::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
FotoFactory Gay Photobooks
Taschen Books
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
BDSM PHOTOBOOKS
Transsexual Photobooks
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
The L-Word
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
*** οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ ***
LGBT People in History >> οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
 
1 Νοεμβρίου
Cellini, Benvenuto

Ο Benvenuto Cellini υπήρξε σπουδαίος γλύπτης, χρυσοχόος, βιογράφος της εποχής του. Ποτέ δεν έκρυψε την ομοφυλοφιλία του, ενώ η τέχνη του χαρακτηρίζεται, ιδιαίτερα τα γλυπτά του, από τον ομο-ερωτικό χαρακτήρα της.

Ο Benvenuto Cellini, γεννήθηκε στην Φλωρεντία, την 1η Νοεμβρίου του 1500, στην Φλωρεντία. Μαθήτευσε από μικρή ηλικία ως χρυσοχόος και εξελίχθηκε πολύ γρήγορα στην τέχνη του. Τα κοσμήματα που έφτιαχνε είχαν τεράστια ζήτηση και εξάγονταν στην Γαλλία.

Ταξίδευε αρκετά συχνά και στα δεκαεννιά του χρόνια μετακομίζει στην Ρώμη, όπου εργάζεται για τον Πάπα Clement VII και στην συνέχεια τον Paul III, φιλοτεχνώντας κοσμήματα, μετάλλια και χρυσά νομίσματα. Το 1536 ταξιδεύει στη Γαλλία και διακοσμεί το παλάτι του βασιλιά της Γαλλίας, ενώ κατασκευάζει γλυπτά στο Fontainebleau.

Το 1545 επιστρέφει στην Φλωρεντία, όπου θα ζήσει για το υπόλοιπο της ζωής του. Εκεί φιλοτεχνεί πολλά γλυπτά, στην πόλη που εκείνη την εποχή ονομαζόταν «η πόλη των Σοδόμων». Ο «σοδομισμός» ήταν παράνομος και ο Cellini καταδικάζεται (σε μικρές ποινές) το 1523 και το 1557. Τα πιο γνωστά του γλυπτά είναι ο Περσέας και η Μέδουσα που βρίσκονται στην Piazza della Signoria, καθώς και τα εξαιρετικής τέχνης αγάλματα του Νάρκισσου, του Υάκινθου και του Γανυμήδη.

Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
Σημείωση


Τα κείμενα που δεν αναφέρονται οι πηγές, προέρχονται κυρίως από μεταφράσεις από τον ιστότοπο http://www.glbtq.com/, από την on-line βιβλιοθήκη Wikipedia και το 365Gay.Com.
   
2 Νοεμβρίου
Λουκίνο Βισκόντι

«Ήρθα στον κόσμο την ημέρα των νεκρών και αυτή η ημερομηνία με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή σαν κακός οιωνός» έγραφε ο Λουκίνο Βισκόντι, κόμης του Μοντρόνε, τελευταίος επίγονος μιας γενιάς αριστοκρατών που κινούσε τα νήματα στη Λομβαρδία για 200 χρόνια. Γεννημένος στις 2 Νοεμβρίου 1906, ο Λουκίνο Βισκόντι μεγάλωσε με τους τρεις αδελφούς και τις τρεις αδελφές του και πέρασε τα νεανικά του χρόνια νωχελικός δανδής ανάμεσα στο θεωρείο του στη Σκάλα, ένα κάστρο κοντά στην Πιατσέντζα, διακοπές στο Λιντό της Βενετίας και αδιάφορες περιπλανήσεις στο οικογενειακό παλάτσο στο Μιλάνο, το βαρυφορτωμένο με αμέτρητους καλλιτεχνικούς θησαυρούς. Ο πατέρας του Τζουζέπε τον βοήθησε να ανακαλύψει το έργο του Προυστ. Η μητέρα του Κάρλα που γνώριζε τον Βέρντι και ήταν φίλη του Πουτσίνι και του Τοσκανίνι, τον έκανε να αγαπήσει τη μουσική. «Σαν σκηνικό στη ζωή μου υπήρχε πάντα όλη αυτή η κουλτούρα που δεν με άφηνε ποτέ σε ησυχία» έλεγε ο ίδιος. Αλλά μέσα σε αυτή τη χλιδή, ο νεαρός Λουκίνο παρακολουθεί ανημπορος το δράμα που τσακίζει τις ζωές των γονιών του. Η μητέρα του ταπεινωμένη από τους ομοφυλοφιλικούς δεσμούς του συζύγου της, τον αφήνει. Ο Βισκόντι αποκυρήσσει τον πατέρα του και αφιερώνεται ολόψυχα στη μητέρα του για την οποία αργότερα θα πει ότι «έμοιαζε με όραμα μαγικό που το περιτριγύριζαν μέτρα ολόκληρα από τούλι σαν σύννεφα»

Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν ότι μέχρι τα 35 του χρόνια αυτός ο άνθρωπος που ανακάλυψε τη δική του ομοφυλοφιλία με ένα μίγμα φρίκης και ευτυχίας, περιφέρει άσκοπα την ανία του κομψού και διαβασμένου αριστοκράτη. Η αγάπη του για τους άντρες μετατρέπεται σε απαγορευμένο θέμα ακόμα και για τους πιο κοντινούς του ανθρώπους. Μετά τη στρατιωτική του θητεία όπου τρομοκρατεί το τάγμα του, ξεκινάει ένα ιπποφορβείο με άλογα κούρσας. Ακολουθούν τα τρελά χρόνια του Μεσοπολέμου όπου συχνάζει στα πιο φημισμένα σαλόνια του Παρισιού και συνεχίζει ατάραχος τις κομψές περιπλανήσεις του στο ναζιστικοποιημένο Βερολίνο και τη φασίζουσα Ιταλία. Μοιάζει να διατρέχει την εποχή του χωρίς να κατατρέχεται ο ίδιος από αυτήν. Θα είναι ο πρώτος του εραστής, ο γερμανός φωτογράφος και εχθρός του φασισμού Χορστ Π. Χορστ που θα σκαλίσει για πρώτη φορά τη θράκα της πολιτικής του συνείδησης. Χάρη στην Κοκό Σανέλ γνωρίζει τον Ζαν Ρενουάρ και το 1936 σχεδιάζει τα κοστούμια για την ταινία του Εκδρομή στην Εξοχή. Αυτή η εμπειρία θα καθορίσει το πεπρωμένο του. Τότε ανακαλύπτει τον κινηματογράφο, το Λαϊκό Μέτωπο και τον κομμουνισμό. Κάτι που, μετά την επιστροφή του στην Ιταλία κατά τις παραμονές του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, θα του στοιχίσει ένα διάστημα στη φυλακή και μπλεξίματα με τη Γκεστάπο.

