::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
FotoFactory Gay Photobooks
Taschen Books
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
BDSM PHOTOBOOKS
Transsexual Photobooks
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
The L-Word
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
*** οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ ***
LGBT People in History >> οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
 
1 Μαρτίου
Δημήτρης Μητρόπουλος

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος ανήκει στους μεγαλύτερους μαέστρους της ιστορίας. Από πολύ νέος, αρχικά ως συνθέτης και στη συνέχεια κυρίως ως διευθυντής της Ορχήστρας του Ωδείου Αθηνών, υπήρξε πρωτεργάτης της ελληνικής μουσικής. Από το 1930 ξεκίνησε τη μεγάλη διεθνή του σταδιοδρομία που τον οδήγησε τελικά στις ΗΠΑ ως μουσικό διευθυντή της Συμφωνικής της Μιννεάπολης και στη συνέχεια διευθυντή της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης. Παράλληλα διηύθυνε πολλές από τις μεγαλύτερες ορχήστρες του κόσμου.

Θαυμάστηκε για τη δύναμη και την πρωτοτυπία των ερμηνειών του, στις οποίες ιδιαίτερη θέση κατέχουν ερμηνείες μεγάλων γερμανών και ρομαντικών συνθετών, συνθετών του 20ου αιώνα, όπερας. Η διευθυντική του τεχνική, κυρίως χωρίς χρήση μπαγκέτας, υπήρξε απόλυτα προσωπική και παραστατική, με εκφραστική χειρονομία. Ήταν φημισμένος για τη μοναδική του μνήμη- διηύθυνε πάντοτε, ακόμη και στις δοκιμές, χωρίς παρτιτούρα το ευρύτατο ρεπερτόριό του.

Διηύθυνε πάνω από δύο χιλιάδες συναυλίες. Υπήρξε αφοσιωμένος και εμπνευσμένος υποστηρικτής της μουσικής του 20ου αιώνα και των συγχρόνων του συνθετών, τόσο των γνωστών, όσο και των νέων, ακόμη και παρά τις αντιδράσεις ορισμένες φορές του κοινού και των διοικήσεων των ορχηστρών. Παρουσίασε περισσότερα από ογδόντα έργα σε πρώτη εκτέλεση (των Χίντεμιτ, Μπάρμπερ, Γκουλντ, Κόπλαντ, Κρένεκ, Καλομοίρη, Σκαλκώτα, Πετρίδη, Σισιλιάνου κ.ά.). Ήταν επίσης ένας από τους πρωτοπόρους μεγάλους ερμηνευτές του Μάλερ και συνέβαλε αποφασιστικά στην καθιέρωση του έργου του συνθέτη στην Αμερική και την Ευρώπη.

Πολύπλευρο ταλέντο, με εξαιρετικές ικανότητες, ο Μητρόπουλος υπήρξε, εκτός από μαέστρος, παράλληλα συνθέτης και πιανίστας. Νεότατος παρουσίασε έργα του και στη συνέχεια υπήρξε ο πρώτος έλληνας συνθέτης που προχώρησε στην ατονικότητα και τη δωδεκάφθογγη μέθοδο. Έγραψε έργα μουσικής δωματίου, τραγούδια, συμφωνικά έργα, μία όπερα, σκηνική μουσική. Συνέθετε κατά διαστήματα, πλάι στην πρωταρχική γι' αυτόν διεύθυνση, ως λίγο πριν αφήσει την Ελλάδα για να εγκατασταθεί στην Αμερική.

Ήταν δεξιοτέχνης πιανίστας και επίσης από τους λίγους που έχουν την ικανότητα να παίζουν στο πιάνο κοντσέρτα διευθύνοντας ταυτόχρονα την ορχήστρα. Φαίνεται ότι ο Μητρόπουλος υπήρξε ο μόνος μουσικός στην ιστορία που μπόρεσε να παίξει και ταυτόχρονα να διευθύνει τόσο δύσκολα και περίπλοκα κοντσέρτα, όπως το 2ο του Μπραμς, σύγχρονα κοντσέρτα των Ρεσπίγκι, Μαλιπιέρο, Ρουσέλ, Κρένεκ κ.ά. και ιδιαίτερα το 3ο Κοντσέρτο για πιάνο του Προκόφιεφ (με το έργο αυτό εμφανίστηκε συχνά σε όλο τον κόσμο ως σολίστ και μαέστρος και στήριξε επίσης τη δημιουργία της διεθνούς του σταδιοδρομίας).

Ήταν απόλυτα δοσμένος στη μουσική και εργαζόταν εξαντλητικά, με ακούραστο πάθος, ζώντας συχνά μοναχική και λιτή ζωή. Όπως έλεγε ο ίδιος, από πολύ νωρίς η ζωή και η προσωπικότητα του επηρεάστηκαν από τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, τον «άγιό του». Φύση γενναιόδωρη, υποστήριξε υλικά και ηθικά πολλούς, καθώς και μουσικούς των ορχηστρών του. Επικρίθηκε όμως, κάποτε με σκόπιμη υπερβολή, για την ανεκτικότητά του σε εγγενή φαινόμενα απειθαρχίας που παρουσιάστηκαν στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης. Οι επικρίσεις γι' αυτό, καθώς και για την εμμονή του σε σύγχρονο ρεπερτόριο, οδήγησαν στη διαδοχή του από τον Λέοναρντ Μπερνστάϊν.

Η δισκογραφία του Μητρόπουλου, αν και υπήρξε σημαντική και μεγάλη, δεν θεωρείται ότι αποτύπωσε με απόλυτη πληρότητα όλα τα επιτεύγματά του. Αυτό οφείλεται τόσο στη στάση του ίδιου απέναντι στην ηχογράφηση δίσκων, όσο και σε δυσμενείς κάποτε συνθήκες ηχογράφησης. Πάντως πάρα πολλές ηχογραφήσεις του Μητρόπουλου (δυστυχώς πολλοί από τους δίσκους του δεν κυκλοφορούν σήμερα, ούτε επανεκδόθηκαν σε CD), αποτελούν εξαιρετικές ερμηνείες και μας προσφέρουν πλατειά εικόνα του έργου του.

Η Ζωή του

Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1896 στην Αθήνα. Αρχίζει μαθήματα πιάνου το 1906 και από το 1910 συνεχίζει τις μουσικές του σπουδές στο Ωδείο Αθηνών, στο πιάνο με τον Λούντβιχ Βασσενχόφεν (Ludwig Wassenhofen) και στα θεωρητικά με τον συνθέτη μαέστρο Αρμάν Μαρσίκ (Armand Marsick). Το 1913 παρουσιάζει, για πρώτη φορά δημόσια, σύνθεσή του και το 1915 διευθύνει για πρώτη φορά την ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών στο έργο του "Ταφή". Το 1920 εκτελείται η όπερά του Sœur Béatrice (με την Κατίνα Παξινού σοπράνο στον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο). Την ίδια χρονιά φεύγει, υπότροφος του Ωδείου Αθηνών, για τις Βρυξέλλες, όπου πήρε μαθήματα σύνθεσης από τον Πωλ Ζιλσόν (Paul Gilson) και εκκλησιαστικού οργάνου από τον Αλφόνς Ντεσμέ (Alphonse Desmet). Το 1921 εγκαθίσταται στο Βερολίνο, όπου γνωρίζεται με τον Φερούτσιο Μπουζόνι και τον επόμενο χρόνο προσλαμβάνεται ως μουσικός εκγυμναστής στην Όπερα Unter den Linden. Στην όπερα και τη μουσική ζωή του Βερολίνου παρακολουθεί πολλούς μεγάλους μαέστρους της εποχής και με ορισμένους συνεργάζεται (όπως με τον Έριχ Κλάϊμπερ).

Επιστρέφει το 1924 στην Αθήνα και αναλαμβάνει, μαζί με τον Μ. Καλομοίρη, συνδιευθυντής της Ορχήστρας του Ελληνικού Ωδείου. Το 1925 γίνεται αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Συλλόγου Συναυλιών και τη χρονιά αυτή εμφανίζεται για πρώτη φορά ως σολίστ πιάνου και μαέστρος ταυτόχρονα. Παράλληλα συνεχίζει τη σύνθεση, αλλά πρωταρχική του δραστηριότητα αποτελεί πια η διεύθυνση ορχήστρας.

Το 1927 αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ωδείου Αθηνών. Είναι ήδη εξέχουσα μορφή της ελληνικής μουσικής ζωής, γεγονός που αναγνωρίζεται ιδιαίτερα και από την κριτική της εποχής.

Το 1930 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο εξωτερικό επικεφαλής της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, υπό την τριπλή ιδιότητα του μαέστρου, σολίστ (στο 3ο Κοντσέρτο του Προκόφιεφ) και συνθέτη. Τα επόμενα χρόνια, από το 1932, πληθαίνουν οι εμφανίσεις του με μεγάλες ορχήστρες σε πολλές χώρες της Ευρώπης (Παρίσι, Μόντε Κάρλο, Μασσαλία, Ρώμη, Μιλάνο, Λίβερπουλ, Βαρσοβία, Μόσχα, Πετρούπολη, Βερολίνο κ.ά.)

Παράλληλα στην Ελλάδα πρωτοστατεί και στη διοργάνωση συναυλιών για πρώτη φορά σε αρχαία θέατρα. Τόσο στο εξωτερικό, όσο και στην Ελλάδα, εμφανίζεται συχνά ως μαέστρος και σολίστ. Η φήμη του τον φέρνει το 1936 στην Αμερική για να διευθύνει τη Συμφωνική της Βοστόνης, προσκεκλημένος του Σέργιου Κουσεβίτσκι. Η επιτυχία του είναι τόσο μεγάλη, ώστε τον οδηγεί τελικά να αναλάβει τη θέση του μουσικού διευθυντή της Συμφωνικής Ορχήστρας της Μιννεάπολης το 1938. Εγκαθίσταται στην Αμερική και παραμένει στη Μινvεάπολη ως το 1949. Αναδεικνύει την ορχήστρα της Μιννεάπολης σε μια από τις καλύτερες ορχήστρες της Αμερικής, Παράλληλα εμφανίζεται με πολλές άλλες μεγάλες αμερικανικές ορχήστρες.

Το 1949 γίνεται συνδιευθυντής, μαζί με τον Λεοπόλδο Στοκόφσκι, της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης και το 1951 εκλέγεται μόνος μουσικός διευθυντής της ορχήστρας. Τα χρόνια αυτά ζει μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του με τη Φιλαρμονική (όπως με τις όπερες "Βότσεκ" και "Ηλέκτρα", περιοδείες κ.ά.) Το 1954 γίνεται μόνιμος μαέστρος της Μετροπόλιταν Όπερα. Από το 1950, ως και το τέλος της ζωής του, ταξιδεύει κάθε χρόνο στην Ευρώπη, ως προσκεκλημένος μαέστρος ή επικεφαλής της ορχήστρας του, και εμφανίζεται σε πολλές πόλεις, μεγάλα φεστιβάλ (Σάλτσμπουργκ, Βενετία, Μουσικός Μάϊος Φλωρεντίας, Λουκέρνη, Βιέννη κ.ά.) όπερες (Σκάλα του Μιλάνου, Βιέννη κ.ά.) και μεγάλες ορχήστρες (Φιλαρμονική Βιέννης, Φιλαρμονική Βερολίνου, Κοντσερτγκεμπάου, Ορχήστρα Σκάλας κ.ά.). Ιδιαίτερη σχέση δημιουργεί με τη Φιλαρμονική της Βιέννης

Το 1955 επιστρέφει θριαμβευτικά, για πρώτη φορά, ύστερα από δεκαέξι χρόνια, στην Ελλάδα στα πλαίσια της πρώτης μεταπολεμικής περιοδείας της Φιλαρμονικής της Ν. Υόρκης. Το 1957 η ορχήστρα επανέρχεται στο σύστημα των συνδιευθυντών με το Μητρόπουλο και τον Μπερνστάϊν. Τον επόμενο χρόνο ο Μητρόπουλος παραιτείται από συνδιευθυντής της Φιλαρμονικής, την οποία διευθύνει έκτοτε ως προσκεκλημένος μαέστρος. Τη χρονιά αυτή η Φιλαρμονική με τον Μητρόπουλο και τον Μπερνστάϊν, περιοδεύει στη Λατινική Αμερική. Το 1959 παθαίνει σοβαρή καρδιακή προσβολή (μια πρώτη προσβολή είχε υποστεί το 1952) και ύστερα από την ανάρρωσή του, επανέρχεται, παρά τις αντίθετες συμβουλές των γιατρών, σε αμείωτη δραστηριότητα. Το 1960 παθαίνει νέα, μοιραία καρδιακή προσβολή, ενώ βρισκόταν στο πόντιουμ, διευθύνοντας δοκιμή της 3ης Συμφωνίας του Μάλερ. Σύμφωνα με τη διαθήκη του η λήκυθος της τέφρας του μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και εναποτέθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Πηγή: Musical.Gr (του Ιάσωνα Δημητριάδη)

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος, έζησε μία λιτή και απέριττη ζωή αποφεύγοντας τις πολλές κοσμικότητες και τα πάρτι της υψηλής κοινωνίας. Την περίοδο του Μαρκαρθισμού, περίοδο που οι ομοφυλόφιλοι ήταν στο στόχαστρο, ο Μητρόπουλος πάντοτε απέφευγε τους σκοπέλους των σχετικών ερωτήσεων, λέγοντας «εγώ είμαι παντρεμένος με την τέχνη». Ωστόσο ο σεξουαλικό προσανατολισμός του Μητρόπουλου ήταν ένα ανοικτό μυστικό στους μουσικούς κύκλους.

