::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
FotoFactory Gay Photobooks
Taschen Books
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
BDSM PHOTOBOOKS
Transsexual Photobooks
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
The L-Word
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
*** οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ ***
LGBT People in History >> οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
 
1 Απριλίου
Νικολάι Γκόγκολ

Ο Νικολάι Γκόγκολ (ρωσ. Николай Васильевич Гоголь, 1809-1852) ήταν Ρώσος ποιητής, συγγραφέας και μυθιστοριογράφος. Βιογράφοι του μαρτυρούν ότι ένιωθε καταπιεσμένος ως ομοφυλόφιλος, γεγονός που φαίνεται στα πρώιμα έργα του. Έγραψε πολλά διηγήματα, όπως «Τάρας Μπούλμπα», «Το πορτρέτο» κ.ά. Μυθιστορήματα: «Νεκραί ψυχαί», «Το ημερολόγιον ενός τρελού» κ.ά. Ρώσος συγγραφέας, που έγραψε μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της ρωσικής ρεαλιστικής λογοτεχνίας στο 19ο αιώνα και θεωρείται εφάμιλλος γιγάντων όπως οι: Λέων Τολστόι (Leo Tolstoy), Ιβάν Τουργκένιεφ (Ivan Turgenev), Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (Fyodor Dostoyevsky) κι ο ποιητής Αλεξάντρ Πούσκιν (Aleksandr Pushkin).

Ο Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ (Nikolay Vasilyevich Gogol) γεννήθηκε στις 20 Μάρτη 1809, στο Sorochintsy, Mirgorod, επαρχία του Πολτάβα, από γονείς κοζάκους. Το 1828 πήγε στην Αγία Πετρούπολη, όπου εξασφάλισε απασχόληση στο δημόσιο κι έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους.

Έλαβε έπαινο για τη πρώτη του συλλογή διηγημάτων, από την ουκρανική ζωή το 1831. Κατόπιν ακολούθησε άλλη συλλογή, "Mirgorod" (1835), περιέχοντας το κλασσικό "Τάρας Μπούλμπα" (Taras Bulba) που επεκτάθηκε το 1842 σ' ολόκληρο μυθιστόρημα. Αυτή η εργασία, που εξετάζει τη ζωή των κοζάκων του 16ου αιώνα, αποκάλυψε τη μεγάλη δυνατότητα του συγγραφέα για την ακριβή και συμπονετική απεικόνιση χαρακτήρων καθώς και το σπινθηροβόλο χιούμορ του.

Το 1836, κάνει την εμφάνισή του "Ο Γενικός Επιθεωρητής", μια εύθυμη σάτιρα για τη φιλαργυρία και την ηλιθιότητα των γραφειοκρατών ανώτερων υπαλλήλων, μια φαρσοκωμωδία που θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως έν από τα σημαντικότερα κείμενα στη ρωσική λογοτεχνία. Αφορά τους τοπικούς ανώτερους υπαλλήλους μιας μικρής πόλης που μπερδεύουν ένα νέο ταξιδιώτη μ' έναν αναμενόμενο κυβερνητικό επιθεωρητή και του προσφέρουν εξευμενιστικές δωροδοκίες για να τον πείσουν ν' αγνοήσει την αρχικά κακή μεταχείρισή του, απ' αυτούς.

Μεταξύ 1826-48 έζησε κυρίως στη Ρώμη, κι εργάστηκε σ' ένα μυθιστόρημα που θεωρείται η μέγιστη δημιουργική προσπάθειά του κι ένα από τα λεπτότερα μυθιστορήματα στη παγκόσμια λογοτεχνία: "Οι Νεκρές Ψυχές" (1842). Έχει δημοσιευθεί επίσης στα αγγλικά. Στη δομή του συγγενεύει με τον "Δον Κιχώτη" του Θερβαντές (Miguel Cervades Saavedra). Το εξαιρετικό χιούμορ της ιστορίας προέρχεται από μοναδική και σαρδώνεια σε σύλληψη, ιδέα: Ένας φιλόδοξος, πονηρός κι αδίστακτος τυχοδιώκτης, πηγαίνει από μέρος σε μέρος, αγοράζοντας ή κλέβοντας από τους ιδιοκτήτες τους, τους τίτλους των... νεκρών δουλοπαροίκων. Με αυτήν την 'ιδιοκτησία' ως ασφάλεια, προγραμματίζει να πάρει δάνεια με τα οποία θ' αγοράσει ένα κτήμα με... ζωντανές ψυχές.

Αυτό το μυθιστόρημα αντανακλά τη σχέση μεταξύ κολίγων κι αφεντάδων και φυσικά την ιδέα που 'χαν οι δεύτεροι για τους πρώτους, καθώς επίσης κι ένα μεγάλο αριθμό εξόχως απεικονισμένων ρωσικών επαρχιακών χαρακτήρων. Οι "Νεκρές Ψυχές" ασκήσανε τεράστια επιρροή στις μετέπειτα γενιές των ρώσων συγγραφέων. Πολλά από τα πνευματώδη ρητά που γράφονται στις σελίδες του έχουν γίνει ρωσικά αποφθέγματα. Όμως αυτό το δημοσιευμένο κομμάτι ήταν το πρώτο μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης εργασίας που την άρχισε με συνέπεια, μα σε μια κρίση υποχονδριακής μελαγχολίας και κατάθλιψης, έκαψε το χειρόγραφο. Έτσι το έργο θεωρείται ημιτελές.

Το 1842 δημοσίευσε μιαν άλλη διάσημη εργασία, "Το Παλτό," διήγημα για ένα καταπονημένο υπάλληλο που πέφτει θύμα της ρωσική κοινωνικής αδικίας. Το επόμενο έτος έκανε προσκύνημα στους 'Αγιους Τόπους και στην επιστροφή, ένας ιερέας τον έπεισε πως η καλλιτεχνική του εργασία ήταν αμαρτωλή. Τότε ο Gogol κατέστρεψε διάφορα αδημοσίευτα χειρόγραφά του.

Πέθανε πρόωρα, στις 4 Μάρτη 1852, στη Μόσχα, σ' ηλικία μόλις 43 ετών.

Το 1833 αρχίσε να γράφει το έργο «Παντρολογήματα» (η Ο γάμος η Γαμπροπάζαρο), λίγο μετά τα «Βράδια στο χωριό». Ο Γκόγκολ το άφησε στη μέση γιατί αφοσιώθηκε σε μια καινούργια κωμωδία, τον «'Επιθεωρητή». Λίγο αργότερα, έδωσε την οριστική μορφή στα Παντρολογήματα στη Ρώμη για να τα ξαναστείλει στην Πετρούπολη, όπου παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1842. Οι φίλοι του Γκόγκολ, ακόμη κι ο ίδιος, θεωρούσαν τα Παντρολογήματα και τους Παίχτες, απλές φάρσες. Μόνο ο κριτικός Μπιελίνσκι διέκρινε την «καλλιτεχνική και πιστή αναπαράσταση των ηθών της μέσης κοινωνίας της Πετρούπολης».

Βιβλιογραφία:

- Fanger, Donald. Dostoevsky and Romantic Realism. A Study of Dostoevsky in Relation to Balzac, Dickens and Gogol. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1965.
- Gippius, V. V. Gogol. Robert A. Maguire, ed. and trans. Ann Arbor: Ardis, 1981.
- Karlinsky, Simon. "The Alogical and Absurdist Aspects of Russian Realist Drama."
Comparative Drama 3 (Fall 1969): 147-155. - _____. The Sexual Labyrinth of Nikolai Gogol. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1976; rpt. Chicago: University of Chicago Press, 1992.
- Luckyj, George S. N. The Anguish of Mykola Hohol, a.k.a. Nikolai Gogol. Toronto: University of Toronto Press, 1997.
- Maguire, Robert A., ed. and trans. Gogol from the Twentieth Century. Eleven Essays. Princeton: Princeton University Press, 1974.
- McLean, Hugh. "Gogol's Retreat from Love: Toward an Interpretation of Mirgorod." Russian Literature and Psychoanalysis. Daniel Rancour-Laferriere, ed. Linguistic and Literary Studies in Eastern Europe, Vol. 31. Amsterdam: John Benjamin Publishing Co., 1989: 101-122.
- Nabokov, Vladimir. Nikolai Gogol. Norfolk, Conn.: New Directions, 1944.
- Setchkarev, Vsevolod. Gogol: His Life and Works. Robert Kramer, trans. New York: New York University Press, 1965.

Πηγή: Wikipedia, Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
2 Απριλίου
Χανς Κρίστιαν Αντερσεν

Ο Δανός «παραμυθάς» Χανς Κρίστιαν Aντερσεν, ήταν όπως μαρτυρείται αμφισεξουαλικός. Ερωτεύτηκε τόσο άντρες όσο και γυναίκες, αν και θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κάποιος όχι ιδιαίτερα ενεργό. Ωστόσο πυκνώνουν οι κουήρ αναγνώσεις των έργων του, όσο η σεξουαλική του ζωή παραμένει πεδίο αντιπαράθεσης πολλών ιστορικών λογοτεχνίας.

Ο ίδιος ο Aντερσεν έκανε παραμύθι τη βιογραφία του στο The Fairy Tale of My Life (1947). Πράγματι, κάτι θαυματουργικό συνέβη και από ένα παιδί που το τυραννούσε η πείνα μεταμορφώθηκε σε έναν αναγνωρισμένο συγγραφέα.

Υπήρξε γιός ενός παπουτσή και μια αναλφάβητης γυναίκας. Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1805. Τα παιδικά του χρόνια ήταν μες τη φτώχια και η εκπαίδευσή του όχι ιδιαίτερα καλή. Το μικρό εκκεντρικό αγόρι, άφησε γρήγορα την Odense στο νησί Funen, για να πάει στη Κοπενχάγη να βρει μια καλύτερη τύχη, σε ηλικία δεκατριών ετών. Παρά την παράξενη εμφάνιση και συμπεριφορά του, κατάφερνε να κερδίζει τις καρδιές των άλλων και τελικά να κατορθώνει να βρίσκεται κοντά σε πλούσιες οικογένειες που φρόντισαν να έχει μια καλύτερη εκπαίδευση.

Τελείωσε το γυμνάσιο το 1828 και κατάφερε να τυπώσει το πρώτο του μυθιστόρημα το 1829. Ακολούθησαν και άλλες νουβέλες, ταξιδιωτικά βιβλία, θεατρικά και ποιήματα. Από το 1837 και μετά στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά όμως στο παραμύθι κερδίζοντας διεθνή φήμη και καταφέρνοντας να μπει στην πολιτιστική ελίτ της Ευρώπης.

Από το 1831 και εντεύθεν θα κάνει πολλά ταξίδια σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Δεν επισκέφθηκε ποτέ την Αμερική, τον κατάκτησε όμως η Αγγλία, όπου έμεινε φιλοξενούμενος του Τσαρλς Ντίκενς.

Πέθανε στις 4 Αυγούστου του 1875.

