::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
FotoFactory Gay Photobooks
Taschen Books
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
BDSM PHOTOBOOKS
Transsexual Photobooks
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
The L-Word
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
*** οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ ***
LGBT People in History >> οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
 
31 Δεκεμβρίου
Γουίλιαμ «Μπίλυ» Χέϊνς


Μετά από περισσότερα από τριάντα χρόνια από τους Στόνγουολ Ράϊοτς, είναι δύσκολο να διανοηθούμε πως θα μπορούσε να υπάρξει – εκτός ελαχίστων προηγουμένων και παραδειγμάτων – ανοικτά γκέι ταυτότητα χωρίς την συμβολή γενναίων ανθρώπων όπως ο Γουίλιαμ «Μπίλυ» Χέϊνς.

Την σημερινή εποχή λίγοι θα είναι αυτοί που θυμούνται τον Χέϊνς ως ηθοποιό ταινιών, το 1930 ήταν όμως πρώτος στο μποξ-όφις, καθώς και ότι υπήρξε περιζήτητος ηθοποιός από το 1928 έως το 1933. Αφότου εγκατέλειψε την καριέρα του ως ηθοποιός ασχολήθηκε με την διακόσμηση εσωτερικών χώρων και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία.

Ο Χέϊνς γεννήθηκε στο Στώντον της Βιρτζίνια στις 31 Δεκεμβρίου του 1900. Ήταν το μεγαλύτερο από τα τέσσερα αδέρφια του και μεγάλωσε σε μια μεγαλοαστική οικογένεια. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων χρόνων, το έσκασε από το σπίτι μαζί με έναν φίλο του, που ο Χέϊνς αποκαλούσε «ο καλύτερος φίλος». Μετά από μια μικρή επιστροφή του στη Βιρτζίνια, έφυγε για το Γκρήνγουϊτς Βίλιτζ, όπου εκεί έζησε μια εντελώς απελευθερωμένη ζωή χωρίς δεσμεύσεις.

Εκεί γνωρίζει και γίνεται φίλος με τον Βοστονέζο Mitchell ("Mit") Foster και τον Αυστραλό καλλιτέχνη, Jack Kelly (γνωστό ως Orry-Kelly), ο οποίος τότε ήταν σύντροφος του περφόμερ σε τσίρκα Archie Leach, που έγινε αργότερα γνωστός με το όνομα Κάρυ Γκραντ.

Ο Φόστερ μετακόμισε στην Καλιφόρνια το 1928 και έγινε συνέταιρος με τον Χέϊνς σε ένα κατάστημα με αντίκες. Επίσης ο Orry-Kelly πήγε κι εκείνος στην Καλιφόρνια, στο Χόλλυγουντ, όπου ασχολήθηκε με την δημιουργία κοστουμιών – μάλιστα πήρε όσκαρ για την δουλειά του στις ταινίες An American in Paris (1951), Les Girls (1957), και Some Like It Hot (1959).

Ο Χέϊνς ασχολείται με τον κινηματογράφο με ιδιαίτερη επιτυχία. Αναφέρουμε τις ταινίες που έπαιξε σημαντικούς ρόλους: Souls for Sale (1923), Midnight Express (1924), Brown of Harvard (1926), Tell It to the Marines (1927), Alias Jimmy Valentine (1929).

Παρά την επιτυχία του, η καριέρα του ως αστέρας του Χόλυγουντ, ήταν σύντομη. Σύμφωνα με τις φήμες του Χόλλυγουντ, ο επικεφαλής των στούντιο της Metro-Goldwyn-Mayer, Louis B., του επέβαλε να διαλέξει ανάμεσα στην επιφανή καριέρα τους ως ηθοποιός, και στην ομοφυλοφιλική ζωή που ζούσε ανοικτά. Εκείνος επέλεξε το δεύτερο και ακολούθησε την δεύτερη αγάπη του, την διακόσμηση.

Από το 1926 ο Χέϊνς έζησε ανοικτά ως ζευγάρι με τον Jimmy Shields (κινηματογραφικό ηθοποιό) και η σχέση τους διήρκεσε έως τον θάνατό του το 1973.

*** Βιβλιογραφία

- Mann, William J. Wisecracker: The Life and Times of William Haines, Hollywood's First Openly Gay Star. New York: Viking Penguin, 1998.
- Wentink, A. M. "Haines, (Charles) William ('Billy')." Who's Who in Gay and Lesbian History from Antiquity to World War II. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, eds. London and New York: Routledge, 2001. 197-198.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
30 Δεκεμβρίου
Πωλ Μπόουλς

Ο Πωλ Μπόουλς υπήρξε αμερικανός γκέι ομογενής, συγγραφέας και μεταφραστής, ο οποίος στα κείμενά του διαχειρίστηκε την σεξουαλικότητα με νηφάλια οπτική. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Δεκεμβρίου του 1910. Ο πατέρας του, οδοντίατρος στο επάγγελμα, έδειξε λίγο ενδιαφέρον γι’ αυτόνΧ άκαμπτος άνθρωπος, που κρατούσε αποστάσεις από τους άλλους ανθρώπους έως του σημείου μόνο της παθητικής αντίστασης και της μυστικότητας, χαρακτηριστικά που θα σημάδευαν την ζωή του μικρού Πωλ στο μέλλον.

Σαν μικρό παιδί, ο Πωλ Μπόουλς, είχε πολύ λίγους φίλους και έβρισκε καταφύγιο στην φαντασία του και στο γράψιμο. Μετά το σχολείο σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, η ακαδημαϊκή ζωή όμως δεν ήταν μέσα στα ενδιαφέροντά του, και έφυγε – σχεδόν το έσκασε – στο Παρίσι το 1929. Παρότι επέστρεψε στη Νέα Υόρκη το 1931, τα περισσότερα χρόνια έως το θάνατό του, θα πέρναγε εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών.

Κατά κύριο λόγο, λογοτεχνικά αναγνωρίστηκε για τις νουβέλες του, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι έως τα τριανταπέντε του χρόνια, ασχολήθηκε με την μουσική και την ποίηση. Μέντοράς του ήταν ο Ααρών Κόπλαντ, ενώ όταν ήταν στο Παρίσι τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό η Γετρούδη Στάϊν. Ο Πωλ Μπόουλς όμως είχε ταλέντο σε πολλά πεδία και επιπλέον επιτηδευόταν σε πολλά: μουσική για θεατρικά έργα και ταινίες, συγγραφή διηγημάτων, ταξιδιωτικά κείμενα και μετάφραση.

Στα παιδικά του χρόνια είχε τη στοργική φροντίδα ενός ομοφυλόφιλου θείου του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μαζί του, ξαφνικά μπήκε σε ένα δωμάτιο και είδε τον θείο του να χορεύει αγκαλισμένος με έναν άλλο άνδρα. Ο θείος θύμωσε με τον ανεψιό του που δεν τον ειδοποίησε ότι θα μπει στο δωμάτιο. Η σκηνή αυτή θα τον επηρεάσει αρκετά στη μετέπειτα ζωή του. Τα σημάδια αυτά φαίνονται στο "Pages from Cold Point" (1947), όπου εκεί ένα αγόρι προσπαθεί να αποπλανήσει τον ίδιο του τον πατέρα.

Πρωτύτερα, το 1938 είχε παντρευτεί την Jane Auer και το 1947 μετακόμισαν μαζί στην Ταγγέρη. Η Jane Bowles, είχε ήδη εκδώσει το Two Serious Ladies (Δύο σοβαρές κυρίες).