Σχεδόν κατά τύχη γυρίζει το 1943 την πρώτη του ταινία Ossessione (Διαβολικοί Εραστές), κινηματογραφική μεταφορά του ωμού μυθιστορήματος του αμερικάνου Τζέημς Κέιν Ο Ταχυδρόμος Χτυπάει Πάντα Δυο Φορές. Ταινία που σκόπευε να γυρίσει ο Ρενουάρ αν ο πόλεμος δεν τον εμπόδιζε. Ο Βισκόντι αναλαμβάνει αυτό το ατίθασο σχέδιο και δημιουργεί ένα έργο σκοτεινού ερωτισμού δυνατό και ακανθώδες. Η ταινία εγκαινιάζει τον ιταλικό νεορεαλισμό στο σινεμα. Εν μέσω του παρακμιακού και παρακμάζοντος φασισμού μετατρέπεται σε αρχάγγελο του λαϊκισμού -κάτι που θα του επιτρέψει να γλιτώσει παρά τρίχα το εκτελεστικό απόσπασμα-, ένα άροτρο που σκαλίζει συνειδήσεις με ταινίες όπως το θαυμάσιο ντοκιμαντέρ Η Γη που Τρέμει και η Bellissima με την Άννα Μανιάνι. Στροφή στο έργο του θα είναι το Senso το 1954. Εμπνευσμένη από τη νουβέλα του Καμίλο Μπόιτο, αυτή η ερωτική τραγωδία στην Ιταλία της περιόδου του Ρισορτζιμέντο διασταυρώνει την επίσημη Ιστορία με το ανεκδοτολογικό στοιχείο. Ο νεορεαλισμός σε αυτή την ταινία αντικαθίσταται από αυτό που ο Βισκόντι αποκαλεί «ρομαντικό ρεαλισμό», ένας ορισμός παράδοξος και προβληματικός που θα χαρακτηρίσει στη συνέχεια την πλειοψηφία των έργων του. «Τα ανθρώπινα πάθη είναι η κινητήριος δύναμη της Ιστορίας» είναι η εξήγηση που δίνει ο ίδιος. Με αυτή την υπερπαραγωγή (1392 ηθοποιοί, 2100 ιππείς, 8000 κομπάρσοι!) αποκαλύπτεται η προτίμησή του στο επικό στοιχείο και ο έρωτάς του για τη λεπτομέρεια, στοιχεία που θα τρομοκρατούν τους παραγωγούς του για πολύ καιρό!

Μετά την κινηματογραφική αναγνώριση στρέφεται στο θέατρο και αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία παραστάσεων όπερας χάρη στη Μαρία Κάλλας που θα ανοίξει ξανά τις πόρτες της Σκάλας σε αυτόν που η κοινωνική του τάξη αποκαλεί ο Κόκκινος Κόμης. Ο ίδιος επαναλαμβάνει τη βεβαιότητά του ότι μόνο ο μαρξισμός-λενινισμός μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα, αλλά συχνά κρύβει τη Ρολς Ρόις που τον μεταφέρει στα γυρίσματα πίσω από τα τεράστια πανό των σκηνικών. Ελάχιστα εγκλιματισμένος στην οικογένεια του ιταλικού σινεμά, φτάνει σε σημείο να δηλώσει ότι «όλοι οι σκηνοθέτες που το όνομά τους τελειώνει σε –ίνι είναι ατάλαντοι». Όταν το πληροφορείται, ο Φελίνι απαντάει: «Ποιος το είπε αυτό; Ο Βισκοντίνι;» Τα λεπτοκαμωμένα χείλη του μπορούν να προφέρουν, ανάλογα με τη μέρα, σοφά αποφθέγματα ή αυταρχικές διαταγές: «Μια σταρ είναι σαν καθαρόαιμο άλογο. Πρέπει να την καλοπιάνεις, να την χαϊδέυεις ή να την μαστιγώνεις». Παρ’όλα αυτά οι μεγάλες σταρ συνωστίζονται για να δουλέψουν μαζί του. Στα πρόσωπα της Αλίντα Βάλι (Senso), της Σιλβάνα Μαγκάνο (Θάνατος στη Βενετία), της Κλαούντια Καρντινάλε (Γατόπαρδος) και της Ρόμι Σνάιντερ (στον Λουδοβίκο, το Λυκόφως των Θεών της προσφέρει το ρόλο της Ελισσάβετ της Αυστρίας τον οποίο έχει ήδη ερμηνεύσει στη Σίσυ) αναζητά παντοτινά την Κάρλα, το πρόσωπο της μητέρας του για την οποία λέει ότι δεν υπάρχει στιγμή στη ζωή του που να μην φωτίζεται από την ανάμνησή της. .

Στους άντρες, έχει το χάρισμα να ανακαλύπτει ηθοποιούς με ένα ιδιαίτερο φυζίκ που συνδυάζει το έυθραυστο του πρωτάρη με τη ζωώδη ομορφιά -όπως ο Αλέν Ντελον (Ο Ρόκο και τα αδέλφια του), ο Ζαν Σορέλ (Σάντρα) ο Χέλμουτ Μπέργκερ (στους Καταραμένους και τον Λουδοβίκο) και ο Μπγιορν Άντερσεν (ο Τάτζιο στον Θάνατο στη Βενετία)- και να τους μετατρέπει σε πλάσματα μυθικά και μυθοποιημένα. Η ομοφυλοφιλία θα σημαδέψει αρκετά έργα του, σύμβολο γοητείας αλλά και απαγόρευσης. Πόσες από τις πιο σημαδιακές ταινίες του δεν μπορούν να ιδωθούν μέσα από αυτό το πρίσμα: στον Θάνατο στη Βενετία η παρακμή του γήρατος έρχεται αντιμέτωπη με τον πειρασμό της νεότητας, ενώ οι Καταραμένοι συμβολίζουν την κατάρρευση των ναζιστικών ηθών. Και τέλος στον Λουδοβίκο οι ερωτικές προτιμήσεις ενός χαμένου βασιλιά συνοδεύουν την κάθοδό του προς την τρέλα. Αλλά για τους δικούς του έρωτες και τα πάθη του γνωρίζουμε ελάχιστα. Πραγματικός άρχοντας της Αναγέννησης, δέχεται για πολύ καιρό τους καλεσμένους του στην έπαυλή του στη Βία Σαλάρια της Ρώμης ξαπλωμένος στο κρεβάτι, φορώντας μανσέτες από δαντέλα και περιστοιχισμένος από βάζα της δυναστείας των Μινγκ και μια στρατιά αυλικών που επαγρυπνεί για την ικανοποίηση και των πιο απίθανων επιθυμιών του. Κανείς όμως δεν μιλάει για τους πανέμορφους νεανίες που τον περιτριγυρίζουν. Δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα των ταμπλόιντ. Και οι φελινικοί παπαράτσι που περιδιαβαίνουν την Αππία Οδό προτιμούν τα κοκέτικα φρου-φρου και τους ποδόγυρους μιας στάρλετ από τους απαγορευμένους έρωτες ενός σεβάσμιου σκηνοθέτη. Ποιος να μιλήσει λοιπόν για τον Χέλμουτ Μπέργκερ, ξανθό άγγελο και τελευταίο εραστή του δασκάλου; Σε αυτόν θα αναφερθέι με σκληρότητα ο ίδιος ο Βισκόντι προς το τέλος της ζωής του: «Ήταν ασήμαντος. Να όμως που απέκτησε προσωπικότητα», πριν προσθέσει: «Δεν είμαι πονηρός και συχνά με εκμεταλλεύονται». Επίσημα δεν θα μάθουμε τίποτα περισσότερο. .

