::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
FotoFactory Gay Photobooks
Taschen Books
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
BDSM PHOTOBOOKS
Transsexual Photobooks
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
The L-Word
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
*** οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ ***
LGBT People in History >> οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
 
1 Μαΐου
Γιάννης Ρίτσος

Ο Γιάννης Ρίτσος (Μονεμβασιά 1 Μαΐου 1909 - Αθήνα 11 Νοεμβρίου 1990) ήταν Έλληνας ποιητής. Δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, εννέα μυθιστορήματα, τέσσερα θεατρικά έργα και μελέτες. Πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν το έργο του.

Το 1921 άρχισε να συνεργάζεται με τη «Διάπλαση των Παίδων». Συνεισέφερε επίσης ποιήματα στο φιλολογικό παράρτημα της «Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας» του Πυρσού. Το 1934 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Τρακτέρ», ενώ ξεκίνησε να δημοσιεύει στο «Ριζοσπάστη» τη στήλη «Γράμματα για το Μέτωπο».

Το 1935 κυκλοφορούν οι «Πυραμίδες», το 1936 ο «Επιτάφιος» και το 1937 «Το τραγούδι της αδελφής μου». Έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ενώ κατά το χρονικό διάστημα 1948-1952 εξορίστηκε σε διάφορα νησιά. Συγκεκριμένα συλλαμβάνεται τον Ιούλιο του 1948 και εξορίζεται στη Λήμνο, κατοπιν στη Μακρόνησο (Μάης 1949) και το 1950 στον Άι Στράτη. Μετά την απελευθέρωση του τον Αύγουστο του 1952 έρχεται στην Αθήνα και προσχωρεί στην ΕΔΑ. Το 1954 παντρεύεται με την παιδίατρο Γαρυφαλιά (Φαλίτσα) Γεωργιάδη κι ένα χρόνο αργότερα γεννιέται η -μοναδική- κόρη τους Ελευθερία (Έρη). Το 1956, τον ίδιο χρόνο δηλαδή, τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος».

Το 1968 προτάθηκε για το βραβείο Νομπέλ . Το 1975 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1977 τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν για την ειρήνη.

(Μπορείτε επίσης να διαβάσετε περισσότερα πιέζοντας εδώ.)

Βραβεία

- Πρώτο Κρατικό Βραβείο ποίησης "Η Σονάτα του σεληνόφωτος" (1956)
- Μέγα διεθνές βραβείο ποίησης (Βέλγιο, 1972)
- Διεθνές βραβείο "Γκεόργκι Δημητρώφ" (Βουλγαρία, 1975)
- Mέγα βραβείο ποίησης "Αλφρέ ντε Βινύ" (Γαλλία, 1975)
- Διεθνές βραβείο "Αίτνα-Ταορμίνα" (Ιταλία, 1976)
- Bραβείο "Λένιν" (ΕΣΣΔ, 1977)
- Διεθνές βραβείο "Μποντέλο" (1978)

Ποιήματα

- «Τρακτέρ », (1934)
- «Πυραμίδες», (1935)
- «Επιτάφιος», (1936)
- «Το τραγούδι της αδελφής μου», (1937)
- «Εαρινή συμφωνία», (1938)
- «Το εμβατήριο του ωκεανού», (1940)
- «Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής», (1943)
- «Δοκιμασία», (1943)
- «Ο σύντροφός μας», (1945)
- «Γειτονιές του κόσμου», (1949)
- «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», (1952)
- «Αγρύπνια», (1954)
- «Πρωινό άστρο», (1955)
- «Η σονάτα του σεληνόφωτος», (1956)
- «Χρονικό», (1957)
- «Πέτρινος χρόνος», (1957)
- «Αποχαιρετισμός», (1957)
- «Υδρία », (1957)
- «Χειμερινή διαύγεια», (1957)
- «Οι γειτονιές του κόσμου», (1957)
- «Η αρχιτεκτονική των δέντρων», (1958)
- «Οταν έρχεται ο ξένος», (1958)
- «Ανυπόταχτη πολιτεία», (1958)
- «Οι γερόντισσες κ' η θάλασσα», (1959)
- «Το παράθυρο», (1960)
- «Η γέφυρα», (1960)
- «Ο Μαύρος Αγιος», (1961)
- «Το νεκρό σπίτι», (1962)
- «Κάτω απ' τον ίσκιο του βουνού», (1962)
- «Το δέντρο της φυλακής και οι γυναίκες», (1963)
- «12 ποιήματα για τον Καβάφη», (1963)
- «Μαρτυρίες Α», (1963)
- «Παιχνίδια τ'ουρανού και του νερού», (1964)
- «Φιλοκτήτης», (1965)
- «Ρωμιοσύνη», (1966)
- «Ορέστης», (1966)
- «Μαρτυρίες Β», (1966)
- «Όστραβα», (1967)
- «Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα», (1972)
- «Η Ελένη», (1972)
- «Χειρονομίες», (1972)
- «Τέταρτη διάσταση», (1972)
- «Η επιστροφή της Ιφιγένειας», (1972)
- «Ισμήνη», (1972)
- «Χρυσόθεμις», (1972)
- «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», (1973)
- «Γκραγκάντα», (1973)
- «Διάδρομος και σκάλα», (1973)
- «Σεπτήρια και Δαφνηφόρια», (1973)
- «Καπνισμένο τσουκάλι», (1974)
- «Ο αφανισμός της Μήλος», (1974)
- «Υμνος και θρήνος για την Κύπρο», (1974)
- «Κωδωνοστάσιο», (1974)
- «Χάρτινα », (1974)
- «Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη», (1974)
- «Η Κυρά των Αμπελιών», (1975)
- «Η τελευταία προ Ανθρώπου Εκατονταετία», (1975)
- «Τα επικαιρικά», (1975)
- «Ημερολόγιο εξορίας», (1975)
- «Μαντατοφόρες», (1975)
- «Θυρωρείο», (1976)
- «Το μακρινό», (1977)
- «Το ρόπτρο
- «Γραφή Τυφλού
- «Τα ερωτικά
- «Ανταποκρίσεις», (1987)

Συλλογές

- «Ποιήματα - Α τόμος», (1961)
- «Ποιήματα - Β τόμος», (1961)
- «12 ποιήματα για τον Καβάφη», (1963)
- «Μαρτυρίες - Σειρά 1η», (1963)
- «Ποιήματα - Γ τόμος», (1964)
- «Μαρτυρίες - Σειρά 2η», (1966)
- «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», (1973)
- «Ποιήματα - Δ τόμος», (1975)

Θεατρικά

- «Μια γυναίκα πλάι στη θάλασσα », (1942)
- «Πέρα απ'τον ίσκιο των κυπαρισσιών», (1947)
- «Τα ραβδιά των τυφλών», (1959)
- «Ο λόφος με το συντριβάνι»

Πηγή: Wikipedia
   
 
εισάγετε την κριτική σας
2 Μαΐου
Λέσλι Γκορ

Γνωστή για τις επιτυχίες της ως τραγουδίστρια τη δεκαετία του ’60, η Λέσλι Γκορ υπήρξε ακόμη επιτυχημένη συνθέτης η οποία επηρέασε πολλές άλλες που την ακολούθησαν, από την Ντέμπι Χάρυ έως τη Μαντόνα. Η ίδια απεκάλυψε την ομοφυλοφιλία της δημοσίως, το 2003.

Η Λέσλι Γκορ γεννήθηκε στις 2 Μαΐου του 1946 στο Μπρούκλιν και μεγάλωσε στις γειτονιές του Tenafly, στο Νιού Τζέρσι. Από πολύ μικρή σε ηλικία έδειξε το ταλέντο της στη μουσική και οι γονείς της την βοήθησαν εγγράφοντάς την σε σχολή μουσικής για παρακολουθήσει μαθήματα φωνητικής στη Νέα Υόρκη.

Με τη βοήθεια του δασκάλου της, το 1963, θα κάνει την πρώτη ηχογράφησή της υπό την επίβλεψη του μουσικού ατζέντη Irving Green, προέδρου τότε της Mercury Records, υπό την μουσική παραγωγή του Quincy Jones. Ο Quincy Jones εντυπωσιάστηκε από το ταλέντο της νεαρής τραγουδίστριας και πολύ σύντομα θα ηχογραφήσει μαζί της το ποπ τραγούδι "It's My Party."

Ο παραγωγός της, Green, την προειδοποίησε ότι δεν θα πρέπει να ενθουσιαστεί αν τελικά ο δίσκος που θα περιέχει το τραγούδι δεν κυκλοφορήσει τελικά. Ακριβώς όμως μία εβδομάδα αργότερα, η Γκορ ξαφνιάστηκε όταν οδηγώντας προς το σχολείο, το άκουσε να ‘παίζει’ στο ραδιόφωνο.

Ακόμη περισσότερο ξαφνιάστηκε όταν το "It's My Party", ‘εκτινάχτηκε’ στο Νο1 των αμερικάνικων τσάρτς. Το τραγούδι θα μείνει έως σήμερα ‘εμβληματικό’ για τη δεκαετία του ’60.

Η επιτυχία αυτή την βρίσκει κάπως απροετοίμαστη καθώς η 16-χρονη ακόμη Γκορ, βρίσκεται περικυκλωμένη από θαυμαστές – φαν έξω από το σπίτι της.

Το άστρο της, συνεχίζει να μεσουρανεί τα επόμενα χρόνια. Επόμενες ηχογραφήσεις της είναι "Judy's Turn to Cry" (1963) και "You Don't Own Me" (1964), το οποίο γίνεται κάτι σαν ‘ύμνος’ για το αναπτυσσόμενο τότε γυναικείο κίνημα.

Συνεχίζει να ηχογραφεί άλμπουμ με αρκετή επιτυχία, όχι όμως στο βαθμό των προηγούμενων έως το 1976, που ηχογράφησε το Love Me by Name. Σ’ αυτό το άλμπουμ, η Γκορ γράφει το τραγούδι τίτλου, το οποίο τραγουδά η Dusty Springfield. Ξεκινά με αυτό τον τρόπο και την καριέρα της ως συνθέτης. Πράγματι, το "Out There on My Own", το 1980 πλαισιώνει την ταινία Fame (1980, σε σκηνοθεσία Alan Parker), η οποία ταινία κερδίζει το Academy Award.

Παρ’ ότι το επόμενο χρονικό διάστημα δεν θα ηχογραφήσει κάτι καινούριο, εξακολουθεί να παρουσιάζει τα παλαιά της τραγούδια σε αρκετές συναυλίες μέχρι και το 1999.

Της προτείνεται να ‘παίξει’ σε κάποιες ταινίες και το κάνει με αρκετή επιτυχία. Συμμετέχει στην παράσταση του Μπρόντγουεϊ, Joe's Café, των Jerry Leiber και Mike Stoller's, ενώ εμφανίζεται και στο Hairspray (1988), του John Waters, τραγουδώντας το "You Don't Own Me," και σε αρκετές ακόμη ταινίες και θεατρικές παραγωγές.

Ένα από τα χρονικά σημεία – σταθμός στη ζωή της ήταν το 2003, όταν απεκάλυψε την ομοφυλοφιλία της σε συνέντευξή της στο γκέι περιοδικό In the Life. Πολλοί ομοφυλόφιλοι άντρες και γυναίκες θα την υποστηρίξουν στην επιλογή της αυτή συρρέοντας στις εμφανίσεις που θα κάνει το επόμενο χρονικό διάστημα. Η ίδια θα εξομολογηθεί αργότερα το πόσο συγκινήθηκε από την ανταπόκριση που είχε από ανώνυμους γκέι και λεσβίες σε μικρές πόλεις και χωριά, το πόσο θερμά την αγκάλιασαν».

Θα επιστρέψει στην δισκογραφία το 2005, ηχογραφώντας το Ever Since.

Βιβλιογραφία

Hanna, Kathleen. "Ms. Conversation: Lesley Gore and Kathleen Hanna." Ms. 15.3 (Fall 2005): 50-53.
Mayshark, Jesse Fox. "It's Lesley Gore's Career, and She'll Revive It If She Wants To." New York Times (October 23, 2005): 2, 34.
Swartz, Shauna. "Interview with Lesley Gore." (June 23, 2005). www.afterellen.com/People/2005/6/lesleygore.html.
Treacy, Christopher John. "Lesley Gore, of 'It's My Party' Fame, Comes Out Formally; Plays Northampton Sept. 16." In Newsweekly (September 15, 2005).