Ο Πωλ Μπόουλς εξερεύνησε τις ψυχολογικές διαστάσεις των σχέσεων στο έργο του The Sheltering Sky (1949) σε υπαρξιακούς όρους. Σε αυτή τη νουβέλα εξερευνά τη σχέση του με την Τζέην, μία σχέση που η ομοφυλοφιλία και των δύο έδωσε τη δυναμική.

Η άφιξη των Μπόουλς στην Ταγγέρη, δημιούργησε έναν μύθο για το ζευγάρι. Αρκετοί συγγραφείς της εποχής τους είχαν επισκευτεί. Ανάμεσά τους, οι William Burroughs, Allen Ginsberg, Gregory Corso, Tennessee Williams, Truman Capote. Η περριρέουσα ατμόσφαιρα της Ταγγέρης: σεξουαλική ελευθεριότητα, πειραματισμός στα ναρκωτικά και γενικά ένα κλίμα ανεκτικότητας, έμοιαζαν απελευθερωτικά.

Η Τζέην πεθαίνει το 1973. Ο Πωλ συνεχίζει να τραβά το ενδιαφέρον και να έχει πλέξει ένα μύθο γύρω από την προσωπικότητά του, ενώ συνεχίζει το συγγραφικό του έργο έως το θάνατό του το 1999.

*** Βιβλιογραφία

Finlayson, Iain. Tangier: City of the Dream. London: Harper Collins, 1992.
Green, Michelle. The Dream at the End of the World: Paul Bowles and the Literary Renegades in Tangier. New York: Harper Collins, 1991.
Sawyer-Laucanno, Christopher. Paul Bowles: An Invisible Spectator. New York: The Ecco Press, 1990.

Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
29 Δεκεμβρίου
Έλσα Γκίλντοου

Η Έλσα Γκίλντοου έγινε γνωστή ως «ποιήτρια-μαχήτρια» και υπήρξε χωρίς καμία αμφιβολία, μία ανεξάρτητη γυναίκα, λεσβία, συγγραφέας, αναρχική μποέμισσα σε εποχές που μια τέτοια στάση ζωής ήταν ασυνήθιστη και εμπεριείχε το στοιχείο του κινδύνου.

Γεννήθηκε στην πόλη Χαλ του Γιορκσάιρ στην Μεγάλη Βρετανία στις 29 Δεκεμβρίου του 1898. Ήταν το έβδομο παιδί μιας φτωχής οικογένειας που μετανάστευσε στον γαλλικό Καναδά όταν η Γκίλντοου ήταν αρκετά μικρή. Ήταν συναισθηματικά, πολύ στενά δεμένη με τη μητέρα της, η οποία ήταν αφιερωμένη στα παιδιά της, τρία εκ των οποίων ήταν ψυχικά ασθενή.

Όντας ακόμη μικρό κορίτσι η Γκίλντοου, επιλέγει να ζήσει ανεξάρτητη – μία ασυνήθιστη και γενναία στάση για μια γυναίκα των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα – και ακολούθησε τα όνειρά της γράφοντας ποίηση. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της υπήρξε «μοιρασμένη» ανάμεσα στο εσωτερικό της καθήκον να βοηθά οικονομικά την οικογένειά της και στην υποστήριξη της ανάγκης της να εξωτερικεύσει τον εαυτό της στην συγγραφή.

Το 1920 μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και αρθρογραφεί στο προοδευτικό περιοδικό Pearson's. Το 1926 αναδιοργανώνει την ζωή της στο Σαν Φρανσίσκο, στην Bay Area, όπου αργότερα θα γίνει ενεργό μέλος της ιστορικής λεσβιακής οργάνωσης Daughters of Bilitis και εκεί που αργότερα – το 1962 – θα γίνει συν-ιδρύτρια στο Comparative Philosophy.

Το 1923 εκδίδει ένα από τα πρώτα βιβλία ερωτικής λεσβιακής ποίησης στην Βόρειο Αμερική, με τίτλο On a Grey Thread, σε ηλικία εικοσιπέντε ετών. Συνεχίζει να γράφει ποίηση σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, καθώς και να αρθρογραφεί ως ελεύθερη δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα για να βγάζει τα προς το ζην. Εξέδωσε εννέα βιβλία ποίησης, ανάμεσα σ’ αυτά τα Wild Song Singing (1950), Letters from Limbo (1956), Moods of Eros (1971) και Her Sapphic Songs, Seventeen to Seventy (1976), ένα βιβλίο που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από την τότε αναπτυσσόμενη λεσβιακή και φεμινιστική κοινότητα και επανεκδόθηκε αναθεωρημένο το 1982.

Η ζωή της είναι καταγεγραμμένη στην αυτοβιογραφία της Elsa, I Come With My Songs, η οποία εκδόθηκε ένα μήνα μετά το θάνατό της το 1986, καθώς και στο ντοκυμαντέρ του Peter Adair, Word is Out: Stories of Some of Our Lives (1977).

Από το 1920 έως το 1950, τότε που οι ομοφυλοφιλικές οργανώσεις άρχισαν δειλά-δειλά να κάνουν τα πρώτα τους βήματα, η Γκίλντοου ζει ανοικτά ως λεσβία και προσπαθεί να βοηθήσει. Στην αυτοβιογραφία της περιγράφει πόσο δύσκολο ήταν αυτά τα πρώτα πέτρινα χρόνια να βρει έστω για φιλία κάποια άλλη λεσβία, όταν ακόμη δεν υπήρχε η ορατότητα. Από το 1926 συνδέεται ερωτικά με την Violet Winifred Leslie Henry-Anderson, γνωστή και ως ‘Τόμυ’ έως τον θάνατό της από καρκίνο το 1938 και αργότερα με την Isabel Grenfell Quallo, μιγάδα.

Κατά τη διάρκεια της Μακαρθικής περιόδου, μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο κατηγορείται για φιλο-κομμουνιστικές συμπάθειες και η ζωή της γίνεται αντικείμενο έρευνας. Η αλήθεια είναι ότι επαρακολουθείτο όχι τόσο για τις πολιτικές της ιδέες, όσο γιατί ήταν γνωστό ότι είναι λεσβία και μάλιστα σύντροφός της ήταν μιγάδα. Πράγματι στην εξέτασή της, όταν ρωτήθηκε για τον κομμουνισμό, δήλωσε την αντίθεσή της, καθώς εκείνη φλέρταρε πολιτικά πιο πολύ με τις ιδέες του αναρχισμού και της αυτο-οργάνωσης και θεωρούσε τον κομμουνισμό τυραννική ιδεολογία.

Παρ’ ότι είχε μακράς διαρκείας σταθερές ερωτικές σχέσεις, πάντα κρατούσε την ανεξαρτησία της και τον απαραίτητο χρόνο για να μπορεί να είναι αφιερωμένη στην ποίηση.

Η Γκίλντοου υπήρξε επίσης κριτικός τέχνης, ακτιβίστρια, ενώ αυτοπροσδιοριζόταν ως αναρχική. Έπαιξε ηγετικό ρόλο στο κίνημα απελευθέρωσης του Σαν Φρανσίσκο στο ειρηνιστικό κίνημα του 60, ενώ το 1950 συμμετείχε στους κύκλους της γενιάς των μπητ.

