::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
Taschen Books
FotoFactory Gay Photobooks
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
Transsexual Photobooks
BDSM PHOTOBOOKS
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
The L-Word
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
*** Σαν ΞžΒ£ΞžοΏ½ΞžΞŒΞžΞ…ΞŸΒΞžΒ± ***
LGBT People in History >> ΞžΒ¦ΞžΞ…ΞžΒ²ΞŸΒΞžΞΞŸΒ…ΞžΒ¬ΞŸΒΞžΞ‰ΞžΞΞŸΒ‚
 
11 Φεβρουαρίου
Τάμυ Μπόλντουϊν

Η Τάμυ Μπόλντουϊν υπήρξε η πρώτη ανοικτά ομοφυλόφιλη γυναίκα που εξελέγη στο Κονγκρέσσο των Ηνωμένων Πολιτειών. Εξελέγη με το κόμμα των Δημοκρατικών στο νομοθετικό σώμα και υπήρξε υποστηρικτής των λοατ δικαιωμάτων και όχι μόνο. Τα ενδιαφέροντά της στράφηκαν σταθερά στα ζητήματα προστασίας περιβάλλοντος, υγείας και εκπαίδευσης και οι ψηφοφόροι της στο Γουϊσκόνσιν εκτιμώντας τη δουλειά της την εξέλεξαν τέσσερις φορές στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1962 και μεγάλωσε μαζί με τον παππού και τη γιαγιά της, απ’ τη μεριά της μητέρας της. Οι γονείς της είχαν χωρίσει λίγο μετά τη γέννησή της, ενώ όταν ήταν εννιά χρόνων η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε έναν αφρο-αμερικανό. Η ίδια ανακαλεί περιπτώσεις που τους σταματούσαν στο δρόμο ρωτώντας πως το παιδί έχει τόσο γαλανά μάτια. Από τότε κατάλαβε πως η κοινωνία θέτει τους περιορισμούς και την αδικία.

Αποφοίτησε απ’ το σχολείο της (Madison West High School) το 1980 και συνέχισε τις σπουδές της στο Smith College, απ’ όπου πήρε το πτυχίο της το 1984, στη διοίκηση και τα μαθηματικά. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Γουϊσκόνσιν, όπου ξεκινά την πολιτική της καριέρα. Το 1986 εκλέγεται επόπτης στην επαρχία Dane County, όπου υπηρετεί έως το 1994. Παράλληλα σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γουϊσκόνσιν, απ’ όπου πήρε το πτυχίο της το 1989 και εξάσκησε το επάγγελμα για τα επόμενα τρία χρόνια.

Το 1989 κάνει το πρώτο της άλμα σε εθνικό επίπεδο εκλεγόμενη ως η πρώτη γυναίκα απ’ το Γουϊνσκόνσιν στο Αμερικανικό Κονγκρέσσο, αλλά και η πρώτη ανοικτά λεσβία που εκλέγεται σ’ αυτή τη θέση εθνικά.

Από την πρώτη στιγμή υποστηρίζει τα λοατ δικαιώματα, μιλώντας για πρώτη φορά για την ανάγκη ύπαρξης νόμου κατά των εγκλημάτων μίσους σε ομοσπονδιακό επίπεδο, ενώ μιλά ανοικτά για την κατάργηση του ορισμού του γάμου ως πράξη μεταξύ άνδρα και γυναίκας.

Οι αγώνες της για τα λοατ δικαιώματα συνεχίζονται και το 2002 φαίνονται τα πρώτα σύννεφα όταν στη προεκλογική της καμπάνια, ομάδα συντηρητικών τυπώνουν κάρτες με δύο άντρες αγκαλισμένους και από κάτω τη φωτογραφία της, με την ερώτηση: «Αυτή είναι η εικόνα του Γουϊνσκόνσιν που θέλουμε;»

Τις κάρτες αυτές εικάζεται ότι ήταν έμπνευσης του Ρεπουμπλικανού αντίπαλού της Ron Greer, ο ίδιος όμως το αρνείται. Ωστόσο όμως οι ομοφυλοφοβικές αυτές τακτικές αποτυγχάνουν και η Τάμυ Μπόλντουϊν επανεκλέγεται με σημαντικό ποσοστό 63%. Υπηρετεί στη Βουλή των Αντιπροσώπων και είναι μέλος της Επιτροπής Εμπορίου και Ενεργείας.

Η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε σταθερή ρότα από το 1996, όταν γνώρισε την σύντροφό της, Lauren Azar, περιβαλλοντική δικηγόρο.

Βιβλιογραφία

- Bull, Chris. "Take a Seat." The Advocate (February 16, 1999): 42.
- Clark, Anita. "Anti-Gay Postcard Is Denounced by Greer; The Mailer, Sent by a Virginia-based Organization, Is Aimed at Baldwin." Wisconsin State Journal (Madison) (November 2, 2002): B1.
- Conniff, Ruth. "Tammy Baldwin." The Progressive 63 (January 1999): 64.
- Pauken, Heidi. "The Students' Rep: Wisconsin Congresswoman Tammy Baldwin Knows How to Represent--and Turn out--Young People." The American Prospect 14 (October 2003): A22-24.
- Stan, Adele. "Baldwin's New Battle." The Advocate 916 (June 8, 2004): 26-29.


Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
12 Φεβρουαρίου
Φράνκο Τζεφιρέλι

Ο Φράνκο Τζεφιρέλι (ιταλ. Franco Zeffirelli) (12 Φεβρουαρίου 1923) είναι Ιταλός ντεκορατέρ και σκηνοθέτης του θεάτρου, του κινηματογράφου και της όπερας.