Για τους κοντινούς του ανθρώπους, το μοναδικό πάθος του Βισκόντι ήταν η μουσική που σημαδεύει όλες του τις ταινίες. Ο Βέρντι ξεσηκώνει τα πάθη των ηρώων του Senso, ο Βάγκνερ χύνει τα δηλητηριώδη φίλτρα του στο αίμα των Καταραμένων και στο ταλαιπωρημένο κορμί του Λουδοβίκου, ο Μάλερ ντύνει με τις σιωπές του την αγωνία του Θανάτου στη Βενετία. Καθώς γερνάει (ένα εγκεφαλικό τον αφήνει ημιπαράλυτο το 1970) η νοσταλγία για την καλλιεργημένη ελίτ που χάθηκε φαίνεται να υπερισχύει της συμπάθειας που τρέφει προς τους προλετάριους. Σκηνοθέτης των μεγάλων νεκρικών ρέκβιεμ, ο Βισκόντι μοιάζει με αφοσιωμένο πυροτεχνουργό που αναλύει και καταγράφει τα χημικά συστατικά ενός σύμπαντος πριν το αποκυρήξει και το παραδώσει στις φλόγες. .

Ο θάνατος θα τον βρει στις 17 Μαρτίου 1976 στο σπίτι του στη Ρώμη καθώς βάζει τις τελευταίες πινελιές στο μοντάζ του Αθώου. Αυτό το έργο, που οι θαυμαστές του συχνά θεωρούν έλασσον, ίσως να είναι στην πραγματικότητα η καλλιτεχνική του διαθήκη. Η αυτοκτονία του Τζιανκάρλο Τζιανίνι μετά τη δολοφονία του νόθου παιδιού της γυναίκας του δεν συμβολίζει στην πραγματικότητα την αδυναμία της μεγάλης ιταλικής αριστοκρατίας να περάσει την σκυτάλη στην επόμενη γενιά; Η συγκίνηση από το θάνατό του είναι παγκόσμια, αλλά κάθε αφιέρωμα τον παρουσιάζει διαφορετικά. Κρυμμένος πίσω από τις χίλιες διαφορετικές εκδοχές της προσωπικότητάς του, τόσο πολυμορφικός και τόσο προικισμένος στις αντιφάσεις, πως μπορεί κανείς να τον περιγράψει με ακρίβεια; Ίσως μόνο ένας από τους ήρωές του μπορεί να τον συμβολίσει, ο βαυαρός βασιλιάς Λουδοβίκος που ενσάρκωσε ο Χέλμουτ Μπέργκερ, ο οποίος και δεν δίστασε μετά τον θάνατο του σκηνοθέτη να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ο απαρηγόρητος «χήρος» του. Σαν τον γερμανό ηγεμόνα που χτίζει μια αυτοκρατορία πάνω σε όνειρα, ο Βισκόντι έκανε ταινίες όπως ο Λουδοβίκος έφτιαχνε κάστρα με τους πανύψηλους πυργίσκους τους που προσπαθούν να τρυπήσουν τον ουράνιο θόλο, ελπίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να πετάξει ψηλά αφήνοντας πίσω του τα καταστροφικά γήινα πάθη. Όπως ο Λουδοβίκος, έτσι και ο Βισκόντι ονειρευόταν να ατενίσει την κατοικία των θεών. Για μην γνωρίσει τελικά παρά μόνο το λυκόφως τους. .

(αναδημοσίευση από το μπλογκ Gay Super Hero http://www.gayrightsgreece.blogspot.com/).

Ακολουθεί βίντεο 10 περίπου λεπτών με αποσπάσματα από την ταινία "Θάνατος στη Βενετία".

   
 
εισάγετε την κριτική σας
3 Νοεμβρίου
Foster, Jeannette Howard

H Jeannette Foster υπήρξε από τις πιο δραστήριες συγγραφείς, ποιήτριες που με την εργασία της θεωρείται ότι ήταν απ’ αυτές που βοήθησαν στην συστηματική έρευνα για την λεσβιακή λογοτεχνία. Το πιο θεμελιώδες έργο της σ’ αυτή την κατεύθυνση ήταν το Sex Variant Women in Literature (1956).

Γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου του 1895 στο Oak Park του Illinois των Ηνωμένων Πολιτειών. Τις πρώτες τις πανεπιστημιακές σπουδές πήρε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και αργότερα στο Rockford, όπου αρίστευσε.

Περνούσε αμέτρητες ώρες στη βιβλιοθήκη αναζητώντας κείμενα σχετικά με την γυναικεία σεξουαλικότητα και ομοφυλοφιλία, ενώ αργότερα σπούδασε και δημιουργική γραφή και λογοτεχνία στο Hamline και τέλος βιβλιοθηκονομία στην Ατλάντα και το Σικάγο. Η πρώτη της εργασία ήταν ως βιβλιοθηκονόμος στο κολέγιο Antioch στο Yellow Springs του Ohio, ενώ αργότερα, το 1947 πήρε την θέση της καθηγήτριας βιβλιοθηκονομίας στο ινστιτούτο Drexel της Φιλαδέλφεια.