Βιβλιογραφία

- Andersen, Hans Christian. The Diaries of Hans Christian Andersen. Patricia L. Conroy and Sven H. Rossel, trans. Seattle: University of Washington Press, 1990.
- ________. The Fairy Tale of My Life. Horace Scudder, trans. London and New York: Paddington Press, 1975.
- ________. Hans Christian Andersen's Fairy Tales. Reginald Spink, trans. Everyman's Library. London: Dent, 1992.
- Bech, Henning. "A Dung Beetle in Distress: Hans Christian Andersen Meets Karl Maria Kertbeny, Geneva, 1860." Scandinavian Homosexualites: Essays on Gay and Lesbian Studies. Jan Löfström, ed. New York: Harrington Park Press, 1998. 139-61.
- Bredsdorff, Elias. Hans Christian Andersen: The Story of His Life and Work, 1805-1875. London: Phaidon, 1975.
- Detering, Heinrich. ""Intellectual amphibia": Homoerotic Camouflage in H. C. Andersen's Works." Publikationer fra H .C. Andersen-centret 4. Odense, 1991.
- von Rosen, Wilhelm. "Andersen, Hans Christian." Who's Who in Gay and Lesbian History from Antiquity to World War II. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, eds. London: Routledge, 2001. 19-20.
- Wullschlager, Jackie. Hans Christian Andersen. The Life of a Storyteller. Chicago: University of Chicago Press, 2000.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
3 Απριλίου
Άνν Λάιστερ

Πορτραίτο της Λάιστερ από τον Τζόσουα Χόρνερ, 1830 Γεννημένη στα 1971 στο Χάλιφαξ του Γουέστ Γιορκσάιρ στην Αγγλία, η Ανν Λάιστερ συνέγραψε μια σειρά σημαντικών ημερολογίων που κράτησε από το 1817 έως το 1840. Σε αρκετά σημεία, η Λάιστερ, καταγράφει κωδικοποιημένες ρομαντικές και σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ομοφυλόφιλων γυναικών. Τα ημερολόγια αυτά βρέθηκαν, αποκωδικοποιήθηκαν και τα αναπαρήγαγε η Έλενα Γουαϊτμπρεντ. Ανθολόγηση αυτών των ημερολογίων υπάρχουν ακόμη και στην εποχή μας από την Γουαϊτμπρεντ σε δύο τόμους: I Know My Own Heart: The Diaries of Anne Lister 1791-1840 και No Priest But Love: Excerpts from the Diaries of Anne Lister, 1824-1826.

Δεν περιέχουν όλα τα κωδικοποιημένα παραρτήματα σεξουαλικό περιεχόμενο, ωστόσο σε αρκετά σημεία η σεξουαλική δραστηριότητα είναι φανερή.

Στον κώδικα της Λάιστερ, ο οργασμός είναι κωδικοποιημένος ως «φιλί», ενώ στην άκρη του κειμένου έχει μαρκάρει με κόκκινο επισημαίνοντας τη διαφορά. Σ’ αυτά τα κωδικοποιημένα τμήματα, υπάρχουν επίσης ανταλλαγές ερωτικών επιστολών με την Ελίζα Ρέιν και αργότερα με την Μαριάννα Μπέλκοουμπ Λόουτον με την οποία συνδέθηκε ερωτικά από το 1818 έως το 1828.

Από τους συμπολίτες της στο Χάλιφαξ αναφέρεται ως «σπουδαιοφανής τζέντλμαν», περιγράφοντας την Λάιστερ ως μία ανδροπρεπή γυναίκα και περσόνα της ανώτερης τάξης, γαιοκτήμονα. Ωστόσο όμως η οικονομική ανεξαρτησία της δεν κράτησε για πολύ, καθώς ξόδεψε αρκετά χρήματά της για να εμποδίσει την αγαπημένη της Μαριάννα να παντρευτεί τον μέλλοντα σύζυγό της.

Απογοητευμένη από την Μαριάννα και τη μη διαθέσιμότητά της ως σεξουαλική σύντροφος, η Λάιστερ, θα αφεθεί σε μια σειρά περιπετειών με άλλες γυναίκες έως το 1832. Τότε θα συναντηθεί ερωτικά με την Άνν Γουάκερ, κομμώτρια στο επάγγελμα και γειτόνισσά της με την οποία θα μοιραστεί το υπόλοιπο της ζωής της. Η Λάιστερ αποβιώνει το 1840.

Βιβλιογραφία

- Clark, Anna. "Anne Lister's Construction of Lesbian Identity." Journal of the History of Sexuality 7:1 (1996): 23-50.
- Frangos, Jennifer. "´I love and only love the fairer sex': The Writing of a Lesbian Identity in the Diaries of Anne Lister (1791-1840)." Women's Life-Writing: Finding Voice/Building Community. Linda S. Coleman, ed. Bowling Green, Oh.: Bowling Green State University Popular Press, 1997. 43-61.
- Lister, Anne. I Know My Own Heart: The Diaries of Anne Lister 1791-1840. Helena Whitbread, ed. London: Virago, 1988; New York: New York University Press, 1992.
- _____. No Priest But Love: Excerpts from the Diaries of Anne Lister, 1824-1826. Helena Whitbread, ed. Otley, West Yorkshire, U.K.: Smith, Settle, 1992; New York: New York University Press, 1992.

Πηγή: Glbtq.Com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
4 Απριλίου
Χιθ Λέτζερ

Ο ηθοποιός Χιθ Λέτζερ (Heath Ledger) (4 Απριλίου 1979 - 22 Ιανουαρίου 2008), γεννήθηκε στο Περθ και ήταν Αυστραλός. Οταν η κυρία Σάλι Λέτζερ έφερε τον Απρίλη του 1979 στον κόσμο ένα πανέμορφο αγοράκι δεν χρειάστηκε να σκεφθεί στιγμή το όνομά του. Συνεπαρμένη με τα «Ανεμοδαρμένα Υψη», αυτό το παθιασμένο αριστούργημα της Εμιλι Μπροντέ, έδωσε στο γιο της το όνομα του μεγάλου ρομαντικού ήρωα της συγγραφέως. Τον βάφτισε ο Χίθκλιφ. Και με έναν μαγικό τρόπο, ο γιος της φαίνεται να κληρονόμησε κάτι από το ορμητικό, χειμαρρώδες ταμπεραμέντο του μυθιστορηματικού πρωταγωνιστή. Ηταν ένα ταμπεραμέντο, το οποίο τον οδήγησε από πολύ νεαρή ηλικία να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και να σχεδιάζει διαρκώς τρόπους προκειμένου να εγκαταλείψει το Περθ της Δυτικής Αυστραλίαςόπου μεγάλωνε και ασφυκτιούσε. Σε αυτή την αδιάκοπη και επίμονη τάση φυγής συνέβαλε πολύ και η άστατη ζωή της οικογένειάς του.

Οταν ο Χιθ ήταν δέκα ετών, οι γονείς του αποφάσισαν να χωρίσουν, υποχρεώνοντας τα παιδιά τους να μοιράζουν το χρόνο και την καθημερινότητά τους ανάμεσα σε δύο σπιτικά. «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου», είχε εξομολογηθεί χρόνια μετά ο Λέτζερ, «κουβαλούσα διαρκώς μια βαλίτσα. Και μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι δεν σταμάτησα ποτέ να την κουβαλώ».

Η βαλίτσα με τα ρούχα της ενηλικίωσης περίμενε υπομονετικά την ώρα της σε μια γωνιά του εφηβικού δωματίου. Και μόλις ο Χιθ έκλεισε τα δεκαεφτά του χρόνια, φόρτωσε τη βαλίτσα αυτή στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου και μαζί με ένα φίλο του ταξίδεψαν μέχρι το Σίδνεϊ, με σκοπό να βρουν εκεί την τύχη τους. Ο Λέτζερ πάτησε πρώτη φορά το πόδι του στην αχανή μητρόπολη με μόλις 69 σεντς στην τσέπη, περιφέροντας ωστόσο ένα πανέμορφο παρουσιαστικό που δεν επρόκειτο να περάσει για καιρό απαρατήρητο. Υστερα από κάποιες δειλές τηλεοπτικές εμφανίσεις που εξασφάλισαν την είσοδο του νεαρού στον κόσμο του θεάματος και δύο ταινίες ήσσονος σημασίας, στις οποίες ο νεοφερμένος ηθοποιός έβαλε τα δυνατά του για να αποδείξει ότι έχει ταλέντο, μια αισθηματικής φύσεως αφορμή τον έπεισε να ταξιδέψει για την Αμερική.

Στα τέλη του '90, ο Χιθ Λέτζερ μετακομίζει στο Λος Αντζελες, ακολουθώντας εκεί μια ηθοποιό την οποία είχε μόλις ερωτευτεί. Καταφέρνει να γυρίσει μια αυστραλέζικης παραγωγής ταινία που δεν είδε κανείς και μια περιπετειώδη τηλεοπτική σειρά εποχής που κόπηκε έπειτα από μερικά επεισόδια. Καθώς τα χρήματά του τέλειωναν, ένας γνωστός της φιλενάδας του τον σύστησε στις οντισιόν για την ευρηματική μεταφορά του σαιξπηρικού «Το ημέρωμα της στρίγγλας», σε μια νεανική κωμωδία που θα επιχειρούσε να ξεφύγει λίγο από τον μέσο όρο του είδους. Η ταινία ονομαζόταν «10 Things I Hate About You» και σε χρόνο μηδέν έγινε ανέλπιστη επιτυχία, βοηθώντας τον Λέτζερ να γίνει ξαφνικά γνωστός και να πείσει υψηλόβαθμους παράγοντες στο Χόλιγουντ να αναρωτιούνται γι' αυτόν. Ακολούθησαν ρόλοι τους οποίους απέρριψε κατά συρροήν «επειδή όλοι μου ζητούσαν βασικά να παίξω τον γκόμενο», μέχρι που, στα 19, δέχτηκε να υποδυθεί τον γιο του Μελ Γκίμπσον στην επική περιπέτεια «Ο Πατριώτης», που σκαρφάλωσε στις υψηλότερες εισπρακτικές θέσεις του 2000 και βοήθησε τον Λέτζερ να βάλει τα πρώτα του σημαντικά χρήματα στην άκρη. Ικανοποιημένοι με την απήχηση του ελκυστικού Αυστραλού, οι υπεύθυνοι των στούντιο αποφασίζουν να τον αξιοποιήσουν περαιτέρω, αναθέτοντάς του πρωταγωνιστικό ρόλο στον «Θρύλο ενός Ιππότη», μια ανώδυνη περιπέτεια εποχής που δεν διέψευσε τις προσδοκίες όσων προόριζαν το φιλμ να γίνει μία από τις μεγάλες επιτυχίες εκείνου του καλοκαιριού και τον ηθοποιό του να αναγορευτεί σε σταρ. Την ώρα, όμως, που η δημοτικότητα του Χιθ Λέτζερ άρχισε να αυξάνεται, κανείς δεν έκανε τον κόπο να τον ρωτήσει αν την επιθυμούσε πραγματικά...

Ενας φτωχός και μόνος καουμπόης

Ο Χιθ Λέτζερ είχε στο σημείο αυτό τη δυνατότητα να αποκτήσει την καριέρα που πολλοί νεαροί συνάδελφοι μόνο να ονειρευτούν μπορούσαν. Εκείνος όμως απέφυγε το βολικό και άκρως δελεαστικό καλούπι του νεανικού sex symbol, στο οποίο προσπάθησε να τον εγκλωβίσει το Χόλιγουντ με το που πάτησε το πόδι του εκεί. «Προσπάθησαν να με ταΐσουν μια καριέρα με το κουτάλι», μου εκμυστηρεύθηκε ο νεαρός πριν από δύο χρόνια, όταν τον είχα συναντήσει για πρώτη φορά. «Μια καριέρα η οποία ήταν μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας κατασκευασμένη από ένα στούντιο, που ήθελε να με μετατρέψει στο επόμενο poster boy του. Να με κάνει εμπορικό προϊόν, λες και ήμουν μπουκάλι της Coca-Cola». Στην πρόθεση αυτή, ο Λέτζερ αντέδρασε βίαια.

Εκλεισε ηχηρά την πόρτα στις προτάσεις που έπεφταν βροχή, αρνήθηκε κάθε ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει σε εμπορικές ταινίες και ύψωσε το δικό του αντάρτικο μέσα από ανεξάρτητα φιλμ προορισμένα για λίγους (και καλούς) θεατές.