Γεννήθηκε το 1923 στη Φλωρεντία ως Τζιανράνκο Κόρσι (Gianfranco Corsi). Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, αλλά όταν είδε τον Λόρενς Ολίβιε στον Ερρίκο Δ΄ γοητεύτηκε από την ερμηνεία του και αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο και τον κινηματογράφο. Άρχισε την καριέρα του ως ηθοποιός και ανακάλυψε τον κινηματογράφο ως βοηθός των Αντονιόνι, Ροσσελλίνι και κυρίως του Βισκόντι, του οποίου κατόπιν έκανε τα σκηνικά για τις θεατρικές παραστάσεις: Λεωφορείο ο πόθος (Ρώμη, 1949) του Τεννεσσή Ουίλλιαμς, Τρωίλος και Χρυσηίδα (Φλωρεντία, 1949) του Σαίξπηρ και οι τρείς αδελφές (Ρώμη, 1951), κοστούμια Μαρσέλ Εσκοφιέ) του Τσέχωφ.

Ο καινοτόμος σκηνοθέτης Τζεφιρέλι, έχει κατακριθεί στο παρελθόν από θρησκευτικές ομάδες για τις υποτιθέμενες βλάσφημες σκηνές των ταινιών του, καθώς επίσης πολλές φορές έχει προκαλέσει τη μήνη των ομοφυλόφιλων για την υποστήριξή του στην Καθολική Εκκλησία σε θέματα που αφορούν την ομοφυλοφιλία.

Γεννήθηκε στη Φλωρεντία, το 1923, γιός του Ottorino Corsi, επιτυχημένου επιχειρηματία και της Adelaide Garosi, σχεδιάστριας μόδας. Μετά το θάνατο της μητέρας του, ήταν υπό τη φροντίδα της αγγλομαθούς γκουβερνάντας του από την οποία έμαθε αγγλικά και αγάπησε την αγγλική λογοτεχνία.

Ο Τζεφιρέλι τελείωσε τη σχολή τεχνών το 1941, και ακολουθώντας τα σχέδια του πατέρα του εγγράφηκε στη σχολή αρχιτεκτονικής του πανεπιστημίου της Φλωρεντίας. Ως φοιτητής σκηνοθέτησε αρκετές θεατρικές παραστάσεις, αλλά και όπερες.

Το 1943 άφησε τη σχολή του και έγινε υποστηρικτής των Παρτιζάνων (αντιφασιστική ομάδα), ενώ αργότερα, μετά την απελευθέρωση από τους συμμάχους έγινε μεταφραστής τους.

Κατά τη δεκαετία του ’40 γνωρίζει τον Λουκίνο Βισκόντι και γίνεται βοηθός του και τον εμπνέει για την μετέπειτα καριέρα του, ενώ κατά τις δεκαετίας του ’50 και του ’60 σκηνοθετεί τα πρώτα έργα του και τις πρώτες όπερες στη Σκάλα του Μιλάνου, στο Κόβεν Γκάρντεν του Λονδίνου, στη Μητροπολιτική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης συνεργαζόμενος με τις μεγαλύτερες ντίβες της όπερας όπως Μαρία Κάλλας, Τζόαν Σάδερλαντ και πολλές άλλες.

Όσον αφορά την προσωπική του ζωή, ο Τζεφιρέλι ήταν ανοικτά ομοφυλόφιλος και στην αυτοβιογραφία του μίλησε ειλικρινά γι’ αυτό, ενώ πολλοί κριτικοί έχουν παραδεχθεί ότι στις ταινίες του μπορεί κανείς να διακρίνει μία «γκέι ματιά», ειδικά στις σκηνές όπου υπάρχει αντρικό γυμνό. Επίσης στην ταινία του Tea with Mussolini, υπάρχει λεσβιακή σκηνή.

Παρ’ όλα αυτά όμως, ο ίδιος υπήρξε επικριτικός στις διεκδικήσεις του γκέι κινήματος της Ιταλίας και παράλληλα υποστηρικτής των θέσεων του Βατικανού στα ζητήματα αυτά.

Σε συνέντευξή του που είχε παρουσιαστεί στην Ελευθεροτυπία (17.9.05, Γιώργος Καρουζάκης), όταν ερωτήθηκε για τον γάμο ομοφύλων, είχε απαντήσει:

«Είμαι αντίθετος. Στην ιδιωτική ζωή σου μπορεί να κάνεις ό,τι θέλεις, να ζεις με όποιον θέλεις για πάντα. Το χειρότερο πράγμα της εποχής είναι ο "θαπατερισμός" (σ.σ.: αναφορά στον Ισπανό πρωθυπουργό Θαπατέρο και στην απόφασή του να "νομιμοποιήσει" τους γκέι γάμους). Ο Θαπατέρο είναι ο χειρότερος όλων. Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς την οικογένεια. Προσέξτε. Δεν αντιτίθεμαι στην ομοφυλοφιλία και δεν πιστεύω σε κανενός είδους διάκριση με βάση τη σεξουαλική προτίμηση. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι ομοφυλόφιλοι και εγώ, άλλωστε, είμαι ομοφυλόφιλος. Αυτό όμως αφορά την ιδιωτική μας ζωή. Δεν χρειάζεται να δημιουργούμε πολιτικά ζητήματα».

Για την ομοφυλοφιλία του, ο Τζεφιρέλι γράφει: «Ήμουν πάντα διακριτικός σχετικά με τη σεξουαλικότητά μου. Παραδέχθηκα μόλις πριν από δέκα χρόνια, στο Σαν Φρανσίσκο, ότι είχα εμπειρίες με άνδρες». Αποκαλύπτει ότι είχε την πρώτη σεξουαλική εμπειρία του στην εκκλησία, όταν ένας μοναχός ασέλγησε πάνω του («απομακρύνθηκε αφού ικανοποίησε τον ανομολόγητο πόθο του με την απλή επαφή του σώματός μου... Μετά έτρεξε στον πάγκο της προσευχής αφήνοντας να κυλήσουν ζεστά δάκρυα μετανοίας»). Ο πρώτος οργασμός έχει ημερομηνία, «τη μέρα του θανάτου του Πιραντέλο, το 1936». Ο πρώτος έρωτας ήταν ένας συμμαθητής του στο Λύκειο. Υπογραμμίζει πως είναι ομοφυλόφιλος, αλλά όχι γκέι: «Είναι μια λέξη που μισώ, προσβλητική και χυδαία». (απόσπασμα, Νέα 21.11.06, Γ. Αγγελόπουλος).