Από το 1948 έως το 1952 δούλεψε ως βιβλιοθηκονόμος στο ινστιτούτο σεξουαλικής έρευνας του Alfred Kinsey στην Indiana. Εξέδωσε αρκετά βιβλία μυθοπλαστικά και μη, αρκετές φορές με ψευδώνυμο. Κάποια απ’ τα ψευδώνυμα που χρησιμοποίησε ήταν Jan Addison, Hilary Farr, και Abigail Sanford. Επίσης αρκετά κείμενά της δημοσιεύτηκαν στο ιστορικό λεσβιακό περιοδικό The Ladder των Daughters of Bilitis (DOB), των οποίων υπήρξε μέλος.

. Πεθαίνει στις 26 Ιουλίου του 1981.

Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
4 Νοεμβρίου
Robert Mapplethorpe

Ο Robert Mapplethorpe υπήρξε ένας από τους πιο σπουδαίους αμερικάνους φωτογράφους, γνωστός για τα ασπρόμαυρα πορτραίτα του, αλλά και για τα υπέροχα αντρικά γυμνά του.

Γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου του 1946 στην γειτονιά Queens της Νέας Υόρκης. Σπούδασε φωτογραφία στο Pratt Institute του Brooklyn και γραφιστικές τέχνες.

Αμέσως μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως φωτογράφος, κάνοντας τα πορτραίτα διάσημων καλλιτεχνών, μουσικών, δημοσίων προσώπων. Σύντομα όμως, επικεντρώθηκε στην ερωτική φωτογραφία και στο αντρικό γυμνό.

Αυτός που αρχικά τον ενέπνευσε ήταν ο Benjamin Green, πορνοστάρ για τον οποίο είχε πει «Από όλους του άντρες και όλες τις γυναίκες που είχα την χαρά να φωτογραφήσω, ο Ben Green ήταν αυτός που θα μπορούσα να φωτογραφίζω ξανά και ξανά, επί ώρες χωρίς να σκέφτομαι ποια στάση θα πρέπει να πάρει. Κυριολεκτικά άγγιζε την τελειότητα».

Οι πιο πολλές φωτογραφίες του ήταν σε στούντιο. Από τα πορτραίτα τα ξεχωρίζουν αυτά των Andy Warhol, Deborah Harry, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Patti Smith. Τα ομο-ερωτικά του πορτραίτα κάνουν ιδιαίτερη αίσθηση, ειδικά εκείνα που τα μοντέλα ήταν νέγροι, ενώ δεν έλειψαν οι αντιδράσεις όταν μαθεύτηκε η χρηματοδότησή του από το National Endowment for the Arts. Συχνά δε, έξω από εκθέσεις του υπήρχε μικρός αριθμός συντηρητικών διαδηλωτών που ανήκαν στην American Family Association.

Το 1988 όταν γίνεται γνωστό ότι είναι φορέας του HIV, οι τιμές των έργων του ανεβαίνουν κατακόρυφα (500.000 δολάρια τιμή φωτογραφίας). Πεθαίνει στις 9 Μαρτίου του 1989 στην Βοστόνη της Μασαχουσέτης από AIDS, σε ηλικία σαράντα δύο ετών.

Πηγή :Wikipedia, Glbtq.Com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
5 Νοεμβρίου
Newman, Lesléa

Η Lesléa Newman είναι συγγραφέας και ποιήτρια η οποία μέσα απ’ τα κείμενά της εξερευνά την γυναικεία ταυτότητα.

Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου του 1955 σε μία μεσαίας τάξης εβραϊκή οικογένεια στην γειτονιά Brighton Beach του Brooklyn. Μαζί με τα δύο της αδέρφια μεγάλωσε όχι μόνο απ’ τους γονείς της, αλλά και από την γιαγιά της (feisty bubbe στα εβραϊκά), η οποία την ενέπνευσε στα κείμενά της, όπως στα Remember That (1996), Matzo Ball Moon (1998), και στο In Every Laugh a Tear (1998).

Από τα νεανικά της χρόνια έγραφε ποίηση ενώ την πρώτη της νουβέλα στα εικοσιεπτά της, την ίδια χρονιά που απεκάλυψε στους οικείους της ότι είναι ομοφυλόφιλη.

Το 1982 μετακομίζει στην Νέα Υόρκη, στην ανατολική ακτή, όπου εκείνη την εποχή ήταν η «λεσβιακή μέκκα» του Northampton. Από τα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα ξεκινά την συγγραφική της καριέρα γράφοντας νουβέλες με επίκεντρο την εβραϊκή αλλά και λεσβιακή ταυτότητα.

Το 1989 γράφει το πρώτο της παιδικό βιβλίο όπου πρωταγωνιστεί ι ένα κοριτσάκι που μητέρα του είναι λεσβία, με τίτλο Heather Has Two Mommies. Χαρακτηριστικό το απόσπασμα «η Heather είναι ένα πολύ όμορφο κοριτσάκι, με δύο μάτια, δύο αφτιά, δύο χέρια, δύο πόδια, και δύο μαμάδες».

Το 1994 μετά τις αντιδράσεις συντηρητικών οργανώσεων απαγορεύεται. Τα επόμενά πιο γνωστά της βιβλία είναι τα Belinda's Bouquet, 1991, Gloria Goes to Gay Pride, 1991, Cats, Cats, Cats!, 2001, Jail Bait (2005).

Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
6 Νοεμβρίου
Μάικλ Κάνιγκχαμ

Ο Michael Cunningham γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου του 1952 στο Ohio. Σπούδασε στο Stanford University (1975) και στο University of Iowa Writers Workshop (1980), καθώς και καλές τέχνες στο Provincetown, όπου στη συνέχεια δίδαξε.

Στην αρχή της καριέρας του δημοσίευσε μικρές ιστορίες στις Atlantic Monthly, Paris Review, και New Yorker. Η πρώτη του νουβέλα ήταν το Golden States (1984), την οποία έχει πλέον αποκηρύξει. Το επόμενό του βιβλίο ήταν το A Home at the End of the World (Ένα σπίτι στο τέλος του κόσμου, 1990), με το οποίο καθιερώθηκε και έλαβε εξαιρετικές κριτικές για την τεχνοτροπία του.