Το 1952 έγραφε ο ίδιος σε φίλου του «για μένα η μουσική είναι μία άλλη έκφραση της σεξουαλικής ζωής που δεν έχω ζήσει». Ο Τρόττερ, σημειώνει ότι πράγματι ο Μητρόπουλος έζησε μία μονήρη ζωή στη Νέα Υόρκη και τη Μινεάπολη. Δύο αρκετά στενοί του φίλοι, οι συνθέτες Ned Rorem και David Diamond αναφέρουν ότι ο Μητρόπουλους έζησε μία καλογερίστικη ζωή, συχνά όμως ακούγονταν φήμες που διέσπειραν μέλη της ορχήστρας του, όπως και για τον Λέοναρντ Μπέρνσταϊν.

Ο Μητρόπουλος έχει μείνει επίσης στη μνήμη πολλών για τη γενναιοδωρία του. Πολλά από τα χρήματα που κέρδισε, τα έδωσε σε μουσικού που υπέφεραν οικονομικά, ενώ ενίσχυσε ορχήστρες.

Βιβλιογραφία

- "Maestro Mitropoulos Stricken in Milan, Dies." Washington Post (November 3, 1960): B8.
- "Mitropoulos, Dimitri." Current Biography 1952. Anna Rothe and Evelyn Lohr, eds. New York: The H. W. Wilson Company, 1953. 431-433.
- Schonberg, Harold C. "He Lived for Music." New York Times (November 6, 1960): X11.
- Trotter, William R. "Mitropoulos, Dimitri." New Grove Dictionary of Music and Musicians. 2nd ed. Stanley Sadie, ed. London: Macmillan, 2001. 16: 764-765.
- _____. Priest of Music: The Life of Dimitri Mitropoulos. Portland, Ore.: Amadeus Press, 1995.

Πηγή: Glbtq.Com

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε το άρθρο του Γιώργου Μαλούχου στο Βήμα (17.5.98), με τίτλο «Ο μεγάλος μοναχικός», πιέζοντας εδώ
   
 
εισάγετε την κριτική σας
1 Μαρτίου
Μερσέντες Ντ’ Ακόστα

Η Μερσέντες Ντ’ Ακόστα υπήρξε ποιήτρια, συγγραφέας θεατρικών έργων, σεναριογράφος, και σχεδιάστρια ρούχων – θαυμάστρια του ανατολικού μυστικισμού, του μεταφυσικού. Αυτό όμως για το οποίο η μνήμη της μένει ζωντανή, είναι οι ερωτικές της σχέσεις με πολλές διάσημες γυναίκες της εποχής της.

Γεννήθηκε την 1η Μαρτίου του 1893, σε μία εύπορη Ισπανο-Κουβανική οικογένεια μεταναστών στην Νέα Υόρκη. Η μητέρα της ήταν απόγονος του Δούκα της Άλμπα, ο οποίος την μεγάλωσε σαν αγόρι, την αποκαλούσε «Ραφαέλ» και την έντυνε με αγορίστικα ρούχα. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, το 1907, η μητέρα της άρχισε να ενδιαφέρεται για την γυναικεία της συμπεριφορά και την έγραψε σε θρησκευτικό σχολείο στη Γαλλία, από το οποίο απομακρύνθηκε, αφότου έγινε γνωστό ότι διατήρησε ερωτικές σχέσεις με δύο καλόγριες.

Λίγο μετά τα 20 της χρόνια, συμμετείχε στους λεσβιακούς θεατρικούς κύκλους του Μπρόντγουεϊ, και συγκεκριμένα στα σαλόνια της Bessie Marbury, η οποία υπήρξε γνωστή παραγωγός, λογοτεχνική ατζέντης και ερωμένη της Elsie de Wolfe (διακοσμήτρια). Ανάμεσα στις γυναίκες που συσχετίστηκε ερωτικά εκείνη την εποχή η Ακόστα ήταν οι Maude Adams, Alla Nazimova, Katherine Cornell, καθώς επίσης και η γνωστή χορεύτρια Isadora Duncan.

Το 1920 η Ακόστα παντρεύτηκε τον εύπορο ερασιτέχνη ζωγράφο Abram Poole – η ίδια πέρασε τη νύχτα γάμου της με τη μητέρα της, ενώ εν τω μεταξύ διατηρούσε δεσμό με την ηθοποιό Eva Le Gallienne, για την οποία έγραψε δύο θεατρικά έργα: Sandro Botticelli (1923) and Jehanne d'Arc (1925). Κανένα εξ αυτών δεν είχε εμπορική επιτυχία, ενώ η αποτυχία ειδικά του δεύτερου θεατρικού, σε συνδυασμό με τον δυναμικό χαρακτήρα της Ακόστα, οδήγησε τις δύο γυναίκες σε χωρισμό.

Η Marbury συνέστησε την Ακόστα στην κινηματογραφική εταιρία RKO ως σεναριογράφο και το 1929, θα μετακομίσει στην Καλιφόρνια όπου εκεί θα γνωρίσει λίγο αργότερα την Γκρέτα Γκάρμπο και σχεδόν αμέσως θα γίνουν ερωμένες. Η σχέση των δύο γυναικών θα είναι έντονη και κεραυνοβόλα, ενώ η Ακόστα βρέθηκε συχνά σε δύσκολη θέση με τον αλκοολισμό, όσο και την αμφισεξουαλικότητα της Γκάρμπο. Ωστόσο υπήρξε και ανταγωνιστική, ενώ γνωστό ήταν εκείνη την εποχή το τρίγωνο Γκάρμπο, Ακόστα και του φωτογράφου Cecil Beaton, παρ’ ότι ο τελευταίος είχε κυρίως ομοφυλοφιλική συμπεριφορά.

Το 1932 οι δύο γυναίκες θα χωρίσουν συναισθηματικά, ενώ λίγο αργότερα θα γνωρίσει την Μάρλεν Ντίτριχ με την οποία θα διατηρήσει για χρόνια δεσμό, παρ’ ότι συνέχισε να βρίσκεται με την Γκάρμπο. Ο Poole, άντρας της όλα αυτά τα χρόνια θα ζητήσει διαζύγιο το 1935.

Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος και τα κυνηγητά της εποχής του ΜακΚάρθυ θα φέρουν ένα τέλος στους Σαπφικούς κύκλους του Χόλυγουντ. Οι ομοφυλόφιλες γυναίκες που ήταν δημόσια πρόσωπα, είτε θα έπρεπε να κρύβονται μέσα σε ετεροφυλόφιλους γάμους, είτε θα έπρεπε να βρίσκονται στην μαύρη λίστα διακινδυνεύοντας την καριέρα τους. Άλλες, όπως η Γκάρμπο, θα εγκαταλείψουν την δουλειά τους, η Ακόστα, φεύγει για το Παρίσι, όπου έζησε την δεκαετία του ’50.

Περίπου το 1960 θα επιστρέψει στη Νέα Υόρκη, παρά την εύθραυστη υγεία της. Με εξομολογητική διάθεση, θέλοντας να ανακουφιστεί, γράφει την αυτοβιογραφία της «Here Lies the Heart» .

Παρ’ ότι είχε γράψει τρείς ποιητικές συλλογές, αρκετά θεατρικά έργα και αρκετά σενάρια, κανένα εξ αυτών δεν είχε επιτυχία. Πέθανε μόνη και πλέον ξεχασμένη σε ηλικία 75 ετών, στη Νέα Υόρκη.

Πηγή: glbtq.com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
2 Μαρτίου
Λου Ριντ

Ο Λιούις Άλεν "Λου" Ριντ (Lewis Allen "Lou" Reed) (2 Μαρτίου 1942—) είναι Αμερικανός τραγουδιστής, συνθέτης της ροκ μουσικής και κιθαρίστας. Ως μέλος των The Velvet Underground τη δεκαετία του 1960, ο Ριντ άνοιξε νέους δρόμους στο χώρο της ροκ προς διάφορες κατευθύνσεις. Από τις πλέον αντεργκράουντ φιγούρες της ροκ μουσικής, ντυμένος στα δερμάτινα με ένα ανδρογυνικό στυλ, ο Λου Ριντ υπήρξε επαναστατικός από μικρή ηλικία.

Γεννήθηκε από οικογένεια Εβραίων στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στο Φρίπορτ του Λονγκ Άιλαντ. Ο ίδιος έλεγε ότι το όνομά του είναι Λιούις Άλεν Φέρμπανκ αλλά το πραγματικό του όνομα είναι Λιούις Άλεν Ραμπίνοβιτς. Οι γονείς του σίγουρα δεν ένιωσαν άνετα παρατηρώντας την ενασχόλησή του με την έντονα δυνατή μουσική, αλλά και τη θηλυπρέπειά του. Μάλιστα με σκοπό να «θεραπεύσουν» τον «αποκλίνοντα» σεξουαλικό προσανατολισμό του, τον έστειλαν σε ψυχιατρική κλινική στην οποία του έκαναν ηλεκτροσόκ.

Όντας ακόμη νεαρός, έκανε πραγματικότητα το όνειρό του, μαθαίνοντας να παίζει κιθάρα, ενώ άρχισε να συμμετέχει σε σχολικές ροκ μπάντες. Σύντομα έκανε και την πρώτη του ηχογράφηση σε στιλ ριδμ εντ μπλουζ με το συγκρότημα The Shades.

Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών (Syracuse University) όπου ο ποιητής και καθηγητής του Ντέλμορ Σβαρτς τον ενθάρρυνε στην πορεία του και τον βοήθησε όσον αφορά τη χρήση της αγγλικής γλώσσας. Αργότερα ο Ριντ απότισε φόρο τιμής σε αυτόν τον μέντορά του με το τραγούδι "My House", με αναφορές στον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις. Εκεί, επίσης, αναπτύχθηκε το ενδιαφέρον του για την φρι τζαζ και την πειραματική μουσική (experimental). Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ποίηση της γενιάς μπιτ και για την πρόζα του Μπάροουζ.

Μετά την αποφοίτησή του το 1964, έπιασε δουλειά ως συνθέτης στη δισκογραφική εταιρία Pickwick Records. Την επόμενη χρονιά δημιούργησε μαζί με τον Ουαλό αβανγκάρντ βιολιστή συνάδελφό του, Τζον Κέιλ, το συγκρότημα The Primitives, το οποίο μετεξελίχθηκε τελικά στους The Velvet Underground. Ενώ η σύνθεση του συγκροτήματος δεν υπήρξε σταθερή (ο Κέιλ το εγκατέλειψε το 1968, ο Ριντ το 1970) και δεν ήταν εμπορικά βιώσιμο, αποτέλεσε ένα από τα underground συγκροτήματα με την μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της ροκ. Αποτελούνταν από τον Λου Ριντ, τον Τζον Κέιλ, τον Στέρλινγκ Μόρισον και την Μορίν Τάκερ. Εκείνη την περίοδο γράφτηκαν τα τραγούδια "Heroin" και "I'm Waiting for my Man", τραγούδια που μοιάζουν να σκιαγραφούν τα έργα του Μπάροουζ.