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
3 Μαΐου
Μέι Σάρτον


Φωτογραφία της Μέι Σάρτον από τον Στάθη Ορφανό.
Συγγραφέας που εργάστηκε σε μία ευρεία γκάμα εκφραστικών φορμών, ποίηση, μυθιστόρημα, δοκίμια , περιοδικά, η Μέι Σάρτον γεννήθηκε στο Βέλγιο, στις 3 Μαΐου του 1912. Ο πατέρας τη Τζωρτζ Σάρτον, υπήρξε ιστορικός επιστημών. Η μητέρα της Μέιμπελ Σάρτον, σχεδιάστρια και καλλιτέχνης. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν η Μέι Σάρτον ήταν δύο χρονώ.

Εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή όταν ήταν ακόμη έφηβη. Ως νεαρή γυναίκα εντάχθηκε στον θεατρικό θίασο της Eva Le Gallienne (Eva Le Gallienne's Civic Repertory Theatre Company). Στη συνέχεια ίδρυσε δικό της θίασο, ο οποίος όμως δεν πήγε καλά. Το γεγονός αυτό δεν την απογοήτευσε. Τουναντίον αφοσιώθηκε πλήρως στη λογοτεχνική της καριέρα. Θα εκδώσει το 1937 την ποιητική συλλογή Encounter in April. Στην υπόλοιπη λογοτεχνική της καριέρα θα εκδώσει περίπου πενήντα βιβλία ακόμη.

Η Σάρτον θα ξεδιπλώσει το ταλέντο της σχεδόν σε όλα τα λογοτεχνικά είδη, εξασφαλίζοντας έτσι μία θέση σεβασμού στα αμερικανικά γράμματα. Η ίδια έχει πει ότι σε όλα της τα κείμενα «η μούσα ήταν πάντα γυναίκα». Η γραφή της, τόσο στα πεζά κείμενα, όσο και στην ποίηση, ταυτίζεται όλο και πιο πολύ με το πέρασμα των χρόνων με το λεσβιακό υποκείμενο. Τούτο, γίνεται πιο φανερό στις νουβέλες της The Education of Harriet Hatfield (1989) και Mrs. Stevens Hears The Mermaids Singing (1965), ανάμεσα στις 19 υπόλοιπες.

Μια πιο συνολική εικόνα για τη Μέι Σάρτον, μπορεί να βρει κανείς στα Selected Poems του 1978, όπου συναντά κανείς σχεδόν το πλήρες ποιητικό της έργο, καθώς και στο Writings on Writing(1980) που είναι συλλογή πολλών από τα άρθρα που έγραψε έως τότε.

Διαφωτιστική επίσης είναι η ταινία May Sarton: A Self-Portrait (1982), στην οποία η ίδια συζητά θέματα όπως η ποίηση, ο έρωτας, οι γονείς, ο εσωτερικός κόσμος.

Βιβλιογραφία:

- Kallet, Marilyn. A House Of Gathering. Knoxville, Tenn.: University of Tennessee Press, 1993.
- Peters, Margot. May Sarton: A Biography. New York: Knopf, 1997.
- Saum, Karen. "The Art of Poetry XXXII; May Sarton." Paris Review 25 (Fall 1983): 80-110.
- Sibley, Agnes Marie. May Sarton. New York: Twayne Publishers, 1972.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
4 Μαίου
Κιθ Χάριγκ

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80. περίεργες ανθρωπομορφικές φιγούρες ανθρώπων, σκύλων, συσκευών τηλεοράσεων και γενικότερα μιας περίεργης γκάμας περίεργων αντικειμένων που χαρακτηρίζονταν από μία απουσία των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους, έντονα περιγράμματα ζωγραφισμένα με σκούρα ή βασικά χρώματα και ‘ακτίνες’ σαν φωτοστέφανα που έμοιαζαν να αναδύονται απ’ αυτά έγιναν φαινομενικά αλλά άρχισαν να εμφανίζονται σε μια σειρά έργων τέχνης της ποπ άρτ.

Αυτές οι απλές, ωστόσο κομψεπίκομψες φιγούρες ήταν οι δημιουργίες του Κιθ Χάριγκ, ενός νεαρού Νέο-Υορκέζου καλλιτέχνη ο οποίος άντλησε τις επιρροές του από την ποπ-αρτ και τη δημόσια τέχνη του γκράφιτι της Νέας Υόρκης.

Στην σύντομη, αλλά λαμπρή καριέρα του παρήγαγε έναν σημαντικό αριθμό έργων, σε ποσότητα, κυρίως όμως σε ποιότητα και κατάφερε να αγγίξει το παγκόσμιο κοινό υπερβαίνοντας τις διαφορές στην καταγωγή, τη φυλή, την εθνικότητα, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Το πλήρες του όνομα ήταν Keith Allen Haring και γεννήθηκε στις 4 Μαΐου του 1958 στο Reading της Pennsylvania σε μία μικρή Δανέζικη αγροτική κοινότητα. Από τα μικράτα του, ζωγράφιζε μανιωδώς, ξεκινώντας από καρτούν και συνεχίζοντας με πιο πολύπλοκα σχέδια.

Ως έφηβος είδε μια σειρά έργων του Άντι Γούρχωλ και εντυπωσιάστηκε από τη δυνατότητα του καλλιτέχνη να αναγάγει το ‘κοινότυπο’ και καθημερινό σε έργο τέχνης. Αυτός θα ήταν αργότερα και για τον Χάριγκ ο παράγοντας-κλειδί για την τέχνη του.

Τελειώνοντας το σχολείο ο Χάριγκ εγκαταστάθηκε στο Πίτσμπουργκ, όπου σπούδασε τέχνη σε διάφορα ιδρύματα. Αυτά τα δύο χρόνια στο Πίτσμπουργκ θα ήταν σημαντικά για την εξέλιξή του, καθώς ανακάλυψε τη σεξουαλικότητά του. Πράγματι, η τέχνη του και ο σεξουαλικός του προσανατολισμός ήταν στενά συνδεδεμένα. Ήταν φυσική συνέχεια γι’ αυτόν να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη, το κέντρο της παγκόσμιας σκηνής στην τέχνη, αλλά και της αμερικάνικης γκέι κοινότητας.

Εκεί σπουδάζει στην School of Visual Arts όπου γνωρίζει καλλιτέχνες όπως οι Kenny Scharf και Jean-Michel Basquiat. Από την αρχή το στυλ του ήταν μοναδικό και ‘εκκεντρικό’ σε σύγκριση με τα έργα των φίλων του. Θαύμαζε τη ‘δημόσια’ τέχνη των γκράφιτι. Και πράγματι, αυτό ήταν το έναυσμα να δημιουργήσει τα δικά του γκράφιτι με ‘περίεργες’ φιγούρες ανθρώπων και ζώων στον υπόγειο της πόλης.

Από το 1982, ο Χάριγκ θα εργαστεί ως βοηθός του γκαλερίστα Tony Shafrazi, ο οποίος του έκανε την πρώτη του έκθεση. Για τα επόμενα τρία χρόνια, ο Χάριγκ θα κάνει εκθέσεις σε όλο τον κόσμο. Παρά το εμφανές ομο-ερωτικό θέμα των έργων του, κατάφερε να αγγίξει το παγκόσμιο κοινό, διότι προσέγγισε πολλά θέματα με ‘ανθρωπιστικό’ προσανατολισμό. Πολλά από τα έργα του φιλοξενήθηκαν σε γκαλά κατά του AIDS, χρησιμοποιήθηκαν από στις εκστρατείες της UNICEF και ‘χρωμάτισαν’ τον αγώνα κατά του στυγερού αφρικανικού απαρτχάϊντ.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 το έργο του Χάριγκ αποκτά μεγάλη αναγνώριση. Αποκτά ισχυρούς θαυμαστές όπως οι Yoko Ono, Dennis Hopper, ακόμα και τον ίδιο τον Andy Warhol. Η δημοτικότητά του θα βρεθεί στο απόγειο το 1986 όταν θα δημιουργήσει το δικό του Pop Shop στο Σόχο. Μέσα σε λίγες μέρες όλα τα έργα του γίνονται "sold out" – πωλούνται άμεσα. το Pop Shop θα συνεχίσει τη δραστηριότητά του και θα έχει και ισχυρή παρουσία στο ίντερνετ.

Ο Χάριγκ ανήκει στην πρώτη γενιά γκέι αντρών που γίνονται θύματα της πανδημίας του AIDS. Διαγιγνώσκεται οροθετικός και το 1988 αρχίζει να εμφανίζει τα σημάδια του σαρκώματος Καρπόζι. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζει το δημιουργικό του έργο μέχρι και τους τελευταίους μήνες της ζωής του.

Αφήνει την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις τριανταενός ετών στις 16 Φεβρουαρίου του 1990 στη Νέα Υόρκη.

Βιβλιογραφία

Celant, Germand, ed. Keith Haring. Munich: Prestel, 1992.
Gruen, John. Keith Haring: The Authorized Biography. New York: Prentice Hall, 1991.
Haring, Keith. Keith Haring, 1988: A One-Man Exhibition in Los Angeles of Paintings, Drawings, and Prints. Los Angeles: M. Kohn Gallery, 1988.
Kurtz, Bruce D., ed. Keith Haring, Andy Warhol, and Walt Disney. Munich: Prestel, 1992.
Sussman, Elisabeth. Keith Haring. New York: Bulfinch Press, 1997.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
5 Μαίου
Ντελ Μάρτιν

Μία από τις πιο γενναίες γυναίκες που εργάστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών στις πιο συντηρητικές εποχές της αμερικάνικης ιστορίας και υπήρξε μία από τις ιδρύτριες του απελευθερωτικού κινήματος των ομοφυλόφιλων γυναικών, η Ντελ Μάρτιν έδωσε νόημα και στον ορισμό του λεσβιασμού.

Μαζί με την Φίλις Λάιονς αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα των γυναικών και των λεσβιών, ενώ καρπός της εργασίας τους ήταν το βιβλίο Lesbian/Woman (1972). Υπήρξαν σύντροφοι και συνεργάτες για πάνω από πενήντα χρόνια.

Η Ντελ Μάρτιν γεννήθηκε στις 5 Μαίου του 1921 στο Σαν Φρανσίσκο. Και οι δύο γυναίκες σπούδασαν δημοσιογραφία. Η Ντελ Μάρτιν στο San Francisco State College. Όταν οι δύο γυναίκες γνωρίστηκαν στο Σαν Φρανσίσκο, η Ντελ Μάρτιν ήταν μια 29-χρονη λεσβία μητέρα και η Λάιονς ήταν 25 ετών. Το 1952 έγιναν ερωμένες και από το 1953 θα ζήσουν μαζί στο Σαν Φρανσίσκο.

Το 1955 αναζητώντας την κοινωνική τους ταυτότητα μαζί με μια άλλη ομάδα γυναικών ιδρύουν την ιστορική λεσβιακή οργάνωση, Daughters of Bilitis (DOB), ενώ ένα χρόνο αργότερα θα ιδρύσουν το περιοδικό τους, το The Ladder. Πρώτη εκδότρια θα είναι η Λάιονς. Λόγω του ιδιαίτερα συντηρητικού κλίματος της δεκαετίας του ’50 οι συνδρομές στο The Ladder θα γίνονται κρυφά και η Λάιονς θα εμφανίζεται με ψευδώνυμο.

Κατά τη δεκαετία του ’60 οι Daughters of Bilitis θα αποκτήσουν παραρτήματα σε όλη τη χώρα: Chicago, New York, New Orleans, San Diego, Los Angles, Detroit, Denver, Cleveland, και Philadelphia. Στην αρχή της δεκαετία του ’60 το περιοδικό έβγαινε σε 500 αντίτυπα, διαβαζόταν όμως από πολύ περισσότερες γυναίκες, καθώς πολλές φοβούνταν να γίνουν συνδρομήτριες.