Αντιγράφουμε ένα από τα ποιήματά της

For the Goddess Too Well Known

I have robbed the garrulous streets,
Thieved a fair girl from their blight,
I have stolen her for a sacrifice
That I shall make to this night.

I have brought her, laughing,
To my quietly dreaming garden.
For what will be done there
I ask no man pardon.

I brush the rouge from her cheeks,
Clean the black kohl from the rims
Of her eyes; loose her hair;
Uncover the glimmering, shy limbs.

I break wild roses, scatter them over her.
The thorns between us sting like love's pain.
Her flesh, bitter and salt to my tongue,
I taste with endless kisses and taste again.

At dawn I leave her
Asleep in my wakening garden.
(For what was done there
I ask no man pardon.)


*** Βιβλιογραφία

- Gidlow, Elsa. I Come With My Songs: The Autobiography of Elsa Gidlow. San Francisco: Druid Heights Press, 1986.
- Healy, Eloise Klein. "Gidlow, Elsa (1898-1986)." Lesbian Histories and Cultures: An Encyclopedia. Bonnie Zimmerman, ed. New York: Garland, 2000. 333-34.
- Martin, Marcelina. "Elsa Gidlow: Poet-Warrior." Sacred Arts (1996)
- Rexroth, Kenneth. "Elsa Gidlow's Sapphic Songs." American Poetry Review 7.1 (1978): 20.
- Stryker, Susan. "Elsa Gidlow." Planet Out History.
- West, Celeste. "Farewell, Elsa Gidlow, Poet-Warrior." off our backs (August/September 1986): n.p.

Πηγή: Glbtq.Com, Sappho.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
28 Δεκεμβρίου
Φρήντριχ Βίλχελμ Μουρνάου

Ο Φρήντριχ Βίλχελμ Μουρνάου (γερμ. Friedrich Wilhelm Murnau) (28 Δεκεμβρίου 1888 στο Μπίλεφελντ-11 Μαρτίου 1931 στην Σάντα Μπάρμπαρα, Καλιφόρνια) ήταν από τους σημαντικότερους γερμανούς σκηνοθέτες της δεκαετίας του 1920. Το πραγματικό του όνομα ήταν Φρήντριχ Βίλχελμ Πλούμπε (Plumpe).

Ο Μουρνάου θεωρείται ίσως ο πιο σπουδαίος της σχολής των γερμανών εξπρεσιονιστών στον κινηματογράφο, δημιουργός του Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, ένα στυλιστικό αριστούργημα στον κινηματογράφο τρόμου.

Κάνοντας εξωτερικά γυρίσματα με τα ελάχιστα μέσα εφέ της εποχής κατάφερε να δημιουργήσει μία αυθεντική ατμόσφαιρα τρόμου που θα μείνει στην ιστορία. Η δε περφόρμανς του Max Schreck, παραμένει απαράμιλλη στον απόκοσμο χαρακτήρα που δημιούργησε.

Λόγω της δυσκολίας που αντιμετώπισε ο Μουρνάου στα πνευματικά δικαιώματα του Μπραμ Στόκερ, η ταινία είχε περιορισμένη διανομή παγκοσμίως. Αντίθετα το Der letzte Mann (1924, Το τελευταίο γέλιο), δεν αντιμετώπισε τέτοια προβλήματα και θεωρείται μία από τις πιο πετυχημένες ταινίες του.

Το αξιοσημείωτο στο Der letzte Mann, είναι η οπτική αφήγηση της ιστορίας δίχως τίτλους: πρόκειται για την ιστορία ενός γηραιού κυρίου ο οποίος χάνει την θέση του ως θυρωρός (φορώντας μια περίτεχνη φόρμα εργασίας) για να αναλάβει την – υποδεέστερη - θέση του φροντιστή αποχωρητηρίων (που συμβολίζεται από την αφαίρεση της φόρμας), μια ιστορία οπτικοποιημένη με ιδιαίτερη διεισδυτικότητα μέσα από την κίνηση της κάμερας και τον υποβλητικό φωτισμ. Στο φιλμ αυτό πρωταγωνιστεί ο Emil Jannings (πήρε για τον ρόλο του βραβείο Ακαδημίας) καθώς και στο επόμενο του Μουρνάου, Tartuffe (1925), μια ρευστή και μελαγχολική εκδοχή του έργου του Μολιέρου.

Η επιτυχία του Der letzte Mann, επέτρεψε στον Μουρνάου, να προχωρήσει στα γυρίσματα του Faust (1926), που ήταν η πιο ακριβή παραγωγή που έγινε για την τότε εποχή στην Γερμανία. Σ’ αυτή την ταινία ο Μουρνάου δημιούργησε ένα ολόκληρο μεσαιωνικό περιβάλλον με μνημειώδεις σκηνές, καθολικά γυρίσματα και λεπτοδουλεμένα κοστούμια. Τα έξοδα της ταινίας ήταν τόσο πολλά που τελικά δεν καλύφθηκαν στη διανομή και η ταινία θεωρήθηκε οικονομικά αποτυχημένη και θα ήταν ίσως το τέλος για εκείνον (τουλάχιστο για την Γερμανία), αν δεν αποδεχόταν την πρόταση να φύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στο συμβόλαιο που υπογράφει με τον William Fox, αναγράφεται σαφώς ότι κανείς δεν θα μπορούσε να έχει γνώμη ή οποιαδήποτε παρεμβολή στα γυρίσματά του. Θα ήταν απολύτως ελεύθερος να δημιουργήσει. Το πρώτο αποτέλεσμα της συνεργασίας ήταν το Sunrise (1927), στο οποίο συνεργάστηκε με αρκετούς συνεργάτες που είχε ήδη από τη Γερμανία, όπως ο σεναριογράφος Carl Mayer, ο κάμερα-μεν Karl Struss και ο καλλιτεχνικός διευθυντής Rochus Gliese. Ωστόσο και αυτή η ταινία έχει οικονομική αποτυχία.

Ακολουθούν τα Four Devils (1928) και City Girl (1929) που έχουν την ίδια μοίρα, γεγονός που τον οδηγεί στον να ξανασκεφτεί την καριέρα του στον κινηματογράφο. Πράγματι, το 1930, μαζί με τον ντοκιουμενταρίστα Robert Flaherty, συστήνουν κινηματογραφική εταιρία παραγωγής. Ο Flaherty αναλαμβάνει την παραγωγή και ο Μουρνάου τα αυστηρώς κινηματογραφικά. Η πρώτη τους δουλειά είναι το Tabu, μια τραγική ιστορία αγάπης.

Το 1931, μία βδομάδα πριν την πρεμιέρα του Tabu, ο Μουρνάου έχει αυτοκινητιστικό δυστύχημα και πεθαίνει. Η ταινία βραβεύεται με βραβείο Ακαδημίας.

Ο Μουρνάου προτού αφιερωθεί στην κινηματογραφική του καριέρα, σπούδασε ιστορικός τέχνης, με εξειδίκευση στη ζωγραφική, γεγονός που ίσως εξηγεί τα απαράμιλλα κάδρα στις ταινίες του. Στο Βερολίνο συμμετείχε σε καλλιτεχνικούς κύκλους που η ομοφυλοφιλία ήταν πλήρως αποδεκτή, ενώ στο Χόλυγουντ ακούγονταν πολλοί ψίθυροι για την ομοφυλοφιλία του.