Φιλμογραφία

- The Taming of the Shrew (Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι,1967)
- Romeo and Juliet (Ρωμαίος και Ιουλιέτα,1968)
- Fratello Sole Sorella luna (Αδελφός ήλιος,αδελφος σελήνη,1973)
- Jesus of Nazareth (Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ,1977)
- The Champ (Τσαμπ,1979)
- Endless love (Ατέλειωτη αγάπη,1981)
- la Traviata (Τραβιάτα,1983)
- Othello (Οθέλλος,1986)
- Il Giovane Toscanini (1988)
- Hamlet (Άμλετ,1990)
- Storia di Una Capinera (1990)
- The Sparrow (Η δύναμη του πεπρωμένου,1993)
- Pagliacci (1994)
- Il tabarro (1994)
- Jane Eyre (1996)
- Tea With Mussolini (Τσάϊ με τον Μουσολίνι,1999)
- Don Giovanni (2000)
- Callas Forever (Κάλλας για πάντα,2002)

Βιβλιογραφία στα Ελληνικά

- Zeffirelli, Franco. Τζεφιρέλι : Η αυτοβιογραφία του Φράνκο Τζεφιρέλι / Φράνκο Τζεφιρέλι • μετάφραση Μαρίνα Λώμη. - Αθήνα : Αστάρτη

Δείτε επίσης συνέντευξη του Φράνκο Τζεφιρέλι στον Θ. Λάλα (Βήμα, 7.12.1997), πιέζοντας εδώ.

Πηγές: Glbtq.Com, Wikipedia, Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, Biblionet.Gr
   
 
εισάγετε την κριτική σας
13 Φεβρουαρίου
Τζέιμς Μπαρ

Ο James Fugaté δημοσίευσε το μυθιστόρημα Quatrefoil και άλλα έργα κάτω από το ψευδώνυμο Τζέιμς Μπαρ, ψευδώνυμο το οποίο χρησιμοποίησε επίσης και για την ακτιβιστική του δραστηριότητα στο πρώιμο ομοφυλοφιλικό κίνημα της δεκαετίας του ’50.

Γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1922 στον αμερικανικό νότο. Η μητέρα του πέθανε από λοχαίο πυρετό, ενώ ποτέ δε γνώρισε τον πατέρα του. Όλα αυτά θα σημαδέψουν την παιδική του ηλικία, παρά του ότι αργότερα υιοθετήθηκε από μία ευκατάστατη οικογένεια που του έδωσε την αναγκαία φροντίδα και του έδωσε καλή εκπαίδευση.

Η πιο γνωστή δουλειά του, το μυθιστόρημα Quatrefoil (1950), είναι βασισμένο στις εμπειρίες του στο αμερικανικό ναυτικό κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ενώ πρωταγωνιστής ήταν ένας συμφοιτητής του – σύντροφος σε αδελφότητα – με τον οποίο πρωτο-έκανε σεξ.

Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στο πανεπιστήμιο, όπου έκανε σπουδές επαγγελματικής γραφής, μετά όμως από δύο εξάμηνα, όταν έγραψε το στόρυ για μία τηλεοπτική διαφήμιση και κέρδισε αρκετά χρήματα, αφοσιώθηκε στη συγγραφή του Quatrefoil που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Greenberg, ο οποίος εκείνη την εποχή προσπαθούσε να πλησιάσει το γκέι κοινό, οι οποίο βρίσκονταν περιθωριοποιημένοι μέσα στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής που διαπνέονταν από τον Μακαρθισμό.

Τ0 1977, ο κριτικός λογοτεχνίας Roger Austen, αποτιμώντας το έργο μέσα από μία γκέι οπτική γράφει ανάμεσα στ’ άλλα «Το Quatrefoil του Τζέιμς Μπαρ είναι από τα πλέον εμπνευσμένα σύγχρονα γκέι μυθιστορήματα».

Το επόμενό του βιβλίο εκδόθηκε το 1951 με τον τίτλο Derricks, και ήταν συλλογή διηγημάτων. Την ίδια χρονιά ο Μπαρ μετακόμισε στο Λος Άντζελες με σκοπό να συνεργαστεί με κινηματογραφικές εταιρείες για τη συγγραφή σεναρίων, την επόμενη χρονιά όμως, κατατάσσεται εθελοντικά στο αμερικανικό ναυτικό και υπηρέτησε στη βάση της Αλάσκας.

Ο ανώτεροί του μαθαίνουν ότι είναι ο συγγραφέας του Quatrefoil και τον οδηγούν σε 8-μηνη ανάκριση που είχε ως αποτέλεσμα την ατιμωτική αποστράτευσή του. Το γεγονός αυτό οδήγησε τον Μπαρ να πολιτικοποιηθεί και να ενεργοποιηθεί στο τότε πρώιμο ομοφυλοφιλικό κίνημα (homophile movement, όπως ονομαζόταν τότε).

Έτσι βρέθηκε σε επαφή με τη συντακτική ομάδα του γκέι περιοδικού One Magazine στο Λος Άντζελες την πρώτη χρονιά της έκδοσής του, και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ένα διήγημά του με τίτλο "Death in a Royal Family."

Τον χειμώνα όμως του ’53-’54, επέστρεψε στην οικογένειά του στο Κάνσας, όπου εργάστηκε ως ανειδίκευτος εργάτης σε πετρελαιοπηγή, συνέχισε όμως να στέλνει διηγήματα στο One Magazine, καθώς και στο αυστριακό γκέι περιοδικό Der Kreis, το οποίο άρχισε να δημοσιεύει και αγγλόφωνα άρθρα και διηγήματα το 1952. Επίσης δημοσίευσε άρθρο στο πρώτο τεύχος του γκέι περιοδικού Mattachine Review, το 1955, με τίτλος "Facing Friends in a Small Town", ενώ μετά το 1955, του δόθηκε μόνιμη στήλη παρουσίασης βιβλίων στο One Magazine. Την ίδια χρονιά, εκδίδει το Game of Fools, θεατρικό.