Η συνάντησή τους με τον Άντι Γουόρχολ ήταν καθοριστική καθώς απογείωσε τη φήμη τους. Ο Πάπας της Ποπ υπήρξε ο μάνατζέρ τους, ο οποίος διοργάνωσε τις περιοδείες του γκρουπ σε όλη την Αμερική και τον Καναδά, αποσπώντας εντυπωσιακές κριτικές. Ο Γουόρχολ επέμεινε στην προσθήκη ενός ακόμη μέλους, της Γερμανίδας πρώην μοντέλου Νίκο. Η αντίρρηση του Ριντ και των υπολοίπων καταγράφηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ τους The Velvet Underground and Nico το 1967. Αναφέρεται επίσης ότι συχνά στις συναυλίες ο Ριντ και ο Κέιλ έπαιζαν σκόπιμα πάνω από τη φωνή της Νίκο, ή χαμήλωναν την ένταση του καναλιού της την ώρα που τραγουδούσε.

Σε πολλά του τραγούδια ο Ριντ αφηγείται ιστορίες για τα ναρκωτικά, την πορνεία, τις τραβεστί, θέματα ταμπού για την κοινωνία.

Στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν, οι Velvet Underground κυκλοφόρησαν ισάριθμους δίσκους. Έως τότε, τα αγαπημένα θέματα του Ριντ ήταν η κακόφημη γειτονιά του, τα ναρκωτικά και ο θάνατος. Μέχρι την ηχογράφηση του δίσκου του White Light/White Heat, η Νίκο είχε απομακρυνθεί και ο Γουόρχολ είχε απολυθεί, ενώ στη θέση του μάνατζερ προσλήφθηκε ο Στιβ Σεσνίκ. Το 1970 εμφανίστηκε το γνωστό τραγούδι "Sweet Jane" στο δίσκο Loaded των Velvet Underground, το οποίο γνώρισε διάφορες επανεκτελέσεις. Η εκτέλεσή του από τους Cowboy Junkies έγινε μέρος του σάουντρακ της ταινίας "Natural Born Killers" (Γεννημένοι Δολοφόνοι) του Όλιβερ Στόουν.

Το 1970 ο Ριντ αποχώρησε από το συγκρότημα και ακολούθησε σόλο καριέρα, ενώ ταυτόχρονα μετακόμισε στο Λονδίνο. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ντέιβιντ Μπάουι, ο οποίος μαζί με τον Μικ Ρόνσον ανέλαβε την παραγωγή στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, με τίτλο Transformer το 1972. Αυτός ο δίσκος περιλαμβάνει το γνωστότερο ίσως τραγούδι του Ριντ, το "Walk on the Wild Side", το οποίο περιγράφει τους κοινωνικά απροσάρμοστους (misfits), τους εκπορνευόμενους άντρες (male hustlers) και τους τραβεστί στο Factory του Αντι Γιούρχολ. Αυτός ο δίσκος περιλαμβάνει επίσης τα τραγούδια "Perfect Day", "Vicious" και "Satellite of Love".

Το τραγούδι "Perfect Day" εμφανίστηκε σε μια εκτέλεση με έγχορδα του Μικ Ρόνσον η οποία εγκωμιάστηκε από τον Ριντ στο επεισόδιο Transformer της σειράς του BBC "Classic Albums". Το τραγούδι αυτό περιλήφθηκε αργότερα στο σάουντρακ της ταινίας Trainspotting και ακούγεται στην σκηνή της ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής Μαρκ Ρέντον έχει κάνει υπερβολική χρήση ηρωϊνης.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Λου Ριντ διατήρησε το καταθλιπτικό στιλ του, γεγονός που απογοήτευσε μέρος του κοινού του. Το αποκορύφωμα τη αποτυχίας του θεωρείται το άλμπουμ Metal Machine Music. Στα μέσα της δεκαετίας του '80 αποφάσισε να κάνει μία στροφή, αρχίζοντας να γράφει πιο ρυθμικά και αισιόδοξα τραγούδια. Το άλμπουμ The Bells συγκρίθηκε από τους κριτικούς με τα κλασικά Astral Weeks του Βαν Μόρισον και Exile on Main Street των Rolling Stones, καθώς συνεργάστηκε σε αυτό και ο τζαζίστας Ντον Τσέρι. Το 1993 ξαναβρέθηκε για τελευταία φορά με τα υπόλοιπα μέλη των Velvet Underground για μία ευρωπαϊκή περιοδεία.

Το 1980 παντρεύτηκε τη Σίλβια Μοράλες με την οποία χώρισε μια δεκαετία αργότερα. Ο Ριντ έδειξε ενδιαφέρον για τα πολιτικά ζητήματα το 1986 όταν συμμετείχε στην περιοδεία της Διεθνούς Αμνηστίας A Conspiracy of Hope Tour. Στο άλμπουμ του New York το 1989, αποδοκίμασε το έγκλημα, τα υψηλά ενοίκια, τον πολιτευόμενο ιεροκήρυκα Τζέσε Τζάκσον, τον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε. Κουρτ Βάλντχαϊμ ακόμη και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β'. Επίσης, συνδεόταν φιλικά με τον Τσέχο αντιφρονούντα συγγραφέα και πολιτικό Βάτσλαβ Χάβελ.

Μετά το θάνατο του Γουόρχολ στη διάρκεια μιας εγχείρισης το 1987, ο Ριντ συνεργάστηκε με τον Τζον Κέιλ το 1990 στο μινιμαλιστικό άλμπουμ Songs for Drella (Τραγούδια για την Ντρέλα, "Drella" από τον συνδυασμό των λέξεων "Dracula" [Δράκουλας] και "Cinderella" [Σταχτοπούτα], ένα παρατσούκλι του Γουόρχολ).

Η δεκαετία του 1990 χαρακτηρίστηκε από τρία άλμπουμ —με θεωρoύμενο ως καλύτερο το Magic and Loss—, κάποιες ζωντανές εμφανίσεις, την ερωτική του φιλία με την Λόρι Άντερσον, την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία και μια επίμονη μελέτη των έργων του Άλαν Πόε. Το 1996 το συγκρότημα Velvet Underground καταχωρήθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame.

Η δεκαετία του 2000 ξεκίνησε για τον Ριντ με το επιτυχημένο άλμπουμ Ecstasy και τρία χρόνια αργότερα επανήλθε στο προσκήνιο με το The Raven, στο οποίο συμμετείχαν θρύλοι όπως ο Ορνέτ Κόλμαν, οι Blind Boys of Alabama, οι ηθοποιοί Στιβ Μπουσέμι, Ντάνιελ Νταφόε, Λόρι Άντερσον και ο ταχύτατα ανερχόμενος Άντονι. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε μια ανθολογία από το σύνολο το έργου του με τον τίτλο Lou Reed: New York Man, ενώ το 2004 κυκλοφόρησε το διπλό live άλμπουμ με τίτλο Animal Serenade δίνοντας έτσι ένα ισχυρό «παρών!» στην ροκ εντ ρολ σκηνή.

Δισκογραφία

- 1972 Lou Reed
- 1972 Transformer
- 1973 Berlin
- 1974 Rock'n'Roll Animal
- 1974 Sally Can't Dance
- 1975 Lou Reed Live
- 1975 Metal Machine Music
- 1975 Coney Island Baby
- 1976 Rock And Roll Heart
- 1977 Walk On The Wild Side
- 1978 Street Hassle
- 1978 Take No Prisoners
- 1979 The Bells
- 1980 Growing Up In Public
- 1980 Rock'n'Roll Diary
- 1982 The Blue Mask
- 1982 Legendary Hearts
- 1984 New Sensations
- 1984 Live In Italy
- 1986 Mistrial
- 1989 New York
- 1990 Songs For Drella
- 1993 Magic And Loss
- 1996 Set The Twilight Reeling
- 1998 Perfect Night Live In London
- 2000 Ecstasy
- 2003 The Raven
- 2003 NYC Man
- 2004 Animal Serenade

Βιβλιογραφία

- Bockris, Victor. Transformer: The Lou Reed Story. New York, Simon & Schuster, 1994.
- Browne, David. "Lou Reed: Too Legit to Quit." Entertainment Weekly No. 106 (February 21, 1992): 28-31.
- "Lou Reed." Current Biography 50.7 (July 1989): 28-33.
- Rogers, Ray. "Lou Reed." Interview 26.3 (March 1996): 86-89.
- Sischy, Ingrid. "Focus, Thy Name is Lou." Interview 28.5 (May 1998): 90-95.

Πηγές: Wikipedia. Glbtq.Com


Ένα πιάνο και μια κιθάρα, o John Cale συνοδεύει και ο Λου Ριντ τραγουδά I’m wating for my man. Η Νίκο, απόμακρη, παρατηρεί. Bataclan, Paris, 1972.

   
 
εισάγετε την κριτική σας
3 Μαρτίου
Τζέιμς Μέριλ


Φωτογραφία του Τζ. Μέριλ από τον Στάθη Ορφανό.
Ο Τζέιμς Μέριλ υπήρξε σημαντικός γκέι συγγραφέας – πολλοί θεωρούν ό,τι το βάρος της γραφής του εντοπίζεται στην ενσυνείδητη χρήση της εμπειρίας ως καύσιμο για την ποίησή του.

Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1925, γιός του χρηματιστή Τσάρλς Μέριλ, ιδρυτή της Μέριλ Λυντς και της Έλεν Ίλγκραμ – έζησε μια ζωή αρκετά εύπορη και άνετη. Η πρωσσο-αγγλίδα τροφός του, της οποίας η αδερφή υπήρξε διακοσμήτρια της βασιλομήτωρος του Βελγίου, τον δίδαξε γερμανικά και γαλλικά.

Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν σε ηλικία δώδεκα ετών και η τροφός του έφυγε. Όταν ο Μέριλ ήταν έφηβος στο σχολείο του, ο πατέρας του σύλλεξε κάποια απ’ τα πρώτα ποιήματα και διηγήματά του και τα έκδωσε με τον τίτλο «Jim’s Book».

Αφότου αποφοίτησε από την Σχολή Λόρενσβιλ, εγγράφηκε στο Κολέγιο Άμχερστ, διέκοψε όμως για να υπηρετήσει στον στρατό κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παρ’ όλα αυτά αποφοίτησε από το Κολέγιο το 1947 και τέσσερα χρόνια αργότερα έκδωσε το βιβλίο του «First Poems». Έζησε στο Στόνιγκτον του Κοννέκτικατ, στην Γουάτερ Στρητ και περνούσε το μισό του κάθε χρόνου στην Ελλάδα, έως το 1979. Μέχρι το θάνατό του μοιράστηκε μεταξύ του Στόνιγκτον και του Κή Γουέστ, όπου ο σύντροφός του Ντέηβηντ Τζάκσον διατηρούσε κατοικία.

Η ομοερωτική θεματική συναντάται από την πρώιμη ποίηση του Μέριλ, ωστόσο σε αρκετά ποίηματά του βρίσκεται με υπόγειο τρόπο σε μεταφορές, όπως στο «Renewal», ένα μικρό λυρικό κομμάτι που περιέχεται στο βιβλίο του «The Country of a Thousand Years of Peace (1959)». Επειδή ο Μέριλ προτίμησε να κρατήσει με διακριτικό τρόπο κρυφή την σεξουαλικότητά του, η κατανόηση της ποίησής του χρειάζεται υπερβάλλουσα αποκωδικοποίηση: οποιοσδήποτε γνωρίζει την προσωπικότητα Μέριλ, μπορεί να καταλάβει τον προσωπικό χαρακτήρα της ποίησής του. Επί παραδείγματι, μπορούμε να αναγνωρίσουμε το ανομολόγητο της σχέσης του με τον Τζάκσον, τόσο πρώιμα όσο στο "David's Night in Veliès," ένα λυρικό κομμάτι που περιέχεται στο «The Fire Screen» (1969).