Από το 1970 το ζεύγος Ντελ Μάρτιν - Φίλις Λάιονς θα γίνουν οι ηγέτιδες των DOB, έως και τη διάλυσή τους. Το ίδιος έτος η Μάρτιν θα γράψει ένα άρθρο στο περιοδικό Advocate που θα κάνει αίσθηση για την εποχή του, με τίτλο "Goodbye, My Alienated Brothers," στο οποίο επιτίθεται στον ανδρικό σωβινισμό στελεχών του ανδρικού γκέι κινήματος. Σηματοδοτεί με αυτό τον τρόπο τον ‘λεσβιακό σεπαρετισμό’. Ιδρύουν το 1971 το National Organization for Women (NOW) που στο συνέδριό του την ίδια χρονιά θέτει την σύνδεση του λεσβιακού με το φεμινιστικό κίνημα.

Δραστηριοποιούνται ακόμη περισσότερο το 1972 ιδρύοντας το Alice B. Toklas Memorial Democratic Club που βοήθησε στην καμπάνια πολλών γυναικών να εκλεγούν σε δημόσιες θέσεις, ενώ την ίδια χρονιά εκδίδεται το βιβλίο τους Lesbian/Woman. Τον επόμενο χρόνο, το 1973, θα εκδοθεί το Lesbian Love and Liberation. Θα ακολουθήσει το Battered Wives της Μάρτιν το 1976 στο οποίο θέτει το θέμα της βίας κατά των γυναικών και των ανισοτήτων στον γάμο.

Το 1979 θα ιδρυθεί η κλινική Lyon-Martin Health Services προς τιμή των δύο γυναικών και της προσφοράς τους στο γυναικείο κίνημα. Οι δύο γυναίκες θα παραμείνουν δραστήριες και το 1995 βοηθούν σημαντικά να ιδρυθεί η οργάνωση βοήθειας για τις γηραιές ομοφυλόφιλες γυναίκες, Old Lesbians Organizing for Change. Το 2002 η κινηματογραφίστρια Joan E. Biren, θα κάνει το ντοκυμαντέρ No Secret Anymore: The Times of Del Martin and Phyllis Lyon.

Στις 12 Φεβρουαρίου του 2004 οι δύο γυναίκες ένωσαν επίσημα τις ζωές τους στο Σαν Φρανσίσκο με σύμφωνο συμβίωσης, ενώ το καλοκαίρι του 2008 ήταν το πρώτο ζευγάρι ομοφύλων, που σε εφαρμογή της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Καλιφόρνια υπέρ της άρσης της απαγόρευσης για τον πολιτικό γάμο, ενώθηκε και με τα δεσμά του γάμου.

Η Ντελ Μάρτιν θα αφήσει την τελευταία πνοή της την Τετάρτη 27 Αυγούστου 2008. Στο πλάι της ως την τελευταία στιγμή στάθηκε η σύζυγος και επί 55 χρόνια σύντροφός της Φίλις Λάιον.

Βιβλιογραφία

Dorrance, John. "Gay Panther." San Francisco 26 (December, 1984): 32-34.
Jurgens, Jane. "Martin, Del." Gay & Lesbian Literature. Sharon Malinowski, ed. Detroit: St. James Press, 1994. 249-51.
Lyon, Phyllis, and Del Martin. Lesbian/Woman. San Francisco: Glide Publications, 1972; rev. ed. New York: Bantam, 1973; updated ed. Volcano, Calif.: Volcano Press, 1991.
_____. Lesbian Love and Liberation. San Francisco: Multi Media Resource Center, 1973.
"World Film Premiere Celebrates Del Martin and Phyllis Lyon: 50th Anniversary of Lesbian Civil Rights Movement Founders." gaytoday.com/events/021103ev.asp

Πηγή: Glbtq.Com

Μπορείτε να δείτε το παρακάτω βίντεο αφιερωμένο στην Ντελ Μάρτιν:

   
 
εισάγετε την κριτική σας
6 Μαίου
Σίγκμουντ Φρόυντ

Ο Σίγκμουντ Φρόυντ (Sigmund Freud, 6 Μαΐου 1856 – 23 Σεπτεμβρίου 1939) ήταν Αυστριακός ιατρός, φυσιολόγος, ψυχίατρος και θεμελιωτής της ψυχαναλυτικής σχολής στον τομέα της ψυχολογίας. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους πλέον βαθυστόχαστους αναλυτές του 20ου αιώνα που μελέτησε και προσδιόρισε έννοιες όπως το ασυνείδητο, την απώθηση και την παιδική σεξουαλικότητα.

Οι επιστημονικές θεωρίες του Φρόυντ και οι τεχνικές θεραπείας που ανέπτυξε θεωρήθηκαν ιδαίτερα καινοτόμες και αποτέλεσαν αντικείμενα έντονης αμφισβήτησης όταν παρουσιάστηκαν στη Βιέννη του 19ου αιώνα. Ωστόσο και σήμερα συνεχίζουν να εγείρουν έντονο προβληματισμό και αντιπαραθέσεις. Η επίδραση του Φρόυντ δεν περιορίστηκε μόνο στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, αλλά ταυτόχρονα απλώθηκε σε πολλούς τομείς της επιστήμης (ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία) και της τέχνης.

Ο Σίγκμουντ Φρόυντ γεννήθηκε στη σημερινή πόλη της Τσεχίας Πρζίμπορ (Příbor, γερμανικά: Φράιμπεργκ), που αποτελούσε την εποχή εκείνη τμήμα της Αυστρίας. Ήταν εβραϊκής καταγωγής και σύμφωνα με τη σύντομη αυτοβιογραφία που έγραψε το 1925, η οικογένεια του πατέρα του ήταν παλαιότερα εγκατεστημένη στη Ρηνανία, πριν εγκαταλείψει την περιοχή μετά από αντισημιτικό διωγμό. Η γέννησή του ακολούθησε δύο μήνες μετά το θάνατο του παππού του, Σάλομον Φρόυντ, γεγονός που θεωρήθηκε ιδιαίτερης σημασίας και για το λόγο αυτό του δόθηκε εκτός από το γερμανικό όνομα Σίγκμουντ, το εβραϊκό όνομα Σάλομον (Salomon) που έφερε ο παππούς του. Ο πατέρας του, Γιάκομπ Φρόυντ (1815-96), ήταν έμπορος μαλλιού και απέκτησε τον Σίγκμουντ στη διάρκεια του δεύτερου γάμου του με την Amalie Nathansohn (1835-1930), μαζί με άλλους δύο γιους και πέντε κόρες. Σε ηλικία τριών ετών, ο Φρόυντ μετακόμισε με την οικογένεια του στη Λειψία και ένα χρόνο αργότερα στη Βιέννη, όπου και έζησε μέχρι το 1938. Κυριότερες αιτίες για τη μετεγκατάσταση της οικογένειας υπήρξε από τη μία πλευρά η παρατηρούμενη ανεργία, εξαιτίας της κρίσης του εμπορικού κλάδου, και από την άλλη ο ανερχόμενος τσεχικός εθνικισμός που στράφηκε εναντίον των γερμανόφωνων Εβραίων.

Για την περίοδο των παιδικών χρόνων του Φρόυντ, διαθέτουμε λίγες πληροφορίες, ενώ ούτε ο ίδιος καταπιάστηκε με αυτή στα γραπτά του. Σχετικά με τη θρησκευτική ανατροφή του, επιβεβαιώνεται πως ήταν από νωρίς εξοικειωμένος με τα ιουδαϊκά έθιμα, ενώ ήρθε επίσης σε επαφή με την καθολική λειτουργία υπό την επίδραση της καθολικής γκουβερνάντας του. Από νεαρή ηλικία, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη μελέτη της Βίβλου, η οποία, όπως ο ίδιος σημείωσε στην αυτοβιογραφία του άσκησε διαρκή επίδραση πάνω του, αν και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του παρέμεινε αντίθετος με όλους τους θρησκευτικούς κανόνες, υιοθετώντας τελικά μία αθεϊστική στάση ζωής, χωρίς ωστόσο να απωλέσει τη συναίσθηση της εβραϊκής του καταγωγής. Ήδη από τα παιδικά του χρόνια έδειξε να διαθέτει σημαντικές διανοητικές ικανότητες, ενώ ήταν άριστος και πειθαρχημένος μαθητής. Την εκπαίδευσή του ανέλαβαν αρχικά οι γονείς του, πριν σταλεί σε ένα άγνωστο ιδιωτικό σχολείο. Σε ηλικία εννέα ετών πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις του γυμνασίου Sperl, όπου ξεχώρισε για τις επιδόσεις του και αποφοίτησε με τη διάκριση summa cum laude. Διέθετε κλίση στις γλώσσες και μεγάλη ευχέρεια στα Λατινικά, τα Αρχαία Ελληνικά, τα Γαλλικά και τα Αγγλικά.

Το φθινόπωρο του 1873 ξεκίνησε σπουδές ιατρικής στη σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Πέρα από τα καθιερωμένα μαθήματα που απαιτούνταν, παρακολούθησε επίσης με ενδιαφέρον διαλέξεις στη φιλοσοφία. Το Μάρτιο του 1876, ανέλαβε την πρώτη του πρωτότυπη έρευνα, υπό την επίβλεψη του καθηγητή ζωολογίας Καρλ Κλάους, ο οποίος ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου Συγκριτικής Ανατομίας. Ο Φρόυντ υπήρξε ένας από τους πρώτους επιστήμονες που χρηματοδοτήθηκαν για έρευνα στον Ζωολογικό Πειραματικό Σταθμό που είχε ιδρυθεί στην Τεργέστη. Στα πλαίσια της έρευνάς του, ασχολήθηκε με τη θαλάσσια ζωολογία και ειδικότερα με το πρόβλημα της γοναδικής δομής των χελιών. Στο τέλος του τρίτου έτους σπουδών του, ξεκίνησε η συνεργασία του με τον φυσιολόγο Ερνστ Βίλελμ φον Μπρύκε (Ernst von Brücke), ο οποίος αποτελούσε εκπρόσωπο της σχολής φυσιολογίας του Helmholtz, η οποία προσπαθούσε να εξηγήσει όλα τα φαινόμενα στη βάση φυσικοχημικών διεργασιών. Το 1876 έγινε δεκτός στο Ινστιτούτο Φυσιολογίας του Μπρύκε στο πανεπιστήμιο, όπου εργάστηκε κατέχοντας τον τίτλο του famulus, αποτελώντας ερευνητή φοιτητή. Ο Φρόυντ ερεύνησε ένα γένος ψαριών (πετρόμυζον), και ειδικότερα ένα ιδιόμορφο κύτταρό τους, που είχε νωρίτερα ανακαλυφθεί. Η εργασία του εντασσόταν στα πλαίσια ενός ευρύτερου προβληματισμού, σχετικά με το ερώτημα της εποχής εκείνης αν το νευρικό σύστημα των ανώτερων ζώων διαφέρει από εκείνο των κατώτερων. Η έρευνά του κατέληξε σε μία ανακάλυψη ιδιαίτερης σημασίας, καθώς αποδείκνυε πως τα κύτταρα του νευρικού συστήματος των κατώτερων ζώων εμφάνιζαν μία συνέχεια με εκείνα των ανώτερων. Το 1878, παρουσιάστηκε από τον Brücke στην Ακαδημία και λίγο αργότερα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό που εξέδιδε. Το επόμενο διάστημα ασχολήθηκε με το ίδιο γενικό πρόβλημα και υπήρξε ο πρώτος που παρατήρησε το θεμελιώδες χαρακτηριστικό των νευρικών ινών, πως οι κυλινδράξονές τους είναι ανεξαιρέτως ινιδιακοί σε ότι αφορά τη δομή τους. Σύμφωνα με το μαθητή και φίλο του Φρόυντ, Έρνεστ Τζόουνς, οι μελέτες του θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν μεταξύ των πρωτοπόρων της νευρωνικής θεωρίας, αν ο ίδιος δεν περιόριζε τις σκέψεις του στις «λογικές και όχι απώτερες συνέπειές τους»[1].