Επίσης έχουν γραφτεί:

Ας πάρουμε τον Νοσφεράτου, την πρώτη και ωστόσο αντιπροσωπευτική ταινία αυτού του σπάνιου υποείδους: πρωταγωνιστής του είναι ένας βρικόλακας που ρουφάει αίμα και σκορπάει τον όλεθρο σε όλους τους ανθρώπους και σε όλα τα μέρη από που περνάει. Ολόκληρη ταινία είναι μια εφιαλτική φαντασίωση, πλασμένη χάρη σε διάφορα τεχνάσματα, που παρουσιάζει ως αυτονόητη την ύπαρξη φαντασμάτων και την επέμβαση του στην καθημερινή ζωή. (ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, SIEGFRIED KRACAUER, Κάλβος 1983)

Ο Μουρνάου, ωστόσο, γύρισε τον Νοσφεράτου με τα ελάχιστα μέσα που είχε στην διάθεση του, για αυτό φρόντισε να πάρει από την φύση όλα όσα είχε να του προσφέρει για να φτιάξει υπέροχες εικόνες. Φίλμαρει την εύθραυστη μορφή ενός άσπρο σύννεφου που τρέχει πάνω από τους αμμόλοφους, ενώ ο αέρας από την βαλτική παίζει ανάμεσα στα λιγοστά πλατιά φύλλα της χλόης. Η κάμερα του αργοδιαβαίνει μια σειρά από κλαδιά που ξεχωρίζουν κοντά στο ανοιξιάτικο ουρανό την ωρα που σουρουπώνει. Μας κάνει να νιώσουμε την φρεσκάδα του λιβαδιού, με τα υπέροχα άλογα που καλπάζουν ολόγυρα ελαφριά σαν τον άνεμο. Η φύση συμμετέχει στην δράση της ταινίας. Το ευαίσθητο κάνει τα εκτινασσόμενα κύματα να προβλέπουν τον ερχομό του βρικόλακα την επικείμενη καταστροφή της πόλης.Πάνω από ολα αυτά τα τοπία -σκοτεινή λόφοι, αδιαπέραστα δάση, σύννεφα στον ουρανό που προμηνύουν θύελλες -πλανάται που αυτό ο Μπάλαζ αποκαλεί "Υπέροχη σκιά του υπερφυσικού ". Ο Μουρνάου ωστόσο, δημιουργεί αυτήν την ατμόσφαιρα, φρίκης και τρόμου, βάζοντας τους ηθοποιούς του να κινούνται προς την κάμερα. Η απαίσια μορφή του βρικόλακα πλησιάζει με μια εξοργιστική βραδύτητα από το μακρινό βάθος ενός πλάνου προς ένα άλλο, όπου παίρνει ξαφνικά τεράστιες διαστάσεις. (ΛΟΤΕ ΑΪΣΝΕΡ, Η ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΟΘΟΝΗ, ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ 1987)

Το μεγάλο του έργο, αυτό που τον τοποθετεί πολύ ψηλά στην ιστορία της εποχής μας, παραμένει το παραισθητικό Νοσφεράτου, ο Βρικόλακας (1922). "Μια ιστορία φρίκης" λέγει ο υπότιτλος. Από τον αρκετά βαρετό μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ "Δράκουλας", ο Μουρνάου και ο σεναριογράφος του Χέρνικ Καλέεν έβγαλαν τον πιο τρομερό εφιάλτη του κινηματογράφου. Στον πύργο τον Καρπαθίων, στις αλέες όπου η δαιμονική αμαξά τρέχει να μας συναντήσει, όπου μακάβριες πομπές παρελαύνουν χωρίς τέλος, μας διαπερνούν τα ανατριχιάσματα του τρόμου. Το απόκοσμο εμφανίζεται κάτω από τον φανταστικό και σαστισμένα νιώθουμε ότι η αληθινή ζωή και η τρομακτική της πλευρά φωτίζεται μπροστά μας. Ο μαύρος βαμπίρ με τα μακριά μυτερά αυτιά θα ταράζει για πολύ καιρό τον ύπνο μας. Με το φέρετρο του, στον ώμο διασχίζει τους δρόμους των ίδιο μας τον σπιτιών, για να μας θυμίσει πόσο αμφίβολή είναι ή ησυχία μας. (…) Ο Νοσφεράτου δεν είναι μια απλή ταινία τρόμου. Το μυστήριο της ξεπερνάει τα πλαίσια της οθόνης, και ενεδρεύει ακόμα και στο παίξιμο των ηθοποιών. Έτσι το ζενερίκ δίνει σαν ερμηνευτή του βαμπίρ τον ηθοποιό του μιούζικ χωλ Μαξ Σρεκ, αποδεικνύεται ότι αυτή η πληροφορία είναι ηθελημένα λανθασμένη. Κανείς ποτέ δεν κατέφερε να μάθει τον λόγο. Κανείς ποτέ δεν κατάφερε να ξεσκεπάσει την ταυτότητα αυτού του θαυμάσιου ηθοποιού, που μια μεγαλοφυής γκριμάτσα τον έκανε για πάντα αγνώριστο. Έκαναν πολλές υποθέσεις, μίλησαν ακόμα και για τον ίδιο τον Μουρνάου ….Τι κρύβεται πίσω από το πρόσωπο του Νοσφεράτου; Μήπως ο ίδιος ο Νοσφεράτου; (ΑΔΩΝΙΣ ΚΥΡΟΥ, Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΚΑΛΒΟΣ 1976)

** Φιλμογραφία

- 1919 Der Knabe in Blau
- 1919 Satanas – σώζεται εν μέρη
- 1920 Der Bucklige und die Tänzerin - αγνοείται
- 1920 Der Januskopf - αγνοείται
- 1920 Abend - Nacht - Morgen - αγνοείται
- 1920 Sehnsucht - αγνοείται
- 1920 Der Gang in die Nacht
- 1921 Schloß Vogelöd
- 1922 Marizza, genannt die Schmugglermadonna - αγνοείται
- 1922 Der brennende Acker
- 1922 Nosferatu, eine Symphonie des Grauens
- 1922 Phantom
- 1923 Die Austreibung
- 1924 Die Finanzen des Großherzogs
- 1924 Der letzte Mann
- 1926 Tartüff
1926 Faust - eine deutsche Volkssage
1927 Sunrise - A Song of Two Humans
1928 Four Devils - αγνοείται
1930 City Girl (Our daily Bread)
1931 Tabu

Βιβλιογραφία

- Collier, Jo Leslie. From Wagner to Murnau: The Transposition of Romanticism from Stage to Screen. Ann Arbor, Mich.: UMI Research Press, 1988.
- Eisner, Lotte. The Haunted Screen: Expressionism in the German Cinema. Berkeley: University of California Press, 1969.
- _____. Murnau. Berkeley: University of California Press, 1973.
- Kracauer, Siegfried. From Caligari to Hitler: A Psychological History of the German Film. Princeton, N. J.: Princeton University Press, 1966.
- Shepherd, Jim. Nosferatu. New York: Alfred A. Knopf, 1998.