Το 1960 επιστρέφει στη Νέα Υόρκη και επανεκδίδει το Quatrefoil και λίγο αργότερα το δεύτερό του μυθιστόρημα με τίτλο The Occasional Man, ενώ τον ίδιο χρόνο επιστρέφει στην οικογένειά του στο Κάνσας και εργάζεται σε τοπική εφημερίδα ως ρεπόρτερ και φωτογράφος. Συνθλιμμένος όμως από το θάνατο της μητέρας του το 1970 επιστρέφει στη Νέα Υόρκη.

Πέθανε στις 28 Μαρτίου του 1995 στο Claremore της Οκλαχόμα.

Βιβλιογραφία

- Austen, Roger. Playing the Game: The Homosexual Novel in America. Indianapolis: Bobbs-Merrill, 1977.
- Barr, James. "James Barr: Warts and All." Three-page typescript, 1990.
- _____. Quatrefoil. With a new epilogue by the author. Boston: Alyson Publications, 1991.
- Kennedy, Hubert. "Quatrefoil Broke New Ground." The Harvard Gay & Lesbian Review 3(1) (1996): 22-24.
- _____. A Touch of Royalty: Gay Author James Barr. San Francisco: Peremptory Publications Ebook, 2002. home.pacbell.net/hubertk/.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
14 Φεβρουαρίου
Kevyn Aucoin

O Kevyn Aucoin υπήρξε ένας από τους πιο διακεκριμένους στιλίστες στο μέικ-απ, ο οποίος λόγω ενός ομοφυλοφοβικού περιστατικού που του συνέβη όταν ήταν ακόμη νέος, έγινε δυναμικός γκέι ακτιβιστής.

Ο Aucoin, ήταν ένα το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Isidore Aucoin, μάνατζερ τηλεφωνικής εταιρείας και της Thelma Melancon Aucoin. Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1962 στο Shreveport της Λουϊζιάνα.

Από μικρή ηλικία είχε αντιληφθεί την σεξουαλικότητά του, γεγονός που τον έκανε να νοιώθει μειονεκτικά σε μία αρκετά συντηρητική κοινωνία, ωστόσο όμως ποτέ δεν έκρυψε την ομοφυλοφιλία του. Η οικογένειά του τον είχε αποδεχθεί και μάλιστα τον υποστήριξαν ενεργά ως μέλη της οργάνωσης P-FLAG (Parents and Friends of Lesbians and Gays).

Για πρώτη φορά αισθάνθηκε τα «δόντια» της ομοφυλοφοβίας ως μαθητής. Συμμαθητές του τον περιέλουσαν με διάφορους ομοφυλοφοβικούς χαρακτηρισμούς, τον κυνήγησαν πετώντας του πέτρες και μπουκάλια και του άφησαν στο συρτάρι του απειλητικές επιστολές.

Δεν ήταν όμως το μοναδικό ανάλογο περιστατικό. Σε ηλικία είκοσι ετών, έξω από ένα κατάστημα, δύο σεκιούριτι τον ξυλοκόπησαν αφού τον είχαν ήδη ξεγυμνώσει και του είχαν πάρει τα ρούχα. Η αστυνομία δε, αρνήθηκε να συλλάβει τους δράστες.

Μετά απ’ όλα αυτά μαζί με τον σύντροφό του και μετέπειτα μάνατζερ Jed Root μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Η πρώτη του επαγγελματική επιτυχία ήρθε το 1983 όταν προσλήφθηκε στο περιοδικό Vogue.

Έγραψε επίσης τρία βιβλία που αναφέρονται στο μέικ-απ, τα The Art of Makeup (1994), Making Faces (1997), and Face Forward (2000). Ανάμεσα στους πελάτες του ήταν οι Audrey Hepburn, Cher, Janet Jackson, Cindy Crawford, Naomi Campbell, καθώς και η Barbra Streisand.

Εκτός της επιτυχημένης καριέρας του, υπήρξε επίσης ακούραστος αγωνιστής για τα γκέι δικαιώματα και υπήρξε μέλος του Hetrick-Martin Institute, οργάνωσης που ιδρύθηκε το 1979 με σκοπό την υποστήριξη των ομοφυλόφιλων και διαφυλικών αντρών και γυναικών.

Βιβλιογραφία

- DeCaro, Frank. "The Face Painter's Art: Makeup Man Kevyn Aucoin's Book of Transformation." Newsweek 130.17 (October 27, 1997): 67.
- Diamond, Kerry. Kevyn Aucoin: A Beautiful Life. New York: Atria Books, 2003.
- Johnson, Tricia. "Pretty Expensive; Looking Like a Million Costs a Bundle." Entertainment Weekly (March 23, 2001): 69.
- Love, Courtney. "The Makeup Shake Up." Interview 27.11 (November 11, 1997): 40-42.
- Moore, Booth. "Kevyn Aucoin, 40; Celebrity Makeup Artist and Author." Los Angeles Times (May 8, 2000): Part 2, p. 10.
- Norwich, William. "Introduction: A Life." The Art of Makeup by Kevyn Aucoin. Antoinette White, ed. New York: Harper Collins, 1996. 13-17.
- Orecklin, Michele. "Beneath the Surface; Makeup Artist Kevyn Aucoin Is a Wizard with Lipstick. Just Don't Get Him Started on the N.R.A." Time (October 16, 2000): 104.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
15 Φεβρουαρίου
Σούζαν Άντονυ

Κατά τη διάρκεια της ζωής της, η Σούζαν Άντονυ, υπήρξε σταθερή και ακούραστη αγωνίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν από τις πρώτες γυναίκες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα της γυναικείας ψήφου, ενώ ανέπτυξε πολλά από τα φεμινιστικά θέματα.