Τα πιο αξιανάγνωστα βιβλία του Μέριλ είναι η τριλογία του, στην οποία ο Τζάκσον εμφανίζεται ως ενδιάμεσος με την χρήση πνευματιστικής δέλτου, σε μία συναρπαστική μεταφορά εξόδου στο μεταφυσικό. Η επίκληση δύο νεκρών ποιητών (Ώιντεν, Γέητς), οι τέσσερις αρχάγγελοι, είναι ανάμικτες φιγούρες από το παρελθόν του Μέριλ.

Τα πειράματα με την πνευματιστική δέλτο ξεκινούν στις 23 Αυγούστου του 1955, μαζί με την σύζυγο του Τζάκσον, Ντόρις – τότε μέσα σε μια εβδομάδα ο Μέριλ είχε συνθέσει το "Voices from the Other World," το πρώτο απ’ τα ποίηματά του χρησιμοποιώντας αυτές τις εμπειρίες. Το πρώτο μέρος της τριλογίας εκδόθηκε υπό τον τίτλο «The Book of Ephraim» στο Divine Comedies.Το «Mirabell: Books of Number» ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα, και το «Scripts for the Pageant» εκδόθηκε το 1980.

Το τρίτο σε συνδυασμό με το «The Changing Light at Sandover» (1982), με τον τίτλο, "The Higher Keys," στο οποίο 26 πνεύματα επιστρέφουν για μία τελευταία επίσκεψη.

Επιπλέον εκτός των τόμων ποίησής του, ο Μέριλ εξέδωσε δύο νουβέλες. Το «The Seraglio» (1957), στο οποίο ένας νεαρός ονόματι Φράνσις, προς απογοήτευση του πατρός του, δεν ελκύεται από τις γυναίκες – σε μία αποτρόπαια σκηνή, ο Φράνσις μπερδεμένος με την ταυτότητά του, προσπαθεί να ευνουχίσει τον εαυτό του.

Θα ακολουθήσει το «The (Diblos) Notebook» (1965), εντελώς διαφορετικού στυλ, με πειραματική γραφή. Στυλιζαρισμένο ως ημερολόγιο, στο μυθιστόρημα αποπειράται την εξομοίωση της πράξης της γραφής, εφαρμόζοντας ψευδο-πλοκή, μετατόπιση της θεώρησης.

Πηγή: glbtq.com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
3 Μαρτίου
Φρανσουάζ Ρακούρ


Φρανσουάζ Ρακούρ – από τον γλύπτη Augustin Pajou
Η Φρανσουάζ Ρακούρ υπήρξε γαλλίδα ηθοποιός του δεκάτου ογδόου αιώνα, αγαπημένη της Βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας. Το ταλέντο και η ομορφιά της συγκίνησε πολλούς στην εποχή της, χωρίς ποτέ να κρύψει την ομοφυλοφιλία της. Κατά τη διάρκεια των σκοτεινών χρόνων της μοναρχίας, εκείνη έζησε ανοικτά με πολλές ερωμένες της. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, υπήρξε διευθύντρια των θεάτρων του Ναπολέοντα στην Ιταλία.

Η Ρακούρ γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1756. Ο πατέρας της François Saucerotte ήταν ηθοποιός σε περιοδεύοντες θιάσους. Κατά τη διάρκεια ταξιδιού στην πόλη Lunéville, εκείνος γνώρισε και παντρεύτηκε την Antoinette de La Porte, η οποία εργαζόταν σε ένα αριστοκρατικό σπίτι εκεί.

Απογοητευμένος από την δική του θεατρική καριέρα, ήθελε η κόρη του να γίνει ηθοποιός, με την ελπίδα ότι εκείνη θα κάνει πραγματικότητα τα δικά του όνειρα στο θέατρο. Πράγματι η Φρανσουάζ θα κάνει το ντεμπούτο της σε ηλικία μόλις 13 ετών στην πόλη Evreux στο κάστρο Godefroy-Charles-Henri de Bouillon, όπου ο πρίγκηπας του Turenne, ατζέντης, διέκρινε το ταλέντο της και της πρότεινε να αλλάξει το όνομά της σε Ρακούρ και την ενθάρρυνε.

Πρωτοεμφανίστηκε με την Comédie-Française το 1772. Σε ηλικία 15 ετών ήδη άρχισε να αναγνωρίζεται τόσο όσο καλή ηθοποιός, όσο και ως όμορφη γυναίκα. Μέσα σε τρεις μόλις μήνες, ήταν ήδη μέλος της θεατρικής εταιρείας.

Πολύ γρήγορα θα έχει φανατικούς θαυμαστές, ανάμεσά τους και ο Μαρκήσιος de Bièvres, ο οποίος τη χρηματοδότησε με 12.000 λίρες για να μπορεί να είναι οικονομικά ανεξάρτητη από την οικογένειά της.

Θα έχει μαζί του μια σύντομη σχέση, όμως λίγο αργότερα ερωτεύεται την Sophie Arnould, τραγουδίστρια όπερας. Η σχέση τους δεν κράτησε πολύ, όμως δεν θα αργήσει να γνωρίσει την Μαρκησία de Villette, όμως και πάλι θα χωρίσει σύντομα, θα φύγει για λίγο καιρό για Γερμανία και επιστρέφοντας μετά από έναν χρόνο θα ξαναεμφανιστεί με την Comédie-Française, όπου σε μια παράσταση θα ενθουσιάσει τον Βασιλιά Louis XVI, αλλά και την Βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα.

Σε όλα αυτά τα χρόνια έζησε ανοικτά χωρίς να κρύβει την ομοφυλοφιλία της με πολλές γυναίκες.

Κατά τη διάρκεια της γαλλικής επανάστασης, εκείνη έμεινε πιστή στους βασιλικούς φίλους της και μαζί με άλλους ηθοποιούς της Comédie-Française, φυλακίστηκε το 1793 και ένα χρόνο αργότερα αποφυλακίστηκε.

Στην φυλακή ωστόσο θα γνωρίσει τον έρωτα της ζωής της, την Henriette Simonnot de Ponty, με την οποία θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής της.

Κάτω από το καινούργιο καθεστώς, θα αναλάβει διευθύντρια θεάτρων της Ιταλίας, ενώ αποσύρθηκε από το θέατρο το 1814. Πεθαίνει τον Ιανουάριο του 1815.

Πηγή: glbtq.com, wikipedia

   
 
εισάγετε την κριτική σας
4 Μαρτίου
Τζιν Ο’ Λίρι

Η Τζιν Ο’ Λίρι αφιέρωσε όλη της την ζωή στον ενεργό ακτιβισμό για τα γκέι και λεσβιακά δικαιώματα. Μέσα από τη δουλειά της στα κοινωνικά και πολιτικά φόρα που συμμετείχε ο σκοπός της ήταν να κάνει τους ομοφυλόφιλους και διαφυλικούς άντρες και γυναίκες περισσότερο ορατούς και τις διεκδικήσεις τους διατυπωμένες και σαφείς.

Η Ο’ Λίρι γεννήθηκε σε μία καθολική οικογένεια στην πολιτεία της Νέας Υόρκης στις 4 Μαρτίου του 1948, μεγάλωσε όμως στο Κλήβελαντ του Οχάιο, όπου παρακολούθησε καθολικό σχολείο.

Η εμφάνισή της ήταν από μικρή ανδροπρεπής και συμμετείχε ως έφηβη σε σχολική μπάντα παίζοντας κρουστά. Ωστόσο η ζωή των ροκ γκρουπ δεν την άγγιξε στην προσωπική της ζωή, αυτό που την ενδιέφερε ήταν η προσφορά στον άνθρωπο. Συμμετείχε στην Sisters of the Holy Humility of Mary, που προσέφερε ανθρωπιστική βοήθεια και υπηρεσίες νοσηλευτικής, αφότου τελείωσε το σχολείο της το 1966.

Ως τελειόφοιτη κατάλαβε τον σεξουαλικό προσανατολισμό της, ωστόσο είχε ακόμη δυσκολία να εκφράσει ανοικτά την έλξη που ένοιωθε για άλλες γυναίκες. Κατά τα εφηβικά της χρόνια έβγαινε ραντεβού με αγόρια, διαβάζοντας όμως θρησκευτικά και φιλοσοφικά βιβλία, ένιωθε μέσα της ένα βαθιά θρησκευτικό αίσθημα και μια ανάγκη να γίνει καλόγρια.

Έτσι αποφασίζει να ακολουθήσει το ένστικτό της. Πράγματι γίνεται καλόγρια και εκεί ζώντας σε μια γυναικεία κοινότητα, αρχίζει να ανακαλύπτει την σεξουαλικότητά της και κάνει την πρώτη της σχέση.

Φοβήθηκε ότι αν ανακάλυπταν την λεσβιακή της τάση ίσως να την έδιωχναν από την αδελφότητα που συμμετείχε, όταν όμως αποφάσισε να μιλήσει σε γεροντότερες καλόγριες και στον ψυχίατρο κληρικό, εκείνοι έδειξαν πολύ μικρό ενδιαφέρον γι’ αυτό.

Έτσι μετά από πέντε χρόνια καλόγρια αποφασίζει να εγκαταλείψει την αδελφότητα το 1971 και να ανοίξει τα φτερά της στον έξω κόσμο. Είχε πάρει ήδη το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο του Κλήβελαντ και μετά όλων αυτών μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και έκανε μεταπτυχιακό στο μάνατζμεντ στο Yeshiva University.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών της συγκατοίκησε με έναν φίλο της γκέι ο οποίος ήταν ακτιβιστής και την έφερε στους κύκλους του εκκολαπτόμενου τότε, γκέι κινήματος. Σύντομα έγινε μέλος της οργάνωσης Gay Activists Alliance (GAA).

Συμμετέχοντας στην GAA, διαπιστώνει ότι η φωνή των ομοφυλόφιλων γυναικών ήταν πολύ ασθενής και δυσανασχέτησε με το γεγονός ότι οι λεσβίες δεν είχαν καμμία συμμετοχή στις ηγετικές θέσεις. Έτσι μαζί με άλλες γυναίκες εγκαταλείπει την GAA και ιδρύουν την Lesbian Feminist Liberation (LFL) το 1973.

Ένα από τα πρώτα ζητήματα που οι γυναίκες ήρθαν σε ρήξη με τους άντρες στο γκέι κίνημα ήταν η συμμετοχή των διαφυλικών (τρανσέξουαλ) στις παρελάσεις περηφάνειας. Οι γυναίκες θεώρησαν ότι οι διαφυλικές γυναίκες είναι κακέκτυπο του γυναικείου φύλου και το εξευτελίζουν με αυτό τον τρόπο, συνεπώς δεν θα έπρεπε να συμμετέχουν στις τάξεις τους. Η ίδια η Ο’ Λίρι δε, υποστήριξε ότι οι τραβεστί με την προκλητική τους στάση ήταν εμπόδιο στον αγώνα των γυναικών και θα έπρεπε να αποκλειστούν, παρ’ ότι οι τραβεστί ήταν από τις πιο δυναμικές παρουσίες της του Στόουνγωλ.

Λίγο πιο πριν, όταν η Ο’ Λίρι εγκατέλειψε την GAA, το ίδιο έκανε και ο τότε Πρόεδρος Bruce Voeller ο οποίος διαχώρισε τη θέση του και λίγο αργότερα ίδρυσε την National Gay Task Force (NGTF) η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε National Gay and Lesbian Task Force το 1986. Η NGTF ασχολήθηκε με πληθώρα γκέι και λεσβιακών θεμάτων, όπως τις διακρίσεις στον χώρο εργασίας καθώς και τον αποκλεισμό των ομοφυλόφιλων αντρών και γυναικών σε φιλμ και τηλεοπτικών σόου.

Η Ο’ Λίρι άρχισε να εργάζεται ξανά μαζί με τον Voeller το 1975 και το 1976 η Ο’ Λίρι γίνεται μετά από σύστασή της συν-διευθύνων στέλεχος της οργάνωσης, γεγονός που έφερε κάποια ηρεμία στην τεταμένη σχέση μεταξύ ομοφυλόφιλων αντρών και ομοφυλόφιλων γυναικών.

Το θέμα της ορατότητας των γκέι και των λεσβιών ήταν αυτό που κυρίως απασχολούσε την Ο’ Λίρι και συνεργαζόμενη με τους Midge Costanza και Virginia Apuzzo ώστε να φέρει στο προσκήνιο τα θέματα της λοατ ατζέντας στην πολιτική πλατφόρμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Πράγματι, όταν ο Τζίμι Κάρτερ κέρδισε το χρίσμα των Δημοκρατικών και ήρθε στην εξουσία, προσέλαβε τον Costanza βοηθό του. Αυτό το είδε η Ο’ Λίρι, ως μία ευκαιρία.