Το 1879 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, διάρκειας ενός έτους, και στις 30 Μαρτίου 1881 απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα, αριστεύοντας στις τελικές εξετάσεις. Σε σχέση με την κανονική διάρκεια σπουδών της εποχής εκείνης, ο Φρόυντ καθυστέρησε σημαντικά στη λήψη του διπλώματός του, πιθανώς εξαιτίας της ερευνητικής του δραστηριότητας, η οποία όπως ανέφερε ο ίδιος σε επιστολή του αποτελούσε εμπόδιο στη μελέτη του[2]. Το επόμενο διάστημα συνέχισε να εργάζεται στο Ινστιτούτο Φυσιολογίας του Brücke, γεγονός που θεωρείται ενδεικτικό της κλίσης του προς την έρευνα και της αποστροφής του προς την άσκηση της ιατρικής. Η θεωρητική του σταδιοδρομία έλαβε τέλος το 1882, όταν εξαιτίας της οικονομικής του κατάστασης αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του στο ινστιτούτο, προκειμένου να εργαστεί ως γιατρός στο Γενικό Νοσοκομείο της Βιέννης, όπου θα εξασφάλιζε περισσότερα χρήματα. Στην απόφαση αυτή συνέβαλε και η επιθυμία του να παντρευτεί την Μάρθα Μπέρναϋς (1861-1951), με την οποία είχε αρραβωνιαστεί τον Ιούνιο του 1882 και κατ' επέκταση η ανάγκη του να είναι σε θέση να συντηρήσει μία οικογένεια. Αρχικά επέλεξε να ενταχθεί στα τμήματα που άπτονταν της χειρουργικής, παραμένοντας σε αυτά για δύο μόλις μήνες. Στη συνέχεια εργάστηκε για έξι μήνες στο τμήμα παθολογίας του διακεκριμένου ιατρού Χέρμαν Νότναγκελ, πριν μετατεθεί τελικά στην ψυχιατρική κλινική, στην οποία ήταν επικεφαλής ο διευθυντής του νοσοκομείου Theodor Meynert (1833-92), διακεκριμένος ανατόμος της εποχής. Τον Οκτώβριο του 1883 μετακινήθηκε εκ νέου, αυτή τη φορά στο δερματολογικό τμήμα. Ο Φρόυντ επιθυμούσε να αποκτήσει εμπειρία ειδικότερα στις συφιλιδικές ασθένειες, καθώς η σύφιλη συνδεόταν με τις παθήσεις του νευρικού συστήματος. Στις αρχές του 1884 εργάστηκε επίσης στο τμήμα των νευρικών ασθενειών (Nervenabteilung) όπου αποκόμισε σημαντική εμπειρία.

Οι μελέτες που πραγματοποίησε ο Φρόυντ στο Γενικό Νοσοκομείο, σχετικά με την κλινική χρήση της κοκαΐνης θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικές και χαρακτηρίζουν την αποκαλούμενη «περίοδο της κοκαΐνης» (1884-87). Η πρώτη αναφορά του Φρόυντ πάνω στη χρήση της ουσίας χρονολογείται στις 21 Απριλίου του 1884, όταν σε μία επιστολή του ανακοίνωσε το ενδιαφέρον του στην αναζήτηση πιθανών χρήσεών της σε περιπτώσεις καρδιοπάθειας ή νευρικής κατάπτωσης. Με βάση την προσωπική του εμπειρία πάνω στη χρήση της, αλλά και δοκιμές που πραγματοποίησε, ολοκλήρωσε μία μελέτη με τίτλο Περί κοκαΐνης (Über Coca) που εκδόθηκε το 1885. Ο Φρόυντ κατέληγε πως η κοκαΐνη ήταν κατάλληλη για χρήση σε περιπτώσεις νευρασθενειών, δυσπεψίας, καθώς και ικανή να αντικαταστήσει τη μορφίνη. Υπέδειξε επιπλέον ένα μηχανισμό δράσης της, ο οποίος επιβεβαιώθηκε αργότερα, σύμφωνα με τον οποίο, η ουσία δρα διεγερτικά, αναστέλλοντας την επενέργεια των παραγόντων που καταστέλλουν τα σωματικά αισθήματα. Η μελέτη του Φρόυντ έστρεψε την προσοχή των ιατρών στην κοκαΐνη και λίγους μήνες αργότερα, ο οφθαλμολόγος Καρλ Κόλερ επέκτεινε τη χρήση της ανακαλύπτοντας πως λειτουργεί αναισθητικά στο μάτι. Ο Φρόυντ χορήγησε κοκαΐνη στον φίλο και δάσκαλό του Ερνστ Φλάισλ φον Μάρξοφ. Ο Φλάισλ είχε εθιστεί στη μορφίνη, την οποία χρησιμοποιούσε για να αντιμετωπίσει τον πόνο εξαιτίας συνεχούς νεοπλασίας νευρωμάτων στον ακρωτηριασμένο, λόγω μόλυνσης, αντίχειρά του. Ο Φρόυντ πίστευε πως με τη χορήγηση κοκαΐνης θα ξεπερνούσε τον εθισμό του στη μορφίνη, ωστόσο οδήγησε σε χειρότερο εθισμό και χρόνια δηλητηρίαση. Από τον Ιούλιο του 1885 έκαναν την εμφάνισή τους επιθετικές κριτικές στον Φρόυντ, σε σχέση με την θέση του υπέρ της κλινικής χρήσης της κοκαΐνης, κατηγορούμενος δημόσια πως εξαπέλυε την «τρίτη μάστιγα της ανθρωπότητας» (μαζί με το αλκοόλ και τη μορφίνη).

Το Σεπτέμβριο του 1885 διορίστηκε με τον τίτλο του Privatdozent (υφηγητή) στο πανεπιστήμιο της Βιέννης, στο τμήμα Νευροπαθολογίας. Το Μάρτιο του 1885, ο Φρόυντ είχε υποβάλει επίσης αίτηση για μία ταξιδιωτική υποτροφία, την οποία τελικά κατάφερε να κερδίσει χάρη στη δυναμική παρέμβαση και στήριξή του από τον Ερνστ φον Μπρύκε. Στα πλαίσια αυτής της υποτροφίας, ταξίδεψε στο Παρίσι για δεκαεννέα εβδομάδες, αφιερωμένος σε μελέτες στη νευρολογία. Εργάστηκε κοντά σε έναν από τους σημαντικότερους νευροπαθολόγους της εποχής, τον Ζαν Μαρτέν Σαρκό, και θεωρείται πως την περίοδο αυτή ανακάλυψε την ψυχολογική πλευρά της νευροπαθολογίας, στην οποία έστρεψε αργότερα το ενδιαφέρον του. Τον Οκτώβριο του 1886 παρουσίασε ως όφειλε, την «ταξιδιωτική αναφορά» του, ενώπιον της Ιατρικής Εταιρείας, με τίτλο Περί ανδρικής υστερίας, η οποία αντιμετωπίστηκε με έντονη δυσπιστία. Από τον Απρίλιο του ίδιου έτους, δεχόταν ασθενείς σε ιδιωτικό του ιατρείο, εργαζόμενος επίσης ως νευρολόγος στο Ινστιτούτο Παιδιατρικής του καθηγητή Μαξ Κάσοβιτς, ενώ στις 13 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε ο πολιτικός γάμος του με τη Μάρθα Μπέρναϋς. Η ιδιωτική πελατεία του Φρόυντ απαρτιζόταν κυρίως από νευρωτικούς ασθενείς, για τη θεραπεία των οποίων χρησιμοποίησε αρχικά τις ευρύτερα αποδεκτές μεθόδους της εποχής, όπως την ηλεκτροθεραπεία και τα ιαματικά λουτρά. Από το Δεκέμβριο του 1887, στράφηκε στην μέθοδο της ύπνωσης, με την οποία σημείωσε αρκετές επιτυχίες και έγινε υπέρμαχος της υπόθεσης του υπνωτισμού. Προκειμένου να βελτιώσει την τεχνική του στην υπνωτική υποβολή, ταξίδεψε το καλοκαίρι του 1889 στο Νανσύ, όπου παρακολούθησε τον Ωγκύστ Αμπρουάζ Λιεμπώ, ιδρυτή της Σχολής του Νανσύ, καθώς και τα πειράματα του Ιππολύτ Μπέρνχαϊμ.

Την περίοδο αυτή, ιδιαίτερης σημασίας υπήρξε η γνωριμία και φιλία του Φρόυντ με τον διακεκριμένο γιατρό Γιόζεφ Μπρόιερ (1842-1925). Ο Μπρόιερ είχε αναλάβει μία κλασική περίπτωση υστερίας, γνωστή στην ιατρική βιβλιογραφία ως η περίπτωση της «Άννας Ο.»[3] και είχε ανακαλύψει τυχαία πως όταν στη διάρκεια της ύπνωσής της, η ασθενής θυμόταν λεπτομερώς και εξέφραζε την αρχική κατάσταση που είχε οδηγήσει στο υστερικό σύμπτωμα, τότε αυτό εξαφανιζόταν. Αυτή την «καθαρτική μέθοδο» του Μπρόιερ εφάρμοσε ο Φρόυντ για πρώτη φορά το 1889, αποκτώντας σταδιακά σημαντική εμπειρία. Μαζί με τον Μπρόιερ δημοσίευσε αποτελέσματα των δοκιμών τους στις Μελέτες για την Υστερία (Studien über Hysterie, 1895), έργο από το οποίο θεωρείται πως αναδύθηκε η Ψυχανάλυση (ειδικότερα το κεφάλαιο με τίτλο «Περί του ψυχικού μηχανισμού των υστερικών φαινομένων»). Ο Φρόυντ επιθυμούσε να απελευθερωθεί από τη μέθοδο της ύπνωσης, την οποία απαρνήθηκε οριστικά ως θεραπευτική μέθοδο το 1896, και σταδιακά μετατοπίστηκε από την καθαρτική μέθοδο στην ψυχαναλυτική. Μέσα από μία τεχνική ελεύθερων συνειρμών του ασθενούς, παρατήρησε πως αναδυόταν στην επιφάνεια ένας σημαντικός αριθμός από μνήμες του, που αφορούσαν σεξουαλικές εμπειρίες, γεγονός που τον οδήγησε στη βαθύτερη διερεύνηση του ρόλου των σεξουαλικών παραγόντων στις νευρώσεις. Οι Μελέτες για την Υστερία δεν έτυχαν θερμής αποδοχής από τον ιατρικό κόσμο και λίγο πριν την έκδοσή του βιβλίου, η συνεργασία του με τον Μπρόιερ διακόπηκε, κυρίως εξαιτίας της απροθυμίας του τελευταίου να ακολουθήσει τον Φρόυντ στη βαθύτερη διερεύνηση της σεξουαλικότητας ως αιτιολογία των νευρώσεων και να ασπαστεί τις ρηξικέλευθες ιδέες του. Την περίοδο 1893-98, δημοσίευσε περίπου δώδεκα εργασίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν εκείνες για τις «αμυντικές νευροψυχώσεις», όπου ο Φρόυντ αναφέρεται στην «άμυνα» ή «απώθηση» ως κεντρικής σημασίας για τον «ψυχικό μηχανισμό». Ο ίδιος περιέγραψε την ψυχρή υποδοχή των ερευνών του γράφοντας:

«Η σιωπή όμως με την οποία υποδέχτηκαν τις ομιλίες μου, το κενό που σχηματίστηκε γύρω μου, οι υπαινιγμοί που έφθασαν ως εμένα, με έκαναν σιγά σιγά να καταλάβω ότι δεν μπορεί κανείς να υπολογίζει ότι απόψεις για τον ρόλο που παίζει η σεξουαλικότητα στην αιτιολογία των νευρώσεων θα τύχουν της ίδιας υποδοχής με εκείνη άλλων ανακοινώσεων».[4]

Περίπου το ίδιο διάστημα με τη διακοπή της συνεργασίας του με τον Μπρόιερ, ο Φρόυντ ανέπτυξε φιλία και συνεργάστηκε με τον Βίλχελμ Φλις (Wilhelm Fliess), ο οποίος ειδικευόταν στις ρινολαρυγγικές παθήσεις, ωστόσο τα ενδιαφέροντά του επεκτείνονταν ευρύτερα στην ιατρική και τη βιολογία. Ο Φλις έγινε κυρίως γνωστός για τις θεωρίες του πάνω στην σεξουαλική περιοδικότητα των ζωικών δραστηριοτήτων[5], απόψεις για τις οποίες έδειξε προσωρινά ενδιαφέρον ο Φρόυντ. Η φιλία τους διήρκεσε περίπου μέχρι το 1900 και χαρακτηρίζεται περισσότερο ως μία εσωτερική ανάγκη του Φρόυντ[6], καθώς στο πρόσωπο του Φλις ανακάλυψε έναν ένθερμο υποστηρικτή του έργου του. Η συμβολή του στη διαμόρφωση των ιδεών του Φρόυντ είναι αμφιλεγόμενη.