Η Susan Brownell Anthony ήταν το δεύτερο από τα οκτώ παιδιά των Daniel και Lucy Read Anthony. Γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1820 στην πόλη Άνταμς της Μασαχουσέτης, σύντομα όμως η οικογένεια μετακόμισε στο Βάτενβιλ, λίγο έξω απ’ τη Νέα Υόρκη, όπου ο πατέρας του δημιούργησε βιοτεχνία παραγωγής βαμβακερών ρούχων.

Η οικογενειακή επιχείρησε άνθησε για περίπου μια δεκαετία, όμως κατά τη δεκαετία του ’30 παρουσιάστηκαν προβλήματα και κήρυξε πτώχευση. Η Σούζαν Άντονυ έπρεπε να λοιπόν να υποστηρίξει τον εαυτό της και την οικογένειά της. Χρησιμοποιώντας την καλή εκπαίδευση που είχε λάβει, έπιασε δουλειά ως δασκάλα το 1939 στο Νιου Ροσέλ της Νέας Υόρκης, ενώ το 1946 έγινε διευθύντρια της Ακαδημίας του Canajoharie.

Κατά τη διάρκεια της θητείας της στο Canajoharie εργάστηκε στην οργάνωση Daughters of Temperance, η οποία επικεντρώνονταν σε θέματα υπεράσπισης των δικαιωμάτων των γυναικών, κακοποίησής τους και άλλα φεμινιστικά θέματα.

Έτσι από το 1949 και μετά αρχίζει η ενασχόλησή της με τον κοινωνικό ακτιβισμό με ιδιαίτερα πλούσια δράση σε όλους τους τομείς της φεμινιστικής δράσης. Δύο χρόνια αργότερα γνωρίζει την Elizabeth Cady Stanton αγωνίστρια στο αντι-ρατσιστικό κατά της σκλαβιάς κίνημα της εποχής. Οι δύο γυναίκες ερωτεύτηκαν από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους, ενώ η βιογράφος Kathleen Barry, γράφει ότι «οι δύο γυναίκες ήταν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και δεμένα λεσβιακά ζευγάρια του 19ου αιώνα. Οι δύο γυναίκες έζησαν μαζί, ενώ η Άντονυ έγινε ουσιαστικά μέλος της οικογένειας Στάντον.

Το 1862 γνωρίζει και συνεργάζεται με την δυναμική ακτιβίστρια και ενθουσιώδη ομιλήτρια για τα δικαιώματα των γυναικών, Άννα Ντίκινσον. Οι δύο γυναίκες συνεργάζονται, ενώ η σχέση μεταξύ τους γίνεται και ερωτική.

Μέχρι τα 86 της χρόνια εργάστηκε στα φεμινιστικά ζητήματα, ενώ ένα από τα συνθήματα που διαπέρασε τη δράση της είναι «Δεν δικαιούμαστε να αποτύχουμε». Πεθαίνει στις 13 Μαρτίου του 1906, από καρδιακή προσβολή.

Βιβλιογραφία

- Barry, Kathleen. Susan B. Anthony: A Biography of a Singular Feminist. New York: New York University Press, 1988.
- DuBois, Ellen Carol, ed. The Elizabeth Cady Stanton-Susan B. Anthony Reader: Correspondence, Writings, Speeches. Rev. ed. Boston: Northeastern University Press, 1992.
- Faderman, Lillian. To Believe in Women. New York: Houghton Mifflin, 1999.
- Pellauer, Mary D. Toward a Tradition of Feminist Theology: The Religious Social Thought of Elizabeth Cady Stanton, Susan B. Anthony, and Anna Howard Shaw. Brooklyn: Carlson
Publishing, Inc., 1991.
Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
16 Φεβρουαρίου
Τζον Σλέσιντζερ


Φωτογραφία του Τζ. Σλέσιντζερ
από τον Στάθη Ορφανό
Σκηνοθέτης πλήθους ταινιών, πολλών θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών προγραμμάτων και παραστάσεων όπερας ο Τζον Σλέσιντζερ υπήρξε μία απ’ τις πιο δημιουργικές φιγούρες της μεταπολεμικής βρετανική βιομηχανίας θεάματος.

Γεννημένος στις 16 Φεβρουαρίου του 1926, στο Λονδίνο, ο Σλέσιντζερ παρακολούθησε το Balliol College της Οξφόρδης όπου εκεί πρωτοασχολήθηκε με τον κινηματογράφο: σκηνοθέτησε το Black Legend (1948), ταινία μικρού μήκους, φοιτητής όντας.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ’40 και του ’50 έπαιξε ως ηθοποιός σε πολλές ταινίες μικρούς ρόλους. Ωστόσο η πρώτη του επιτυχία ήρθε στην τηλεόραση. Μεταξύ του 1956 και του 1961 σκηνοθέτησε μία σειρά ντοκυμαντέρ για το βρετανικό κανάλι BBC.

Ακολούθησε το Terminus (1961), επίσης ντοκυμαντέρ, ενώ τότε ήταν που τον ανακάλυψε ο παραγωγός, σε συνεργασία με τον οποίο έκανε αρκετές νεανικές ταινίες.

Στις ταινίες αυτές έπαιξαν εκκολαπτόμενοι ηθοποιοί που αργότερα γνώρισαν την επιτυχία, όπως οι Alan Bates, Tom Courtenay, και Julie Christie. Οι ταινίες ήταν οι A Kind of Loving (1962), Billy Liar (1963), και Darling (1965).

Η μεγάλη επιτυχία έρχεται αργότερα το 1969 με το Midnight Cowboy (1969), το οποίο κέρδισε βραβείο Ακαδημίας, παρά του ότι η ταινία σημάνθηκε ως ακατάλληλη, λόγω ερωτικών σκηνών μεταξύ του Jon Voigt και του Dustin Hoffman.