Μετά τρεις απανωτές αποτυχίες που γνώρισε το 2003, ο Χιθ αρνήθηκε την άκρως δελεαστική πρόταση να πρωταγωνιστήσει στον «Σπάιντερ-Μαν» και γύρισε επιδεικτικά την πλάτη στο Χόλιγουντ. Την ίδια ώρα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του προκειμένου να καταστρέψει τον οργανωμένο θόρυβο γύρω από το όνομά του. «Ηθελα να μηδενίσω τα πάντα και να ξεκινήσω πάλι από την αρχή», ισχυρίστηκε. «Ηθελα να αποτύχω, να αφήσω τους πάντες να δουν τα τρωτά μου σημεία επάνω στην οθόνη και έπειτα να προχωρήσω σε κάτι καλύτερο». Από εκείνο το σημείο και έπειτα, ο Χιθ Λέτζερ ήταν ένας ξαναγεννημένος ηθοποιός που γύρευε να συμμετάσχει έναντι χαμηλής αμοιβής σε καλλιτεχνικές ταινίες και τολμούσε να υποδυθεί εκείνους τους ρόλους που κανένας συνάδελφός του δεν επιχειρούσε να επωμισθεί. Εναν αυτοκτονικό νεαρό στον «Χορό των Τεράτων», έναν αυτοκαταστροφικό τοξικομανή στο «Candy» κι έναν γκέι καουμπόη στο «Μυστικό του Brokeback Mountain». Την ταινία που έμελλε να του αλλάξει την ζωή.

«Ηταν το πιο όμορφο σενάριο που είχα διαβάσει ποτέ», μου είχε πει. «Το να δεχτώ να κάνω αυτή την ταινία στάθηκε, εν τούτοις, μια πολύ δύσκολη απόφαση για μένα. Η πραγματοποίησή της με τρόμαξε όσο τίποτα άλλο και νομίζω ότι θα παραμείνει πάντα ο πιο δύσκολος ρόλος που χρειάστηκε ποτέ να υποδυθώ. Ο δισταγμός κι ο φόβος που ένιωσα αποτέλεσαν ωστόσο και τα πρωταρχικά κίνητρα για τα οποία αποφάσισα να κάνω την ταινία. Ηταν για να γευθώ αυτή την πρόκληση. «Αν μπορέσω να το καταφέρω αυτό», έλεγα από μέσα μου, «θα νιώσω διπλά γενναίος. Θα αισθανθώ πραγματικά σαν να έφερα εις πέρας ένα σημαντικό επίτευγμα»».

Ταυτόχρονα, με τον σφοδρό αντίκτυπο που είχε η προβολή της ταινίας στις αίθουσες το 2006, τον Χιθ Λέτζερ περίμενε μια μερίδα από τις πιο ενθουσιώδεις κριτικές της χρονιάς, οι οποίες επιβράβευαν την ερμηνεία του, όπως και μια υποψηφιότητα για Οσκαρ α΄ αντρικού ρόλου. Ακόμη κι αν το κομψοτέχνημα του Ανγκ Λι δεν είχε προκαλέσει τόση αίσθηση, ο Λέτζερ θα το μνημόνευε, παρ' όλα αυτά, ως την ταινία που τον βοήθησε να αποδείξει πόσο καλός ηθοποιός είναι. Ακόμη περισσότερο, θα της χρωστούσε το γεγονός ότι στα γυρίσματά της γνώρισε και ερωτεύτηκε την Μισέλ Γουίλιαμς που λίγους μήνες αργότερα θα γινόταν αρραβωνιαστικιά του και μητέρα του πρώτου παιδιού του. Μιας κορούλας με το όνομα Ματίλντα Ρόουζ.

Είχαν ασφαλώς περάσει κι άλλες επώνυμες γυναίκες από την καρδιά του στο παρελθόν. Αρχές του 2000, συνδέθηκε αισθηματικά με την Χέδερ Γκράχαμ. Το 2002, ερωτεύτηκε την κατά δέκα έτη μεγαλύτερή του, Ναόμι Γουότς, «μια σχέση που είχε αρχίσει να διαφαίνεται από νωρίς ότι δεν επρόκειτο να κρατήσει», σύμφωνα με τα μετέπειτα λεγόμενα του ηθοποιού. Καμιά δεν φαινόταν να έχει όμως τη διάρκεια που υποσχόταν η σχέση του με την Μισέλ Γουίλιαμς. «Μου αρέσει πολύ το ότι ζω στο Μπρούκλιν αυτή τη στιγμή, μαζί με τις δύο γυναίκες της ζωής μου», μου είχε εξομολογηθεί τότε. «Η καθημερινότητά μου περιστρέφεται γύρω από το να μαζεύω τα άπλυτα, να τα βάζω σε μια τσάντα και να τα κουβαλώ στο καθαριστήριο της γειτονιάς, να κρατάω το σπίτι καθαρό και να αναλαμβάνω τα ψώνια. Μου αρέσει να περνώ τη ζωή μου και να προλαβαίνω την κάθε της στιγμή. Οταν δουλεύεις είσαι τόσο απορροφημένος κάθε μέρα με τον ρόλο που καλείσαι να υποδυθείς και με την ιστορία που έχεις επωμισθεί. Οταν δεν βρίσκομαι σε δουλειά προσπαθώ να αφοσιωθώ στην δική μου ιστορία. Και να συνεχίσω να τη γράφω».Τι κρίμα μόνο που σ' αυτή την ιστορία δεν είχαν απομείνει πολλά κεφάλαια...

Η τελευταία φορά που τον είδα

Ηταν ένα παράξενο απόγευμα γι' αυτόν. Εξι του περασμένου Σεπτέμβρη, ο 28χρονος βρισκόταν ξαπλωμένος στο γρασίδι ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, σε ένα νησάκι απέναντι από τη Βενετία, ατέλειωτα μίλια μακριά από το διαμέρισμά του στο Μπρούκλιν. Οι υποχρεώσεις του για το μεσημέρι εκείνο ήταν να συναντήσει μια ολιγάριθμη μερίδα δημοσιογράφων από ολόκληρο τον κόσμο και να τους μιλήσει για την καινούργια του ταινία. Δυο χρόνια μετά τον θρίαμβο του «Brokeback Mountain», ο Λέτζερ συνεργαζόταν με τον αξιοσέβαστο σκηνοθέτη του «Velvet Goldmine» και του «Ο Παράδεισος είναι μακριά», Τοντ Χέινς, στην πιο ανορθόδοξη μουσική βιογραφία που είχε γυριστεί ποτέ. Το «I'm Not There» επιχειρούσε μια άκρως αφαιρετική προσέγγιση στην ζωή και το έργο του Μπομπ Ντίλαν μέσα από εφτά διαφορετικές ενσαρκώσεις του και ο Χιθ κλήθηκε να υποδυθεί μία από αυτές. Εκείνη που αντανακλούσε την ταραχώδη προσωπική ζωή του καλλιτέχνη, τον ένα αποτυχημένο γάμο του, την άστατη οικογενειακή του κατάσταση. Με έναν αλλόκοτο τρόπο, ο χαρακτήρας που ερμήνευε ο Λέτζερ φαινόταν να καθρεφτίζει την ψυχολογία στην οποία βρισκόταν ο ίδιος ο ηθοποιός. Μια μέρα πριν, η είδηση του χωρισμού του από τη Μισέλ Γουίλιαμς, ύστερα από τρία χρόνια συμβίωσης, ταξίδεψε αστραπιαία. Ακόμη πιο γρήγορα έφτασε στη Βενετία όπου ο ηθοποιός βρισκόταν τις τελευταίες 24 ώρες, προκειμένου να παραστεί στην επίσημη προβολή της ταινίας στο εκεί φεστιβάλ. Τον έβλεπα από μακριά και σκεφτόμουν πόσο βαρύ συναισθηματικό φορτίο κρυβόταν πίσω από αυτό το φαινομενικά ρέμπελο παρουσιαστικό του, καθώς απολάμβανε ξαπλωμένος στο γρασίδι τον φθινοπωρινό ήλιο. Ο Χιθ φορούσε ένα πουκάμισο και μια βερμούδα. Ενα μαύρο καπέλο έκρυβε τα μακριά μαλλιά του, που σχημάτιζαν μια μικρή κοτσίδα. Ενα αναμμένο τσιγάρο βρισκόταν ανάμεσα στα δάχτυλά του. Εμοιαζε με τον πιο ξένοιαστο νεαρό του νησιού. Ή με τον πιο μοναχικό.

Ημουν από τους τελευταίους δημοσιογράφους που ήταν προγραμματισμένο να συναντήσει εκείνο το απόγευμα και κατανοούσα την κούρασή του. Προσπαθούσα επίσης να μην ξεστρατίσω από την παράκληση του υπεύθυνου Τύπου, ο οποίος επιθυμούσε οι ερωτήσεις μου να μην παραπέμψουν στην ιδιωτική ζωή του. Κρατώντας την επιθυμία αυτή στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου ξεκίνησα με τον Λέτζερ μια κουβέντα η οποία ένιωθα να κινείται σε λανθάνουσα τροχιά. Μιλούσε για κάποιον άλλον, για τον χαρακτήρα του στην ταινία, για τον Ντίλαν. Στην ουσία όμως αναφερόταν στον ίδιο του τον εαυτό, όταν μου έλεγε πόσο κατανοεί «τη δυσκολία τού να είσαι εξίσου συνεπής απέναντι στην οικογενειακή, την δημόσια και την επαγγελματική σου ζωή που αντιμετώπιζε ο τραγουδοποιός. Ενα χαρακτηριστικό για το οποίο θαυμάζω απεριόριστα τον Μπομπ Ντίλαν», υπογράμμιζε. «Είχε ανέκαθεν τη δυνατότητα να επανεφευρίσκει τον εαυτό του όσο το δυνατόν πιο συχνά. Στη δουλειά μου προσπαθώ να ακολουθώ το συγκεκριμένο παράδειγμα. Προσπαθώ κι εγώ να μεταμορφώνομαι όσο πιο συχνά μπορώ. Από φόβο μήπως κάποια στιγμή κουραστώ και βαρεθώ αυτό που κάνω. Γι' αυτό προσπαθώ ώστε τίποτα στην εργασία μου να μη γίνεται εκ του ασφαλούς. Θέλω να ρισκάρω, ειδάλλως πλήττω εύκολα. Θέλω να υποβάλλω τον εαυτό μου σε προκλήσεις και δοκιμασίες. Θαυμάζω το πώς ο Ντίλαν κατάφερνε να αποφεύγει συμβιβασμούς. Πώς καλλιεργούσε διαρκώς την ικανότητά του να ξεγλιστράει από τις απαιτήσεις που είχε ο κόσμος γι' αυτόν. Πώς αρνιόταν τις κατηγοριοποιήσεις. Πώς εξελισσόταν συνεχώς και ωρίμαζε μέσα από την τέχνη του. Αυτά τα χαρακτηριστικά εγώ τα σέβομαι πολύ και θέλω να τα μιμηθώ».

Μιλήσαμε για πολλά πράγματα στη διάρκεια αυτής της συνέντευξης. Για την μουσική εταιρεία που είχε πρόσφατα δημιουργήσει στο Λος Αντζελες, με σκοπό να βοηθάει και να προσφέρει δημιουργική στέγη σε ανεξάρτητα και ανερχόμενα συγκροτήματα. Για τον περίφημο ρόλο του σατανικού Τζόκερ που ερμήνευε στην καινούργια περιπέτεια του Μπάτμαν με τίτλο «The Dark Knight», της οποίας τα γυρίσματα επρόκειτο να ολοκληρώσει λίγες μέρες μετά. Μου είχε εξομολογηθεί τον ενθουσιασμό του που πολύ σύντομα θα δούλευε ξανά με τον αγαπημένο του, Τέρι Γκίλιαμ, «τον σκηνοθέτη στον οποίο χρωστώ την μεγάλη ευκαιρία και εμπιστοσύνη που γύρευα όταν ένιωθα ότι χάνεται η καριέρα μου» και δίσταζε να μιλήσει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε μόλις αποκτήσει στην πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Τέρενς Μάλικ, «Tree of Life», από άγχος μήπως αποκαλύψει αθέλητα κάποια λεπτομέρεια για τον αινιγματικό δημιουργό. Ολα αυτά, σκέφτομαι γεμάτος θλίψη, θα χαθούν τώρα οριστικά, όπως χάθηκε ο ίδιος ο Λέτζερ.