: Glbtq.Com, Cinephilia.Gr, Wikipedia
   
 
εισάγετε την κριτική σας
27 Δεκεμβρίου
Μάρλεν Ντήτριχ

Η Μάρλεν Ντήτριχ (Marlene Dietrich, 27 Δεκεμβρίου 1901-6 Μαΐου 1992) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου . Αρχικά έπαιξε σε γερμανικές ταινίες και στο θέατρο συνεργάστηκε με το σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρντ. Αργότερα συνεργάστηκε με το σκηνοθέτη Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ. Το 1930 έπαιξε στην ταινία που της χάρισε διεθνή φήμη: "Γαλάζιος Άγγελος". Μετά πρωταγωνίστησε στις ταινίες: "Μαρόκο", "Ατιμασμένη", "Σαγκάη Εξπρές", "Ο διάβολος είναι γυναίκα". Όταν έληξε η συνεργασία της με το Στέρνμπεργκ συνέχισε να παίζει σε ταινίες διαφορετικού ύφους, όπως "Η Δίκη της Νυρεμβέργης", "Destry Rides Again", "A Foreign Affair". Η Ντήτριχ καθιέρωσε στον κινηματογράφο της εποχής τον τύπο της μοιραίας γυναίκας και υπήρξε το ίνδαλμα εκατομμυρίων γυναικών. Οι ομοφυλοφιλικές της τάσεις έγιναν γνωστές αφού εγκατέληψε την κινηματογραφική της καριέρα σε προχωρημένη πλέον ηλικία.

Ίσως κανένας ή καμμία, γκέι ή στρέιτ δεν θα μπορούσε να μην θαυμάσει την ομορφιά και ιδιαίτερα τα μάτια της Μάρλεν Ντήτριχ, την ηδυπαθή και απόμακρη ματιά της που μαγνήτισε άντρες και γυναίκες παγκοσμίως.

Το πραγματικό της όνομα ήταν Maria Magdalene von Losch και γεννήθηκε σε μία πλούσια Βερολινέζικη οικογένεια. Στο σχολείο ήταν πολύ καλή μαθήτρια και ιδιαίτερα στα μαθήματα μουσικής (βιολί) ήταν πολλά υποσχόμενη, μέχρι που ένας τραυματισμός της στο χέρι δεν της επέτρεψε να ασχολείται πια με το βιολί. Το 1924 παντρεύεται τον σκηνοθέτη Rudolf Sieber ο οποίος θα την φέρει στον κόσμο του σινεμά. Η μεγάλη της όμως επιρροή ήταν ο σκηνοθέτης Josef von Sternberg.

Στον Γαλάζιο Άγγελο (Der blaue Engle) ο von Sternberg έπλασε μια ανεπανάληπτη Ντήτριχ στο πνεύμα του μεσοπολέμου. Ο χαρακτήρας που υποδύθηκε η Ντήτριχ συμβόλιζε την παρακμή την διαμάχη ανάμεσα στο «καλό» και το «κακό» που βίωνε η γερμανική κοινωνία.

Παρ’ ότι υπήρξαν και προηγούμενες ταινίες απ’ αυτήν, η εμφάνισή της με το Lola Lola ήταν αυτή που κατασκεύασε την περσόνα Ντήτριχ.

Στην αρχή της δεκαετίας του τριάντα με την άνοδο των Ναζί, η Ντήτριχ μαζί με τον von Sternberg εγκαταλείπουν την Γερμανία και καταφεύγουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρ’ ότι παραμένει παντρεμένη με τον Sieber δεν ζουν μαζί και έχουν έναν «ανοικτό γάμο» διατηρώντας και οι δύο σχέσεις με άλλα άτομα.

Οι εμφανίσεις της Ντήτριχ με παντελόνια και γραβάτες καθώς και οι σχέσεις που έκανε με άτομα και των δύο φύλων, σκανδάλισαν τον κοινό της Αμερικής και τράβηξαν την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης της εποχής.

Το κοινό σοκάρεται όταν στην ταινία της Morocco του 1930 η Ντήτριχ μετά το τραγούδι της φιλά μια συμπρωταγωνίστριά της. Η ίδια είχε πει στην δημοσιογράφο Marjorie Rosen «στην Ευρώπη δεν έχει σημασία με ποιόν ή ποια φιλιέσαι. Κάνουμε έρωτα με όποιον ή όποια βρίσκουμε ελκυστική/ό.»

Φήμες την έφεραν να έχει συνάψει ερωτικές σχέσεις με τους Frank Sinatra, John Kennedy, Edith Piaf, Mercedes de Acosta.

Το 1937 γίνεται αμερικανίδα πολίτης και καταδικάζει την επεκτατική πολιτική της Γερμανίας, ενώ δίνει παραστάσεις για τα συμμαχικά στρατεύματα. Της αρέσει πολύ το καμπαρέ και υποδύεται συχνά τέτοιους ρόλους σαγηνεύοντας το κοινό.

Η ίδια πολλές φορές ένιωθε παγιδευμένη μέσα στην γκλάμουρους εικόνα που είχε δημιουργήσει και μεγαλώνοντας απέκτησε εμμονές με την εμφάνισή της.

Μετά από κάποια ατυχήματα επί σκηνής το 1975 αποφασίζει να εγκαταλείψει την καριέρα της και να μετακομίσει στο Παρίσι.

Πεθαίνει στις 6 Μαΐου του 1992. Η σωρός της μεταφέρθηκε στο Βερολίνο και ετάφη δίπλα στη μητέρα της όπως είχε ζητήσει.

Βιβλιογραφία

Dietrich, Marlene. Marlene. Salvator Attanasio, trans. New York, Grove Press, 1989.
Riva, Maria. Marlene Dietrich: By her Daughter, Maria Riva. New York, Knopf, 1993.
Rosen Marjorie. "A Legend's Last Years: To the Very End, Marlene Dietrich Lived Out Her Life a Daring Original." People Weekly 37.21 (June 1, 1992): 42-53.
Schickel, Richard. "The Secret in her Soul." Time 139.20 (May 18, 1992): 72-73.
Spoto, Donald, Blue Angel: The Life of Marlene Dietrich. New York: Doubleday, 1992.

Βιβλιογραφία στα Ελληνικά

Μάρλεν Ντήτριχ - Αθήνα : Οδός Πανός - Σιγαρέτα, 1990.

Πηγή : Glbtq.Com, Wikipedia
   
 
εισάγετε την κριτική σας
26 Δεκεμβρίου
Τόμας Γκρέι

Ο Τόμας Γκρέι ήταν ποιητής του δεκάτου όγδοου αιώνα, ο οποίος σε αρκετά του ποιήματα εξέφρασε ανοικτά τα ομο-ερωτικά του αισθήματα. Γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου του 1716 σε οικογένεια μεσο-αστική που είχε δώδεκα παιδιά – εκείνος ήταν το μοναδικό παιδί που επιβίωσε. Η μητέρα του ήταν μία πολύ καλοσυνάτη γυναίκα που διατηρούσε κατάστημα που πωλούσε και κατασκεύαζε καπέλα, ενώ ο πατέρας ήταν αρκετά βίαιος.

Ο Τόμας Γκρέι από μικρός ήταν μοναχικός και αγαπούσε πολύ τα βιβλία. Δύο θείοι του που ήταν καθηγητές στο Ήτον, αντελήφθησαν την αγάπη του για τα γράμματα και τον έγραψαν παρά το πολύ νεαρό της ηλικίας του στο πανεπιστήμιο (1725). Εκεί δεν είχε καθόλου φίλους της ηλικίας του, παρά ελάχιστους με τους οποίους μπορούσε να μοιραστεί την αγάπη του για τη πεζογραφία και την ποίηση. Ανάμεσά τους οι Horace Walpole, Richard West, and Thomas Ashton.