Η επόμενη ταινία του, και αυτή με γκέι θέμα, ήταν η Sunday Bloody Sunday η οποία έχει θέμα της το ρομαντικό τρίγωνο μεταξύ ενός μεγαλύτερου γκέι άντρα (Peter Finch), μίας διαζευγμένης γυναίκας (Glenda Jackson) η οποία αναζητά την παρέα ενός νεαρότερου άντρα (Murray Head).

Ακολουθούν οι ταινίες The Day of the Locust (1975), Marathon Man (1976), Yanks (1979), Honky Tonk Freeway (1980), The Falcon and the Snowman (1985), Madame Sousatzka (1988), και Pacific Heights (1990).

Η επόμενη ταινία με γκέι θέμα ήταν το The Next Best Thing (1999), που επικεντρώνει στη σχέση ενός γκέι άντρα (Rupert Everett) και μίας ετεροφυλόφιλης γυναίκας (Μαντόνα) που μένει έγκυος.

Σε όλη αυτή τη διάρκεια των χρόνων συνεργάστηκε από το 1973 με το Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, καθώς επίσης σκηνοθέτησε πολλές παραστάσεις όπερας στο Royal Opera House και στο Covent Garden του Λονδίνου.

Ο ίδιος ο Σλέσιντζερ ποτέ δεν έκρυψε την ομοφυλοφιλία του και έζησε ανοικτά με τον σύντροφό του Michael Childers, από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 που γνωρίστηκαν έως το 2003 που πέθανε. Βιβλιογραφία

- Brooker, Nancy. John Schlesinger: A Guide to References and Resources. Boston: G. K. Hall, 1978.
- Philips, Gene. John Schlesinger. Boston: Twayne, 1981.


Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
17 Φεβρουαρίου
Αρχάντζελο Κορέλλι


Πορτραίτο του Κορέλλι απ’ τον ζωγράφο Jan Frans Douven
Ο Αρχάντζελο Κορέλλι γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1653 στο Fusignano, ένα μικρό χωριό μεταξύ Ραβένα και Μπολώνια. Υπήρξε ένας από τους πιο σπουδαίους συνθέτες του 17ου αιώνα. Κάποια απ’ τα έργα του έχουν αναγνωριστεί ως μοντέλα τελειότητας, ενώ στη εποχή του ονομάστηκε «μοντέρνος Ορφέας».

Συνέθεσε έργα εκκλησιαστικής μουσικής, μουσική δωματίου καθώς και μουσική μπαλέτου, ενώ οι σονάτες του concerti grossi (1714), απαράμιλλες στη μορφή. Στην εποχή του ήταν διάσημος όχι μόνο ως συνθέτης, αλλά και ως βιολονίστας. Παράλληλα εργάστηκε και ως δάσκαλος μουσικής.

Οι περισσότερες πληροφορίες για τον νεαρό Κορέλλι, ειδικά αυτές της πρώιμης σταδιοδρομίας του ως φοιτητής στη Μπολώνια, είναι πολύ λίγες και θεωρούνται αναξιόπιστες. Οι φήμες για διαμάχες του με τον «ζηλόφθονα» Γάλλο συνθέτη Jean-Baptiste Lully, θεωρείται ότι εν τέλει δεν έχουν έδαφος.

Η προσωπική του ζωή υπήρξε αντικείμενο πολλών συζητήσεων. Πολλοί πιστεύουν ότι είχε μια διακριτική ομοφυλοφιλική ζωή. Ποτέ του δεν παντρεύτηκε και είχε λίγους στενούς φίλους.

Η άνοδός του και η εξάπλωση της φήμης του υπήρξε κατακόρυφη. Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει τη βοήθεια που είχε από τη Βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας, του Καρδινάλιου Pamphili, ενός από τους πιο πλούσιους πολίτες της Ρώμης, καθώς και του νεαρού Καρδινάλιου Ottoboni, ανεψιού του Πάπα, Αλέξανδρου του 8ου. Είχε δηλαδή την υποστήριξη πολλών σπουδαίων ανθρώπων, την εποχή που η Ρώμη ήταν το κέντρο της Ευρώπης.

Κινείτο στους ίδιους κύκλους με τον μεγάλο συνθέτη Χέντελ, ο οποίος επίσης πιστεύεται ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Παρ’ ότι ο Κορέλλι επηρέασε τον Χέντελ, ο ίδιος ο Κορέλλι, ισχυριζόταν ότι δεν καταλάβαινε την μουσική του Χέντελ, ενώ έλεγε ότι δεν θα μπορούσε να την παίξει σωστά.

Εργάστηκε στην Ακαδημία της Ρώμης, μαζί με τους φίλους του συνθέτες Bernardo Pasquini και Alessandro Scarlatti το 1706. Δύο χρόνια αργότερα αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή. Πέθανε το 1713 και ετάφη στο Πάνθεον, δίπλα από τον ζωγράφο Raphael.

Βιβλιογραφία

- Allsop, Peter. Corelli: New Orpheus of Our Times. Oxford: Oxford University Press, 1999
- Burrows, Donald. Handel. New York: Scribners, 1994.
- Moroney, Davitt. "Corelli, Arcangelo." Gay Histories and Cultures. George E. Haggerty, ed. New York: Garland, 2000. 215.
- Talbot, Michael. "Arcangelo Corelli." The New Grove Dictionary of Music and Musicians. 2nd ed. Stanley Sadie, ed. London and New York: Macmillan, 2001. 457-463.

Πηγή: Glbtq.Com

Concerto Grosso, Opus 6 No. 8
violins; Madeline Smith, viola, Genevieve Tabby, cello
Ethical Society Building, Philadelphia
April 22, 2007
   
 
εισάγετε την κριτική σας
18 Φεβρουαρίου
Audre Lord


Audre Lorde. Φωτογραφία από την Elsa Dorfman
Αφρο-αμερικανίδα, ακτιβίστρια και συγγραφέας, της οποίας το έργο επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη σεξουαλική της ταυτότητα.

Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1934 στη Νέα Υόρκη, η Lord πήρε εκπαίδευση στο Hunter College και στη συνέχεια στο Columbia University. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη βιβλιοθηκονομία το 1961 στο Πανεπιστήμιο της Columbia και στη συνέχεια εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Νέα Υόρκη.

Από το 1968 και μετά απέκτησε διάφορες ακαδημαϊκές θέσεις: αρχικά ως λέκτορας δημιουργικής γραφής στο City College και στο Education Department του Herbert H. Lehman College, στη συνέχεια ως βοηθός καθηγητή αγγλικών στο John Jay College of Criminal Justice. Επίσης δίδαξε αγγλικά στο Hunter College και ποίηση στο Tougaloo College καθώς και ως επισκέπτης καθηγητής σε πολλά ακόμη αμερικανικά ιδρύματα.

Το 1962 παντρεύτηκε τον Edwon Ashley Rollins με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, την Elizabeth και τον Jonathan. Γρήγορα όμως ο γάμος της διαλύθηκε και μετά το διαζύγιό της το 1970, συνδέθηκε ερωτικά με πολλές γυναίκες. Πέθανε το 1992 μετά από μακροχρόνιο αγώνα με τον καρκίνο.

Κατά τη διάρκεια όλης της ζωής της αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των αφρο-αμερικανών και μέσα από τον ενεργό ακτιβισμό, αλλά και μέσα από τη γραφή της. Η πολιτική φύση των γραπτών της φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από τα δοκίμιά της "Apartheid U.S.A" και "I am your Sister," και Zami: A New Spelling of My Name (1982), όπου εκτός από τα δικαιώματα των αφρο-αμερικανών, ασχολήθηκε και με αυτά των έγχρωμων λεσβιών.

Άλλα της έργα ήταν τα Black Unicorn collection (1978), Our Dead Behind Us (1986). Σημαντικές επίσης ήταν και οι ποιητικές της συλλογές The First Cities (1968), The New York Head Shop and Museum (1974).

Audre Lorde - The Black Unicorn

The black unicorn is greedy.
The black unicorn is impatient.
'The black unicorn was mistaken
for a shadow or symbol
and taken
through a cold country
where mist painted mockeries
of my fury.
It is not on her lap where the horn rests
but deep in her moonpit
growing.
The black unicorn is restless
the black unicorn is unrelenting
the black unicorn is not
free.

(http://www.americanpoems.com/poets/Audre-Lorde/)

Βιβλιογραφία

- «Audre Lorde.» Callaloo. A Special Section. 14.1 (1991): 39-95.
- Evans, Mari. Black Women Writers: (1950-1980) A Critical Evaluation. New York: Doubleday, 1984.
- Klein, Yvonne M. "Myth and Community in Recent Lesbian Autobiographical Fiction." Lesbian Texts and Contexts: Radical Revisions. Karla Jay and Joanne Glasgow, eds. New York: New York University Press, 1990. 330-338.
- Metzger, Linda, ed. Black Writers. A Selection of Sketches from Contemporary Authors. Detroit: Gale Research, 1989. 364-366. - Perreault, Jeanne. Writing Selves: Contemporary Feminist Autobiography. Minneapolis: University of Minnesota Press, 1995. - Tate, Claudia. Black Women Writers at Work. New York: Continuum, 1983.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
19 Φεβρουαρίου
Κάρσον ΜακΚάλερς


Η Κάρσον ΜακΚάλερς το 1931.
Η Κάρσον ΜακΚάλερς γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του 1917, στο Columbus της Τζιώρτζια. Έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις κύριες εισηγήτριες αυτού που έχει ονομαστεί «γοτθική λογοτεχνία του νότου». Στα έργα της είναι εμφανής μία απεικόνιση της μοναξιάς, τη σήψη της ζωής σε μια κωμόπολη, και της κοινωνικής και σεξουαλικής αλλοτρίωσης.

Το πρώτο της μυθιστόρημα, το The Heart is a Lonely Hunter, εκδόθηκε το 1940, στα τριαντατρία της χρόνια και, είναι αυτό που την έκανε παγκοσμίως γνωστή. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι λόγω της ασθενικής ζωής που έζησε δεν μπόρεσε να δώσει το έργο αυτό που πραγματικά ήταν των δυνατοτήτων της.
Παρ’ όλα αυτά το κύριο σώμα του έργου της είναι εντυπωσιακό και διαχέεται σε όλα τα είδη. Από τη νουβέλα στα διηγήματα και τα θεατρικά, έως σε άρθρα καθώς και ποίηση. Κάποιες απ’ τις νουβέλες της μάλιστα γυρίστηκαν ταινίες.

Μετά το The Heart is a Lonely Hunter, ακολούθησαν οι νουβέλες Reflections in a Golden Eye (1941) και το The Ballad of the Sad Café (1943).

Οι χαρακτήρες της δεν είναι ξεκάθαρα ούτε ετεροφυλόφιλοι ούτε ομοφυλόφιλοι, ωστόσο χαρακτήρες όπως η ανεξάρτητη Miss Amelia, τα «ετοιμοπόλεμα» αγοροκόριτσα Mick και Frankie και ο «ευαίσθητος» Biff Brannon, και ο βασανισμένος Captain Penderton δίνουν μια αίσθηση αντίστασης στην επικρατούσα ετεροκανονικότητα.

Παντρεύτηκε δύο φορές τον ίδιο άνδρα, τον Reeves McCullers, γνωρίζοντας ότι και αυτός έλκεται από άτομα του ιδίου του φύλου. Τούτο από τη μια μεριά δημιούργησε κάποια προβλήματα, από την άλλη όμως προσπαθούσαν να μοιράζονται τις εμπειρίες. Όλα αυτά κράτησαν μέχρι την αυτοκτονία του Reeves, το 1953.