Στις 22 του Γενάρη, τρεις μήνες προτού σβήσει 29 κεριά στην τούρτα των γενεθλίων του, αποχαιρέτησε εξοργιστικά πρόωρα και άδικα αυτό τον κόσμο. Βρέθηκε νεκρός σε ένα διαμέρισμα που νοίκιαζε στην καρδιά του Μανχάταν. Δίπλα του σκορπισμένα, διαφόρων ειδών ηρεμιστικά και υπνωτικά χάπια. Θάνατος από υπερβολική δόση; Από λάθος; Αυτοκτονία; Εχει σημασία; Το μόνο που μετράει αυτή την στιγμή είναι ότι πίσω του αφήνει μια δίχρονη κορούλα η οποία πολύ σύντομα θα αρχίσει να αναρωτιέται τι απέγινε ο μπαμπάς της. Αφήνει βασανιστική την απορία για το τι έβαλε τέρμα σε μια τόσο φωτεινή και γεμάτη ενθουσιασμό ζωή. Αφήνει εκκρεμή και την υπόσχεση μιας λαμπρής καριέρας που ήταν σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα εκπλήρωνε. Αν κάθε γενιά γυρεύει τον δικό της όμορφο καταραμένο, αν κάθε δεκαετία θρηνεί έναν Τζέιμς Ντιν, έναν Μοντγκόμερι Κλιφτ ή ακόμη κι έναν Ρίβερ Φίνιξ που διάλεξε να «ζήσει έντονα και να πεθάνει νέος», τότε ο Χιθ Λέτζερ μοιάζει με τραγική συνέχιση αυτής της μακάβριας κληρονομιάς. Είναι απόγονός τους.

Λίγο πριν εκείνη η σεπτεμβριάτικη συνέντευξή μας λάβει τέλος, ο Χιθ Λέτζερ με αποχαιρετούσε με μια κουβέντα που δεν θα ξεχάσω ποτέ, όπως δεν θα ξεχάσω και τον χαρισματικό νεαρό που την ξεστόμισε. «Υπάρχουν πολλά πράγματα μέσα μου που δεν χωρούν σε μια φράση», μου είπε. Καθώς τον έβλεπα να φοράει το καπέλο του και να απομακρύνεται, δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ ότι τον έβλεπα για τελευταία φορά σ' αυτή τη ζωή. Από την στιγμή που έμαθα για τον θάνατό του, φέρνω ξανά και ξανά αυτή την εικόνα στο μυαλό μου. Είναι το μόνο πράγμα που μου έχει απομείνει από τον αξέχαστο αυτόν 28χρονο. Μαζί με μια κασέτα που έχει καταγράψει την φωνή του.

Πηγή: Καθημερινή, του Γιώργου Παπαϊωάννου

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΙ ΡΟΛΟΙ ΤΟΥ

• Οι Αδελφοί Γκριμ (2005) του Τέρι Γκίλιαμ

Μπορεί η εκτός ελέγχου φαντασμαγορία του Τέρι Γκίλιαμ να μην καταγράφηκε στο ενεργητικό του σινεμά ως επιτυχία, εδώ μπορεί να θαυμάσει κανείς, ωστόσο, έναν χιουμοριστικό, σκαμπρόζικο και αυθόρμητο Λέτζερ ο οποίος φανερώνει πόσο ευλύγιστα ήξερε να ελίσσεται ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία.

• Το Μυστικό του Brokeback Mountain (2005) του Aνγκ Λι

Από τις σημαντικότερες ερμηνείες της δεκαετίας, ο ερωτοχτυπημένος και σιωπηλά τραγικός καουμπόης στον οποίο έδωσε συγκινητικά σάρκα και οστά ο Χιθ Λέτζερ δεν θα είχε αποβεί τόσο συγκλονιστικά αληθινός, αν ο 26χρονος ηθοποιός δεν είχε διαλέξει να χαθεί μέσα του.

• The Dark Knight (2007) του Κρίστοφερ Νόλαν

Οταν η ταινία κυκλοφορήσει το ερχόμενο καλοκαίρι στις αίθουσες, όλοι θα μιλούν για την ψυχωτική, σφοδρή και ολότελα αξέχαστη ερμηνεία του Λέτζερ. Σε ένα ρόλο τον οποίο όλοι νόμιζαν ότι ο Τζακ Νίκολσον είχε σφραγίσει εφ' όρου ζωής με τη δική του παρουσία στην ταινία του Τιμ Μπάρτον.

• I' m Not There (2007) του Τοντ Χέινς

Πολλά αναμένεται να ειπωθούν για το πώς ο νεαρός σταρ σε οικογενειακή και συνειδησιακή κρίση είναι πιθανόν να μην αντικατοπτρίζει τόσο τον Μπομπ Ντίλαν στον οποίο αναφέρεται, αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο που τον ενσαρκώνει. Οποια κι αν είναι η αλήθεια, βρίσκεται μεγάλη ειλικρίνεια στην ερμηνεία του ηθοποιού. (Η ταινία θα είναι σύντομα στις αίθουσες.)

Τι είπαν για τον χαμό του…

«Η συνεργασία μου μαζί του στάθηκε μία από τις σφοδρότερες χαρές της ζωής μου. Ο Χιθ προσέφερε στον ρόλο του Ενις περισσότερα απ' όσα καθένας από εμάς φανταζόταν - μια δίψα για ζωή, για αγάπη, για αλήθεια και μια ευαισθησία που έκανε όσους τον γνώρισαν να τον αγαπήσουν. Ο χαμός του μου ραγίζει την καρδιά».
---> Ανγκ Λι, σκηνοθέτης του «Brokeback Mountain»

«Επρεπε να δούμε περισσότερα από αυτόν. Αντί να τον συντηρούμε στη μνήμη μας ως ένα νεαρό αστέρα που έδυσε πάνω στην ακμή του, θα έπρεπε να του είχε δοθεί ο χρόνος για να υπερβεί τις αρχικές του υποσχέσεις και να μεταμορφωθεί στον ηθοποιό που απέδειξε εξαρχής ότι είχε τη δυνατότητα να γίνει: παράξενος, γεμάτος εκπλήξεις και ικανός να προσδιορίσει την εποχή στην οποία θα μεσουρανούσε».
---> Α. Ο. Σκοτ, κριτικός των New York Times

«Eτρεφα μεγάλη ελπίδα γι' αυτόν. Είχε μόλις δρομολογήσει την πορεία του και το να χάσει τη ζωή του σε τόσο νεαρή ηλικία αποτελεί μια τραγική απώλεια.»
---> Μελ Γκίμπσον, συμπρωταγωνιστής του στον «Πατριώτη»

«Η συνεχής εξέλιξή του ως καλλιτέχνη μου προξενούσε θαυμασμό. Η είδηση της απώλειάς του μου προκάλεσε σοκ και ανομολόγητη θλίψη.»
---> Κέιτ Μπλάνσετ, συμπρωταγωνίστριά του στο «I'm Not There».

Πηγή: Περιοδικό «Κ»
   
 
εισάγετε την κριτική σας
5 Απριλίου
Πιέρ Χαν

Ο Πιέρ Χαν υπήρξε ένας από τους δυναμικούς μαχητές του πρώιμου γκέι κινήματος στη σύγχρονη Γαλλία, αλλά και ένας ερασιτέχνης ιστορικός ο οποίος πήρε το πρώτο ντοκτορά στη χώρα του, για εργασία του με θέμα την ομοφυλοφιλία.

Γεννήθηκε στις 5 Απριλίου του 1936 και, σε ηλικία δεκαεννιά ετών ήρθε σε επαφή με τον Ωντρέ Μπαντρύ, ο οποίος μόλις είχε ξεκινήσει την έκδοση του ομοφυλοφιλικού περιοδικού Arcadie, σε μηνιαία βάση (Ο Μπαντρύ ήταν αυτός που ίδρυσε και την ομώνυμη οργάνωση). Ο Μπαντρύ τον προσκάλεσε να αρθρογραφήσει στο περιοδικό και ο Χαν ανταποκρίθηκε. Έγραψε πλήθος άρθρων με το ψευδώνυμο Αντρέ Κλαιρ σε μια ποικιλία θεμάτων που αφορούσαν το ομοφυλοφιλικό αναγνωστικό κοινό, ξεκινώντας έτσι καριέρα στη δημοσιογραφία.

Κάτω απ’ την πίεση του πατέρα του, ο Χαν, αναγκάστηκε να πάει σε ψυχιατρικό ίδρυμα με σκοπό να θεραπεύσει την ομοφυλοφιλία του, σε ηλικία είκοσι ετών. Η εμπειρία αυτή του άφησε μια δυσαρέσκεια και ένα αίσθημα έλλειψης εμπιστοσύνης προς το ιατρικό επάγγελμα.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60, ο Χαν, συμμετείχε στην ανάπτυξη των ιδεών του Μπαντρύ, ότι δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι αρχικά θα πρέπει να δείξουν ένα πρόσωπο «ευυπόληπτο» και «αξιοπρεπές» ώστε να κερδίσουν την ανοχή της κοινωνίας και την αποδοχή των αρχών. Σε έναν δημόσιο διάλογο που εξελίχθηκε στο περιοδικό Arcadie συνέκρινε τις διακρίσεις κατά των ομοφυλόφιλων με τις φυλετικές διακρίσεις, μια οπτική που «σόκαρε» κάπως τους συντηρητικούς αναγνώστες του περιοδικού.

Ο Χαν επίσης πήρε την πρωτοβουλία και ήρθε σε επαφή με αριστερούς πολιτικούς που πίστευαν ότι η ομοφυλοφιλία είναι μια «μπουρζουάδικη φαυλότητα». «Προσπάθησα να πείσω αυτούς τους πουριτανούς αριστερούς», εξομολογείται ο ίδιος ότι «οι ομοφυλόφιλοι στραγγαλίζονται από όλες τις μεριές».

Ο Γκυ Οκενγκέμ (ηγετικό στέλεχος του γαλλικού γκέι κινήματος της δεκαετίας του ’70, όταν όμως ήταν 21 ετών έκρυβε την ομοφυλοφιλία του από τους ομοφυλοφοβικούς συνεργάτες του της τροτσκιστικής αριστεράς) αργότερα, ανακαλεί την παρουσία του Χαν σε συνάντηση που έγινε το ’67. «Ήρθε σε μία υπόγεια, υγρή αποθήκη να μας μιλήσει για την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων. Ήταν η πρώτη φορά που συναντήθηκα με έναν μίλιταντ γκέι.»

Το 1970, εξέδωσε μια ανθολογία με αποσπάσματα από πολλά βιβλία με θέμα την ομοφυλοφιλία, από την αρχαιότητα έως την εποχή του. Το 1979 εκδίδει το βιβλίο «Nos Ancêtres les Pervers» .

Συνέχισε να εργάζεται με συνέπεια και αφοσίωση για την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων, και στα τέλη του 1980 του απονεμήθηκε τιμητικά ντοκτορά φιλοσοφίας για τον έργο του "the birth of homosexuality."

Ο Χαν αυτοκτόνησε στις 19 Φεβρουαρίου του 1981. Οι συναγωνιστές του στο γκέι κίνημα, έπρεπε να μαζέψουν χρήματα για μπορέσει να ενταφιαστεί.