Αργότερα λαμβάνει γι’ αυτό το βιβλίο το βραβείο Irish Times International Fiction Prize. Ακολουθεί το Flesh and Blood (1995) και για το οποίο παίρνει το βραβείο Whiting Writers' Award. Επόμενος σταθμός είναι το The Hours (Οι Ώρες, 1999), για το οποίο παίρνει τα βραβεία, National Book Critics Award, Pulitzer Prize, PEN/Faulkner Award και American Library Association's book award for gay and lesbian literature. Γυρίζονται κινηματογραφικά έργα με ιδιαίτερη επιτυχία τα A Home at the End of the World και The Hours, ενώ το 2002 εκδίδεται η νουβέλα του Land's End: A Walk through Provincetown.

Αντιγράφουμε από το Βήμα της 16.3.03, την συνέντευξη του Μάικλ Κάνιγκχαμ στον Γιάννη Ζουμπουλάκη.

«Ημουν 15 χρόνων και όχι κανένας έξυπνος ή υποψιασμένος 15άρης. Ημουν αφοσιωμένος στα skateboards, στο ροκ-εν-ρολ και στο κάπνισμα. Μια μέρα στεκόμουν έξω από το γυμναστήριο του γυμνασίου μου και προσπαθούσα να "ποζάρω" όσο το δυνατόν πιο σκληρός και πιο επικίνδυνος θα μπορούσε να "ποζάρει" ένας έφηβος που κάπνιζε Newport κλεμμένα από την τσάντα της μητέρας του. Ξαφνικά είδα δίπλα μου να στέκεται η πριγκίπισσα του πειρατή του σχολείου μου - κάθε σχολείο έχει τέτοιες κοπέλες και τέτοια αγόρια. Ηταν μεγαλύτερή μου και πανέμορφη και σκληρή και έξυπνη και ντυμένη με... περίεργα δέρματα ζώων. Και εγώ σε μια απελπισμένη απόπειρα να την εντυπωσιάσω άρχισα να της μιλάω για τον Λέοναρντ Κοέν αναλύοντας τη θεωρία μου ότι είναι πιο σπουδαίος καλλιτέχνης απ' ό,τι ο Μπομπ Ντίλαν. Με κοίταξε λοιπόν και χωρίς την πρόθεση νομίζω να φανεί αγενής, τράβηξε μια γερή ρουφηξιά από το τσιγάρο της (σ.σ.: ο Κάνιγχαμ τη μιμείται βγάζοντας έναν ισχυρό ήχο) και είπε: "Εχεις σκεφθεί ποτέ να γίνεις λιγότερο βλάκας; Γιατί δεν ανοίγεις κανένα βιβλίο; Γιατί δεν διαβάζεις Ελιοτ ή Γουλφ;". Είχα σκεφθεί ότι καλό θα ήταν να γίνω λιγότερο βλάκας και είχα ακούσει για τον Τ. Σ. Ελιοτ και τη Βιρτζίνια Γουλφ. Δεν υποψιαζόμουν όμως ότι κάποτε θα τους διάβαζα. Πήγα λοιπόν στη βιβλιοθήκη του σχολείου. Δεν είχαν Ελιοτ. Είχαν όμως ένα βιβλίο της Γουλφ, την "Κυρία Ντάλογουεϊ". Κανένας δεν το είχε δανειστεί από τη βιβλιοθήκη πριν από εμένα. Προσπάθησα να το διαβάσω. Δεν καταλάβαινα περί τίνος πρόκειται. Δεν έβγαζα άκρη! Ετσι όμως άρχισε η σχέση μου με αυτό το βιβλίο».

- Θυμόσαστε πώς νιώσατε όταν το πρωτοδιαβάσατε;

«Είπα μέσα μου: "Κοίτα να δεις, αδελφέ μου, που η Βιρτζίνια Γουλφ κάνει με τη γλώσσα ό,τι έκανε ο Τζίμι Χέντριξ με την κιθάρα". Αυτό που πήρα όταν ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή μαζί της ήταν κάτι από την περιπλοκότητα, την πυκνότητα και την ομορφιά της γλώσσας που χρησιμοποιούσε. Με αιχμαλώτισε. Με έκανε να θέλω να κάνω κάτι παρόμοιο. "Η κυρία Ντάλογουεϊ" ήταν το πρώτο μου βιβλίο με την έννοια του πρώτου φιλιού. Κατά συνέπεια ήθελα πάντα να ασχοληθώ μαζί του με έναν ιδιαίτερο τρόπο».

- Θα ήταν ακραίο αν λέγαμε ότι «Η κυρία Ντάλογουεϊ» άλλαξε τη ζωή σας;

«Ασφαλώς και την άλλαξε. Με μετέτρεψε σε αναγνώστη. Μου έδωσε για πρώτη φορά να καταλάβω τις δυνατότητες ενός βιβλίου. Ως τότε τα βιβλία για μένα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά σκονισμένα, μελαγχολικά αντικείμενα, τοποθετημένα σε θλιβερές σανίδες που λέγονταν ράφια. Η "Ντάλογουεϊ" έριξε πάνω μου το φως. Ναι, κατά μια έννοια με άλλαξε διά παντός. Εντάξει, ίσως όχι σε όλα. Θέλω να πω, συνεχίζω να καπνίζω και να ακούω ροκ-εν-ρολ, δεν κάνω όμως πια skate boarding».

- Οι τρεις ηρωίδες των «Ωρών» είναι γυναίκες βασανισμένες οι οποίες συνάμα αγαπούν πολύ τη ζωή. Θα θέλατε να αναφερθείτε λίγο στα αίτια της κατάθλιψής τους;

«Είναι διαφορετικά σε κάθε περίπτωση. Για τη Βιρτζίνια Γουλφ (την οποία υποδύεται η Νικόλ Κίντμαν) η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά. Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς της συνέβαινε. Οσο ζούσε τη θεωρούσαν μανιοκαταθλιπτική και φυσικά μετά τον θάνατό της ποτέ δεν μπόρεσαν πραγματικά να εξακριβώσουν από τι έπασχε. Στην εποχή της μια μέθοδος "καταπολέμησης" της μανιοκατάθλιψης ήταν η εξαγωγή... δοντιών! Πίστευαν ότι κάποια μόλυνση που προήρχετο από ελαττωματικά δόντια κατέληγε στο μυαλό και το μόλυνε - της έβγαλαν αρκετά δόντια. Και αυτό βεβαίως δεν βοήθησε.