H περίοδος μέχρι το 1906 υπήρξε εν γένει μία από τις δημιουργικότερες φάσεις στη ζωή του Φρόυντ, κατά την οποία διαμόρφωσε αρκετές από τις καινοτόμες θεωρίες του, παρά το γεγονός πως βρισκόταν σχεδόν απομονωμένος από τον υπόλοιπο ιατρικό κόσμο. Ιδιαίτερης αξίας θεωρείται η ανακάλυψη του οιδιπόδειου συμπλέγματος, το οποίο υποδηλώνει την αγάπη κάθε παιδιού για τον ένα γονιό και τη ζηλότυπη εχθρότητα προς τον άλλο. Η σύλληψη του οιδιπόδειου συμπλέγματος καταγράφεται σε επιστολές του το 1897, την ίδια περίπου περίοδο που ο Φρόυντ ξεκίνησε την αυτοανάλυσή του. Στις 4 Νοεμβρίου του 1899, εκδόθηκε επίσης ένα από τα σημαντικότερα έργα του και κατά πολλούς το κορυφαίο βιβλίο του, Η Ερμηνεία των Ονείρων (γερμ.:Die Traumdeutung), με βασικό θέμα τη διερεύνηση του ονείρου ως εκπλήρωση μίας επιθυμίας. Βασική του θέση ήταν ότι το όνειρο (ακόμη και οι εφιάλτες) αποτελεί πάντοτε την εκπλήρωση μιας ασυνείδητης επιθυμίας, η έκφραση της οποίας όμως λογοκρίνεται πριν γίνει συνειδητή και παραμορφώνεται με διάφορους μηχανισμούς, όπως η μετάθεση και η χρήση συμβόλων. Το βιβλίο αγνοήθηκε για περίπου μία δεκαετία πριν αρχίσει να αναγνωρίζεται η αξία του, περίοδο κατά την οποία εμφανίστηκαν λίγες και ως επί το πλείστον περιφρονητικές κριτικές. Ακολούθησε ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του, Για την ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής (Zur Psychopathologie des Alltagslebens), δημοσιευμένο το 1904, καθώς και οι Τρεις πραγματείες για τη θεωρία της σεξουαλικότητας (Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie) του 1905, βιβλίο που προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση, ενισχύοντας σε μεγάλο βαθμό την αντιδημοτικότητα του Φρόυντ, ειδικότερα για τον ισχυρισμό πως κάθε παιδί γεννιέται με σεξουαλικές ενορμήσεις.

Από τις αρχές του 20ού αιώνα, η απομόνωση του Φρόυντ άρχισε να μειώνεται, καθώς αρκετοί διακεκριμένοι ψυχίατροι χρησιμοποιούσαν την ψυχαναλυτική μέθοδο για την αντιμετώπιση νευρώσεων. Στην ψυχιατρική κλινική της Ζυρίχης, το προσωπικό του καθηγητή ψυχιατρικής Eugen Bleuler, με εξέχουσα μορφή τον Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, εφάρμοζε τις ιδέες του Φρόυντ προς διάφορες κατευθύνσεις και από τον Απρίλιο του 1906 ξεκίνησε μία τακτική αλληλογραφία μεταξύ του Γιουνγκ και του Φρόυντ, η οποία διατηρήθηκε για τα επόμενα επτά χρόνια. Συνεργασία ανέπτυξε επίσης με τον ψυχαναλυτή Καρλ Άμπραχαμ (Karl Abraham) και τον παθολόγο, με ενδιαφέρον στον υπνωτισμό, Σαντόρ Φερέντσι (Sandor Ferenczi), οι οποίοι μαζί με τους Όττο Ρανκ, Έρνεστ Τζόουνς, Μαξ Άιτινγκον (Max Eitingon) και Χανς Ζαξ (Hans Sachs), αποτέλεσαν μέλη ενός μικρού κύκλου συνεργατών του Φρόυντ, αποκαλούμενος στη Ζυρίχη και «κύκλος Φρόυντ». Τον Απρίλιο του 1908 πραγματοποιήθηκε στο Σάλτσμπουργκ μία διεθνής συνάντηση, ένα ιδιότυπο συνέδριο που ονομάστηκε «επισήμως» από τον Γιουνγκ Συνάντηση για τη Φροϋδική Ψυχολογία, στο οποίο συμμετείχαν 42 σύνεδροι που ασκούσαν ή άσκησαν αργότερα την ψυχανάλυση και παρουσιάστηκαν συνολικά εννέα εργασίες. Η συνάντηση αυτή θεωρείται μία από τις πρώτες δημόσιες αναγνωρίσεις του έργου του. Μεταξύ των ομιλητών ήταν ο Φρόυντ, ο Γιουνγκ, ο Έρνεστ Τζόουνς και ο Άλφρεντ Άντλερ, ενώ στην ίδια συνάντηση αποφασίστηκε η έκδοση του πρώτου περιοδικού που θα ήταν αφιερωμένο στην ψυχανάλυση και ονομάστηκε Επετηρίδα Ψυχαναλυτικών και Ψυχοπαθολογικών Μελετών.

Σημαντική συμβολή στην είσοδο του έργου του Φρόυντ σε έναν ευρύτερο κύκλο είχε επίσης η πρόσκληση που του απηύθυνε το 1909 ο Στάνλεϋ Χωλ, καθηγητής και πρόεδρος του Πανεπιστημίου Κλαρκ στη Μασσαχουσέτη, για μία σειρά διαλέξεων με αφορμή την εικοστή επέτειο από την ίδρυση του πανεπιστημίου. O Φρόυντ πραγματοποίησε πέντε ομιλίες και αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα, γεγονός που ο ίδιος χαρακτήρισε ως «πρώτη επίσημη αναγνώριση» των προσπαθειών του. Στα πλαίσια ενός γενικευμένου «κινήματος» γύρω από την ψυχανάλυση, ιδρύθηκε το 1910 η Διεθνής Ψυχαναλυτική Εταιρεία, με πρόεδρο τον Γιουνγκ, την ίδια στιγμή που άλλες τοπικές εταιρείες εξελίσσονταν στη Βιέννη, στο Βερολίνο και στη Ζυρίχη, ενώ παράλληλα εκδίδονταν αρκετά νέα περιοδικά αφιερωμένα στην ψυχανάλυση. Την περίοδο αυτή, η ψυχανάλυση ήταν αντικείμενο συζήτησης σε πολυάριθμα συνέδρια, αν και ακόμα λίγες εργασίες τάσσονταν ευνοϊκά απέναντί της. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, είχε αντιθέτως πολύ ευρύτερη αποδοχή που οδήγησε στην ίδρυση της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης το 1911.

Μετά τη διαμόρφωση μίας νέας σχολής ψυχανάλυσης, της οποίας ο Φρόυντ υπήρξε ιδρυτής, έγιναν εμφανείς οι επιστημονικές διαφορές άλλων ερευνητών, οι οποίοι ανέπτυξαν σταδιακά νέες θεωρίες ή υποθέσεις που απομακρύνονταν από τις φροϋδικές. Κεντρικά πρόσωπα της διάσπασης που ακολούθησε ήταν ο Άλφρεντ Άντλερ και ο Καρλ Γιουνγκ. Ο Άντλερ υπήρξε αργότερα θεμελιωτής της ατομικής ψυχολογίας, εστιάζοντας περισσότερο σε μία πρακτική ανθρωπογνωσία. Οι αποκλίσεις των νέων θεωρήσεων του Γιουνγκ από τις πρώτες αρχές της ψυχανάλυσης προκάλεσαν επίσης τη ρήξη στις επιστημονικές και φιλικές σχέσεις του με τον Φρόυντ. Αν και ο τελευταίος προόριζε τον Γιουνγκ για «διάδοχό» του, οι διαισθητικές ή μυστικιστικές ερμηνείες του Γιουνγκ στάθηκε αδύνατο να γεφυρωθούν με την αυστηρή επιστημονική παρατήρηση του Φρόυντ. Η απόσχιση των Άντλερ και Γιουνγκ που οδήγησε στην διαμόρφωση, μέχρι τις αρχές του 1914, τριών διαφορετικών σχολών ψυχανάλυσης, οδήγησε το 1913 στη δημιουργία μίας μικρής ομάδας αναλυτών, γνωστή ως η «Επιτροπή», με σκοπό την διαχείριση μελλοντικών διχογνωμιών και υπεράσπισης των φροϋδικών θεωριών.

Η απομάκρυνση μαθητών και συνεργατών του Φρόυντ από τον κύκλο που είχε σχηματιστεί γύρω του, έχει ερμηνευτεί ως αποτέλεσμα αυταρχικής συμπεριφοράς του Φρόυντ, αν και μέσα από την προσωπική αλληλογραφία του αναδεικνύεται η διάθεσή του να ελαχιστοποιούνται οι διαφορές και να μην επιτρέπει σε αυτές να διαταράσσουν τις διαπροσωπικές του σχέσεις[7].

Το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου προκάλεσε τη διάλυση της ομάδας των συνεργατών του Φρόυντ, διακόπτοντας παράλληλα την επαφή του με ψυχαναλυτές του εξωτερικού. Τα πρώτα χρόνια του πολέμου παρέμεινε δραστήριος, χωρίς να διακόψει την εργασία του. Το 1915 ολοκλήρωσε μία σειρά σημαντικών πραγματειών για τη «μεταψυχολογία», ενώ δημοσίευσε ακόμα το πρώτο μέρος από τις Παραδόσεις εισαγωγής στην ψυχανάλυση. Το επόμενο διάστημα, οι δυσμενείς συνθήκες που επέφερε ο πόλεμος και οι στερήσεις που αυξάνονταν, περιόρισαν σημαντικά την παραγωγικότητά του. Στη διάρκεια του πολέμου, οι τρεις γιοι του κλήθηκαν να υπηρετήσουν στο στρατό και ο ένας από αυτούς αγνοούνταν για μεγάλο διάστημα, αιχμάλωτος των Ιταλικών δυνάμεων. Το Σεπτέμβριο του 1918 διοργανώθηκε το πέμπτο Διεθνές Ψυχαναλυτικό Συνέδριο στην Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών, με συμμετοχή εκπροσώπων των κυβερνήσεων της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ουγγαρίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, μεγάλος αριθμός στρατιωτών υπέφερε από τραυματικές «πολεμικές νευρώσεις», πεδίο στο οποίο έβρισκε εφαρμογή η ψυχανάλυση. Ο Φρόυντ παρουσίασε μία εργασία με τίτλο Δρόμοι της ψυχαναλυτικής θεραπείας και με δεδομένη την επιτυχία του συνεδρίου ανανεώθηκε το δημόσιο ενδιαφέρον για την ψυχανάλυση. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, σημειώθηκαν επίσης δύο βαριά πλήγματα στην προσωπική του ζωή, οι θάνατοι του φίλου του Άντον φον Φρόυντ (Anton von Freund) και της κόρης του Σοφίας, τον Ιανουάριο του 1920.