Έτσι λίγο μετά την εκλογή του Κάρτερ, η Ο’ Λίρι ζήτησε από τον Costanza να κανονίσει συνάντηση κατά την οποία εκπρόσωποι του γραφείου του Προέδρου θα μιλούσαν με τα ηγετικά στελέχη του γκέι κινήματα για θέματα του λοατ χώρου. Πράγματι το ραντεβού έγινε τον Μάρτιο του 1977, στο οποίο συμμετείχαν μαζί με την Ο’ Λίρι και τον Costanza και άλλοι δώδεκα ακτιβιστές, ανάμεσά τους οι Frank Kameny, Charlotte Bunch, και Troy Perry. Το αντικείμενο των συνομιλιών τους ήταν θέματα ασφάλειας υγείας, οι γκέι και οι λεσβίες στον στρατό και οι νόμοι και πολιτικές κατά των διακρίσεων.

Μάλιστα μετά απ’ αυτή την ιστορική συνάντηση στον Λευκό Οίκο, ο Costanza κανόνισε σε συνεργασία με την Ο’ Λίρι και τον Voeller να συνεχιστούν οι συνομιλίες με αρμόδια ομοσπονδιακά τμήματα.

Η κύρια επιδίωξη της Ο’ Λίρι εργαζόμενη στην NGTF ήταν η κατάργηση των νόμων που καθιστούσαν την ομοφυλοφιλία ποινικό αδίκημα στις πολιτείες που εξακολουθούσαν να ισχύουν. Επίσης μία από τις πιο μεγάλες επιτυχίες της NGTF ήταν η καμπάνια προς την Αμερικάνικη Ψυχιατρική Εταιρεία που είχε ως αποτέλεσμα την διαγραφή της ομοφυλοφιλίας από τον κατάλογο των ψυχιατρικών ασθενειών.

Μετά από πέντε χρόνια εργασίας της στην NGTF, η Ο’ Λίρι την εγκατέλειψε και ανέλαβε ηγετική θέση στην National Gay Rights Advocates (NGRA) το 1981. Μία από τις προτεραιότητες της NGRA ήταν η νομική κάλυψη γκέι και λεσβιών που υφίσταντο διακρίσεις καθώς και των οροθετικών. Η ακτιβιστική της δράση ήταν πλούσια έως και τον θάνατό της στις 4 Ιουνίου του 2005. Σε όλα αυτά τα χρόνια συμβίωσε με την σύντροφό της Lisa Phelps.

Βιβλιογραφία

- Clendinen, Dudley, and Adam Nagourney. Out for Good: The Struggle to Build a Gay Rights Movement in America. New York: Simon & Schuster, 1999.
- Marcus, Eric. "The Ex-Nun--Jean O'Leary." Making History: The Struggle for Gay and Lesbian Equal Rights 1945-1990: An Oral History. New York: HarperCollins, 1992. 261-73.
- O'Leary, Jean. "God Was an Innocent Bystander." Lesbian Nuns: Breaking Silence. Rosemary Curb and Nancy Manahan, eds. New York: Warner Books, 1985. 201-10.
- Perry, Troy D., and Thomas L.P. Swicegood. "Sister Jean and the Lavender Dinosaur." Profiles in Gay & Lesbian Courage. New York: St. Martin's Press, 1991. 97-122.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
5 Μαρτίου
Πιερ Πάολο Παζολίνι

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι (Pier Paolo Pasolini) (5 Μαρτίου 1922 — 2 Νοεμβρίου 1975) ήταν ένας Ιταλός ποιητής, συγγραφέας και σκηνοθέτης.

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι γεννήθηκε στην Μπολόνια της Ιταλίας στις 5 Μαρτίου του 1922, χρονιά που ανεβαίνει στην εξουσία ο Μουσολίνι. Το γεγονός αυτό αποτελεί σταθμό και για την κοινωνική διάρθρωση της Ιταλίας που αλλάζει μορφή χάνοντας σιγά σιγά την αναγεννησιακή της παράδοση και καταντώντας χώρα μιας μάζας μικροαστών στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου και των μεγαλογαιοκτημόνων.

Πατέρας του ήταν ο Κάρλο Παζολίνι, υπαξιωματικός του πεζικού, γόνος παλιάς οικογένειας της Ραβέννας, της οποίας κατασπατάλησε τη μικρή περιουσία και κατατάχτηκε στο στρατό ως μοναδική λύση. Μητέρα του η Σουζάνα Κολούσι, από οικογένεια εύπορων αγροτών, δασκάλα, απ' την Καζάρσα του Φριούλι, ακριτική περιοχή της Ιταλίας στα σύνορα της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Το επάγγελμα του Κάρλο Παζολίνι ως στρατιωτικού υποχρεώνει την οικογενειά του σε συνεχείς μετακινήσεις. Στο Κονιλιάνο του Μπελούνο γεννιέται, το 1925, ο αδερφός του Γκουίντο-Αλμπέρτο.

Γράφει ο Παζολίνι στον Αιρετικό Εμπειρισμό:
Την εποχή εκείνη τα πήγαινα ακόμα καλά με τον πατέρα μου. Ήμουνα ιδιαίτερα πεισματάρης και καπριτσιόζος (δηλαδή νευρωτικός), αλλά κατά βάθος καλός. Με τη μητέρα μου (έγκυο αλλά δεν το θυμάμαι) ήμουνα, όπως και σ' όλη μου τη ζωή, δεμένος με μια παθιασμένη αγάπη χωρίς ελπίδα.

Είναι αλήθεια ότι μάνα και πατέρας απ' τη νηπιακή ηλικία επηρεάζουν διαμετρικά αντίθετα και με καθοριστικό τρόπο την ψυχοσύνθεση του παιδιού. Ο πατέρας διοικεί την οικογένεια με στρατιωτικό τρόπο. Τυρρανικός κι αυταρχικός προκαλεί μόνο φόβο. "Γεμάτος πάθος, σεξουαλικότατος, βίαιος σαν χαρακτήρας" γράφει γι' αυτόν ο γιος του, "κατέληξε στη Λιβύη, χωρίς δεκάρα• έτσι άρχισε τη στρατιωτική καριέρα που τον καταπίεσε και τον παραμόρφωσε ψυχολογικά τόσο ώστε να τον σπρώξει στον έσχατο συντηρητισμό. Είχε ποντάρει τα πάντα πάνω στη φιλολογική μου καριέρα, από τότε που ήμουνα ακόμα παιδί, μιας και τα πρώτα μου ποιήματα τα έγραψα σε ηλικία εφτά χρονών. Είχε διαισθανθεί, ο κακομοίρης, αλλά δεν είχε προβλέψει τις ταπεινώσεις που θα συνόδευαν την επιτυχία μου". Αλλά το καθοριστικό πρόσωπο στη ζωή του είναι η γλυκύτατη μητέρα, μόνιμο αντικείμενο λατρείας, στην οποία θα αφιερώσει μερικούς απ' τους πιο δυνατούς του στίχους. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε, έστω κι απ' αυτές τις λίγες ενδείξεις, τα σημάδια ενός τεράστιου οιδιπόδειου συμπλέγματος, του οποίο ο Παζολίνι είχε μια σπάνια όσο και ακραία επίγνωση.

Τα πρώτα του ποιήματα γράφηκαν στο Σάτσιλε όπου ο Παζολίνι έβγαλε το δημοτικό σχολείο. Ύστερα ακολούθησαν άλλες μετακινήσεις: Κρεμόνα, Ρέτζο Εμίλια, όπου παρακολούθησε το γυμνάσιο και, τελικά, στη Μπολόνια το λύκειο Γκαλβάνι και κατόπιν το πανεπιστήμιο. "Ένα πανεπιστήμιο με δομή φασιστική", θα σχολιάσει αργότερα. "Εξαιρείται μόνο η προσωπικότητα του Λόνγκι που εκείνα τα χρόνια στην Μπολόνια πρόσφερε πολλά σε μένα και σε πολλούς άλλους, συνομήλικους και πιο μεγάλους από μένα"

Το 1942, ενώ ο πατέρας του βρίσκεται αιχμάλωτος στην Κένυα, ο Πιερ Πάολο με τη μητέρα του και τον αδερφό του καταφεύγουν στο σπίτι των Κολούσι στην Καζάρσα. Τα χρόνια εκείνα, με δικά του έξοδα, ο νεαρός Παζολίνι εκδίδει την ποιητική συλλογη Ποιήματα στην Καζάρσα, γραμμένα στη διάλεκτο του Φρίουλι. Τον επόμενο χρόνο κάνει τη στρατιωτική του θητεία στο Λιβόρνο• λιποτακτεί μετά τις 8 Σεπτεμβρίου και ξαναγυρίζει στην Καζάρσα.

Το 1945 ο αδερφός του Γκουίντο δολοφονείται μαζί με άλλους συντρόφους του της αντάρτικης ομάδας Όζοπο, από Γιουγκοσλάβους αντάρτες. Το περιστατικό παραμένει μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της ιταλικής αντίστασης. Το θάνατο του Γκουίντο τον κάνει ακόμα τραγικό το γεγονός ότι σε μια πρώτη φάση κατορθώνει να ξεφύγει πληγωμένος, αλλά προδίνεται, μπλοκάρεται και τελικά σκοτώνεται. Στα έργα του Παζολίνι βρίσκουμε μνήμες, πόνο, οίκτο και πένθος για το θάνατο εκείνο, ενω ο θάνατος του παλικαριού είναι ένα από τα πιο αγαπημένα και πονεμένα του θέματα στο Τα Παιδιά της Ζωής και στο Μια Ζωή Γεμάτη Βία, τα δύο μυθιστορήματα που έγραψε σε ρομανέσκο.

Με το τέλος του πολέμου ο πατέρας γυρίζει στην Καζάρσα. Το χάσμα ασυννενοησίας μεταξύ πατέρα απ' τη μια και μητέρας-γιου απ' την άλλη γίνεται ακόμα βαθύτερο. Την ίδια χρονιά ο Πιερ Πάολο παίρνει το δίπλωμα φιλολογίας απ' το πανεπιστήμιο της Μπολόνια με μια διατριβή πάνω στον Πάσκολι. Απ' το 1945 ως το 1949 διδάσκει στο γυμνάσιο του Βαλβασόνε, ενός μικρού χωριού κοντά στην Καζάρσα. Στις 18 Φεβρουαρίου 1945, ιδρύει με νεαρούς φοιτητές την Academiuta de lenga Furlana, μια μικρή ακαδημία σπουδών για τη γλώσσα και την κουλτούρα του Φριούλι. Η περίοδος του Φριούλι είχε σημαντική επίδραση στη ζωή του του Παζολίνι σα διανοούμενου και σαν ατόμου. Τα νεανικά αυτά χρόνια που έζησε στην αγαπημένη ατμόσφαιρα του χωριού, μελετώντας με πραγματικό ενδιαφέρον τις διάφορες εκδηλώσεις και εκφράσεις του αγροτικού κόσμου, θα τα μυθοποιήσει αργότερα (όπως 8α μυθοποιήσει και τη νιότη του) και θα τα νιώσει αρχαϊκά, ιερά, αμόλυντα.

Αυτή την αρχαϊκή φρεσκάδα του κόσμου που έρχεται σε άμεση επαφή με τη φύση θα κάνει μοντέλο και σκοπό του και θα προσπαθήσει να τα μεταδώσει στους άλλους. Απ' τα βάθη των ημερών εκείνων από εκείνες τις ρίζες θα ξεκινήσει να ζωγραφίσει μια Ιταλία ταπεινή, πραγματική, καθημερινή, και στα τελευταία του πια γραπτά θα διαπιστώσει και θ' ανακοινώσει την εξαφάνιση της με τρόπο που συχνά θα ξεσηκώσει θύελλες αποδοκιμασίας και θα δημιουργήσει σκάνδαλο.