Η Λόρα Μπράουν (την οποία υποδύεται η Τζουλιάν Μουρ) είναι δυστυχής γιατί, ενώ έχει κάνει τις επιλογές που επιβάλλονταν σε μια γυναίκα της εποχής της, ανακαλύπτει ότι για την ίδια δεν ήταν οι σωστές επιλογές. Ζει σε μια εποχή (τέλη της δεκαετίας του 1940) που οι κανόνες επέβαλλαν στη γυναίκα ένα και μόνο πράγμα: να παντρευτεί και να κάνει παιδιά. Τι μπορείς να κάνεις όμως όταν αυτή η ζωή σε έχει φέρει στο σημείο να μαραζώνεις γιατί νιώθεις εγκλωβισμένος;

Η Κλαρίσα (την οποία υποδύεται η Μέριλ Στριπ) είναι η πιο περίπλοκη από τις τρεις, μια γυναίκα που δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις με ευκολία και εκείνη που μου προκάλεσε τις μεγαλύτερες δυσκολίες στη γραφή. Διότι η Κλαρίσα αντιμετωπίζει το είδος της ανώνυμης, όπως την αποκαλώ, απόγνωσης• αυτής που εμφανίζεται όταν όλα γύρω μας πηγαίνουν καλά και αρμονικά. Ενώ θα οφείλαμε να νιώθουμε εξίσου καλά και να λέμε ευχαριστώ, κάτι μας τρώει. Σαν να σου λένε: "Εχεις ένα ωραίο σπίτι, μια καλή δουλειά, τρως καλά. Εντάξει; Νιώθεις ευτυχής;". Τι γίνεται αν η απάντηση είναι όχι; Τι κάνεις τότε;».

- Ποια ήταν η προσωπική «σχέση» σας με την κάθε ηρωίδα;

«Ξέρω ότι δεν απαντώ ακριβώς σε αυτό που ρωτάτε, κάθε ήρωάς μου όμως έχει κάτι από μένα. Μερικές φορές με ρωτούν ποιος είναι ο πιο αυτοβιογραφικός ήρωας που έχω γράψει και η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω είναι: "Ολοι τους". Αν δεν νιώθω ότι γράφω για κάποιον που γνωρίζω καλά, τότε ο ήρωας δεν θα μου αρέσει. Δεν εννοώ φυσικά ότι φορώ περούκες και φορέματα αλλά είναι όλοι τους εγώ... Για παράδειγμα, δεν θα μπορούσα ακόμη να γράψω ένα βιβλίο με μαύρους ήρωες. Θα ήταν φτωχό και ψεύτικο».

- Πώς θα χαρακτηρίζατε τη γλώσσα, τη δομή αλλά και το ύφος του μυθιστορήματός σας σε σχέση με την «Κυρία Ντάλογουεϊ» της Γουλφ;

«Αντιμετωπίζω το βιβλίο μου σαν έναν αυτοσχεδιασμό επάνω σε κάτι άλλο. Το βλέπω με μουσικούς όρους. Πώς ένας νέος μουσικός της τζαζ αυτοσχεδιάζει επάνω σε ένα σπουδαίο κλασικό κομμάτι; Για ποιον λόγο το κάνει; Για να του αποδώσει φόρο τιμής. Για να το καταλάβει καλύτερα. Αλλά και για να "παίξει" μαζί του. Να δημιουργήσει κάτι καινούργιο επάνω στο κλασικό».

- Επομένως τι άλλο θα μπορούσε να είναι μια ταινία που βασίζεται στο βιβλίο σας αν όχι ένας άλλος αυτοσχεδιασμός επάνω στον δικό σας;

«Ακριβώς!».

- Περιμένατε ότι θα γινόταν ταινία;

«Σε καμία περίπτωση. Για να πω την αλήθεια, καθετί που σχετίζεται με τις "Ωρες" υπήρξε μια έκπληξη για μένα. Οταν τελείωσα το γράψιμο και το βιβλίο ήταν έτοιμο, είπα μέσα μου: "Εντάξει, αυτό θα είναι το μικρό καλλιτεχνικό μυθιστόρημά μου, θα πουλήσει μερικές χιλιάδες αντίτυπα και σύντομα θα ξεχασθεί". Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι αμέσως μετά θα έγραφα ένα μπεστ σέλερ. Ηδη το σχεδίαζα. Επρόκειτο να είναι γεμάτο σεξ και κυνηγητά αυτοκινήτων και καταστροφές κτιρίων. Και ξαφνικά βλέπω ότι οι "Ωρες" πάνε καλά στις πωλήσεις. Και ύστερα έρχεται το Πούλιτζερ - αυτό και αν ήταν έκπληξη για μένα! Ακόμα και τότε, όμως, ενώ το βιβλίο ήδη εθεωρείτο επιτυχημένο, θυμάμαι ότι είπα στον Γκέιλ Χόφμαν, τον επί χρόνια ταλαιπωρημένο ατζέντη μου: "Τουλάχιστον ξέρουμε στα σίγουρα ένα πράγμα: κανένας ποτέ δεν θα θελήσει να μετατρέψει αυτό το βιβλίο σε ταινία". Και μετά χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο παραγωγός Σκοτ Ρούντιν, ο οποίος ήθελε να μου κάνει πρόταση ώστε "Οι ώρες" να περάσουν στον κινηματογράφο. Είπα: "Σοβαρά; Είστε σίγουρος ότι έχετε πάρει το σωστό νούμερο;"».

- Σας άρεσε η ταινία;

«Την πρώτη φορά που την είδα ένιωσα λες και είχα πάρει LSD. Στην πραγματικότητα δεν μπορούσα να τη δω. Διάχυτη μπροστά μου, σε μικρά πολύχρωμα πίξελ. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι, εντάξει, επρόκειτο για μια... ταινία, πολύ όμορφη, με εξαιρετικούς ηθοποιούς, αλλά ως εκεί. Δεν μπορούσα να εκφρασθώ γι' αυτήν. Και μετά, μερικές εβδομάδες αργότερα, την είδα ξανά και μπόρεσα να την παρακολουθήσω με καθαρότερο μυαλό. Και κατάλαβα ότι λειτουργούσε. Πιστεύω ότι είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία και ότι εγώ θα είμαι ίσως ο μοναδικός μυθιστοριογράφος στον κόσμο που νιώθει πέρα για πέρα ευτυχής από το σύνολο μιας ταινίας που βασίστηκε σε μυθιστόρημά του. Ηταν αναπόφευκτο. Υστερα από τόσα χρόνια κινηματογράφου κάποιος μυθιστοριογράφος θα ευτυχούσε από το κινηματογραφικό αποτέλεσμα του βιβλίου του. Ετυχε ο κλήρος να πέσει σε εμένα».