Την ίδια περίοδο, ο Φρόυντ ξεκίνησε να διανύει μία ιδιαίτερα γόνιμη φάση της ζωής του. Τον Ιούλιο του 1920 ολοκλήρωσε τη συγγραφή του βιβλίου Πέραν της αρχής της ηδονής, στο οποίο εξέφραζε τη σχέση της ζωής με το θάνατο, εισάγοντας την έννοια του «ενστίκτου θανάτου» και τον καταναγκασμό της επανάληψης ως τυπικό γνώρισμα της ενστικτικής ζωής. Είναι αξιοσημείωτο πως το βιβλίο αυτό είχε την ψυχρότερη υποδοχή εκ μέρους των οπαδών του. Αποκορύφωμα της δημιουργικής περιόδου του, υπήρξε το βιβλίο Το Εγώ και το Αυτό, στο οποίο ανέπτυξε μία νέα θεωρία γύρω από την ψυχική δομή, διαμορφώνοντας ένα ευρύτερο θεωρητικό σύστημα για το σύνολο της προσωπικότητας. Με τον τρόπο αυτό, επέκτεινε το αρχικό πεδίο δράσης και έρευνας της ψυχανάλυσης, φθάνοντας τη στα όρια μιας γενικής και ολοκληρωτικής θεώρησης των ψυχικών διεργασιών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, το έργο του γινόταν ευρύτερα γνωστό, ενώ τα βιβλία του μεταφράζονταν και γίνονταν περιζήτητα. Η αύξηση της δημοτικότητάς του αντιμετωπιζόταν από τον ίδιο ως βάρος, χαρακτηρίζοντας τη ως «απωθητική», καθώς τον αποσπούσε από το «ήρεμο επιστημονικό έργο»[8].

Το Φεβρουάριο του 1923, ο Φρόυντ ανακάλυψε έναν καρκινώδη όγκο στη δεξιά πλευρά του ουρανίσκου, τον οποίο αφαίρεσε. Ακολούθησαν πρόσθετες θεραπείες και άλλες τριάντα δύο εγχειρήσεις, στις οποίες υποβλήθηκε μέχρι το θάνατό του, υποφέροντας για τα επόμενα δεκαέξι χρόνια από υποτροπές της κατάστασής του και γενική καταπόνηση. Την ίδια περίοδο συνέβη ένα ακόμα τραγικό περιστατικό, με μεγάλη επίδραση στο ηθικό του, το γεγονός του θανάτου του εγγονού του, Heinerle. Τα επόμενα χρόνια, το συγγραφικό του έργο περιορίστηκε. Ασχολήθηκε ενεργά με το ζήτημα της άσκησης της ψυχαναλυτικής μεθόδου από μη ιατρούς, δημοσιεύοντας ένα σχετικό βιβλίο, ενώ ξεχωριστή θέση κατέχει και το δοκίμιο που έγραψε το 1927, με τίτλο Ο Ντοστογιέφσκι και η πατροκτονία, που αποτέλεσε την τελευταία και κατά πολλούς κορυφαία συμβολή του στην ψυχολογία της λογοτεχνίας. Το 1930 εκδόθηκε το βιβλίο Η δυσφορία στον πολιτισμό (Das Unbehagen in der Kultur), στο οποίο ο Φρόυντ εξέθεσε λεπτομερώς τις θέσεις του στο επίπεδο της κοινωνιολογίας, για την οποία ο ίδιος θεωρούσε ότι αντιπροσωπεύει την «εφηρμοσμένη ψυχολογία». Στο έργο αυτό, προσπάθησε να εκθέσει το αίσθημα της ενοχής ως σπουδαίο πρόβλημα στην εξέλιξη του πολιτισμού, συνδέοντας την πολιτισμική πρόοδο με την ένταση του ενοχικού αισθήματος και κατά συνέπεια την απώλεια της ευτυχίας.

Λίγο καιρό μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, στα τέλη Μαΐου του 1933, βιβλία του Φρόυντ κάηκαν, όπως και άλλα ψυχαναλυτικά έργα, την ίδια στιγμή που σύμφωνα με διαταγή απαγορευόταν η συμμετοχή Εβραίων σε επιστημονικά συμβούλια. Την περίοδο αυτή, ο Φρόυντ συνέλαβε και άρχισε να επεξεργάζεται τις ιδέες του γύρω από την εφαρμογή της ψυχανάλυσης στην ιστορία του εβραϊκού λαού, οι οποίες τον απασχόλησαν μέχρι το τέλος της ζωής του και καταγράφτηκαν στο βιβλίο Ο άνθρωπος Μωυσής και η μονοθεϊστική θρησκεία (Der Mann Moses und die monotheistische Religion, 1939). Η ναζιστική εισβολή στην Αυστρία, το Μάιο του 1938, σηματοδότησε τη μετανάστευση του Φρόυντ στο Λονδίνο. Η κόρη του, Άννα Φρόυντ, συνελήφθη για μία ημέρα από τη Γκεστάπο και ανακρίθηκε. Η άδεια εξόδου του από τη χώρα, δόθηκε χάρη στην παρέμβαση του Αμερικανού πρέσβη στη Γαλλία, Γουίλιαμ Κ. Μπούλιτ, ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Προϋπόθεση για τη χορήγηση της άδειας ήταν μεταξύ άλλων και η υπογραφή εκ μέρους του Φρόυντ μίας δήλωσης πως οι γερμανικές αρχές τον είχαν μεταχειριστεί με σεβασμό, απολαμβάνοντας πλήρη ελευθερία στην άσκηση της εργασίας του. Στις 4 Ιουνίου του 1938 εγκατέλειψε οριστικά τη Βιέννη με προορισμό το Λονδίνο, όπου έφθασε τελικά στις 6 Ιουνίου και έγινε δεκτός με τιμές. Η άφιξή του στην αγγλική πρωτεύουσα, καλύφθηκε εκτενώς στον τύπο, με τιμητικές αναφορές στο ιατρικό περιοδικό Lancet και του ιατρικού σώματος της Μεγάλης Βρετανίας. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε, υπομένοντας μεγάλη σωματική καταπόνηση μέχρι το θάνατό του στις 23 Σεπτεμβρίου του 1939. Η σορός του αποτεφρώθηκε τρεις ημέρες αργότερα και η τέφρα του φυλάσσεται μέσα σε μία ελληνική υδρία, από την πλούσια συλλογή αρχαιοτήτων που διέθετε ο Φρόυντ. Η τεφροδόχος περιέχει επίσης την τέφρα της Μάρθας Φρόυντ και βρίσκεται στο κρεματόριο του Γκόλντεν Γκρην στο Λονδίνο.

Πρώτες μελέτες

Ένα από τα πρώτα ενδιαφέροντα του Φρόυντ αποτέλεσε η νευρολογία, τομέας πάνω στον οποίο δημοσίευσε και αρκετά επιστημονικά άρθρα, κυρίως μελέτες πάνω στην εγκεφαλική παράλυση. Ανέτρεψε την θεωρία του Γουίλιαμ Λιτλ (William Little) που υποστήριζε πως η κύρια αιτία της ήταν η έλλειψη οξυγόνου κατά τη γέννηση. Ο Φρόυντ αντιπρότεινε πως οι περιπλοκές στη γέννηση αποτελούν στην πραγματικότητα σύμπτωμα της πάθησης, γεγονός που επαληθεύτηκε τη δεκαετία του '80.

Ο Φρόυντ ασχολήθηκε παράλληλα με την διερεύνηση των ιατρικών ιδιοτήτων της κοκαΐνης. Έγινε τόσο χρήστης όσο και υπερασπιστής της (σε ζητήματα ιατρικής χρήσης της), καθώς πίστευε πως διαθέτει σημαντικές αντικαταθλιπτικές ιδιότητες. Θα πρέπει να επηρεάστηκε και από τον φίλο του γιατρό Wilhelm Fleiss, ο οποίος συνιστούσε την κοκαΐνη για τη θεραπεία της ρινικής ανακλαστικής νεύρωσης.

Το ασυνείδητο

Αν και ο Φρόυντ δεν ανακάλυψε για πρώτη φορά το ασυνείδητο, συνέβαλε ουσιαστικά στην μελέτη του. Κατά την περίοδο του 19ου αιώνα η επικρατούσα πεποίθηση ήταν θετικιστικής κατεύθυνσης, υπήρχε δηλαδή η άποψη πως ο άνθρωπος μπορούσε να ελέγξει με τη λογική τη συμπεριφορά του και τη σχέση του με τον κόσμο. Ο Φρόυντ πρότεινε ουσιαστικά πως αυτή η θέση είναι μία αυταπάτη καθώς οι άνθρωποι δρουν συχνά για λόγους που δεν άπτονται των συνειδητών σκέψεων τους, καθώς το ασυνείδητο μπορεί να αποτελεί την πηγή των ανθρώπινων κινήτρων. Ο Φρόυντ προέκτεινε τη θεωρία του μελετώντας συστηματικά τα όνειρα, τα οποία αποκάλεσε και τον «βασιλικό δρόμο προς το ασυνείδητο», θεωρώντας τα ως το καλύτερο δείγμα πεδίου δράσης του ασυνειδήτου. Στην σπουδαιότερη -σύμφωνα με τον ίδιο- εργασία του Η Ερμηνεία των Ονείρων, ανέπτυξε τα επιχειρήματα του περί της ύπαρξης του ασυνειδήτου αλλά και περιέγραψε μια μεθοδολογία για την πρόσβαση του ατόμου σε αυτό, μέσω του προ-συνειδητού.

Μία κρίσιμη για τη λειτουργία του ασυνειδήτου διαδικασία είναι η απώθηση. Σύμφωνα με τον Φρόυντ, οι άνθρωποι βιώνουν συχνά επίπονες σκέψεις ή μνήμες τις οποίες εφόσον δεν μπορούν να αντέξουν, έχουν τη δυνατότητα να τις απωθήσουν από το συνειδητό μέρος της λειτουργίας του εγκεφάλου στο ασυνείδητο. Ο Φρόυντ προσπάθησε να ταξινομήσει τα είδη των διαφορετικών συναισθημάτων ή σκέψεων που απωθούνται, ωστόσο κατέληξε πως διαφορετικοί ασθενείς του απωθούσαν διαφορετικές παρελθούσες εντυπώσεις. Επιπλέον παρατήρησε πως η ίδια η λειτουργία της απώθησης είναι μη συνειδητή.

Το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ

Ο Φρόυντ, στην προσπάθεια ερμηνείας της λειτουργίας του ασυνειδήτου, πρότεινε πως διακρίνεται από μία δομή, σύμφωνα με την οποία διαιρείται σε τρία μέρη: το Εκείνο (ή Id λατ.), το Εγώ και το Υπερεγώ. Το εκείνο αντιπροσωπεύει τα κίνητρα, τα ένστικτα και τις βιολογικές ανάγκες του ατόμου και κατά συνέπεια είναι έμφυτο, υπάρχει δηλαδή κατά τη γέννηση και δεν επηρεάζεται από την εμπειρία του ατόμου. Η έννοια του Εγώ αποτελεί το λογικό μέρος που αν και δεν είναι έμφυτο, αναπτύσσεται και καλλιεργείται με την επίδραση της συσσωρευμένης εμπειρίας. Το Υπερεγώ αντιπροσωπεύει όλες τις θετικές ηθικές και κοινωνικές αξίες του ατόμου, αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο την ηθική συνείδηση. Ο Φρόυντ διατύπωσε περαιτέρω πως η αλληλοσυσχέτιση των τριών αυτών στοιχείων καθορίζουν την ψυχική κατάσταση του ατόμου, έτσι ώστε αν οι πιέσεις που εξασκούν το ένα πάνω στο άλλο είναι ετεροβαρείς, τότε δημιουργούνται συγκρούσεις ανάμεσα στο Εγώ και τις ενστικτώδεις ορμές ή τη συνείδηση, οι οποίες ωθούν το άτομο να καταφύγει σε συγκεκριμένους μηχανισμούς άμυνας.

Αμυντικοί ψυχικοί μηχανισμοί

Οι αμυντικοί μηχανισμοί αποτελούν ασυνείδητους μηχανισμούς που τίθενται σε λειτουργία από το Εγώ όταν αποτυγχάνουν διάφορες συνειδητές προσπάθειες. Σύμφωνα με τον Φρόυντ, οι αμυντικοί μηχανισμοί είναι η μέθοδος με την οποία το Εγώ μπορεί να λύσει τις συγκρούσεις που υφίστανται με το Υπερεγώ και το Εκείνο (ID). Η χρήση των μηχανισμών αυτών από το άτομο είναι πολλές φορές χρήσιμη —εάν γίνεται συγκρατημένα— αλλά η κατάχρηση ή η επαναχρησιμοποίησή τους μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογικές διαταραχές όπως η κατάθλιψη. Οι αμυντικοί μηχανισμοί περιλαμβάνουν διάφορες ομάδες ή μηχανισμούς όπως την άρνηση (denial), την απώθηση (repression), την απομόνωση, την μετατόπιση, την προβολή (projection), την παλινδρόμηση (regression) ή την εκλογίκευση (rationalization). Σημαντικό έργο πάνω στον τομέα των αμυντικών μηχανισμών πρόσφερε και η κόρη του Φρόυντ, Άννα, η οποία βασίστηκε στο έργο του και το επέκτεινε.

