτη εμπορική του επιτυχία αλλά και την αρχή της αναγνώρισής του ως συγγραφέα. Τον επόμενο χρόνο, δηλώνοντας πως κατάγεται από τους Μπαλζάκ της Αντράγκ, πρόσθεσε αυθαίρετα στο όνομά του τον όρο «ντε». Στις 18 Φεβρουαρίου του 1932, έλαβε το πρώτο γράμμα της Εβελίνα Χάνσκα, πολωνικής καταγωγής, με την οποία αλληλογραφούσε για περίπου 15 χρόνια και αργότερα παντρεύτηκε. Το 1835 ανέλαβε την επιθεώρηση La Chronique De Paris, την οποία εγκατέλειψε τον Ιούλιο του 1836 ακόμη περισσότερο χρεωμένος. Το 1837 δημοσιεύτηκαν οι Χαμένες Ψευδαισθήσεις και ο Μπαλζάκ αγόρασε τις «Jardies», αγρόκτημα στη περιοχή των Σεβρών που, λόγω χρεών όμως αναγκάστηκε να πουλήσει το 1845.

Το 1838 πραγματοποίησε αποτυχημένες επενδύσεις στο χρηματιστήριο χωρίς να μπορέσει να βελτιώσει ούτε στο ελάχιστο την οικονομική του κατάσταση. Το 1840 προσπάθησε να επανακυκλοφορήσει την «Revue Parisienne», χωρίς επιτυχία. Λόγω των οικονομικών του προβλημάτων, αναγκάστηκε να κρυφτεί στο Πασί για να ξεφύγει από τους πιστωτές του. Στις 4 Μαρτίου του 1850 παντρεύτηκε την Εβελίνα Χάνσκα και τρεις μήνες αργότερα, στις 18 Αυγούστου, πέθανε στο Παρίσι, σε ηλικία μόλις 51 ετών.

O Μπαλζάκ υπήρξε ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς όλων των εποχών, δημιουργός 2.504 ηρώων μέσα από τα βιβλία του. Η μέθοδος εργασίας του παρουσιάζει επίσης αξιοσημείωτο ενδιαφέρον. Εργαζόταν περίπου 15 ώρες ημερησίως, καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες καφέ για να διατηρεί τη διαύγειά του. Κατά την διαδικασία εκτύπωσης των έργων του στο τυπογραφείο, πραγματοποιούσε αλλεπάλληλες διορθώσεις ή ακόμα και αλλαγές.

Στο Παρίσι, πόλη 2.000.000 κατοίκων, δοκιμασμένη από αλλεπάλληλες πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις, η συγγραφή μπορούσε να προσφέρει χρήματα, δόξα, εξουσία. Στη γαλλική, πρώτη μεταξύ των γλωσσών, ενισχυμένη με το σφρίγος των νέων ιδεών του μετεπαναστατικού κόσμου, οι επιφυλλίδες είχαν απήχηση στο πλατύ κοινό. Χρειάστηκαν όμως αρκετά χρόνια ακατάβλητης προσπάθειας, γράφοντας μυθιστορήματα της σειράς χωρίς να υπογράφει ωσότου αγγίξει την επιτυχία. Στον σκληρό ανταγωνισμό, όπου όλα τα ρομαντικά θέματα είχαν αξιοποιηθεί, απέδωσε συστηματικά μιαν ολόκληρη κοινωνία, τους νόμους και τους αδυσώπητους μηχανισμούς της: χαρακτήρες από τον επιχειρηματικό, δημοσιογραφικό, καλλιτεχνικό κόσμο, άντρες και γυναίκες της αριστοκρατίας, παιδιά του δρόμου, παπάδες και γιατροί που εξομολογούν τις αμαρτίες του πνεύματος και της σάρκας, στη μεγαλούπολη ή στην επαρχία, διαπλέκονται μεταξύ τους σ' άπειρους συνδυασμούς, αναλώνουν καθένας τη ζωή του στην ένταση των παθών. Επί 20 χρόνια, ως τον αιφνίδιο θάνατό του στο αποκορύφωμα της δόξας του, έγραψε συνολικά 91 μυθιστορήματα, 30 νουβέλες, 5 θεατρικά έργα: άμεσα, επίκαιρα, αποτελεσματικά, πείσανε τους αναγνώστες που πολλαπλασιάζανε τις πωλήσεις των εφημερίδων. Κι όλα τούτα σε χρονικό διάστημα 25 περίπου ετών.

Τα θέματά του κρίθηκαν συχνά υπερβολικά, προσβλητικά για τα χρηστά ήθη: η απουσία του καλού φάνταζε περισσότερο ακόμη καθώς προέκυπτε άδηλα από τα γεγονότα. Για ένα διάστημα τα έργα του θεωρούνταν εμπορικά, ελαφρά κι υποδεέστερης σημασίας. Σήμερα θεωρείται ένας από τους μείζονες συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η Ανθρώπινη Κωμωδία, θεωρείται άξια εκπρόσωπος του λογοτεχνικού ρεαλισμού, βαθιά και με ζωντανά χρώματα τοιχογραφία, που περιγράφει ανθρώπινους χαρακτήρες κι αδυναμίες που ξεπερνούνε την εποχή του. Πιστεύεται πως επέλεξε τον τίτλο του σε αντιδιαστολή με το έργο του Δάντη Θεία Κωμωδία.

H Ανθρώπινη κωμωδία (La Comédie humaine) αποτελεί το σύνολο 95 ολοκληρωμένων και 48 ημιτελών έργων του Μπαλζάκ, μεταξύ των οποίων νουβέλες, μυθιστορήματα και πραγματείες. Δεν περιέχονται ωστόσο τα θεατρικά του έργα ή οι κωμικές ιστορίες Contes drolatiques (1832-37).

Επιλεγμένοι τίτλοι της Ανθρώπινης Κωμωδίας:

· (1831) Οι Σουάνοι (Les Chouans)
· (1831-1844) Η τριαντάχρονη γυναίκα (La femme de tres ans)
· (1832) Ο συνταγματάρχης Σαμπέρ (Le colonel Chambert)
· (1832-1833) Λουί Λαμπέρ (Louis Lambert)
· (1833) Ευγενία Γκραντέ (Eugénie Grandet)
· (1835) Το μαγικό δέρμα (La peau de chagrin)
· (1835) Μπάρμπα-Γκοριό (Le père Goriot)
· (1835) Συμβόλαιο γάμου (Le contrat de marriage)
· (1837) Χαμένες ψευδαισθήσεις (Les Illusions Perdues) (I, 1837; II, 1839; III, 1843)
· (1839) Μπεατρίς (Beatrix)
· (1846) Η εξαδέλφη Μπέττυ (La Cousine Bette)
· (1847) Μεγαλεία και δυστυχίες των κουρτιζάνων (Splendeurs et misères des courtisanes)
· (1847) Ο εξάδελφος Πονς (Le cousin Pons)

Θεατρικά

· Κρόμβελ (Cromwell) (1820)
· Ressources de Quinola (1842)
· Paméla Giraud (1843)
· La Marâtre (1848)
· Mercadet ou le Faiseur (1848)

Πηγή: Wikipedia, Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development