Η κάρτα σε ένα εκ των δύο στεφάνων που κατατέθηκαν στην κηδεία του έγραφε «Στον Πιέρ Χάν, από τους φίλους του, στο γαλλικό και διεθνές γκέι κίνημα».

Βιβλιογραφία

- Girard, Jacques. Le mouvement homosexuel en France 1945-1980. Paris: Éditions Syros, 1981.
- "L'itinéraire d'un pionnier." Gai Pied (May 26, 1981): 38-39.
- Martel, Frédéric. The Pink and the Black: Homosexuals in France since 1968. Stanford, Cal.: Stanford University Press, 1999.
- "Pierre Hahn nous a quittés." Masques 9/10 (Summer 1981): 19. - Untitled Obituary. Homophonies 6 (April 1981): 7.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
6 Απριλίου
Μόνικα Τρέουτ

Για περίπου δύο δεκαετίες η γερμανίδα κινηματογραφίστρια Μόνικα Τρέουτ, απεικόνισε μέσα από τα φιλμ της, «κόσμους», που τα μέινστρημ μίντια, χαρακτηρίστηκαν «αποκλίνοντες». Μερικά από τα θέματα που την απασχόλησαν στις κινηματογραφικές της ταινίες είναι θέματα σεξουαλικών μειονοτήτων καθώς και το θέμα της ταυτότητας γένους.

Γεννήθηκε στις 6 Απριλίου του 1954 στην πόλη Moenchengladbach της Γερμανίας και σπούδασε λογοτεχνία και πολιτικές επιστήμες στις πόλεις Μάρμπουργκ και Χαν. Η διδακτορική της εργασία είχε θέμα τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ και τον Λεοπόλδο Φον Σάχερ-Μαζώχ. Ο τίτλος ήταν: The Cruel Woman: Female Images in de Sade and von Sacher-Masoch (Basel: Stroemfeld/Roter Stern, 1984).

Από το 1978 έως το 1982, η Τρέουτ ήταν υπεύθυνη προγραμματισμού σε κέντρα τεχνών του Βερολίνου και του Αμβούργου. Το 1984 μαζί με την Έλφι Μίκες, ίδρυσαν την Hyena I/II, εταιρία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών.

Η πρώτη τους ταινία είχε τίτλο Verfuhrung: Die Grausame Frau (Αποπλάνηση: Η σκληρή γυναίκα), και ήταν εμπνευσμένη από τη νουβέλα του Λεοπόδλου Μαζώχ, Venus in Furs. Η «Αποπλάνηση» εξετάζει τη ψυχολογική διάσταση του σαδισμού και του μαζοχισμού, μέσα απ’ την ιστορία της Γουάντα (Mechthild Grossmann), μιας λεσβίας «αφέντρας», η οποία διαθέτει μία γκαλερί όπου οι επισκέπτες πληρώνουν για να τη βλέπουν να εξευτελίζει τους σκλάβους της.

Η δεύτερή της ταινία έρχεται το 1988 και έχει τίτλο , Die Jungfrauenmaschine (Η μηχανή αγνότητας). Διηγείται την ιστορία μιας νεαράς δημοσιογράφου, της Ντόροθυ (Ina Blum), η οποία εγκαταλείπει την Γερμανία και πηγαίνει στο Σαν Φρανσίσκο. Οι σεξουαλικές της περιπέτειες πολλές. Με τον μίμο Ramona (Shelly Mars), έναν γοητευτικό Ούγγρο μποέμ τον Dominique (Dominique Gaspar), την and Susie Sexpert (Susie Bright), μία στρίπ-γκέρλ.

Επόμενη ταινία το 1991, με τίτλο My Father Is Coming, όπου εκεί μπαίνει στον κόσμο των διαφυλικών ατόμων. Η πιο γνωστή της ταινία έρχεται ένα χρόνο αργότερα, το 1992 και έχει τίτλο Female Misbehavior (γυναικείες παρεκτροπές), όπου πάλι επανέρχεται το αγαπημένο της θέμα του σαδομαζοχισμού. Ακολουθεί το Didn't Do It For Love (1997), ντοκυμαντέρ, πάνω στη ζωή της Eva Norvind, νορβηγίδας στάρλετ που έγινε πρωταγωνίστρια μπι-μούβις στο Μεξικό.

Η πιο αγαπημένη της όμως ταινία από το κουήρ κοινό είναι ίσως το Gendernauts (1999), η οποία κέρδισε το Teddy Award στο Βερολίνο το 1999, ταινία που θέμα της έχει τη ρευστότητα του φύλου.

Βιβλιογραφία

- Gemunden, Gerd. "How American Is It? The United States as Queer Utopia in the Cinema of Monika Treut." A User's Guide to German Cultural Studies. Scott Denham, Irene Kacandes, and Jonathan Petropoulos, eds. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1997. 333-353.
- Klotz, Marcia. "The Queer and Unqueer Spaces of Monika Treut's Films." Triangulated Visions: Women in Recent German Cinema. Ingeborg Majer O'Sickey and Ingeborg von Zadow, eds. Albany: State University of New York Press, 1998. 65-77.
- Knight, Julia. "The Cinema of Monika Treut." Women and Film: A Sight and Sound Reader. Pam Cook and Philip Dodd, eds. Philadelphia, Penn.: Temple University Press, 1993. 180-185.
- _____. "The Meaning of Treut." Immortal, Invisible: Lesbians and the Moving Image. Tamsin Wilton, ed. London: Routledge, 1995. 34-51.
- Treut, Monika. "Female Misbehavior." Feminisms in the Cinema. Laura Pietropaolo and Ada Testaferri, eds. Bloomington: Indiana University Press, 1995. 106-121.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
7 Απριλίου
Χάρυ Χέι

Πορτραίτο του Χάρυ Χει από τον Στάθη Ορφανό Ο ακτιβιστής Χάρυ Χέι αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγάλους ηγέτες του κινήματος απελευθέρωσης των ομοφυλόφιλων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Mattachine Society και των Radical Faeries και αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην υπόθεση της ισότητας και αξιοπρέπειας για τους ομοφυλόφιλους άντρες και γυναίκες.

Ο γονείς του Χέι, και οι δύο αμερικανοί, γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν στη Νότιο Αφρική, όπου ο πατέρας του, Χένρι Χέι, γνωστός και ως «Big Harry», ήταν μάνατζερ της Cecil Rhodes, εταιρίας επεξεργασίας μεταλλευμάτων. Όσο η μητέρα του, Μάργκαρετ Νιλ Χέι, κυοφορούσε το παιδί τους, έφυγε για την Αγγλία, όπου εκεί γέννησε τον μικρό Χάρι, στο Σάσεξ, στις 7 Απριλίου του 1912.

Με το ξέσπασμα το πρώτου παγκοσμίου πολέμου υπήρξαν περιπέτειες της οικογένειας μεταξύ Αγγλίας και Χιλής, ώσπου τελικά να καταλήξουν στην Καλιφόρνια. Ο μικρός Χάρι είχε καταλάβει από μικρός τον σεξουαλικό προσανατολισμό του και είχε να αντιμετωπίσει έναν σκληρό πατέρα. Ο ίδιος ανακαλεί ότι τη πρώτη του σεξουαλική εμπειρία την είχε σε ηλικία εννιά ετών. Επίσης ανακαλεί σε ομιλία του το 1977, ότι το βιβλίο του Edward Carpenter, The Intermediate Sex (1906), που δανείστηκε ένα χρόνο αργότερα από την τοπική βιβλιοθήκη, ήταν αυτό που άλλαξε τη ζωή του.

Παρά τα παράπονα του πατέρα του, ο Χάρυ χαρακτηρίζεται ως ένα παιδί με «πρόωρη» ανάπτυξη, φωτογραφική μνήμη και άριστες επιδόσεις στο σχολείο του. Μετά την αποφοίτησή του από λύκειο του Λος Άντζελες, γράφεται στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ το 1930.

Ο πατέρας του ήθελε ο γιός του να σπουδάσει είτε φαρμακευτική, είτε μηχανικός ώστε να έχει μια πιο σίγουρη καριέρα, ο ίδιος όμως ενδιαφερόταν για το θέατρο και τη μουσική. Η μητέρα του τον ενθάρρυνε διακρίνοντας το ταλέντο του.

Απεκάλυψε, έκανε το κάμινγκ άουτ του, στον πρώτο χρόνο της φοίτησής του. Είχε ανοικτά σχέσεις με συμφοιτητές του.

Τον Φεβρουάριο του 1932 λόγω μόλυνσης του ιγμόρειου, εγκαταλείπει τις σπουδές του. Αργότερα, αντί να επιστρέψει, ξεκινά καριέρα ως ηθοποιός. Έπαιξε πολλούς μικρούς θεατρικούς ρόλους, ενώ αργότερα έκανε κωμικούς ρόλους καθώς και έκανε παραστάσεις «ντραγκ» στο νάιτ-κλαμπ Sunset Strip.

Στην θεατρική παράσταση The Ticket of Leave Man--or--Falsely Accused του 1933, γνωρίζεται με τον σύντροφό του Γουίλ Γκίερ με τον οποίο θα συνεργαστούν σε πολλές περιστάσεις.

Ο Γκίερ ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος και πείθει τον Χέι να εγγραφεί. Όμως ο Χέι γρήγορα αντιλαμβάνεται την ομοφυλοφοβία των κομμουνιστών και αποσύρεται. Ενδιάμεσα όμως για να κρύψει την ομοφυλοφιλία του από τους «συντρόφους» αναγκάζεται να παντρευτεί την Anita Platky το 1938 και υιοθετούν δύο κοριτσάκια. Δεν μπορεί όμως να άλλο να κρύβεται και το 1951 παίρνει διαζύγιο και εκεί τελειώνει και το ειδύλλιο με το κομμουνιστικό κόμμα.

Από το 1947 έως το 1952 πήρε μαθήματα ιστορίας της μουσικής στο Los Angeles People's Education Center. Εκεί θα γνωρίσει τους νέους «συντρόφους» του, αυτούς με τους οποίους θα αγωνιστεί στο μέλλον για την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων, και το 1950 γεννάται η Mattachine Society, τον Νοέμβριο. Ο πυρήνας της Mattachine Society είναι εκτός του Χέι, οι Rudi Gernreich, Robert Hull, Charles Rowland και Dale Jennings. Οι συναντήσεις γίνονταν στην αρχή μυστικά, κάτω από τον φόβο της αστυνομίας. Η προσέλευση των μελών αυξάνει ραγδαία με τον χρόνο. Ένα νέο κίνημα γεννιέται.

Στις αρχές του 1952 ο Dale Jennings συλλαμβάνεται όταν κάνει το λάθος να «ψωνιστεί» με έναν αστυνομικό και ο Χέι αναλαμβάνει πρωτοβουλία ιδρύοντας επιτροπή πολιτών που καταφέρνει να αποφυλακίσει τον Dale Jennings.

Το στοίχημα του Χέι, επιβραβεύεται από τον κόσμο, και η Mattachine Society από οργάνωση λίγων εκατοντάδων, γίνεται οργάνωση χιλιάδων μελών. Όμως η εποχή ήταν αυτή του Μακαρθισμού. Των διώξεων χιλιάδων ομοφυλόφιλων, όχι πάντα με την δικαιολογία της ομοφυλοφιλίας. Πράγματι, ο Χέι κατονομάζεται ως επικίνδυνος κομμουνιστής και ως «μαρξιστής δάσκαλος» σε εφημερίδα της εποχής.