Ήταν στενοί φίλοι και αναγνωρίζοντας από τους άλλους ως η «Τετραμερής Συμμαχία». Διάβαζαν μαζί Βιργίλιο, έγραφαν ποίηση, ενώ το «έσκαγαν» από τις αθλοπαιδιές της σχολής. Η αμοιβαία φιλία και εκτίμηση γινόταν όλο και πιο ρομαντική καθώς περνούσε ο καιρός, ο Γκρέι όμως ήταν φανερά ερωτευμένος με τον Walpole, ενώ έτρεφε αισθήματα και για τον West.

Όταν το 1742 ο West απεβίωσε, ο Γκρέι έγραψε γι’ αυτόν ένα από τα πιο συγκινητικά σονέτα του, και μετά από την ενθάρρυνση του Walpole, εξέδωσε ένα από τα πιο φημισμένα του ποιήματα το "Elegy Written in a Country Churchyard."

Μετά το Ήτον ο Γκρέι φοίτησε στο Κέμπριτζ, και επιστρέφοντας στο Ήτον γίνεται εκεί καθηγητής. Εκεί έζησε μια ατάραχη και ήσυχη ζωή και εάν σ’ αυτή την περίοδο δεν έγραφε κάποια από τα πιο όμορφα ποιήματά του, η ζωή του θα έλεγε κανείς ότι δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ήταν αρκετά ντροπαλός και λόγω του περίγυρου ήταν αναγκασμένος να καταπνίξει την ομοφυλοφιλία του και να μην μπορεί να την εκφράσει, ώσπου να μπει σαν θύελλα στη ζωή του ένας άνδρα που αγάπησε πολύ. Αυτό ήταν ο Charles-Victor de Bonstettin, ο οποίος ήρθε να σπουδάσει στο Κέμπριτζ από την Ελβετία, όταν ο Γκρέι ήταν περίπου στα πενήντα του. Ο Γκρέι τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και δεν μπόρεσε να κρύψει τα συναισθήματά του. Ο Bonstettin ένιωσε ντροπή και απέρριψε τον έρωτά του. Ωστόσο όταν θα επέστρεφε στην Ελβετία, θα θυμόταν για πάντα τα απογεύματα μαζί του στο Κέμπριτζ.

Ανάμεσα στα πιο σπουδαία έργα του Γρκέι είναι τα "Sonnet on the Death of Richard West" (1742), "Ode on a Distant Prospect of Eton College" (1742), και η ελεγεία "Elegy Written in a Country Churchyard" (1751), από την οποία αντιγράφουμε τους παρακάτω στίχους:

Here rests his head upon the lap of Earth
A Youth to Fortune and to Fame unknown.
Fair Science frown'd not on his humble birth,
And Melancholy marked him for her own.

Large was his bounty, and his soul sincere,
Heav'n did a recompence as largely send:
He gave to Mis'ry all he had, a tear,
he gain'd from Heav'n ('twas all he wish'd) a friend.
No farther seek his merits to disclose,

Or draw his frailties from their dread abode,
(There they alike in trembling hope repose,)
The bosom of his Father and his God.


*** Βιβλιογραφία

- Bentman, Raymond. "Thomas Gray and the Poetry of Hapless Love." Journal of the History of Sexuality 3 (1992): 203-222.
- Haggerty, George E. "O lachrymarum fons: Tears, Poetry, and Desire in Gray." Eighteenth-Century Studies 30 (1996): 81-95.
- _____."'The Voice of Nature' in Gray's Elegy." Homosexuality in Renaissance and Enlightenment England: Literary Representations in Historical Context. Claude J. Summers. ed. New York: Haworth Press, 1992. 199-214.
- Hagstrum, Jean. "Gray's Sensibility." Fearful Joy: Papers from the Thomas Gray Bicentenary Conference at Carleton University. J. Downey and B. Jones, eds. Montreal: McGill-Queens University, 1974. 6-19.
- Rousseau, G. S. "The Pursuit of Homosexuality in the Eighteenth Century: 'Utterly Confused Category' and/or Rich Respository." Eighteenth-Century Life 9 (1985): 132-168.
- Trumbach, Randolph. "London's Sodomites: Homosexual Behavior and Western Culture in the 18th Century." Journal of Social History 11 (1977): 1-33.
- Watson-Smyth, Peter. "On Gray's Elegy." The Spectator (July 31, 1971): 171-174.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
25 Δεκεμβρίου
Τζον Μίντον

Ο Τζον Μίντον γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1917. Υπήρξε γνωστός ζωγράφος της εποχής του. Ζωγράφισε τοπία, σκηνές από πόλεις και ανθρώπινες φιγούρες με λάδι και νερομπογιά, ενώ θεωρείται ότι η ομοφυλοφιλία του έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο έργο του. Ένα από τα αγαπημένα του θέματα υπήρξε η φιγούρα ενός άντρα, σε διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις.

Όπως πολλοί γκέι άντρες της μεσοαστικής τάξης της γενιάς του, ο Μίντον απεικόνισε στη ζωγραφική του, τον ιδεώδη άντρα, απόλυτα αρσενικό, όμορφο, μυώδη. Έκανε πολλά πορτραίτα φυλάκων και ταυρομάχων.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν μία φιγούρα-κλειδί της νεο-ρομαντικής γενιάς ζωγράφων του μποέμ Λοδνίνου, όπως οι Michael Ayrton, Robert Colquhoun, Robert MacBryde και Keith Vaughan.

Σπούδασε στη Σχολή Τέχνης St John's Wood School of Art από το 1935 έως το 1938 και αργότερα δίδαξε στο Camberwell School of Art (1943-1946), Central School of Art and Crafts (1946-1948), και στο Royal College of Art (1948 έως τον θάνατό του, το 1957).

Οι πρώτοι πίνακες του Μίντον είχαν επίκεντρο την ζωή της υπαίθρου και τα τοπία, σιγά-σιγά όμως άρχισε να τον ενδιαφέρει η ζωή της πόλης του Λονδίνου και η «υπόγεια» σεξουαλική σκηνή της. Τα ταξίδια του στην Ισπανία (1949) και στη Τζαμάϊκα (1950), τον τροφοδότησαν με υλικό για να συνεχίσει τη δραστηριότητά του.

Παρ’ ότι είχε αφιερώσει τη ζωή του στη ζωγραφική, ασχολήθηκε παράλληλα και με την εικονογράφηση βιβλίων. Σε αυτόν αποδίδεται η εικονογράφηση βιβλίων, όπως τα Time Was Away by Alan Ross (1948) και French Country Cooking (1951), όσο και των περιοδικών The Listener και The Radio Times.

Το εικονογραφικό στυλ του Μίντον άρχισε να σιγά-σιγά να μπαίνει στην νόρμα της μόδας της εποχής του 1950 και έγινε αρκετά δημοφιλές.

Μεταξύ του 1950 και 1952 ζει ανοικτά μαζί με τον εραστή του, Ricky Stride, πρώην ναύτη και μπόντυ-μπίλντερ. Η σχέση τους ήταν ρευστή και έληξε μετά από ατέρμονους καυγάδες που συχνά κατέληγαν σε εκρήξεις βίας.

Στις 12 Ιανουαρίου του 1950 γράφει ένα οργισμένο γράμμα στο περιοδικό The Listener, όπου με ευκαιρία μιας παρουσίασης μιας νέας βιογραφίας του Οσκαρ Ουάιλδ, σημειώνει ότι ο νόμος που έβαλε τότε στην φυλακή τον Ουάιλδ, εξακολουθούσε να ισχύει έως τότε.