Στενά συνδεδεμένος με τον τρόπο που αυτός ένιωθε τον αγροτικό κόσμο είναι και ο τρόπος που παρατηρεί τον κόσμο του κουρελοπρολεταριάτου των συνοικισμών της Ρώμης. Σε μια συνεντευξή που δίνει στη La Stampa την Πρωτοχρονιά του 1975 μιλάει γι' αυτούς ακριβώς τους συνοικισμούς. "Ήταν ένας κόσμος περιθωριακός και τρομερός στη σκληροτητά του, αλλά διατηρούσε ένα δικό του κώδικα τιμής και γλώσσας ο οποίος δεν αντικαταστάθηκε με τίποτα. Σήμερα τα παιδιά των συνοικισμών τρέχουν με μηχανές και βλέπουν τηλεόραση αλλα δεν ξέρουν να μιλάνε, μόλις που καταφέρνουν να τραυλίζουν πια. Είναι το βασικό πρόβλημα όλου του αγροτικού κόσμου ή τουλάχιστον της κεντρικής και νότιας Ιταλίας". Σε γενικές λοιπόν γραμμές η λογοτεχνική και πολιτιστική ένταξη του Παζολίνι διαμορφώθηκε στην Καζάρσα. Τα ποιήματα που έγραψε ανάμεσα στα 1943 και 1949 με το γενικό τίτλο Το αηδόνι της Καθολικής Εκκλησίας, φανερώνουν όλα αυτά και ταυτόχρονα την πολιτική και πολιτιστική εξέλιξη του νεαρού συγγραφέα.

Την ίδια εκείνη περίοδο, μετά τους αγώνες των εργατών γης στο Φριούλι, γράφει την πρόζα Οι Μέρες του Αγαθού Ντε Γκάσπερι που αργότερα θα γίνει μυθιστόρημα και θα εκδοθεί το 1962 με τίτλο Το Όνειρο μιας Υπόθεσης.

Τα χρόνια λοιπόν της Καζάρσα θα μείνουν αξέχαστα κι ανεπανάληπτα. Το ίδιο και η μετακίνηση ή η φυγή, όπως θα τη χαρακτηρίσει ο ίδιος, απ' τα μέρη εκείνα. Τις παραμονές των εκλογών του 1948 ένα αγόρι εξομολογείται στον παπά της Καζάρσα ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις με τον Παζολίνι. Αυτόματα η ζωή του νεαρού καθηγητή γίνεται αδύνατη στο στενό περίγυρο του χωριού. Φεύγει με τη μητέρα του στη Ρώμη κι εκεί, ζει χρόνια πάρα πολύ δύσκολα. "Υπήρξα ένας απ' αυτούς τους άνεργους που καταλήγουν στην αυτοκτονία" θα πει αργότερα.

Στην αρχή έμενε στην Πιάτσα Κοσταγκούτι, μετά στο συνοικισμό Σαν Μάμολο, κοντά στις φυλακές Ρεμπίμπια. Ίσως αυτές οι αλλαγές διευθύνσεων για ένα άλλο συγγραφέα δε θα είχαν καμμιά σημασία, αλλά αυτοί οι τόποι, αυτά τα ονόματα είναι πολύ γνωστά στους αναγνώστες του καθώς και η Βία Φοντανεϊάνα όπου πήγε να κατοικήσει αμέσως μόλις καλυτέρεψαν λίγο οι οικονομικές του συνθήκες.

Το 1954 εκδίδονται τα ποιήματα που είχε γραψει στο Φριούλι, σε μια συλλογή με τίτλο Η Πιο Ωραία Νιότη. Δύο χρόνια πριν είχε δημοσιευτεί μια σημαντική μελέτη του πάνω στην ποίηση με διάλεκτο του 19ου αιώνα, που είχε γράψει σε συνεργασία με τον Μάριο Ντ' Άρκο. Το 1955, ο Παζολίνι ιδρύει και δουλεύει μαζί με τους Ροβέρσι, Λεονέτι, Ρομάνο και Φορτίνι το φιλολογικό περιοδικό Οφιτσίνα (Officina) που παρά τη μικρή διάρκεια (κλείνει οριστικά το 1959 μετά από ένα άρθρο που έγραψε ο Παζολίνι εναντίον του Πάπα Πίου ΧΙΙ) παραμένει μια σπουδαία μαρτυρία μιας μερίδας ιταλών διανοούμενων απέναντι σε προβλήματα που αντιμετωπίζoνταν απ' τους περισσότερους συντηρητικά και μονόπλευρα, χωρίς καμμιά εναλλακτική λύση. Το δοκίμιο Πάθος και Ιδεολογία και τα λυρικά κομμάτια του Η θρησκεία των Καιρών μου, που εκδίδονται αντίστοιχα το 1960 και 1961, παραμένουν η σημαντικότερη συμβολή του Παζολίνι στο Οφιτσίνα. Το 1955 εκδίδεται το μυθιστόρημα Τα Παιδιά της Ζωής, που υπήρξε η πρώτη του συγγραφική επιτυχία.

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 1975 στην παραλία της Όστια, κοντά στη Ρώμη, σε μια θέση χαρακτηριστική των μυθιστορημάτων του. Ο θανατός του ήταν δολοφονία. Ο Πίνο Πελόζι, συνελλήφθη και ομολόγησε τη δολοφονία. Τριάντα χρόνια μετά, το 2005, απέσυρε την ομολογία του, και υποστήριξε ότι άγνωστοι είχαν σκοτώσει τον Παζολίνι. Είπε ότι αναγκάστηκε να ομολογήσει γιατί υπήρχαν απειλές κατά του ίδιου και της οικογένειάς του. Η έρευνα σχετικά με τη δολοφονία Παζολίνι άρχισε εκ νέου μετά την αναίρεση του Πελόζι.

Είναι θαμμένος στην Καζάρσα, στο αγαπημένο του Φριούλι.

Φιλμογραφία

Ακατόνε (Accattone, 1961)
Μάμα Ρόμα (Mamma Roma, 1962)
Η Ρικόττα, επεισόδιο απ' τη συλλογή RoGoPaG, (La ricotta, 1963)
La rabbia, 1963)
Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (Il vangelo secondo Matteo, 1964)
Πουλιά παλιόπουλα (Uccellacci e uccellini, 1966)
Οιδίπους (Edipo re, 1967)
Οί Μάγισσες (Le streghe — La Terra vista dalla Luna, 1967)
Θεώρημα (Teorema, 1968)
Χοιροστάσιο (Porcile, 1969)
Μήδεια (Medea, 1969)
Το Δεκάμερο (Il Decameron, 1971)
Οι Μύθοι του Καντέρμπουρι (I Racconti di Canterbury, 1972)
Χίλιες και Μία Νύχτες (Il fiore delle Mille e una Notte, 1974)
Σαλό ή 120 Μέρες στα Σόδομα (Salò o le 120 giornate di Sodoma, 1976)

Πεζογραφία

Τα Παιδιά της Ζωής (Ragazzi di vita, 1955)
Μια Βίαιη Ζωή (Una vita violenta, 1959)
Πετρέλαιο, ανολοκλήρωτο (Petrolio, 1992)

Ποίηση

Η Πιο Ωραία Νιότη (La meglio gioventù, 1954)
Οι Στάχτες του Γκράμσι (Le ceneri di Gramsci, 1957)
Το Αηδόνι της Καθολικής Εκκλησίας (L'usignolo della chiesa cattolica, 1958)
Η Θρησκεία των Καιρών μου (La religione del mio tempo, 1961)
Ποίηση σε Σχήμα Ρόδου (Poesia in forma di rosa, 1964)
Trasumanar e organizzar, 1971
Η Νέα Νιότη (La nuova gioventù, 1975)

Δοκίμια

Πάθος και Ιδεολογία (Passione e ideologia, 1960)
Ιταλικά Τραγούδια, Λαϊκή Ιταλική Ποίηση (Canzoniere italiano, poesia popolare italiana, 1960)
Αιρετικός Εμπειρισμός (Empirismo eretico, 1972)
Λουθηρανικά Γράμματα (Lettere luterane, 1976)
Η Όμορφη Σημαία (Le belle bandiere, 1977)
Περιγραφές περιγραφών (Descrizioni di descrizioni, 1979)
Το Χάος (Il caos, 1979)
Η Πορνογραφία Είναι Βαρετή (La pornografia è noiosa, 1979)
Κουρσάρικα Γραπτά (Scritti corsari, 1975)
Αλληλογραφία 1940-1954 Lettere (1940-1954), 1986)

Θέατρο

Όργιο (Orgia, 1968)
Χοιροστάσιο (Porcile, 1968)
Καλδερόν (Calderón, 1973)
Affabulazione 1977
Πυλάδης, (Pilade, 1977)
Κτήνος του Ύφους (Bestia da stile, 1977)

Πηγή: Wikipedia

* * * * * *


Το Σώμα Στη Μάχη

... το μόνο που θάθελα είναι να ζήσω,
για να είμαι ποιητής,
γιατί η ζωή εκφράζεται με τα πεπραγμένα της.
Θάθελα με παραδείγματα να εκφραστώ.
Στην πάλη το σώμα μου να ρίξω.
Όμως, αν οι πράξεις της ζωής είναι εκφραστικές,
πράξις είναι τότε και η έκφρασις.
Όχι αυτή η έκφρασίς μου, ποιητού της απαρνήσεως,
που λέει μόνο πράγματα,
και κάνει τη χρήση γλώσσας, άμεσο, φτωχό όργανο,
αλλά η έκφρασις βγαλμένη από τα πράγματα
και τα σημάδια που μουσική έγιναν,
η ποίησις τραγουδιστή και σκοτεινή,
που δεν εκφράζει τίποτε παρά τον εαυτό της μόνο
για μια βάρβαρη και τρυφερή ιδέα : τι αυτή είναι
ο μυστηριώδης ήχος στα προφορικά σημεία μιας γλώσσας.
Στους συνομήλικούς μου και στους πιο νέους ακόμη
εγκατέλειψα αυτή τη βάρβαρη και τρυφερή
αυταπάτη : σου το λέω ξεκάθαρα.
Και επειδή πια πίσω να γυρίσω δε μπορώ
για να παίξω το ρόλο του βάρβαρου αγοριού
που πιστεύει ότι η γλώσσα του μοναδική
είναι στον κόσμο, και μες στις συλλαβές
αισθάνεται μυστήρια μουσικής, και που μόνο
οι συμπατριώτες του - όμοιοί του στον χαρακτήρα
και στη τρέλα τη φιλολογική μπορούν ν' ακούσουν,
επειδή είμαι ποιητής, θα είμαι ποιητής πραγμάτων,
οι δράσεις της ζωής θα κοινοποιηθούν
και αυτές θα είναι η ποίησις,
γιατί στο ξαναλέω, άλλη ποίησις δεν υπάρχει
εκτός η δράσις η πραγματική (...)
Και αυτό δεν θα το κάνω με χαρά.
Θάχω πάντα νοσταλγίες της ποιήσεως εκείνης,
που είναι και αυτή δράσις στο απομάκρυσμα των πραγμάτων,
παρά το άγονο και εξαίσιο πάθος για τον εαυτόν της.
Όμως θα σου εκμυστηρευτώ, προτού σ' αφήσω,
πως θάθελα νάμουν συγγραφέας μουσικής,
να ζω με μουσικά όργανα,
μέσα στον πύργο του Viterbo που ν' αγοράσω δε μπορώ,
στον πιο ωραίο τόπο του κόσμου, που ο Ariosto,
θάχανε τα μυαλά του από τη χαρά αν τόβλεπε αναδημιουργημένο
με τόση αθωότητα βαλανιδιών, λόφων, υδάτων και χαράδρων,
κι εκεί να συνθέτω μουσική
η μοναδική εκφραστική δράσις,
ίσως υψηλή και ακαθόριστος
όπως οι δράσεις της πραγματικότητας.