Κριτική του έργου του

Ήδη από την εποχή του, ο Φρόυντ δέχτηκε ισχυρή κριτική για το έργο του. Η κριτική αφορούσε τόσο τα συμπεράσματα των μελετών του όσο και την καθαυτή επιστημονική φύση των διαδικασιών ψυχικής ερμηνείας και θεραπείας.

Για παράδειγμα, ο φιλόσοφος της επιστήμης Σερ Καρλ Πόπερ (Karl Popper) θεώρησε ότι οι θεωρίες ψυχολογίας στις οποίες βασίζονται οι ψυχοθεραπείες δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν επιστημονικές καθώς υπόκεινται σε υποκειμενικές ερμηνείες. Ακόμη και οι ισχυρισμοί περί κλινικής παρακολούθησης δεν μπορούν να θεωρηθούν αντικειμενικοί ή επιστημονικοί καθώς αποτελούν ερμηνείες βασισμένες σε θεωρίες οικίες σε εκείνον που την διεξάγει και έτσι βασίζονται στην επιβεβαίωση και όχι στην επαληθευσιμότητα. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Πόπερ, οι ψυχολογικές θεωρίες που διαμορφώθηκαν από τον Φρόυντ, τον Άντλερ και άλλους «αν και παρουσιάζονται ως επιστήμες, έχουν στην πραγματικότητα περισσότερα κοινά με τους πρωτόγονους μύθους παρά με την επιστήμη· μοιάζουν περισσότερο με την αστρολογία παρά με την αστρονομία»[9].

Παραπομπές

1. ↑ Βλ. Jones, σελ. 87.
2. ↑ Βλ. Ε. Φρόυντ, Λ. Φρόυντ και Ι. Γκούμπριχ-Σημίτη, σελ. 19.
3. ↑ Πρόκειται για την Μπέρτα Πάπενχαϊμ (Bertha Pappenheim, 1859-1936), γνωστή επίσης για τη δράση της σε ζητήματα δικαιωμάτων των γυναικών. Αποτελεί ουσιαστικά την ασθενή που εφηύρε την «καθαρτική μέθοδο».
4. ↑ Βλ. E. Jones, σελ. 296.
5. ↑ Ο Fliess πίστευε πως υπήρχε μία σεξουαλική περιοδικότητα 28 ημερών για τις γυναίκες (αριθμός προερχόμενος από την έμμηνη ρύση) και 23 ημερών για τους άνδρες. Αυτές οι περίοδοι, κατά τον Fliess, καθόριζαν στα στάδια της ανάπτυξης του ανθρώπου, έχοντας ισχύ όχι μόνο στον άνθρωπο αλλά σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο. Σήμερα, οι υποθέσεις του θεωρούνται εσφαλμένες.
6. ↑ Βλ. Ε. Φρόυντ, Λ. Φρόυντ, Ι. Γκούμπριχ-Σημίτη, σελ. 25.
7. ↑ ό.π., σελ. 33.
8. ↑ Βλ. Jones, σελ. 663.
9. ↑ Karl Popper, "Scientific Theory and Falsifiability" στο Perspectives in philosophy: A book of readings, Robert Nelson Beck (New York: Holt, Rinehart, Winston, 1975), σελ. 342-346.

Βιβλιογραφία

· Ernest Jones, Σίγκμουντ Φρόυντ: Η ζωή και το έργο του, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2003.
· Ερνστ Φρόυντ, Λούσυ Φρόυντ, Ίλζε Γκρούμπριχ-Σημίτη, Σίγκμουντ Φρόυντ: Η ζωή του σε εικόνες και κείμενα, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2006.
· Σίγκμουντ Φρόυντ, Αυτοβιογραφία, εκδ. Επίκουρος, Αθήνα 1994
· Peter Gay, Freud: A Life for Our Time (New York: W. W. Norton & Company, 1988)
· Jerome Neu, The Cambridge Companion to Freud, Cambridge University Press, 1991.

Πηγή: Wikipedia
   
 
εισάγετε την κριτική σας
7 Μαίου
Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι

Ο Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι (Ρωσικά: Пётр Ильи́ч Чайко́вский), (7 Μαΐου, 1840 – 6 Νοεμβρίου, 1893 (Γρηγ. Ημ.)/ 25 Απριλίου, 1840 – 25 Οκτωβρίου, 1893 (Ιουλ. Ημ.)) ήταν ρώσος συνθέτης της ρομαντικής εποχής.

Ο Τσαϊκόφσκι γεννήθηκε στο Βότκινσκ, από πατέρα Ρώσο και μητέρα Γαλλίδα. Σε ηλικία 10 ετών έγραψε την πρώτη του μουσική σύνθεση, αλλά η εξαιρετική του κλίση φανερώθηκε πολύ αργότερα. Μετά τις σπουδές του στη Νομική σχολή, διορίστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών το 1860 και τον επόμενο χρόνο άρχισε να μελετά αρμονία και αντίστιξη. Το 1862 γράφτηκε στο Ωδείο της Πετρούπολης και ένα χρόνο αργότερα παραιτήθηκε από την εργασία του για να αφοσιωθεί στη μουσική. Ο Τσαϊκόφσκι συνέθεσε πολλά μουσικά έργα, όπως τον Καρυοθραύστη και τη Λίμνη των Κύκνων.

Εν αρχή ην η μουσική. Ηταν στα 1875 όταν ο Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι καταπιάστηκε με τη σύνθεση της «Λίμνης των κύκνων» κατόπιν αντίστοιχης παραγγελίας του διευθυντή του μπαλέτου της Μόσχας. Οσο για τους λόγους που τον έκαναν να αποδεχθεί μια τέτοια πρόταση, «αφενός γιατί χρειαζόμουν τα χρήματα, αφετέρου γιατί ήθελα να δοκιμάσω το χέρι μου σε αυτό το είδος της μουσικής» έγραφε κάπου ο ίδιος ο συνθέτης. Το γεγονός πάντως ότι εκείνη την εποχή ο Τσαϊκόφσκι απολάμβανε ήδη μεγάλη αναγνώριση δεν στάθηκε ικανό να εγγυηθεί την επιτυχία του νέου του εγχειρήματος, η πρεμιέρα του οποίου δόθηκε το 1877 στο θέατρο Μπαλσόι. Η άνευ εμπνεύσεως χορογραφία του Αυστριακού Τζούλιους Ράισινγκερ σε συνδυασμό με τη μάλλον αδιάφορη πρωταγωνίστρια Καρπάκοβα και το εν γένει «αδύναμο» μοσχοβίτικο συγκρότημα εκείνης της εποχής «συνωμότησαν» για την αποτυχία της πρώτης εκείνης παράστασης. Η δε μουσική του Τσαϊκόφσκι μέσα στο παραπάνω πλαίσιο θεωρήθηκε «ακατάλληλη να χορευτεί». Την ίδια περίπου τύχη είχαν εξάλλου και οι δύο επόμενες παραγωγές το 1880 και το 1882 , που παρουσιάστηκαν επίσης στη Μόσχα.

Το μπαλέτο της Αγίας Πετρούπολης ήταν τελικά το συγκρότημα που άλλαξε τη σκηνική μοίρα του έργου. Μετά τα ανεβάσματα της «Ωραίας Κοιμωμένης» και του «Καρυοθραύστη» έργων επίσης βασισμένων σε μουσική του Τσαϊκόφσκι στο θέατρο Μαριίνσκι το 1890 και το 1892 αντίστοιχα, το ενδιαφέρον ως προς τη «Λίμνη των κύκνων» ανανεώθηκε. Ο θάνατος του συνθέτη τον Οκτώβριο του 1893 στάθηκε η αιτία για να επισπευσθεί η πρώτη παραγωγή της Αγίας Πετρούπολης: στο πλαίσιο ενός προγράμματος αφιερωμένου στη μνήμη του Τσαϊκόφσκι που παρουσιάστηκε το 1894, ανέβηκε η δεύτερη πράξη του έργου σε χορογραφία του Λεβ Ιβανόφ, βοηθού του περίφημου Μαριύς Πετιπά.

Ωστόσο πριν από το ολοκληρωμένο ανέβασμα του έργου το οποίο «υποβοηθήθηκε» από τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε η παραπάνω αποσπασματική παρουσίαση έγιναν εκτεταμένες τροποποιήσεις στην πρώτη εκδοχή του 1877 από τον αδελφό του συνθέτη Μόντεστ Τσαϊκόφσκι και τον μαέστρο Ρικάρντο Ντρίγκο. Στις εν λόγω αλλαγές λοιπόν στηρίχθηκε η πλήρης αυτή τη φορά χορογραφία των Πετιπά-Ιβανόφ, η πρεμιέρα της οποίας δόθηκε τον Ιανουάριο του 1895 στην Αγία Πετρούπολη με πρωταγωνίστρια την Ιταλίδα Περίνα Λενιάνι. Ηταν η απαρχή μιας λαμπρής σκηνικής σταδιοδρομίας για το έργο που έμελλε να αναχθεί σε ένα από τα γνωστότερα του διεθνούς ρεπερτορίου εμπνέοντας στα χρόνια που ακολούθησαν ακόμη και χορογράφους του σύγχρονου χορού όπως ο Ματς Εκ και ο Μάθιου Μπερν.

Αναπόφευκτα όμως, καθώς η πρώτη επιτυχία του 1895 απομακρυνόταν, τα ανεβάσματα που ακολούθησαν υπήρξαν εμφανώς διαφοροποιημένα. Στη Ρωσία, οι διάφορες παραγωγές του Αλεξάντρ Γκόρσκι στη Μόσχα καθώς και η παράσταση της περίφημης Αγριππίνας Βαγκάνοβα στην Αγία Πετρούπολη το 1931 επηρέασαν πολύ τη μετέπειτα πορεία της «Λίμνης των κύκνων». Σε ό,τι αφορά τα Μπαλέτα Κίροφ, η σημαντικότερη διασκευή ήταν αυτή του Κωνσταντίν Σεργκέγεφ το 1950. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, η παράσταση που θα δούμε συνδυάζει τη χορογραφία των Πετιπά-Ιβανόφ με τις βελτιώσεις του Σεργκέγεφ συμπεριλαμβάνοντας κάποιες προσθήκες της Βαγκάνοβα καθώς και τον Ισπανικό Χορό της τρίτης πράξης που «υπέγραψε» ο Γκόρσκι.

Βιβλιογραφία

Henry, Seán. "Peter Ilich Tchaikovsky." Gay and Lesbian Biography. Michael J. Tyrkus, ed. Detroit, Mich.: St. James Press, 1997. 427-429.
Holden, Anthony. Tchaikovsky: A Biography. New York: Random House, 1995.
Jackson, Timothy L. "Aspects of Sexuality and Structure in the Later Symphonies of Tchaikovsky." Music Analysis 14.1 (March 1995): 3-25.
McClary, Susan. Feminine Endings: Music, Gender, and Sexuality. Minneapolis: University of Minnesota Press, 1991.
Karlinsky, Simon. "Tchaikovsky, Pyotr Ilich." Gay Histories and Cultures. George Haggerty, ed. New York: Garland, 2000. 865-866.
Poznansky, Alexandre. Tchaikovsky's Last Days: A Documentary Study. Oxford: Clarendon Press, 1996.
_____. Tchaikovsky: The Quest for the Inner Man. New York: Schirmer, 1991.
Wiley, John Roland. "Tchaikovsky, Pyotr Ilyich." The New Grove Dictionary of Music and Musicians. Stanley Sadie, ed. London: Macmillan, 2001. 25:144-183.