Σε αρκετούς μετέπειτα πίνακές του μπορεί να παρατηρήσει κανείς την εμμονή του με τον θάνατο. Χαρακτηριστικός είναι ο τελευταίος πίνακάς του, που παρέμεινε ημιτελής, που θέμα του έχει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Ισπανία, του οποίου ήταν μάρτυρας.

Στις 20 Ιανουαρίου του 1957 αυτοκτονεί μετά από υπερβολική δόση δισκίων Tuinal.

*** Βιβλιογραφία

- Graham, Rigby. John Minton: A Commemorative Exhibition. Aylestone, Leicester, U. K.: Cog Press, 1967.
- John Minton, 1917-1957. An Exhibition of Paintings, Drawings and Illustrations. London: Arts Council of Great Britain, 1958.
- John Minton, 1917-1957: Paintings, Drawings, Illustrations and Stage Designs. J. Rothenstein, intro. Reading, U. K.: Reading Museum and Art Gallery, 1974.
- John Minton, 1917-1957: A Selective Retrospective. Newtown, Wales: Oriel 31, 1994.
- Spalding, Frances. Dance Till the Stars Come Down: A Biography of John Minton. London: Hodder & Stoughton, 1991.

Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
24 Δεκεμβρίου
Ρόμπερτ Τζέφρεϊ

Ο Ρόμπερτ Τζέφρεϊ γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου του 1928 (πλήρες όνομα Anver Bey Abdullah Jaffa Khan Joffrey) στο Σηάτλ, το μοναδικό τέκνο της πολύ αγαπημένης οικογένειας ενός αφγανού παστούν και μιας ιταλίδας μητέρας. Οι γονείς του ήταν ιδιοκτήτες ενός ρεστωράν.

Σαν μικρό παιδί ήταν ασθενικός, με κυρτωμένα πόδια. Έπρεπε μάλιστα να φορά γύψο στα πόδια του ώστε να ισιώσουν. Ασχολήθηκε μάλιστα με τον χορό από πολύ μικρός γι’ αυτό τον λόγο. Υπήρξε τυχερός, διότι εκείνη την εποχή στο Σηάτλ υπήρχε μια γενιά μεγάλων χορευτών.

Στην αρχή σπούδασε στα παραδοσιακά Ρώσικα μπαλέτα του Ivan Novikoff και αργότερα με την καθοδήγηση της Mary Ann Wells, που ήταν επαγγελματίας χορεύτρια.

Στην ηλικία των δεκαέξι ετών γνωρίζει τον Gerald Arpino (εργαζόταν στην ακτοφυλακή) με τον οποίο ερωτεύεται κεραυνοβόλα. «Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά», εξομολογείται αργότερα ο ίδιος. Γίνονται εραστές και ο Arpino μετακομίζει στο σπίτι των Τζέφρεϊ, ενώ αργότερα γίνονται και συνεργάτες όταν ο Arpino αποφασίζει να σπουδάσει κι εκείνος μπαλέτο μαζί με τον Novikoff.

Παρ’ ότι ήταν εραστές μέχρι το 1949, συνέχισαν να ζουν μαζί αγαπημένοι και μετά τον χωρισμό τους, και μοιράστηκαν την ζωή τους συμβιώνοντας έως τον θάνατο του Ρόμπερτ Τζέφρεϊ.

Ο Τζέφρεϊ σπούδασε αργότερα στο High School of Performing Arts της Νέας Υόρκης και κατά τα έτη 1949 και 1950 χόρεψε στα μπαλέτα Ρολάν Πετίτ. Το πολύ χαμηλό του ύψος όμως ήταν τροχοπέδη στην καριέρα του και έτσι αποφασίζει να ασχοληθεί με την χορογραφία και την χοροδιδασκαλία.

Έτσι άρχισε να χορογραφεί μόνος του μπαλέτα. Η πρώτη επιτυχία έρχεται με την Persephone (1952). Επίσης χορογραφεί αργότερα πολλές μουσικές παραστάσεις, όπερες, στο London's Ballet Rambert.

Ήταν επίσης αρκετά προικισμένος ως καθηγητής. Από τα χέρια του πέρασαν πολλοί αμερικανοί χορευτές που αργότερα θα έκαναν καριέρα.

Στις χορογραφίες του δεν εμφανιζόταν η ομοφυλοφιλία απροκάλυπτα, παρ’ όλα αυτά όμως υπήρχαν αρκετές ομο-ερωτικές αναφορές. Υπήρξε ερωτικά αρκετά ασταθής, αλλά διακριτικός. Δεν ήθελε με την συμπεριφορά του να διαταράξει την συμβίωσή του τον Arpino, τον οποίο δεν ήθελε να χάσει.

Το 1973 ερωτεύεται τον A. Aladar Marberger, 26-χρονο γκέι ακτιβιστή και μάνατζερ της γκαλερί Fischbach Gallery στο Manhattan. Την δεκαετία του 80 και οι δύο γίνονται οροθετικοί και χάνουν τη μάχη με τη ζωή του 1988.

*** Βιβλιογραφία

- Anawalt, Sasha. The Joffrey Ballet: Robert Joffrey and the Making of an American Dance Company. New York: Scribner, 1996.
- Solway, Diane. A Dance against Time: The Brief, Brilliant Life of a Joffrey Dancer. New York: Pocket Books, 1994.

Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
23 Δεκεμβρίου
Κρίστα Γουίνσλο

Η Κρίστα Γουίνσλο γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1888. Υπήρξε Γερμανίδα μυθιστοριογράφος, δραματουργός και σεναριογράφος στης οποίας το έργο αντικατοπτρίζονται ο λεσβιασμός και το ευμετάβλητο της σεξουαλικής ταυτότητας στην διαστρωμάτωση των κοινωνιών.

Η Γουίνσλο καθόρισε τη ζωή της στο περιθώριο των προσδοκιών της κοινωνίας και της οικογένειάς της και μέσα απ’ αυτήν ανέδειξε το σώμα της μυθοπλασίας της που αντικατοπτρίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια γυναίκα που δεν εντάσσεται στις επιταγές του κοινωνικού συνόλου. Θα μπορούσε να είναι η γυναίκα ενός στρατιωτικού. Εκείνη όμως προτίμησε, στα νεανικά της χρόνια να ακολουθήσει την καριέρα της γλύπτριας. Παρ’ όλα αυτά όμως ακολούθησε την επιθυμία της οικογενείας της και παντρεύτηκε το 1913 τον Βαρόνο Λούτβιχ Χάτβανι.

Το πρώτο λογοτεχνικό της εγχείρημα ήταν το Das schwarze Schaf (Το Μαύρο Πρόβατο), το οποίο έγραψε τα πρώτα χρόνια του γάμου της. Αυτή η νουβέλα αναφέρεται στην ζωή μιας κοπέλας που ζει στο περιθώριο, τόσο στο σχολείο, όσο και στην καλλιτεχνική της καριέρα. Κερδίζει όμως της αποδοχή μόνο μέσα από τον γάμο, με τον «σωστό» άντρα.

Από αυτό το σημείο και πέρα αλλάζει η ζωή της. Εγκαταλείπει τον γάμο της, μέσα όμως από τις γνωριμίες που έκανε από τον άντρα της τα καταφέρνει να πάει στο Μόναχο και να ασχοληθεί με την αγάπη της, τη γλυπτική, αλλά και τη συγγραφή.