(ανέκδοτο ποίημα που δημοσιεύτηκε στη "Corriere Della Sera" του Μιλάνο στις 31/10/1978, από το βιβλίο του Enzo Siciliano "Η ζωή του Παζολίνι" σε μετάφραση Δημήτρη Ντακρέτα, αναδημοσίευση από το vakxikon.blogspot.com)

Δείτε επίσης ένα ντοκυμαντέρ για την ζωή του Πιερ Πάολο Παζολίνι

   
 
εισάγετε την κριτική σας
5 Μαρτίου
Λόρι Τόμπι Έντιισον


Φωτογραφία της Λόρι Τόμπι Έντισον από την Κάρολ Σκουάιρς
Η Λόρι Τόμπι Έντισον, είναι κυρίως γνωστή για την φωτογραφική της δουλειά στη γυμνή φωτογράφηση αντρών και (κυρίως ευτραφών) γυναικών από την Ιαπωνία. Όλες της οι συλλογές χαρακτηρίζονται από την ποικιλομορφία των ατόμων που επιλέγει να φωτογραφήσει. Η ίδια αυτοπροσδιορίζεται ως αμφισεξουαλική, ενώ είναι ενεργή στον λοαδ ακτιβισμό – εργάζεται στην οργάνωση Queer Nation, αλλά και σε ομάδες για την κουήρ ιστορία.

Γεννημένη στις 5 Μαρτίου του 1942 σε μία ευκατάστατη μεσο-αστική εβραϊκή οικογένεια στην Νέα Υόρκη, μεγάλωσε στο Μανχάταν και στο Κουήνς. Ο πατέρας της ήταν επιχειρηματίας, η μητέρα της σχεδιάστρια ρούχων, ενώ η γιαγιά της κοσμηματοποιός στο Γκρίνγουιτς Βίλιτζ.

Η Έντισον, μεγάλωσε ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν χαραγμένο πάνω τους το τατουάζ με το νούμερο που τους αντιστοιχούσε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ήταν βαθιά επιρρεασμένη από αυτές τις εικόνες, όσο και από άλλες εικόνες του Τύπου της εποχής με τα σωριασμένα πτώματα του Ολοκαυτώματος.

Στην εφηβική της ηλικία, οι συναναστροφές της ήταν ανάμεσα στον κόσμο των μπητ της Νέας Υόρκης, τόσο στον κύκλο των τζαζ μουσικών, όσο και στον κύκλο των μπητ εξπρεσσιονιστών. Παρακολούθησε το Γουελεσλι Κόλετζ την διετία (1958-1959).

Παντρεύτηκε δύο φορές και απόκτησε μία κόρη από κάθε γάμο της. Κατά τη δεκαετία του ’60 ήταν συνιδιοκτήτρια στα The Waverly Shops στην Provincetown και Sarasota, που εμπορεύονταν χειροποίητα κοσμήματα.

Συμμετείχε στο φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του ’70 και μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο το 1980. Αυτοδίδακτη φωτογράφος, άρχισε μέσω του επαγγέλματός της να ασχολείται με την φωτογραφία.

Το 1989 επιρρεασμένη από το Fat Acceptance/Size movement, άρχισε να ασχολείται με την μαυρόασπρη φωτογραφία γυμνών γυναικών. Καρπός αυτής της ενασχόλησης ήταν η συλλογή της Women En Large: Images of Fat Nudes (1994).

Από το 1996 και μετά επικέντρωσε στην γυμνή φωτογραφία αντρών, που εκδόθηκε το 2003, με τον τίτλο Familiar Men.

Πηγή : Glbtq.com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
6 Μαρτίου
Μιχαήλ Άγγελος

Ο Μικελάντζελο ντι Λουντοβίκο Μπουοναρότι Σιμόνι (Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, 6 Μαρτίου 1475 - 18 Φεβρουαρίου 1564), γνωστός περισσότερο ως Μιχαήλ Άγγελος, ήταν γλύπτης, ζωγράφος, αρχιτέκτονας και ποιητής της Αναγέννησης. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς στην ιστορία της τέχνης. Υπήρξε ο μοναδικός καλλιτέχνης της εποχής, του οποίου η βιογραφία εκδόθηκε πριν το θάνατό του, στους Βίους του Τζόρτζιο Βαζάρι, ο οποίος επέλεξε να τον τοποθετήσει στην κορυφή των καλλιτεχνών, χρησιμοποιώντας για τον Μιχαήλ Άγγελο το προσωνύμιο ο θεϊκός (Il Divino). Στα δημοφιλέστερα έργα του ανήκουν οι νωπογραφίες που φιλοτέχνησε για το Παπικό παρεκκλήσιο του Βατικανού (Καπέλα Σιξτίνα), το άγαλμα του Δαβίδ και η Πιετά (αποκαθήλωση) στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, στη Ρώμη.

Ο Μιχαήλ Άγγελος γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1475, στο Καπρέζε της Ιταλίας, μια κωμόπολη 60 χλμ μακριά από τη Φλωρεντία και που σήμερα, προς τιμή του λέγεται, Καπρέζε Μικελάντζελο. Υπήρξε γιος του Λουντοβίκο ντι Μπουοναρότι ντι Σιμόνι και της Φραντσέσκα ντι Νέρι ντελ Μινιάτο ντι Σιένα. Η οικογένεια Μπουοναρότι είχε καταγωγή από παλαιά φλορεντική οικογένεια και μέλη της είχαν στο παρελθόν καταλάβει σημαντικά αξιώματα. Η οικονομική ευημερία της φαίνεται πως ανατράπηκε στα μέσα του 15ου αιώνα. Το 1474, ο πατέρας του διορίστηκε ως τοποτηρητής (podestà) στην πόλη Κιούζι και αργότερα στο Καπρέζε. Ο Μιχαήλ Άγγελος είχε άλλα τέσσερα αδέρφια ενώ κατά την γέννα του τελευταίου, το 1481, η μητέρα του πέθανε. Αργότερα, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην πόλη Σετινιάνο, κοντά στη Φλωρεντία, όπου ο Λουντοβίκο εμπιστεύτηκε την ανατροφή του Μιχαήλ σε μία παραμάνα.

Παρά την εμφανή κλίση του στη ζωγραφική και κατόπιν επιθυμίας του πατέρα του, σπούδασε αρχικά υπό την καθοδήγηση του ουμανιστή Φραντσέσκο ντ' Ουρμπίνο, αλλά το 1487 ξεκίνησε ως μαθητευόμενος στο εργαστήριο ζωγραφικής του Ντομένικο Γκιρλαντάγιο. Εκεί ήρθε σε επαφή με την τεχνική της νωπογραφίας και εξασκήθηκε στο σχέδιο. Θεωρείται πιθανό πως ο Μιχαήλ Άγγελος παρέμεινε στο εργαστήριο του Γκιρλαντάγιο στην διάρκεια τριών ετών μαθητείας, σύμφωνα με σχετική σύμβαση που είχε υπογράψει ο πατέρας του το 1488, ωστόσο υπήρξε σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτος. Επισκεπτόμενος τον Κήπο των Μεδίκων, όπου διατηρείτο σημαντική συλλογή από αρχαία γλυπτά υπό την εποπτεία του γλύπτη Μπρετόλντο ντι Τζοβάνι, διδάχθηκε την τέχνη της γλυπτικής ενώ παράλληλα γνώρισε τον Λορέντσο των Μεδίκων, επιφανή άρχοντα της Φλωρεντίας, ο οποίος τον εισήγαγε στην αυλή του. Εκπαιδεύτηκε δίπλα στους γιους του Λορέντσο, ενώ συνδέθηκε με τον Μαρσίλο Φιτσίνο και τον ποιητή Άντζελο Πολιτσιάνο καθώς και τις ιδέες του νεοπλατωνισμού. Σε αυτή την περίοδο, ο Μιχαήλ Άγγελος ολοκλήρωσε δύο μαρμάρινα ανάγλυφα, την Παναγία της Σκάλας (1490-1492) και την Μάχη των Κενταύρων (1491-1492), έργο κατά παραγγελία του Λορέντσο και βασισμένο σε ένα θέμα που πρότεινε ο Πολιτσιάνο.

Μετά το θάνατο του Λορέντσο, στις 8 Απριλίου του 1492, και αφού επέστρεψε για ένα διάστημα στο πατρικό του σπίτι, στη συνέχεια φιλοξενήθηκε στο μοναστήρι του Σάντο Σπίριτο (Santo Spirito), όπου του δόθηκε η δυνατότητα να αποκτήσει γνώσεις ανατομίας, μελετώντας τα πτώματα του γειτονικού νοσοκομείου. Σε ανταπόδοση της φιλοξενίας, ο Μιχαήλ Άγγελος φιλοτέχνησε έναν ξυλόγλυπτο Εσταυρωμένο (1493), έργο το οποίο δώρισε στο μοναστήρι. Στην ίδια χρονική περίοδο ανήκει και το πρώτο ίσως πολύ σημαντικό γλυπτό του, ο Ηρακλής, έργο που αρχικά τοποθετήθηκε στο Παλάτσο Στρότσι αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στη Γαλλία όπου πιθανά καταστράφηκε τον 18ο αιώνα.

Ο Μιχαήλ Άγγελος παρέμεινε στην υπηρεσία των Μεδίκων, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον γιο του Λορέντσο, τον Πιέρο των Μεδίκων, ωστόσο το καθεστώς του επρόκειτο να καταρεύσει μετά από την άνοδο του μοναχού Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα και της απήχησης των κηρυγμάτων του. Υπό τον φόβο αντιποίνων, ως ευνοούμενος των Μεδίκων, ο Μιχαήλ Άγγελος εγκατέλειψε την Φλωρεντία και αφού έμεινε για ένα διάστημα στη Βενετία, εγκαταστάθηκε αργότερα στη Μπολόνια. Εκεί εξασφάλισε μία σημαντική παραγγελία για την ολοκλήρωση τριών ημιτελών γλυπτών, για την εκκλησία του Σαν Ντομένικο. Παρέμεινε στη Μπολόνια για περισσότερο από ένα χρόνο και επέστρεψε στη Φλωρεντία το Νοέμβριο του 1495. Ο Μιχαήλ Άγγελος, σε αντίθεση με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι που θεωρούσε τον Σαβοναρόλα φανατικό, επηρεάστηκε από τα κηρύγματά του, τα οποία ενδεχομένως να συνέβαλαν στην θρησκευτική του συγκρότηση.

Στις 26 Ιουνίου του 1496, επισκέφτηκε τη Ρώμη. Νωρίτερα, είχε φιλοτεχνήσει έναν μαρμάρινο ερωτιδέα, του οποίου όμως η θεματολογία έκανε αδύνατη την πώλησή του, στο καθεστώς της Φλωρεντίας του Σαβοναρόλα. Για το λόγο αυτό, ο Λορέντσο Ποπολάνο, συγγενής των Μεδίκων, πρότεινε να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά του έργου ώστε να φαίνεται ως αρχαία δημιουργία. Με αυτό τον τρόπο πωλήθηκε στον καρδινάλιο Ραφαέλε Ριάριο, ο οποίος - όταν αργότερα αποκαλύφθηκε η αλήθεια - προσκάλεσε τον Μιχαήλ Άγγελο στη Ρώμη προκειμένου να γνωρίσει τον ταλαντούχο καλλιτέχνη. Στη Ρώμη, ο Μικελάντζελο φιλοτέχνησε ένα Βάκχο μετά από παραγγελία του Ριάριο, ενώ αργότερα ανέλαβε την δημιουργία της πιετά (αποκαθήλωση) του Βατικανού, στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, έργο που απεικονίζει την Παναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Χριστού μετά τη σταύρωση. H πιετά συνέβαλε καθοριστικά στην καταξίωσή του, ενώ αποτελεί και το μοναδικό έργο που φέρει την υπογραφή του Μικελάντζελο, ο οποίος φρόντισε να χαράξει τις λέξεις MICHEL ANGELUS BONAROTUS FLORENT FACIBAT.

Ο Μιχαήλ Άγγελος έμεινε στην πόλη της Ρώμης για περίπου πέντε χρόνια και στη συνέχεια επέστρεψε στην Φλωρεντία, η οποία προερχόταν από μία περίοδο πολιτικής αστάθειας μετά την καταδίκη του Σαβοναρόλα. Χάρη στη φήμη που είχε αποκτήσει στη Ρώμη, ανέλαβε αρκετές παραγγελίες έργων. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει η ανάθεση του Δαβίδ, για τον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας, ενός μαρμάρινου γλυπτού μεγάλων διαστάσεων. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1504 προσδίδοντας μεγάλο κύρος στο Μικελάντζελο. Αποτέλεσε παράλληλα σύμβολο της νέας Φλωρεντιανής δημοκρατίας, με αποτέλεσμα να τοποθετηθεί τελικά στην Πιάτσα ντελα Σινιορία (Plazza della Signoria) μπροστά από το Παλάτσο Βέκιο (Palazzo Vecchio).