Πηγές: Wikipedia, Βήμα, 22.7.01, της Ίσμα Τουλάτου
   
 
εισάγετε την κριτική σας
8 Μαΐου
Tom of Finland

O Tom of Finland υπήρξε ένας από τους πιο σπουδαίους γκέι εικονογράφους που η καλλιτεχνική σφραγίδα του θα μείνει ανεξίτηλη και στο στυλ του μοναδικό στην ερωτική γκέι εικονογραφία.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Touko Laaksonen και γεννήθηκε στην πόλη Kaarina της Φιλανδίας στις 8 Μαΐου του 1920. Οι γονείς του ήταν δάσκαλοι σε σχολείο και ο μικρός που έμελλε να γίνει ο διάσημος Tom of Finland, ζωγράφιζε ότι έβλεπε από πολύ μικρή ηλικία. Οι καλλιτεχνικές του ανησυχίες τον οδήγησαν στην πρωτεύουσα Ελσίνκι με σκοπό να σπουδάσει στην Σχολή Καλών Τεχνών. Από την αρχή τα σκίτσα του ήταν επικεντρωμένα στον αντρικό ερωτισμό.

Τον Απρίλιο του 1940 όταν η Φιλανδία παραχωρεί εδάφη της στην τότε Σοβιετική Ένωση, κατατάσσεται στον στρατό. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο θα εργαστεί ως διαφημιστής, παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να σκιτσάρει.

Συμμετέχει στην Φιλανδική μποέμικη ζωή, αποφεύγει όμως να αναμιχθεί σε κυκλώματα που ο ίδιος θεωρούσε ‘υποκουλτούρας’ που κυριαρχούνταν από κραυγαλέα θηλυπρεπείς ομοφυλόφιλους. Το 1953, θα γνωρίσει τον Veli, που θα γινόταν ο σύντροφός του για όλη την υπόλοιπη ζωή.

Η πρώτη δημοσίευση έργων του θα γίνει το 1956 στο αμερικάνικο περιοδικό για μπόντι-μπίλντερς, Physique Pictorial. Ο έντιτορ του περιοδικού είχε ενθουσιαστεί από τα σκίτσα του και σε τεύχος του 1957 έβαλε στο εξώφυλλο ένα σκίτσο του που απεικόνιζε έναν ξυλοκόπο.

Όπως πολλοί άλλοι ζωγράφοι, φωτογράφοι, σκιτσογράφοι που επέλεγαν την γκέι θεματολογία στα έργα τους, έτσι και ο Touko Laaksonen, επέλεξε το ψευδώνυμο που θα τον συνόδευε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του και με αυτό θα γινόταν διάσημος: Tom of Finland.

Εκείνη την εποχή οι φωτογραφίες και τα σκίτσα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν πορνογραφικά, έφεραν συχνά τον καλλιτέχνη στα πρόθυρα της φυλακής. Τα σκίτσα του Tom of Finland ήταν πράγματι πολύ τολμηρά για εκείνη την εποχή. Επέλεξε οι φιγούρες του να είναι σωματώδεις, γεροδεμένες, ατημέλητες με κοντά και σκληρά γένια.

Μια σειρά σκίτσων του, η "Men of the Forests of Finland," δημοσιεύονται στο Physique Pictorial του 1957. Συνεχίζει να εργάζεται σκληρά, κάνοντας το περιεχόμενο των έργων του όλο και πιο ομο-ερωτικό και συχνά φτάνει στα όρια τα σαδομαζοχισμού.

Δεν βρίσκει εύκολα διέξοδο να δημοσιευτούν τα έργα του και έτσι συνεχίζει να εργάζεται στη διαφήμιση έως και το 1973, όταν επιτέλους καταφέρνει σιγά-σιγά να μπορεί να ζει απ’ την τέχνη του. Τότε δειλά-δειλά ανοίγουν οι πόρτες των γκαλερί και μουσείων που εκθέτουν τα έργα του.

Το 1979, με την υποστήριξη του φίλου του Durk Dehner, καταφέρνει να ιδρύσει την Tom of Finland Company, η οποία το 1986 θα μετεξελιχθεί στο Ίδρυμα, Tom of Finland Foundation, όπου εκεί βρίσκεται πλέον όλο το αρχείο του.

Πέθανε το 1991, αφού πρώτα αποχαιρέτισε τον σύντροφό του Veli το 1981.

Βιβλιογραφία

- Hooven, F. Valentine. Tom of Finland: His Life and Times. London: St. Martin's Press, 1994.
- Ramakers, Michael. Dirty Pictures: Tom of Finland, Masculinity, and Homosexuality. London: St. Martin's Press, 2000.
- _____. Tom of Finland : The Art of Pleasure. Cologne: Taschen, 1998.

Πηγή: Glbtq.Com

Χωρίς σχόλια: Tom of Finland

   
 
εισάγετε την κριτική σας
9 Μαΐου
Τζέιμς Μπάρι

Ο Sir James Matthew Barrie ήταν Σκωτσέζος μυθιστοριογράφος και δραματουργός. Δημιουργός του Πήτερ Παν, του αγοριού που δεν ήθελε να μεγαλώσει. Του δόθηκε το αξίωμα του Βαρώνου, ενώ τιμήθηκε με το το Order of Merit, τιμητική διάκριση της Βρεττανικής Κοινοπολιτείας που έδινε ο Μονάρχης σε εξαιρετικές περιπτώσεις καλλιτεχνών, συγγραφέων ή επιστημόνων.

Ο Τζέιμς Μπάρι γεννήθηκε στις 9 Μαίου του 1860 στην πόλη Kirriemuir σε μία αρκετά συντηρητική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν πετυχημένος υφασματοπώλης ενώ η μητέρα του από την ηλικία των οκτώ ετών είχε την προσοχή της ασθενικής μητέρας της. Ήταν το ένατο από τα δέκα παιδιά της οικογενείας του (δύο απ’ τ’ αδέρφια του πέθαναν πριν αυτός γεννηθεί). Ήταν μικροκαμωμένος και κοντός, πάντα όμως τραβούσε την προσοχή των φίλων του με την δεξιότητά του να διηγείται ιστορίες.

Σε ηλικία οκτώ ετών εγγράφηκε στην Ακαδημία της Γλασκώβης και στα δέκα του συνέχισε το σχολείο στην Ακαδημία Φόρφαρ. Από μικρός ενδιαφερόταν για τη συγγραφή, όταν όμως τελείωσε το σχολείο η οικογένειά του τον έπεισε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Τον προόριζαν για πολιτικό. Εκείνος, φοιτητής ακόμη, γράφει σε εφημερίδες του Νότιγχαμ και του Λονδίνου μικρά διηγήματα. Αρκετά απ’ αυτά θα δημοσιευτούν αργότερα στους τόμους, Auld Licht Idylls (1888), A Window in Thrums (1890), και The Little Minister (1891). Οι κριτικές όμως γι’ αυτά τα διηγήματα ήταν δυσμενείς. Θεωρήθηκαν ως υπερβολικά συναισθηματικά και ότι με νοσταλγικό τρόπο παρουσίαζαν μία παρωχημένη Σκωτία. Θα ακολουθήσουν οι νουβέλες του Sentimental Tommy (1896) και Tommy and Grizel (1902), όπου για πρώτη φορά εμφανίζεται υπόρρητα το ομο-ερωτικό στοιχείο.

Στο μεταξύ το ενδιαφέρον του άρχισε να στρέφεται και στο θέατρο. Άξια ενδιαφέροντος είναι τα έργα του Ibsen's Ghost (1891), Quality Street (1901), The Admirable Crichton (1902).

Η πρώτη εκδοχή του Πήτερ Παν ήρθε με το The Little White Bird, και στη συνέχεια ακολούθησε όλος ο τόμος Peter Pan, or The Boy Who Wouldn't Grow Up, το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1904. ‘Εκτοτε παρουσιάστηκε πολλές φορές έως το 1911 που ο Μπάρι του έδωσε την τελική του μορφή.

Το θέμα της παιδικής ηλικίας συνεχίζει να τον απασχολεί και στα έργα του Mary Rose, Dear Brutus, What Every Woman Knows (1908) και The Boy David (1936).

Ο Μπάρι θα πεθάνει από πνευμονία ένα χρόνο αργότερα το 1937.

Αντιμετώπισε, χωρίς ποτέ να επιβεβαιωθεί τίποτε, κατηγορίες παιδοφιλίας, όταν είχε βρεθεί κοντά στην οικογένεια του Arthur Llewelyn Davies ότι είχε ερωτικές σχέσεις με τον μικρό γιό του Νίκολας. Ο ίδιος πάντως είχε παραδεχθεί ότι ο Νίκολας ήταν η έμπνευσή του για την τελική μορφή του Πήτερ Παν.

Πηγή: Wikipedia
   
 
εισάγετε την κριτική σας
10 Μαΐου
Θεόκριτος

Ο Θεόκριτος ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της Ελληνιστικής εποχής, πρωτοπόρος της βουκολικής ποίησης που άνθισε περίπου τον 3ο π.Χ αιώνα. Για τη ζωή του Θεόκριτου δεν διαθέτουμε πολλές πληροφορίες, ενώ όσα γνωρίζουμε προέρχονται κυρίως από το ίδιο το έργο του. Πιθανότερη χρονική περίοδος γέννησής του θεωρείται το 300 π.Χ. περίπου, καθώς η ακμή του συνέπεσε με την 124η Ολυμπιάδα (284 - 280 π.Χ.). Σχετικά με τον τόπο καταγωγής του, μία ευρύτερα αποδεκτή θεώρηση είναι πως γεννήθηκε στις Συρακούσες, άποψη που φαίνεται να επιβεβαιώνεται και μέσα από το ίδιο το έργο του (Ειδύλλιο XXVIII, στ. 16-18). Θεωρείται επίσης πολύ πιθανό πως έζησε στην Κω, την Αλεξάνδρεια καθώς και στην Αίγυπτο την περίοδο του Πτολεμαίου Β'.

Ο Θεόκριτος αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικούς ποιητές του αρχαίου κόσμου. Από το σύνολο του έργου του, διασώθηκαν τριάντα ποιήματα, που αργότερα συγκεντρώθηκαν κάτω από το γενικό τίτλο Ειδύλλια. Στον Θεόκριτο αποδίδονται επιπλέον 26 επιγράμματα, πολλά από τα οποία όμως δεν θεωρούνται γνήσια. Αμφιβολίες έχουν διατυπωθεί και ως προς τη γνησιότητα οκτώ ειδυλλίων και συγκεκριμένα για τα υπ'αριθμόν 8, 9, 19, 20, 21, 23, 26 και 27. Ο όρος ειδύλλια χρησιμοποιήθηκε πιθανόν λόγω της μικρής έκτασης των ποιημάτων, αντίθετα με τα έπη. Ένα ακόμα ποίημα του Θεόκριτου, με τον τίτλο Σύριγξ παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς οι στίχοι του είναι τοποθετημένοι κατά τέτοιο τρόπο ώστε το σχήμα τους να μιμείται το σχήμα αυλού.

Με το ποιητικό του έργο, ο Θεόκριτος αποτέλεσε τον ιδρυτή της αποκαλούμενης και βουκολικής ποίησης. Σε αρκετά ποιήματα των Ειδυλλίων η θεματολογία βασίζεται στον ποιμενικό βίο, ενώ τα υπόλοιπα στηρίζονται σε θέματα μυθικού ή ερωτικού περιεχομένου, χωρίς να απουσιάζουν και ύμνοι ή ποιήματα επικού χαρακτήρα. Η γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Θεόκριτος ήταν η δωρική διάλεκτος, αλλά συναντάται επίσης η ιωνική – κυρίως σε ποιήματα επικού ύφους – και η αιολική. Σχεδόν το σύνολο των Ειδυλλίων είναι γραμμένο σε δακτυλικό εξάμετρο.

Η επίδραση της ποίησης του Θεόκριτου ήταν σημαντική και αρκετοί μεταγενέστεροι ποιητές μιμήθηκαν το ύφος του. Θεωρείται εμφανής και στην ποίηση του Βιργίλιου, ειδικότερα στο έργο του Εκλογές (ή Βουκολικά).

Βιβλιογραφία

- Θεόκριτος, Άπαντα, εκδ. Κάκτος
- Θεόκριτος, Ειδύλλια, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος

Πηγή: Wikipedia
   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development