Έτσι απαγγέλλονται κατηγορίες εναντίον του και το 1955 εμφανίζεται έναντι της επιτροπής αντι-αμερικανών δραστηριοτήτων (House Un-American Activities Committee) στο Λος Άντζελες. Δυσκολεύεται ακόμη και να βρει δικηγόρο, όχι βέβαια γιατί είναι κομμουνιστής, αλλά γιατί είναι ομοφυλόφιλος. Όταν εμφανίστηκε, εξετάστηκε για πολύ λίγο και στη συνέχεια αφέθη ελεύθερος. Το γεγονός όμως αυτό του άφησε πολλά κατάλοιπα και παρά την αγωνιστικότητά του ζούσε σε ένα κλίμα φόβου.

Λίγο αργότερα γνωρίζει τον δανό Jorn Kamgren με τον οποίο θα έχει δεκαετή σχέση έως το 1962 και τον επόμενο χρόνο θα γνωρίσει τον επί πολλά έτη συναγωνιστή του, ακτιβιστή, Jim Kepner, με τον οποίο στην αρχή συνάπτουν σχέση που κρατά πολύ λίγο, παραμένουν όμως καλοί φίλοι.

Το 1963, μέσω του ONE Institute, γνωρίζεται με τον John Burnside, ιδιοκτήτη βιοτεχνίας κατασκευής καλειδοσκοπίων, ο οποίος θα γίνει ο σύντροφός του έως το τέλος της ζωής του.

Το ζευγάρι των δύο αντρών θα ιδρύσουν την οργάνωση για τα γκέι και λεσβιακά δικαιώματα Circle of Loving Companions. Έτσι ο Χέι επιστρέφει στον ακτιβισμό.

Μετά τα γεγονότα του Στόουνγουολ που άλλαξαν τη ροή της ιστορίας και τη γέννηση του Gay Liberation Front (GLF) στη Νέα Υόρκη, το ζεύγος Χέι-Μπέρνσάιντ ηγούνται του κινήματος, είναι αυτοί που βρίσκονται μπροστά σε όλες τις διαδηλώσεις.

Τον Μάιο του 1970, αποτραβιούνται στο Νιού Μέξικο για να φροντίσουν την βιοτεχνία καλειδοσκοπίων, δεν παύουν όμως να ασχολούνται με τον ακτιβισμό.

Ιδρύουν το 1978 τους Radical Faeries με την ιδέα μιας κοινωνίας-κοινοβίου ισότητας. Η πρώτη συνάντηση θα γίνει το 1979 με μέλη απ’ όλη την Αμερική στο Τουσόν της Αριζόνα. Από τότε οι Radical Faeries θα εξαπλωθούν και θα αποκτήσουν κοινότητες και υποστηρικτές σε όλες τις ηπείρους.

Ο Χάρυ Χέι θα πεθάνει στις 24 Οκτωβρίου του 2002, λίγους μήνες αφ’ ότου ενώθηκε με τον σύντροφό του Μπέρνσαιντ με σύμφωνο συμβίωσης.

Βιβλιογραφία

- D'Emilio, John. Sexual Politics, Sexual Communities: The Making of a Homosexual Minority in the United States 1940-1970. Chicago: University of Chicago Press, 1983.
- Hay, Harry. Radically Gay: Gay Liberation in the Words of Its Founder. Will Roscoe, ed. Boston: Beacon Press, 1996.
- _____. "A Separate People Whose Time Has Come." Gay Spirit: Myth and Meaning. Mark Thompson, ed. New York: St. Martin's Press, 1987. 279-91.
- Heredia, Christopher. "Henry ' Harry' Hay--Gay Rights Pioneer; He Started Mattachine Society." San Francisco Chronicle (October 25, 2002): A21.
- Herscher, Elaine. "Pride of Place; Father of Gay Movement to Lead Sunday's Parade." San Francisco Chronicle (June 25, 1999): A17.
- Hoare, Philip. "Harry Hay; Founder of Gay Liberation." The Independent (London) (October 29, 2002): 18.
- Katz, Jonathan. Gay American History: Lesbians and Gay Men in the U.S.A. New York: Thomas Y. Crowell Company, 1976.
- Shively, Charles. "Harry Hay." Gay & Lesbian Biography. Michael J. Tyrkus, ed. Detroit: St. James Press, 1997. 222-24.
- Sullivan, Gerard. "Hay, Henry, Jr." Who's Who in Gay & Lesbian History from World War II to the Present Day. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, eds. New York: Routledge, 2001. 181-83.
- Thompson, Mark. "This Gay Tribe: A Brief History of Fairies." Gay Spirit: Myth and Meaning. Mark Thompson, ed. New York: St. Martin's Press, 1987. 260-78.
- Timmons, Stuart. "Lend Me Your Ears." The Gay & Lesbian Review 10 (February 28, 2003): 10.
- _____. The Trouble with Harry Hay: Founder of the Modern Gay Movement. Boston: Alyson Publications, 1990.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
8 Απριλίου
Μάικλ Μπενέτ

Ο Τζέιμς Κίρκγουντ, συν-συγγραφέας του Chorus Line, είχε πει για τον σκηνοθέτη, χορογράφο και δημιουργό σόου, Μάικλ Μπανέτ: «Ο Μάικλ Θα μπορούσε να κάνει οτιδήποτε – πραγματικά οτιδήποτε – για να γίνει το σόου όπως ακριβώς θέλει. Μπορούσε να χρησιμοποιήσει και ‘σκληρά’ μέσα. Και όχι μόνο στην επαγγελματική του ζωή. Ήταν αμοραλιστής».

Ο χαρισματικός Μάικλ Μπενέτ, ‘αγάπησε’ και τα δύο φύλα. Είχε τόσο ετεροσεξουαλικές όσο και ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Δύο από τις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις του, ήταν θυελλώδεις˙ με την σύζυγό του Donna McKechnie (παντρεύτηκαν τον Δεκέμβριο το 1976 και χώρισαν λίγους μήνες αργότερα), και με την Sabine Cassel που της είχε υποσχεθεί γάμο, που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Οι σχέσεις του με άντρες δεν ήταν δημοσιοποιημένες, όμως ήταν μακροχρόνιες, με τους χορευτές Larry Fuller, Scott Pearson, Richard Christopher, και τον Gene Pruitt, τον τελευταίο εραστή του.

Το πλήρες του όνομα ήταν Michael Bennett DiFiglia και γεννήθηκε στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, στις 8 Απριλίου του 1843. Από πολύ μικρό παιδί έδειξε το τάλαντο που είχε στον χορό. Παράτησε το σχολείο του σε ηλικία δεκαέξι ετών για να ακολουθήσει τον θίασο του Jerome Robbins, που έπαιζε το West Side Story. Ο Robbins ήταν μία από τις μεγάλες επιρροές του.

Το ντεμπούτο του, έγινε στο Μπρόντγουεϊ, ως χορευτής στο Subways Are for Sleeping (1961), σύντομα όμως κατάλαβε ότι το «δυνατό του σημείο» ήταν η χορογραφία. Οι πρώτες του χορογραφίες ήταν στα A Joyful Noise (1966) και Henry, Sweet Henry (1967), ενώ η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήρθε με το Promises, Promises (1968) και ακολούθησε το Coco (1969). Συνεργαζόμενος με τον Harold Prince και την εταιρεία του, αποφασίζει να ασχοληθεί και με την σκηνοθεσία.

Μετά από πολλές προσπάθειες και ρίσκα, έρχεται το A Chorus Line (1975). Εκεί είναι συν-συγγραφέας, χορογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός, σχεδόν τα πάντα. Στις 25 Ιουλίου του 1975 η παράσταση «μετακομίζει» στο Μπρόντγουεϊ. Οι κριτικές διθυραμβικές. Παίρνει για την δουλειά του τα βραβεία New York Drama Critics Circle Award, Tony Award, και το Pulitzer Prize. Η παράσταση θα κρατήσει έως τις 28 Απριλίου του 1990 έχοντας «τρέξει» 6.137 αυλαίες.

Ο Μπενέτ όμως δεν θα ζήσει έως τότε. Στις 2 Ιουλίου του 1987, θα χάσει τη μάχη με τη ζωή από επιπλοκές του AIDS, σε ηλικία 44 ετών.

Βιβλιογραφία

- Flinn, Denny Martin. What They Did for Love: The Untold Story Behind the Making of "A Chorus Line." New York: Bantam Books, 1989.
- Kelly, Kevin. One Singular Sensation: The Michael Bennett Story. New York: Zebra Books, 1990.
- Mandelbaum, Ken. "A Chorus Line" and the Musicals of Michael Bennett. New York: St. Martin's Press, 1989.
- Rothstein, Mervyn. "'A Chorus Line,' Broadway Giant, Closing at Age 15." New York Times (February 22, 1990): B1, B4.
- Viagas, Robert, Baayork Lee, and Thommie Walsh. On The Line: The Creation of "A Chorus Line." New York: William Morrow and Company, Inc., 1990.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
9 Απριλίου
Κάρολος Πιερ Μπωντλαίρ

Ο Κάρολος Πιερ Μπωντλαίρ (Παρίσι, 9 Απριλίου 1821 - 31 Αυγούστου 1867) ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γαλλικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Κατά την διάρκεια της ζωής του, ο Μπωντλαίρ υπέστη δριμεία κριτική για τις συγγραφές του και την θεματική του. Ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του τον κατενόησαν. Η εφημερίδα Φιγκαρό της 5ης Ιουλίου 1857 έγραψε τα εξής σχετικά με την πρόσφατη εμφάνιση των Ανθέων του Κακού: «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του Κου Μπωντλαίρ. Όμως ορισμένα άλλα δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα—για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα».

Ο Μπωντλαίρ σήμερα αναγνωρίζεται ως μέγας ποιητής της γαλλικής και της παγκόσμιας Λογοτεχνίας και συγκαταλέγεται μεταξύ των κλασικών. Χαρακτηριστικά, ο Μπαρμπέ ντ' Ωρεβιγί τον αποκάλεσε «Δάντη μιας παρηκμασμένης εποχής».

Σε ολόκληρο το έργο του, ο Μπωντλαίρ προσπάθησε να ενυφάνει την Ομορφιά με την Κακία, την βία με την ηδονή (Une martyre), καθώς και να καταδείξει την σχέση μεταξύ τους. Παράλληλα με την συγγραφή ποιημάτων σοβαρών (Semper Eadem) και σκανδαλιστικών για την εποχή (Delphine et Hippolyte), κατόρθωσε επίσης να εκφράσει την μελαγχολία (Mœsta et errabunda) και την νοσταλγία (L'Invitation au voyage).

Ο πατέρας του Μπωντλαίρ ήταν άνθρωπος μορφωμένος, αφοσιωμένος στα ιδανικά του Διαφωτισμού και ερασιτέχνης ζωγράφος. Με τον θάνατό του το 1827 άφησε στον Κάρολο πλούσια πνευματική κληρονομιά. Έναν χρόνο αργότερα, η μητέρα του παντρεύτηκε τον Συνταγματάρχη Ωπίκ, πράξη που ο Μπωντλαίρ ποτέ δεν της συγχώρεσε. Ο Ωπίκ ενσάρκωνε για τον Μπωντλαίρ όλα όσα στέκονταν ανάμεσά σε αυτόν και σε ό,τι αγαπούσε: την μητέρα του, την ποίηση, το όνειρο, μία ζωή χωρίς δυστυχή περιστατικά. Επιστρέφοντας από το Λύκειο το 1839, ο Μπωντλαίρ αποφασίζει να ζήσει την ζωή του ενάντια στις παραδοσιακές αστικές αξίες που ενσαρκώνει η μητέρα του και ο πατριός του. Αποπειράται να ταξιδέψει ως τις Ινδίες, αλλά τελικά αποτυχαίνει. Το ταξίδι αυτό, ωστόσο, πρόκειται να ερεθίσει την φαντασία και την έμπνευσή του (αγάπη για την θάλασσα, οράματα τόπων εξωτικών).