Η επόμενη νουβέλα της είναι το Männer kehren heim (Ο άντρας γυρνά στο σπίτι). Εδώ η Γουίνσλο, βάζει το θέμα της σεξουαλικής ταυτότητας και αυτή του φύλου. Μία κοπέλα, κατά τη διάρκεια του Α’ παγκοσμίου πολέμου, γίνεται αντικείμενο επίθεσης στρατιωτών και για να ξεφύγει ντύνεται άντρας με τα ρούχα του αδερφού της και ζει έτσι έως το τέλος του πολέμου.

Το 1990 το θεατρικό της Ritter Nérestan (Ιππότης Nérestan) κάνει πρεμιέρα στη Λειψία. Λίγο αργότερα το ίδιο έτος, αλλάζοντας τον τίτλο (Gestern und heute – Χτες και Σήμερα), το ανεβάζει στο Βερολίνο. Με αυτό το έργο αρχίζει να καθιερώνεται, καθώς ένα χρόνο αργότερα, το 1931, γίνεται φιλμ με τίτλο Mädchen in Uniform (Ένστολες Γυναίκες), σε σκηνοθεσία Λεοντίν Σαγκάν.

Το σενάριο είναι η ιστορία μιας κοπέλας, της Manuela von Meinhardis, η οποία υποχρεώνεται να πάει σε πρωσικό σχολείο. Εκεί βρίσκει αγάπη και παρηγοριά από μία καθηγήτριά της, την Fräulein von Bernburg.

Στην προσωπική της ζωή, η Γουίνσλο, είχε ερωτική σχέση με την αμερικανίδα δημοσιογράφο Ντόροθυ Τόμσον από τις αρχές του 1930 έως το 1935. Η σχέση των δύο γυναικών έληξε άδοξα, διότι από τη μια μεριά η Τόμσον αδυνατούσε να ζει ανοικτά ως λεσβία, ενώ απ’ την άλλη η Γουίνσλο, δεν έβρισκε δουλειά στην Αμερική.

Η επόμενή της νουβέλα είναι το Life Begins (Η ζωή ξεκινά - 1935), που εκδόθηκε μόνο στα αγγλικά, η οποία περιγράφει τη ζωή μιας γυναίκας, γλύπτρια στο επάγγελμα, που επιλέγει να ζήσει ανοικτά με τη σύντροφό της, και, ακολουθεί το Passengers (Επιβάτες - 1938).

Εξακολουθεί να γράφει σενάρια, ανάμεσα σ’ αυτά και το Aiono (1943) που γίνεται ταινία. Θέμα της ταινίας μία Φιλανδέζα πρόσφυγας που ντύνεται αντρικά για να καταφέρει να επιζήσει.

Επίσης η Γουίνσλο, ενεργοποιήθηκε στο αντιφασιστικό κίνημα της Γαλλίας, κρύβοντας αγωνιστές και πρόσφυγες στο σπίτι που μοιραζόταν με την σύντροφό της, την ελβετίδα συγγραφέα Σιμόν Ζεντέ. Κάτω από συνθήκες που παραμένουν αδιευκρίνιστες, οι δύο γυναίκες δολοφονήθηκαν τον Ιούνιο του 1944.

*** Βιβλιογραφία

- Dyer, Richard. Now You See It: Studies on Lesbian and Gay Film. New York: Routledge, 1990.
- Foster, Jeannette H. Sex Variant Women in Literature. Tallahassee, Fla.: Naiad Press, 1985.
- Katz, Jonathan. Gay American History. New York: Thomas Y. Crowell, 1976.
- _____. Gay/Lesbian Almanac. New York: Harper and Row, 1983.
- Reinig, Christa. "Christa Reinig über Christa Winsloe." Mädchen in Uniform. Christa Winsloe. Munich: Frauenoffensive, 1983: 241-248.
- Rich, B. Ruby. "Mädchen in Uniform: From Repressive Tolerance to Erotic Liberation." Re-Vision. Mary Ann Doane, Patricia Mellencamp, and Linda Williams, eds. Los Angeles: American Film Institute, 1984.
- Russo, Vito. The Celluloid Closet. New York: Harper and Row, 1981.
- Sanders, Marion K. Dorothy Thompson: A Legend in Her Time. New York: Avon, 1974: 188-193.
- Sheehan, Vincent. Dorothy and Red. Boston: Houghton Mifflin, 1963.

Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
22 Δεκεμβρίου
Φρανκ Ισραελ

Ο Φρανκ Ισραελ υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς αρχιτέκτονες της γενιάς του που διαπότισε με έμπνευση την μετέπειτα γενιά των μοντερνιστών, ενώ έδωσε το δικό του διακριτό όραμα «μεταφράζοντας» την αστική εμπειρία σε φυσική φόρμα.

Ο Ισραελ γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1945 στη Νέα Υόρκη, και μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσι. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, στο Γέηλ και στο πανεπιστήμιο της Κολούμπια, απ’ όπου πήρε το μάστερ του το 1971.

Μετά από ταξίδι του στην Ιταλία ως νικητής του βραβείου Rome Prize in Architecture και αφού εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην East Coast, μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 1979. Δίδαξε αρχιτεκτονική στην Αρχιτεκτονική του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες, ενώ εργάστηκε κατασκευάζοντας τα σκηνικά ταινιών όπως το Star Trek.

Πολλές από τις ιδιωτικές επαύλεις γκέι και στρέητ αστέρων του Χόλλιγουντ φέρουν την δική του αρχιτεκτονική σφραγίδα, καθώς και στούντιο πολλών κινηματογραφικών εταιριών.

Ο Ισραελ ήταν ανοικτός σε όλα τα αρχιτεκτονικά στυλ και σε όλες τις παραδόσεις. Ενεπνεύσθη από μεγάλους αρχιτέκτονες όπως οι Rudolf Schindler και Frank Lloyd Wright, την ελεύθερη φόρμα του Λος Άντζελες. Σχεδίασε τα κτήρια των Propaganda Films (1988), Limelight Productions (1991), Virgin Records (1991), Art Pavilion (1991), καθώς και τις επαύλεις των Robert Altman, Joel Grey, Howard Goldberg και του συντρόφου του Jim Bean.

Όταν διαγιγνώσκεται οροθετικός, γίνεται ακόμη πιο εργατικός και πιο παραγωγικός παίρνοντας μεγαλύτερα ρίσκα στη δουλειά του, με την υποστήριξη του επί πολλά έτη συντρόφου του, Thomas Haase. Χάνει τη μάχη με τη ζωή στις 10 Ιουνίου του 1996, λόγω επιπλοκών από το AIDS.

*** Βιβλιογραφία

- Betsky, Aaron. Drager House. New York: Phaidon Press, 1996.
- Gehry, Frank. Franklin D. Israel: Buildings + Projects. New York: Rizzoli, 1992.
- Glaser, Garret. "Designs of a Decade." The Advocate 711 (July 9, 1996): 51-53.
- Koshalek, Richard. "Appreciation." Los Angeles Times (June 14, 1996): F1.
- Out of Order: Franklin D. Israel. Los Angeles: Museum of Contemporary Art, 1996.
- Toy, Maggie. Frank Israel. London: Academy Editions, 1994

Πηγή :Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development