Το 1505, ο Μιχαήλ Άγγελος επέστρεψε στη Ρώμη μετά από πρόσκληση του νέου Πάπα Ιουλίου Β', ο οποίος του ανέθεσε τη δημιουργία ενός επιβλητικού μαυσωλείου. Το έργο αυτό τελικά έμεινε ημιτελές, ωστόσο κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας του, ο Μικελάντζελο αναλάμβανε παράλληλα και άλλες παραγγελίες. Μία από αυτές αφορούσε στην διακόσμηση του θόλου του Παπικού Παρεκκλησίου (Καπέλα Σιξτίνα), με νωπογραφίες των δώδεκα Αποστόλων. Ο Μιχαήλ Άγγελος αντιπρότεινε ένα περισσότερο σύνθετο και φιλόδοξο εγχείρημα, δημιουργώντας τελικά, σε διάστημα τεσσάρων ετών (1508-1512), περισσότερες από 300 βιβλικές φιγούρες και άλλες θρησκευτικές παραστάσεις, όπως σκηνές από την Γένεση, την ιστορία του Νώε ή τη Δευτέρα Παρουσία. Σημαντική καινοτομία υπήρξε επίσης η απεικόνιση θεμάτων που προέρχονταν από την αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή παράδοση, χωρίς άμεση σχέση με την χριστιανική θρησκεία, όπως οι Σίβυλλες.

Στις αρχές του 1513 σημειώθηκε ο θάνατος του Ιουλίου Β' και ο διάδοχος του, Λέων Ι' του ανέθεσε την ανακατασκευή της πρόσοψης της εκκλησίας του Σαν Λορέντσο, στη Φλωρεντία. Εργάστηκε για το σκοπό αυτό για τρία χρόνια, ωστόσο ο πάπας τελικά απέρριψε το σχέδιο. Στη συνέχεια ανέλαβε την ανέγερση ενός νέου σκευοφυλακίου για την ίδια εκκλησία, με σκοπό να περιέχει τους τάφους του Λορέντσο του Μεγαλοπρεπή, του αδελφού του Τζουλιάνο καθώς και των ομώνυμων πρόωρα χαμένων δουκών. Ο θάνατος του πάπα, το 1521 και η άνοδος του Αδριανού Στ' αναστέλουν προσωρινά τις εργασίες, οι οποίες συνεχίστηκαν όταν στον παπικό θρόνο ανέβηκε ο Κλήμης Ζ'. Αν και το έργο έμεινε ημιτελές, αποτελεί σημαντικό δείγμα της συνύπαρξης της αρχιτεκτονικής με τη γλυπτική, σύμφωνα με το καλλιτεχνικό όραμα του Μιχαήλ Άγγελου. Το 1528, του ανατέθηκε σημαντικός ρόλος για την υπεράσπιση της πόλης, απέναντι στα στρατεύματα του Καρόλου Ε' και ανέλαβε επόπτης των έργων οχύρωσής της. Πριν την πολιορκία της πόλης, κατέφυγε στη Γαλλία, προσκεκλημένος του Φραγκίσκου Α', με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί λιποτάκτης, ωστόσο πολύ σύντομα υπέβαλε αίτηση επιστροφής, η οποία έγινε δεκτή. Στις 12 Αυγούστου του 1530, η Φλωρεντία υπέγραψε συνθηκολόγηση, ενώ μετά την επιστροφή των Μεδίκων, ο Μιχαήλ Άγγελος παρέμεινε στην πόλη, συνεχίζοντας το έργο του πάνω στο σκευοφυλάκιο καθώς και στην Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1530, επισκέφτηκε εκ νέου τη Ρώμη πραγματοποιώντας προσπάθεια να ολοκληρώσει τον Τάφο του Ιούλιου Β'. Οι εργασίες διακόπηκαν την περίοδο 1534-1541, όταν ανέλαβε να ζωγραφίσει την Δευτέρα Παρουσία στην Καπέλα Σιξτίνα. Στα τελευταία χρόνια της εξουσίας του πάπα Παύλου Γ', ανέλαβε επίσης μία σειρά από αρχιτεκτονικά έργα, με σημαντικότερα ίσως αυτά που αφορούσαν την αναμόρφωση της πλατείας του Καπιτωλίου και το Παλάτσο Φαρνέζε. Το 1546, διορίστηκε υπεύθυνος αρχιτέκτονας για την ολοκλήρωση της κατασκευής της βασιλικής του Αγίου Πέτρου. Τα σχέδια που ακολουθήθηκαν ανήκαν στον Ντονάτο Μπραμάντε, ωστόσο ο Μιχαήλ Άγγελος σχεδίασε το θόλο της, η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε πριν το θάνατό του, αν και η τοποθέτησή του έλαβε χώρα μεταγενέστερα.

Πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου του 1564. Σύμφωνα με τον Βαζάρι, διατύπωσε τη διαθήκη του λέγοντας πως αφήνει "την ψυχή του στο Θεό, το σώμα του στη γη και τα υλικά αγαθά στους πιο κοντινούς συγγενείς". Η σορός του εναποτέθηκε σε μία σαρκοφάγο στην Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στη Ρώμη, αλλά μετά από λίγες ημέρες, ο ανηψιός του, Λιονάρντο Μπουανόρι, ενορχήστρωσε την κλοπή της, μεταφέροντας το λείψανο στην Βασιλική του Αγίου Σταυρού (Santa Croce) της Φλωρεντίας, εκπληρώνοντας σχετική επιθυμία του ίδιου του Μιχαήλ Άγγελου.

Πηγή: Wikipedia

Βιβλιογραφία

- Sautel, Nadine. Μιχαήλ Άγγελος / Nadine Sautel • μετάφραση Ελένη Τσερεζόλε. - 1η έκδ. - Αθήνα : Κασταλία, 2007.
- Girardi, Monica. Michelangelo / Monica Girardi • μετάφραση Wordshop • επιμέλεια Κατερίνα Πρεβόλη • ζωγραφική Michelangelo. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ημερησία, 2006.
- Gamba, Claudio. Μιχαήλ Άγγελος / Claudio Gamba • μετάφραση Τζίνα Σερέτη • ζωγραφική Μιχαήλ Άγγελος • επιμέλεια Ανδρέας Παππάς • επιμέλεια σειράς Ανδρέας Παππάς. - 1η έκδ. - Αθήνα : Η Καθημερινή, 2006.
- Grömling, Alexandra. Μιχαήλ Άγγελος Μπουοναρότι : Η ζωή και το έργο του / Alexandra Gromling • μετάφραση Χρυσούλα Μετζαλίρα • ζωγραφική Μιχαήλ Άγγελος. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ελευθερουδάκης, 2005.
- Néret, Gilles. Μιχαήλ Άγγελος : 1475-1564 / Gilles Néret • μετάφραση Παναγιώτης Σωτήρης • επιμέλεια Ανδρέας Παππάς • ζωγραφική Μιχαήλ Άγγελος. - 1η έκδ. - Αθήνα : Γνώση, 2004.
- Μιχαήλ Άγγελος / επιμέλεια Ανανιάδης, Δημήτρης. - Αθήνα : Toubi's, 2005.
- Hughes, Anthony. Μιχαήλ Άγγελος / Άντονυ Χιουζ • μετάφραση Ιωάννα Βετσοπούλου. - Αθήνα : Καστανιώτη, 2001.
- Rolland, Romain. Μιχαήλ Άγγελος / Romain Rolland • μετάφραση Τάκη Μπάρλα. - 2η έκδ. - Αθήνα : Γκοβόστης, 1992.

Πηγή: Biblionet.Gr
   
 
εισάγετε την κριτική σας
6 Μαρτίου
Πάρκερ Τάιλερ

Ο Πάρκερ Τάιλερ υπήρξε μαζί με τον Τσάρλ Χένρι Φορντ συγγραφέας του «The Young and Evil», ενός πειραματικού μυθιστορήματος της δεκαετίας του ’30, που θεωρείται ορόσημο για εκείνη την εποχή, αλλά και για την λοαδ λογοτεχνία και ιστορία.

Γεννημένος στις 6 Μαρτίου του 1904, στη Νέα Ορλεάνη, γιός ασφαλιστή, δεν έζησε μια σταθερή ζωή και από μικρός η οικογένειά του μετακινούνταν σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ. Όταν τελείωσε το σχολείο αρνήθηκε να πάει στο κολέγιο και πήγε στη Νέα Υόρκη το 1924.

Είχε ήδη γνωρίσει τον Φορντ από τα νεανικά του χρόνια στην Νέα Ορλεάνη, ο οποίος εργαζόταν ως κριτικός βιβλίου, ενώ είχε εκδώσει ποιητικές συλλογές του. Τον προσκαλεί στην Νέα Υόρκη.

Οι δύο άντρες συμμετείχαν στην μποέμικη ζωή του Γκρίνγουϊτς Βίλιτζ, ενώ έγιναν αναγνωρίσιμοι ως δύο «παράξενα αδέρφια».

Το ’31 ο Φορντ θα φύγει για το Μισισιπί ενώ αργότερα θα πάει στην Γαλλία όπου θα γνωριστεί με την Γετρούδη Στάϊν και την Τζούνα Μπαρνς, και θα επεξεργαστεί τα κείμενα που από κοινού είχε συγγράψει με τον Πάρκερ Τάιλερ για την κοινή τους ζωή στην Νέα Υόρκη «The Young and Evil».

Στο βιβλίο περιγράφεται η ξέφρενη ζωή τους σε πάρτι στη Νέα Υόρκη, ατέλειωτα μεθύσια, οι ερωτικές τους εξορμήσεις, αλλά και οι «φιλοξενίες» τους στα κρατητήρια της αστυνομίας, καθώς η ομοφυλοφιλία τότε ήταν ακόμη παράνομη.

Αυτό που έχει πιο πολύ ενδιαφέρον είναι όχι τόσο η πλοκή του βιβλίου, όσο ο απελευθερωτικός του και μή απολογητικός του τόνος με τον οποίο οι γκέι ήρωες παρουσιάζονται. Δεν υπάρχει καμμία προσπάθεια αιτιολόγησης, οι ήρωες παρουσιάζονται απολύτως φυσιολογικά σε αντίθεση με τον ενοχικό τρόπο που ακολουθούσε η γκέι λογοτεχνία της εποχής.

Το βιβλίο, ωστόσο δεν βρήκε καλή ανταπόκριση στην κοινωνία της εποχής, ενώ το απέρριψαν στην αρχή πολλοί εκδότες τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στην Μεγάλη Βρετανία, προτού βρεί την θέση του στην Obelisk Press στο Παρίσι, τον εκδοτικό οίκο που είχε ήδη εκδώσει έργα άλλων συγγραφέων που είχαν απορριφθεί εκείνη την εποχή, όπως τον «Τροπικό του Καρκίνου» του Χένρι Μίλλερ και το «Πηγάδι της Μοναξιάς» της Ράντκλιφ Χολ.

Τον Αύγουστο του 1933, τυπώθηκαν 2500 αντίτυπα του βιβλίου, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι 500 εξ αυτών καταστράφηκαν από τις Βρετανικές αρχές, καθώς επίσης ότι αντίτυπα στάλθηκαν στις ΗΠΑ, επεστράφησαν καθ’ ολοκληρίαν. Τα πρώτα αντίτυπα άρχισαν να κυκλοφορούν ελεύθερα στις ΗΠΑ από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 και μετά.

Τη δεκαετία του 1940, ο Πάρκερ μαζί με τον Φορντ θα επιστρέψουν στη Νέα Υόρκη όπου θα συνεργαστούν στο περιοδικό View, που θα φιλοξενήσει αρκετά πειραματικά κείμενα, καθώς και λογοτέχνες της υπερρεαλιστικής σχολής.

Τα δύο επόμενα βιβλία του Τάϊλερ θα είναι τα The Hollywood Hallucination (1944) και το Screening the Sexes (1972), το οποίο θα είναι μία επισκόπιση των αναπαραστάσεων της ομοφυλοφιλίας στον κινηματογράφο. Δύο χρόνια αργότερα ο Τάϊλερ πεθαίνει.

Πηγή: glbtq.com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development