Μετά την επιστροφή του στο Παρίσι συνδέεται με την Jeanne Duval, μια νεαρή μιγάδα, η οποία θα τον μυήσει στις ηδονές αλλά και στις πληγές του πάθους. Δανδής και χρεωμένος, τίθεται υπό δικαστική επιτήρηση το 1842 και διάγει άθλιο βίο. Αρχίζει να συνθέτει πληθώρα ποιημάτων για την συλλογή «Τα Άνθη του Κακού». Ως κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος μάχεται τις μεγαλόστομες μορφές του Ρομαντισμού. Το 1848 συμμετέχει στην επανάσταση των οδοφραγμάτων και λέγεται ότι παροτρύνει τους επαναστάτες να πυροβολήσουν τον πατριό του, Ωπίκ. Αργότερα, συνάδει με την απέχθεια των Γουστάβου Φλομπέρ και Βίκτορος Ουγκώ για την κυβέρνηση του Ναπολέοντος Γ'. Τα Άνθη του Κακού εκδίδονται το 1857 και στην συνέχεια καταδικάζονται μερικώς «για προσβολή των δημοσίων και των καλών ηθών». Η επόμενη έκδοση του 1861 είναι εμπλουτισμένη, αναδομημένη αλλά και ακρωτηριασμένη κατά έξι ποιήματα (Les bijoux, Le Léthé, À celle qui est trop gaie, Lesbos, Femmes damnées (το πρώτο ποίημα της συλλογής) , Les métamorphoses du vampire), την δημοσίευση των οποίων απαγόρευσε ο δικαστής Πινάρ. Κατόπιν, ο ποιητής φεύγει για το Βέλγιο και εγκαθίσταται στις Βρυξέλλες, όπου συγγράφει ένα φυλλάδιο για το Βέλγιο, το οποίο και θεωρεί καρικατούρα της γαλλικής αστικής τάξης. Επίσης, συναντά εκεί τον Φελισιέν Ροπ, ο οποίος θα εικονογραφήσει τα Άνθη.

Πεθαίνει στο Παρίσι από πάρεση και αφασία το 1867. Ενταφιάζεται στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς (6ο τμήμα), στον ίδιο τάφο με τον πατριό και την μητέρα του. Η τρίτη έκδοση των «Ανθών» (1868) δεν θα βρει τον Μπωντλαίρ εν ζωή. Μετά τον θάνατό του, η λογοτεχνική του κληρονομιά δημοπρατήθηκε και τελικά αγοράστηκε από τον εκδότη Μισέλ Λεβί για 750 φράγκα. Η δικαστική απόφαση του 1857 δεν ανακλήθηκε πριν από το 1949, οπότε και έγινε αποκατάσταση του πλήρους έργου του Μπωντλαίρ.

Κάθε μεγάλο έργο του Ρομαντισμού μαρτυρεί αυτό το πέρασμα από την φρίκη στην έκσταση και από την έκσταση στην φρίκη. Από εκεί εντυπώθηκε βαθιά στον Μπωντλαίρ η αίσθηση της κατάρας που βαραίνει κάθε ανθρώπινο πλάσμα μετά το προπατορικό αμάρτημα. Κατ' αυτήν την έννοια, τα Άνθη του Κακού ανήκουν στο χριστιανικό λογοτεχνικό είδος.

Αναλύοντας την έκφρασή του «το κύμα του πάθους», ο Σατωβριάνδος έγραψε στον πρόλογο του ομώνυμου έργου του: «Ο Χριστιανός πάντοτε βλέπει τον εαυτό του σαν έναν ταξιδιώτη που απλώς διασχίζει εδώ κάτω την κοιλάδα των δακρύων και που δεν θα ξεκουραστεί παρά μόνον στον τάφο». Για τον Μπωντλαίρ, δεν πρόκειται απλώς για λογοτεχνία ή για έννοιες λίγο ή πολύ αφηρημένες αλλά για το «ζωντανό θέαμα της θλιβερής δυστυχίας [του]». Ακριβώς όπως η φύση, έτσι και ο άνθρωπος έχει σπιλωθεί από το προπατορικό αμάρτημα και, όπως στην περίπτωση του René ή του Werther (Γκαίτε), ο Μπωντλαίρ νιώθει διαρκώς απέχθεια για το «άθλιο πλήθος» (Recueillement). Αυτό που τον ταλανίζει πάνω από όλα είναι ο εγωισμός και η μοχθηρία των ανθρώπων, η πνευματική τους παραλυσία και η απουσία συναίσθησης του τι είναι Ωραίο και τι είναι Καλό. Το ποίημα σε πεζό La Corde, που εμπνεύστηκε από πραγματικά γεγονότα, αφηγείται την ιστορία μιας μητέρας που, αδιαφορώντας για την τύχη του παιδιού της που θανατώθηκε στην αγχόνη, καταφέρνει να πάρει στην κατοχή της το σχοινί της εκτέλεσης, ώστε να το χρησιμοποιήσει για εμπορικό κέρδος.

Ο Μπωντλαίρ υπέφερε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο: το Albatros επιτιμά την ηδονή που ο «χύδην όχλος» βρίσκει στο Κακό, ειδικότερα με το να βασανίζει τον ποιητή. Στο Art Romantique (Ρομαντική Τέχνη) ο Μπωντλαίρ παρατηρεί: «Αποτελεί θαυμαστό προνόμιο της Τέχνης, το να μπορεί να μετατρέπει την φρίκη σε ομορφιά εκφράζοντάς την καλλιτεχνικά. Ο πόνος, όταν του δίνεται ρυθμός και μέτρο, γεμίζει το πνεύμα με μια γαλήνια χαρά». Ποιήματα, όπως τα Le Mauvais Moine, L'Ennemi, Le Guignon, καταδεικνύουν την φιλοδοξία του να μεταμορφώσει τον πόνο σε ομορφιά.

Ήταν αδύνατον για τον Μπωντλαίρ να πιστέψει ότι οποιοσδήποτε πολιτισμός θα μπορούσε να προσεγγίσει την τελειότητα. Περιφρονούσε τόσο τον σοσιαλισμό, όσο τον ρεαλισμό και τον νατουραλισμό. Όπως και ο Πόε, θεωρούσε την "πρόοδο και την σύγχρονη μεγάλη ιδέα, την έκσταση μιας μυγοσκοτώστρας". Συγκεφαλαιώνοντας αυτό που ονόμαζε «σύγχρονες αιρέσεις», ο Μπωντλαίρ απέρριψε επίσης την «αίρεση της παιδείας»: «Η Ποίηση, για το ελάχιστο που μπορούμε να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, να ανακρίνουμε την ψυχή μας, να θυμηθούμε τις πιο υπέροχες αναμνήσεις μας, δεν έχει άλλο σκοπό πέρα από την ίδια. (…) Εάν η υποκινούσα δύναμη του ποιητή είναι η ηθική, τότε χάνει από την ποιητική του δύναμη και το ξέρει καλά ότι το έργο του θα είναι κακό» (από άρθρο για τον Θεόφιλο Γκωτιέ).

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ποιητής δεν εξεγείρεται ενάντια στην κατάσταση της ανθρωπότητας. Εκφράζει θαυμασμό για τα μεγάλα μεφιστοφελικά έργα του ρομαντισμού, όπως ο Melmoth («μαύρο» γοτθικό μυθιστόρημα του Charles Robert Maturin). Εφόσον η ποίηση αποτελεί ουσιαστικά το αντίθετο της ανθρώπινης δυστυχίας, θεωρεί ότι δεν μπορεί παρά να είναι επανάσταση. Έτσι, η ποίηση του Μπωντλαίρ αποκτά σύγχρονη μορφή στα Μικρά Ποιήματα σε Πεζό, όπου γίνεται μαύρο χιούμορ.

Απορρίπτωντας τις πλάνες του ρεαλισμού και της «τέχνης για την τέχνη», ο Μπωντλαίρ στοχεύει να κατακτήσει την θεμελιώδη αλήθεια, την κοσμική ανθρώπινη πραγματικότητα στις συμπαντικές διαστάσεις της. Γράφει στο Καλλιτεχνικό Σαλόνι του 1846: «Η πρωταρχική απασχόληση του καλλιτέχνη είναι να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην φύση, ώστε να επαναστατήσει εναντίον της. Αυτή η επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα ψυχρά, ως κάτι το δεδομένο, σαν να ήταν κάποιος κώδικας ή ρητορική. Λαμβάνει χώρα παρορμητικά και αφελώς, ακριβώς όπως η αμαρτία, όπως το πάθος, όπως η επιθυμία». Στο δε Καλλιτεχνικό Σαλόνι του 1859 προσθέτει: «Ο καλλιτέχνης—ο αληθινός καλλιτέχνης, ο αληθινός ποιητής—δεν πρέπει να ποιεί παρά μόνον όταν βλέπει και όταν ακούει. Πρέπει να είναι αληθινά πιστός στην φύση του». Με αυτόν τον τρόπο ο Μπωντλαίρ αρθρώνει την θεμελιώδη ανακάλυψη της σύγχρονης αισθητικής: «Το Ωραίο πάντα θα είναι παράξενο. Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο εκούσια και ψυχρά, διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. Λέω απλώς ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. Και σε αυτήν την παραδοξότητα θα έγκειται και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα το καθιστά ωραίο».

Γι' αυτό και θεωρεί την φαντασία «βασίλισσα όλων των προικισμάτων». Στην πραγματικότητα, η φαντασία υποκαθιστά «την παραδοσιακή μετάφραση της υλικής ζωής», υποκαθιστά την πράξη με το όνειρο. Η ποίηση έτσι ορισμένη εκφράζει σχεδόν κάθε μεταγενέστερο ποιητή. Ωστόσο, ο Μπωντλαίρ δεν βίωσε το έργο του, διότι για αυτόν η ζωή και η ποίηση ήταν πάντα μέχρι ενός σημείου ξεχωρισμένες. Αυτό που τόσο ο Μπωντλαίρ όσο και ο Στεφάν Μαλλαρμέ όριζαν ως έργο τέχνης, οι Σουρρεαλιστές μετά τον Αρθούρο Ρεμπώ ονόμαζαν έργο ζωής, θέλοντας να αλλάξουν την ζωή. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και τον φόρο τιμής που απέτισε στον Μπωντλαίρ ο νεαρός Ρεμπώ: «Ο Μπωντλαίρ είναι ο πρώτος οραματιστής, ο βασιλεύς όλων των ποιητών, ένας θεός». Αρκεί να συγκρίνουμε αυτό το απόσπασμα του Μπωντλαίρ:

[…] ποιος δεν έχει βιώσει τούτες τις θαυμάσιες στιγμές, που είναι πραγματικές γιορτές του νου, κατά τις οποίες οι πιο άγρυπνες αισθήσεις συλλαμβάνουν τις πιο εκτυφλωτικές εντυπώσεις, όταν το γαλάζιο του ουρανού γίνεται πιο διάφανο και σε βυθίζει σε μια άβυσσο πιο απέρατη, όταν οι ήχοι αναβλύζουν μουσική, όταν τα χρώματα μιλούν και όταν τα αρώματα περιγράφουν ολόκληρους κόσμους ιδεών; Η ζωγραφική, λοιπόν, του Ντελακρουά για εμένα είναι η αποτύπωση αυτών των υπέροχων στιγμών του πνεύματος. Είναι επενδυμένη με τέτοια ένταση που το μεγαλείο της καθίσταται ασύγκριτο. Αποκαλύπτει τον υπερρεαλισμό, σαν να αντιλαμβάνεται την φύση μέσα από υπερευαίσθητες νευρικές απολήξεις.