- Προηγουμένως αναφερθήκατε σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις στη μουσική. Προφανώς παίζει ρόλο στο πώς σκέφτεστε ως συγγραφέας. Θα θέλατε να αναπτύξετε λίγο περισσότερο τη σχέση σας με τη μουσική;

«Ισως επειδή το ροκ-εν-ρολ ήταν πραγματικά ο πρώτος μου έρωτας. Σας είπα, ως παιδί δεν υπήρξα ποτέ "βιβλιοφάγος". Ημουν όμως ροκάς. Η εικόνα ενός 15χρονου να χορεύει σαν τρελός επάνω στο κρεβάτι του δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορείτε να φανταστείτε, αυτό όμως ήμουν. Δεν καθόμουν στους καναπέδες ξεκοκαλίζοντας βιβλία. Σήμερα μια από τις μεγαλύτερες επιθυμίες μου ως συγγραφέα είναι η παραγωγή προτάσεων που να κινούνται και να λικνίζονται στον ρυθμό των στίχων ενός σπουδαίου ροκ-εν-ρολ τραγουδιού (σ.σ.: μιλώντας ο Κάνιγχαμ κουνά τους ώμους του με ρυθμό και χτυπά τα δάχτυλά του). Μπορώ να πω ότι σκέφτομαι με αυτούς τους όρους ενώ γράφω. Αναζητώ τον ρυθμό, τη "γέφυρα"».

Ο Μάικλ Κάνιγχαμ μπαίνει σαν σίφουνας στην αίθουσα του ξενοδοχείου «Essex» όπου έχει προγραμματισθεί να λάβει χώρα αυτή η συνέντευξη. Είναι μόλις 10 το πρωί και η Νέα Υόρκη έχει ήδη μπει στους ταχείς γνώριμους ρυθμούς της. Το ίδιο θαρρείς ότι συμβαίνει και στον Κάνιγχαμ, έναν ψηλό, νευρικό άνθρωπο, ο οποίος ρουφά τον καφέ του λες και βιάζεται μήπως και δεν προλάβει και μιλάει λίγο δυνατότερα από όσο χρειάζεται. Πάνω απ' όλα όμως ο Κάνιγχαμ δείχνει έτοιμος να μοιραστεί το πάθος του για τη Βιρτζίνια Γουλφ, ένα πάθος που είχε ως αποτέλεσμα τη συγγραφή του μυθιστορήματός του Οι ώρες, της δραματικής ιστορίας τριών γυναικών σε τρεις διαφορετικές περιόδους του 20ού αιώνα. Το μυθιστόρημα τον έβγαλε από την αφάνεια, του χάρισε το Πούλιτζερ και, από τη στιγμή που το Χόλιγουντ του χτύπησε την πόρτα, τον έκανε πλούσιο.

Πενήντα χρόνων σήμερα, ο Κάνιγχαμ, ο οποίος είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος και ζει ευτυχισμένος στο Πρόβινστουν του Κονέκτικατ δίπλα στον επί δεκαπενταετίας σύντροφό του ψυχαναλυτή Κεν Κόρμπετ, χρειάστηκε να παλέψει πολύ για την αναγνώριση που έχει πια κερδίσει. Τελειώνοντας το σχολείο και έχοντας ήδη λατρέψει τη Βιρτζίνια Γουλφ, δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβει ότι δεν ήταν «πλασμένος ούτε από την "πάστα" του μπάρμαν αλλά ούτε και απ' αυτήν του αγρότη», όπως λέει χαρακτηριστικά. Αφού εγκατέλειψε τη φάρμα που διατηρούσε με τον τότε σύντροφό του στη Νεμπράσκα, πήγε στην Αϊόβα για να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα για συγγραφείς στο εκεί πανεπιστήμιο. Εμεινε παραπάνω από δύο χρόνια.

Το πρώτο μυθιστόρημά του Golden states εκδόθηκε το 1984 και πέρασε μάλλον απαρατήρητο. Το δεύτερο, το Α home at the end of the world, απέσπασε μερικές καλές κριτικές αλλά σύντομα και αυτό ξεχάστηκε, ενώ το τρίτο, το Flesh and blood, αντιμετωπίστηκε σκληρά: «Τελικά αυτός ο τύπος δεν είναι ικανός να γράψει οτιδήποτε» είχε αναφέρει η Μιτσίκο Κακουτάνι στην κριτική της στην εφημερίδα «The New York Times».
   
 
εισάγετε την κριτική σας
7 Νοεμβρίου
Μαρίνα Γαλανού

 
Η Μαρίνα Γαλανού είναι ελληνίδα τρανσέξουαλ ακτιβίστρια και εκδότρια. Γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου, στον Πειραιά. Η πρώτη της επαφή με το λοατ κίνημα έγινε το 1997, όταν προσπάθησε να συσπειρώσει τα τρανσεξουαλικά άτομα στην ίδρυση Σωματείου που θα υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των διαφυλικών ατόμων.

Οι προσπάθειές της έφεραν αποτέλεσμα το 2003, με την ίδρυση του Σωματείου Αλληλεγγύης Τραβεστί-Τρανσέξουαλ, στο οποίο υπήρξε Γενική Γραμματέας.

Οι δραστηριότητες του Σωματείου υπήρξαν αρκετές στο χρονικό διάστημα των καθηκόντων της, με παρεμβάσεις στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, Εσωτερικών, Δικαιοσύνης, Παιδείας για τα θέματα των δικαιωμάτων των διαφυλικών ατόμων με επιτυχία.

Παραιτήθηκε από την θέση της στο ΣΑΤΤΕ τον Ιούλιο του 2004.

Η ημέρα της παραίτησής της (17.7.2004) ωστόσο υπήρξε η αφετηρία της πιο δημιουργικής της προσπάθειας, των Εκδόσεων και Βιβλιοπωλείου Πολύχρωμος Πλανήτης, του πρώτου γκέι, λεσβιακού και τρανσέξουαλ βιβλιοπωλείου και εκδόσεων στην Ελλάδα.

Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, λιγότερο των τεσσάρων μηνών, στις 22 Νοεμβρίου 2004, ανοίγει επίσημα ο Πολύχρωμος Πλανήτης για το κοινό. Στα πέντε περίπου χρόνια λειτουργίας του ο Πολύχρωμος Πλανήτης εξέδωσε 21 βιβλία με επίκεντρο την γκέι, λεσβιακή και τρανσέξουαλ κουλτούρα και ιστορία. Διοργάνωσε πάνω από 51 λογοτεχνικές βραδιές φιλοξενώντας μερικούς απ' τους πιο σπουδαίους έλληνες συγγραφείς, ποιητές, ακαδημαϊκούς αλλά και ξένους όπως ο κάτοχος του διεθνούς βραβείου Μαν Μπούκερ , Άλαν Χόλινγκχερστ και ο κάτοχος του βραβείου Λάμδα, Λώρενς Σίμελ . Ο σκοπός πάντα η ανοικτή συζήτηση στα θέματα που ενδιαφέρουν το λοατ κοινό.

Διοργάνωσε με αρκετή επιτυχία δύο λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (έναν διηγήματος και έναν ποίησης).

Παράλληλα, η Μαρίνα Γαλανού δέχεται πρόταση του Προέδρου της Ελληνικής Ομοφυλοφιλικής Κοινότητας (ΕΟΚ) και γίνεται μέλος της, τον Ιούλιο του 2005, δέκα μήνες πριν ο Βαγγέλης Γιανέλλος χάσει τη μάχη με τη ζωή. Στη συνέχεια μετά τον αναπάντεχο θάνατο του Βαγγέλη, στις αρχαιρεσίες της 25.5.06, αναλαμβάνει τα καθήκοντα της Γενικής Γραμματέως της ΕΟΚ, στην οποία εργάστηκε με παρεμβάσεις στα θέματα του γάμου ομοφύλων & τεκνοθεσίας, διακρίσεων, υγείας, μετανάστευσης ομοφυλόφιλων, μέχρι τον Απρίλιο του 2008 όταν η Ελληνική Ομοφυλοφιλική Κοινότητα ανακοίνωσε την διάλυσή της, ενώ διατηρεί τον ιστότοπο Transs.Gr που εστιάζει στα θέματα ταυτότητας φύλου, για τα οποία ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως.

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε συνέντευξή της στο περιοδικό "Ταχυδρόμος" της εφημερίδας "Τα Νέα" (13.10.07), πιέζοντας εδώ.
   
 
εισάγετε την κριτική σας Διαβάστε κριτικές αναγνωστών
8 Νοεμβρίου
Charles Demuth

O Charles Demuth υπήρξε ένας από τους πρώτους μοντερνιστές αμερικάνους ζωγράφους και από τους πρώτους που εξέφρασαν την σεξουαλική τους ταυτότητα και την ομοφυλόφιλη επιθυμία, μέσω της τέχνης τους, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Demuth ήταν γιος ενός μεγαλέμπορού και έτσι μεγάλωσε με μεγάλη οικονομική άνεση έχοντας όλο το περιθώριο να αφιερωθεί στην ζωγραφική, δίχως παράλληλα να ενδιαφέρεται για την κριτική πάνω στο έργο του και στο άτομό του. Απελευθερωμένος απ’ όλα αυτά δημιούργησε ένα σπουδαίο καλλιτεχνικά έργο.

Ο Charles Demuth γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1883 στην πόλη Lancaster της Pennsylvania. Από πολύ μικρός είχε εύθραυστη υγεία.

Αποφοίτησε από τις Franklin και Marshall Academy και σπούδασε ζωγραφική στην Pennsylvania Academy of Fine Arts στην οποία είχε διδάξει και ο Thomas Eakins.

Οι πρώτοι πίνακες ακολούθησαν την ρεαλιστική οπτική, ενώ αργότερα επιρρεάστηκε από τους αισθητιστές και από τους κυβιστές όταν ταξίδεψε στο Παρίσι το 1907. Το 1911 γνωρίζει τον δια βίου σύντροφό του Robert Locher. Στο δεύτερο ταξίδι του στο Παρίσι, γνωρίζει αποκτά στενούς δεσμούς με τον ζωγράφο Marsden Hartley και την Gertrude Stein. Τα πιο γνωστά του έργα είναι τα Turkish Bath (1916-1918) και Dancing Sailors (1918). Κάνει εκθέσεις σε πολλές χώρες, ενώ υπήρξαν και εκθέσεις που αρνήθηκαν να βάλουν έργα του.

Στις 3 Οκτωβρίου του 1935 πεθαίνει από διαβήτη.


Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
9 Νοεμβρίου
Asquith, Anthony

O Anthony Asquith γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου του 1902. Ο πατέρας του ήταν ο Herbert Asquith, ο οποίος υπήρξε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας από το 1909 έως το 1916 και μητέρα του η Margot Tennant Asquith, η οποία ήταν γνωστή στους λογοτεχνικούς κύκλους του Λονδίνου.

Ο Asquith ήταν από μικρός αρκετά θηλυπρεπής και ελαφρώς υπερόπτης. Συχνά τον αποκαλούσαν με το ψευδώνυμο "Puffin" (πουλί της αρκτικής).

Την πρώτη του εκπαίδευση πήρε στο Balliol College, της Οξφόρδης. Έφηβος ακόμη έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στον κινηματογράφο.

Το 1925, όταν αποφοίτησε έγινε συνδρομητής της Oxford Film Society και ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες με σκοπό να εμβαθύνει στις κινηματογραφικές τεχνικές στα στούντιο του Hollywood.

. Η ευκολία του να κάνει φιλίες του επέτρεψε να κάνει πολλές γνωριμίες στην κινηματογραφική βιομηχανία. Γυρίζει την πρώτη του ταινία Shooting Stars (1927), στα εικοσι-πέντε του μόλις χρόνια, χωρίς όμως επιτυχία.

. Η επόμενη ταινία ήταν ο Pygmalion, τον οποίο σκηνοθέτησε μαζί με τον Leslie Howard (1938), διασκευή του θεατρικού του George Bernard Shaw.

Στην συνέχεια συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη Terence Rattigan. Μαζί γυρίζουν τα French without Tears (1939), The Winslow Boy (1948) και The Browning Version (1951). Επίσης τα Quiet Wedding (1940), Uncensored (1942), Way to the Stars (1945), While the Sun Shines (1947), The Final Test (1953), The V.I.P.s (1963), and The Yellow Rolls-Royce (1965). Επιπλέον γύρισε μόνος του το έργο του Όσκαρ Γουάιλδ The Importance of Being Earnest (1952) και του Shaw, The Doctor's Dilemma (1959) και The Millionairess (1960).

Πεθαίνει στο Λονδίνο στις 20 Φεβρουαρίου του 1968.

Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development