Ένας άλλος σημαντικός σταθμός στη προσωπική της ζωή, ήταν η συγγραφέας Annemarie Clarac-Schwarzenbach, που όμως δεν κράτησε πολύ, λόγω του απρόσμενου θανάτου της το 1942. Ωστόσο υπάρχουν φήμες για σχέσεις της με τις Gypsy Rose Lee, Greta Garbo και Katharine Anne Porter.

Βιβλιογραφία

- Bloom, Harold, ed. Carson McCullers. New York: Chelsea, 1986.
- Carr, Virginia Spencer. The Lonely Hunter: A Biography of Carson McCullers. New York: Doubleday, 1975.
- _____. Understanding Carson McCullers. Columbia: University of South Carolina Press, 1990.
- Shapiro, Adrian et al. Carson McCullers: A Descriptive Listing and Annotated Bibliography. New York: Garland, 1980.
- Westling, Louise. Sacred Groves and Ravaged Gardens: The Fiction of Eudora Welty, Carson McCullers and Flannery O'Connor. Athens: University of Georgia Press, 1985.

Βιβλιογραφία στα Ελληνικά

- McCullers, Carson. Η μπαλλάντα του λυπημένου καφενείου : Μυθιστόρημα / Κάρσον Μακ Κάλλερς • μετάφραση Μένης Κουμανταρέας. - 4η έκδ. - Αθήνα : Κέδρος, 1988.
- McCullers, Carson. Η καρδιά κυνηγάει μονάχη / Κάρσον Μακ Κάλερς • μετάφραση Βικτωρία Τράπαλη. - Αθήνα : Εξάντας, 1981.
- McCullers, Carson. Πρόσκληση σε γάμο / Κάρσον Μακ Κάλερς • μετάφραση Τζένη Μαστοράκη. - 1η έκδ. - Αθήνα : Γράμματα, 1981.

Πηγές: Glbtq.Com, Biblionet.Gr
   
 
εισάγετε την κριτική σας
20 Φεβρουαρίου
Ρόι Κον


Ο Ρόι Κον το 1964. Φωτογραφία του Herman Hiller.
Ο Ρόι Κον είχε τη φήμη ενός ανυποχώρητου δικαστή υπόπτων ότι ανήκαν στον κομμουνιστικό χώρο κατά τη διάρκεια της Μακαρθικής περιόδου της δεκαετίας του ’50, ενός κυνηγιού μαγισσών που πολλά εκ των θυμάτων ήταν ομοφυλόφιλοι. Παρά του ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 έζησε μία ξέφρενη γκέι ζωή συνδεόμενος με πολλούς άντρες μέχρι το τέλος της ζωής του, ποτέ δεν δέχτηκε ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Το πλήρες του όνομα ήταν Roy Marcus Cohn και γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1927, το μοναδικό παιδί μιας ευυπόληπτης νεο-υορκέζικης οικογένειας. Ο Κον σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, πήρε το πτυχίο του μόλις στα 20, ενώ στα 21 του χρόνια έγινε βοηθός εισαγγελέα (ο πιο νέος στα νομικά χρονικά των Ηνωμένων Πολιτειών).

Από την αρχή της καριέρας του ειδικεύτηκε σε θέματα που αφορούσαν τους κομμουνιστές και τους κατάσκοπους. Η δράση του έγινε γνωστή με την καταδίκη των κατασκόπων από τη Σοβιετική Ένωση, William Remington, Julian και Ethel Rosenberg, και Owen Lattimore.

Ο φιλόδοξος Κον, κατηγορήθηκε για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε: απειλές, εκφοβισμοί και βασανιστήρια. Συνδέεται επίσης με τις έρευνες της υπο-επιτροπής του ρεπουμπλικανού γερουσιαστή Joseph McCarthy για τον διωγμό από την εργασία τους σε ομοσπονδιακές θέσεις αριστερών και ανθρώπων που είχαν χαρακτηριστεί ως «σεξουαλικώς αποκλίνοντες».

Υπήρξε ωστόσο ο ίδιος στόχος φημών τον Μάρτιο του 1953, όταν κατά τη διάρκεια επισκέψεών του σε πρεσβείες των Ηνωμένων Πολιτειών κατ’ εντολήν του McCarthy, κάποιοι ρεπόρτερ υπαινίχθησαν ότι «απολάμβανε» τη συντροφιά του βοηθού του David Schine, ο οποίος με αίτημα του Κον είχε αποσπασθεί από τον στρατό όπου υπηρετούσε. Μετά απ’ όλα αυτά ο Κον απεσύρθη και ο Schine παραιτήθηκε κατά τη διάρκεια υπηρεσίας του στην Αλάσκα.

Στη συνέχεια άσκησε τη δικηγορία και συνεργάστηκε με τη μαφία της Νέας Υόρκης και τον συντηρητικό επίσκοπο της Νέας Υόρκης Donald Trump, ενώ αργότερα γίνεται φίλος των Calvin Klein, Bianca Jagger, και Andy Warhol.

Παρά του ότι εμφανίζεται συχνά σε γκέι μπαρς κατά τη δεκαετία του ’70, ποτέ δεν παραδέχτηκε την ομοφυλοφιλία του. Πέθανε στις 22 Ιουλίου του 1986, από επιπλοκές του AIDS. Από πολλούς θεωρείται μία τραγική φιγούρα συνένοχο θύμα της αντιδημοκρατικής και αντι-ομοφυλοφιλικής ιδεολογίας της εποχής του

Βιβλιογραφία - Carr, Adam. "Cohn, Roy." Who's Who in Contemporary Gay & Lesbian History from World War II to the Present Day. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, eds. London: Routledge, 2001. 85-87.
- Hoffman, Nicholas von. Citizen Cohn: The Life and Times of Roy Cohn. New York: Bantam Books, 1988.
- Newman, Robert P. Owen Lattimore and the 'Loss' of China. Berkeley: University of California Press, 1992.
- Oshinsky, David. A Conspiracy So Immense: The World of Joe McCarthy. New York: Free Press, 1983.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development