με το παρακάτω απόσπασμα από το Πρώτο Μανιφέστο του Σουρρεαλισμού:

Το να υποβιβάσεις την φαντασία σε δουλεία, από την στιγμή που είναι η αιτία αυτού που πρόχειρα αποκαλούμε ευτυχία, ουσιαστικά σημαίνει το να απογυμνώνεσαι από όλα όσα έχεις στο βάθος του εαυτού σου—από την υπέρτατη δικαιοσύνη. Μόνον η φαντασία μπορεί να αποκαλύψει όσα δεν υπάρχουν κι όμως μπορούν να γίνουν και αυτό είναι αρκετό προκειμένου να φύγει λίγο πιο μακριά η φοβερή απαγόρευση για όσα δεν μπορούμε να έχουμε. Είναι αρκετά για να αφεθούμε σε αυτήν χωρίς να φοβόμαστε ότι θα μας προδώσει.

Έτσι, ο Υπερρεαλισμός φέρει μέσα του λίγη μαγιά από το έργο του Λωτρεαμόν, του Ρεμπώ και του ίδιου του Σουρρεαλισμού.

Ο Μπωντλαίρ επιστράτευσε την περίφημη αυτή φόρμουλα που τόσο ταιριαστά περιγράφει την τέχνη του για να σχολιάσει την ζωγραφική του Ευγένιου Ντελακρουά και το έργο του Θεοφίλου Γκωτιέ: «Ο έντεχνος χειρισμός της γλώσσας έγκειται στο να κατορθώνεις ένα είδος παρεμφατικής μαγείας. Μόνον έτσι μπορεί να μιλήσει το χρώμα σαν φωνή βαθιά και ζωηρή, μόνον έτσι μπορούν τα μνημεία να ξεχωρίσουν και να αναδυθούν από τα βάθη του χώρου, μόνον έτσι τα ζώα και τα φυτά, που αντιπροσωπεύουν την ασχήμια και την κακία, μπορούν να κάνουν σαφείς τους μορφασμούς τους, μόνον έτσι τα αρώματα προσκαλούν τις αντίστοιχές τους σκέψεις και αναμνήσεις, μόνον έτσι το πάθος ψιθυρίζει ή κραυγάζει στην γλώσσα που θα μας είναι αιώνια γνώριμη».

Μόνον ο Ζεράρ ντε Νερβάλ, πριν από τον Μπωντλαίρ, είχε κατορθώσει να καταγράψει ποίηση που δεν αποτελούσε λογοτεχνία. Απαλλαγμένη από το βάρος της λογικής, η ποίηση μπορεί ωστόσο να εντυπώσει το συναίσθημα μέσα από την βαναυσότητά της. Όντως, στα καλύτερα ποιήματά του ο Μπωντλαίρ διατηρεί από τον κλασικό στίχο μόνον την μουσικότητά του, προβαίνει σε τομές των στίχων και απορρίπτει τον υπερβολικά μηχανιστικό αλεξανδρινό στίχο. Το παράδειγμά του θα ακολουθήσουν αργότερα οι Πωλ Βερλαίν, Μαλλαρμέ, Μωρίς Μαίτερλινκ. Εμπνευσμένος από την ανάγνωση του Gaspard de la Nuit του Aloysius Bertrand, ο οποίος πρώτος συνέθεσε ποιήματα σε πεζό, ο Μπωντλαίρ συγγράφει τα Μικρά Ποιήματα σε Πεζό και στον πρόλογο εξηγεί: «Και ποιος δεν έχει ονειρευτεί κατά τις φιλόδοξες μέρες του, το θαύμα μιάς ποιητικής πρόζας, που να έχει μουσική χωρίς να έχει ρυθμό και ρίμα, που να είναι τόσο ευέλικτη και τόσο χτυπητή, ώστε να προσαρμόζεται στους λυρικούς λικνισμούς της ψυχής, στους κυματισμούς της ονειροπόλησης και στα τραντάγματα της συνείδησης;».

Βιβλιογραφία στα ελληνικά

- Baudelaire, Charles. Τεχνητοί παράδεισοι / Σαρλ Μπωντελαίρ • μετάφραση Νίκος Φωκάς. - 2η έκδ. - Αθήνα : Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2008.
- Baudelaire, Charles. Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ και ο Τανχόιζερ στο Παρίσι / Σαρλ Μπωντλαίρ • μετάφραση Χαράλαμπος Μαγουλάς. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ερατώ, 2007.
- Baudelaire, Charles. Η μελαγχολία του Παρισιού : Πεζά ποιήματα / Σαρλ Μπωντλαίρ • μετάφραση Δημήτρης Χορόσκελης. - Θεσσαλονίκη : Εκδοτική Θεσσαλονίκης, 2007.
- Baudelaire, Charles. Μπωντλαίρ : Επιλογή από τα "Journaux Intimes" / Μπωντλαίρ • μετάφραση Ευρυδίκη Παπάζογλου • επιμέλεια Ευρυδίκη Παπάζογλου • επιμέλεια σειράς Κλάους Μπέτσεν , Ν. Μ. Σκουτερόπουλος. - 3η έκδ. - Αθήνα : Στιγμή, 2007.
- Baudelaire, Charles. Δεκαπέντε ποιήματα / Κάρολος Μπωντλαίρ • μετάφραση Νίκος Φωκάς. - 2η έκδ. - Αθήνα : Ύψιλον, 2005.
- Baudelaire, Charles. 20 πεζά ποιήματα / Μπωντλαίρ • μετάφραση Εύας Μυλωνά • εικονογράφηση Αντώνη Κέπετζη. - 3η έκδ. - Αθήνα : Ίκαρος, 2005.
- Baudelaire, Charles. Αισθητικά δοκίμια / Charles Baudelaire • μετάφραση Μαρία Ρέγκου • επιμέλεια σειράς Ε. Καρτάκης. - 2η έκδ. - Αθήνα : Printa, 2005.
- Baudelaire, Charles. Η μελαγχολία του Παρισιού : Μικρά πεζά ποιήματα / Σαρλ Μπωντλαίρ • μετάφραση Στέργιος Βαρβαρούσης. - Αθήνα : Ερατώ, 2001.
- Baudelaire, Charles. Αποφθέγματα παρηγοριάς για τον έρωτα. Ο ζωγράφος της μοντέρνας ζωής / Σαρλ Μπωντλαίρ • μετάφραση Στέργιος Βαρβαρούσης. - Αθήνα : Ερατώ, 2000.
- Baudelaire, Charles. Περί της ουσίας του γέλιου και γενικά περί του κωμικού στις πλαστικές τέχνες / Charles Baudelaire • μετάφραση Λίζυ Τσιριμώκου. - Αθήνα : Άγρα, 2000.
- Baudelaire, Charles. Άνθη του κακού : Ζωγραφιές για δεκαπέντε ποιήματα του Μπωντλαίρ / Μπωντλαίρ • ζωγραφική Άννα Φιλίνη • μετάφραση Άννα Φιλίνη. - Αθήνα : Άμμος, 2000.
- Baudelaire, Charles. Ύμνος στην ομορφιά / Σαρλ Μπωντλαίρ • μετάφραση Α. Πρωτοπάτσης , Ν. Στρατάκης. - Αθήνα : Ελεύθερος Τύπος, 1999.
- Baudelaire, Charles. Εικοσιοχτώ ποιήματα / Charles Baudelaire • μετάφραση Κλέων Παράσχος • επιμέλεια Αλέξης Ζήρας. - Αθήνα : Γαβριηλίδης, 1999.
- Baudelaire, Charles. Εγκώμιο του μακιγιάζ / Charles Baudelaire • μετάφραση Μαργαρίτας Καραπάνου. - Αθήνα : Άγρα, 1998.
- Baudelaire, Charles. 25+6 ποιήματα : Σε μετάφραση Κ. Γ. Καρυωτάκη / Σαρλ Μπωντλαίρ , Πωλ Βερλαίν • επιμέλεια Λουκάς Αξελός. - 3η έκδ. - Αθήνα : Στοχαστής, 1998.
- Baudelaire, Charles. Η Φανφαρλό : Νουβέλα / Σαρλ Μπωντλαίρ • μετάφραση Βερονίκη Δαλακούρα. - Αθήνα : Άγρα, 1996.
- Baudelaire, Charles. Αισθητικές περιέργειες : Πόε, Φλωμπέρ, Γκωτιέ, Ουγκώ / Μπωντλαίρ • μετάφραση Νατάσα Ξεπουλιά. - Θεσσαλονίκη : Βάνιας, 1991.

- Carter, A. E. Charles Baudelaire. Boston: G.K. Hall, 1987.
- Peyre, Henri, ed. Baudelaire: A Collection of Critical Essays. Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall, 1962.
- Raser, Timothy. "Language and the Erotic in Two Poems by Baudelaire." Romantic Review 79 (1988): 443-451.
- Sieburth, Richard. "Poetry and Obscenity: Baudelaire and Swinburne." Comparative Literature 36 (1984): 343-353.
- Van Nortwick, Thomas. "Flores Mali: Catullus and Baudelaire." Kenyon Review 11:1 (1989): 67-77.

Πηγή: Wikipedia, Biblionet.Gr, Glbtq.Com

   
Λεπτομέρειες
 
εισάγετε την κριτική σας
10 Απριλίου
Τζον Γουίλμοτ

Στην ποίησή του και στο δραματοποιημένο έργο του Sodom, ο Τζον Γουίλμοτ, απεικόνισε τον ετεροφυλοφιλικό έρωτα ως «ατελή», στερούμενο πληρότητας, ενώ την ομοφυλοφιλική επαφή ως μία φυσική «εναλλακτική» δραστηριότητα.

Πολλοί οι μύθοι που συνοδεύουν την πολιτεία του. Επίσης πολλοί καταγράφουν την αδυναμία του στις «διαβολικές» φάρσες, στις σεξουαλικές κατακτήσεις, στα σκαμπρόζικα ανέκδοτα.

Γεννήθηκε στο Ντίτσλεϊ του Όξφορντσάιρ, γιός του Χένρυ Γουίλμοτ, τιτλούχου του Ρότσεστερ (Earl, τίτλος μεταξύ μαρκησίου και υποκόμη) και της Άνν Τζον, κοντέσας του Ρότσεστερ. Πήρε την πρώτη του εκπαίδευση στην Οξφόρδη και ταξίδεψε στην Ιταλία και την Γαλλία αποκτώντας την φήμη ενός «σκανδαλώδη» αριστοκράτη.

Στα ποιήματά του συχνά σατίρισε την ανώτερη τάξη, ενώ συχνά σατίριζε στη γραφή του την ετεροφυλοφιλική δραστηριότητα, βρίσκοντας την ομοφυλοφιλική πράξη πιό «τέλεια».

Μνημειώδες θα μείνει το έργο του «Σόδομα».

Βιβλιογραφί α

- Frontain, Raymond-Jean. "Bakhtinian Grotesque: Realism and the Subversion of Biblical Authority in Rochester's Sodom." Journal of Homosexuality 33.3-4 (1997): 71-95.
- Holton, Robert. "Sexuality and Social Hierarchy in Sidney and Rochester." Mosaic: A Journal for the Interdisciplinary Study of Literature 24 (1991): 47-65.
- Rawson, Claude. "System of Excess." Times Literary Supplement (March 29, 1985): 335-336.
- Treglown, Jeremy, ed. Spirit of Wit: Reconsiderations of Rochester. Hamden, Conn.: Shoe String, 1982.
- Vieth, David. Attribution in Restoration Poetry: A Study of Rochester's Poems" 1680. New Haven: Yale University Press, 1963.
- _____. John Wilmot, Earl of Rochester: Critical Essays. New York: Garland Reference Library of the Humanities, Vol. VIII, 1988.
- Weber, Harold. "'Drudging in Fair Aurelia's Womb': Constructing Homosexual Economies in Rochester's Poetry." The Eighteenth Century: Theory and Interpretation 33 (1992): 99-117.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development