::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
FotoFactory Gay Photobooks
Taschen Books
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
BDSM PHOTOBOOKS
Transsexual Photobooks
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
The L-Word
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
*** οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ ***
LGBT People in History >> οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
 
Σημείωση


Τα κείμενα που δεν αναφέρονται οι πηγές, προέρχονται κυρίως από μεταφράσεις από τον ιστότοπο http://www.glbtq.com/, από την on-line βιβλιοθήκη Wikipedia και το 365Gay.Com.
   
 
εισάγετε την κριτική σας
1 Σεπτεμβρίου
Έμμα Στέμπινς

H Emma Stebbins ανήκε σε μία ομάδα γυναικών γλυπτριών που μετανάστευσε στην Ρώμη στα μέσα του 19ου αιώνα με σκοπό να αποκομίσουν περισσότερες γνώσεις στην χρήση του μάρμαρου. Είναι γνωστή για τα έργα που φιλοτέχνησε στην δεκαετία 1859-1869, όταν ήταν μεταξύ 40 και 50 χρονώ. Η καριέρα της υποστηρίχτηκε οικονομικά και ηθικά από την οικογένειά της και από την ερωμένη της η οποία ήταν αρκετά γνωστή ηθοποιός της εποχής.

Η Stebbins γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1815 στην Νέα Σκωτία και ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς της. Μεγάλωσε στην Νέα Υόρκη. Ο πατέρας της ήταν τραπεζίτης και όλη η οικογένεια κατάλαβε από νωρίς το ταλέντο της, ενθαρρύνοντάς την στην γλυπτική και στο γράψιμο. Εκπαιδεύτηκε σε αρκετά αμερικανικά στούντιο, ενώ εξελέγη στην Εθνική Ακαδημία Σχεδίου το 1843.
Το 1857, στα 41 χρόνια της φεύγει για τη Ρώμη για να εμπλουτίσει τις γνώσεις της, όπου παραμένει για περίπου μία δεκαετία, όταν η χώρα της σπαρασσόταν από τον εμφύλιο πόλεμο. Λίγο αφ’ ότου έρχεται στην Ρώμη συναντά την όμορφη, χαρισματική ηθοποιό Charlotte Saunders Cushman, η οποία εκείνη την εποχή μόλις ξεπερνά την διάλυση της δεκάχρονης σχέσης της με την ηθοποιό Matilda Hays. Μετά από ένα μικρό πασχαλιάτικο ταξίδι στην Νάπολη το 1857, οι δύο γυναίκες αποφασίζουν να ζήσουν μαζί.

Ο φιλικός κύκλος τους περιλαμβάνει τις γλύπτριες Harriet Hosmer (1830-1908), Edmonia Lewis (1843-1911), μία ακόμη αφρο-αμερικανή γλύπτρια γνωστή με το όνομα Μαίρη, και η Rosa Bonheur, γαλλίδα ζωγράφος, οι οποίες είναι όλες λεσβίες. Εξασφαλίζει μέσω της Cushman χρηματοδότηση για την δουλειά της, ενώ η ίδια αναλαμβάνει το προμόσιον της.

Κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας έχουμε την κύρια παραγωγή γλυπτών της. Η προτομή του Horace Mann τοποθετείται το 1865 μπροστά στο κοινοβούλιο της Βοστόνης. Άλλα έργα της από μάρμαρο ή μπρούτζο βρίσκονται στο Central Park της Νέας Υόρκης. Το 1869 η σύντροφός της Cushman νοσηλεύεται με καρκίνο του στήθους και το ζευγάρι επιστρέφει στη Νέα Υόρκη. Η Stebbins την φροντίζει, αλλά το 1876 την χάνει σε ηλικία 59 ετών.

Συγκλονισμένη η Stebbins γράφει την βιογραφία της αγαπημένης της που θα έχει τον τίτλο Charlotte Cushman: Her Letters and Memories of Her Life (1878). Μετά τον θάνατο της Cushman, η Stebbins αφιερώνεται στην τέχνη της. Πεθαίνει στην Νέα Υόρκη το 1882 σε ηλικία 67 ετών από φθίση. Η σωρός της βρίσκεται στο κοιμητήριο του Greenwood στο Brooklyn της Νέας Υόρκης.

Βιβλιογραφία

- Gerdts, William H. "Stebbins, Emma." Notable American Women, 1607-1950: A Biographical Dictionary. Edward T. James et al., eds. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1975. 3:354-355.
- Leach, Joseph. Bright Particular Star: The Life and Times of Charlotte Cushman. New Haven, Conn.: Yale University Press, 1970.
- Rubinstein, Charlotte Streifer. "Emma Stebbins." American Women Artists: From Early Indian Times to the Present. New York: Avon, 1982. 85-86.
- Rubinstein, Charlotte Streifer. "Emma Stebbins." American Women Sculptors: A History of Women Working in Three Dimensions. Boston: G.K. Hall, 1990. 63-66.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
1 Σεπτεμβρίου
νέο!
Λίλι Τόμλιν

Η Λίλι Τόμλιν είναι αμερικανίδα ηθοποιός που έγινε γνωστή από τον ρόλο της στην κωμωδία Laugh-In (1969-1973). Το πλήρες της όνομα ήταν Mary Jean Tomlin και γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 στο Ντιτρόιτ. Οι γονείς της, Γκυ και Λίλι Μέι είχαν έρθει από το Κεντάκι όπου ζούσαν.

Η Λίλι Τόμλιν αγάπησε από νωρίς το θέατρο και οι πρώτες της εμφανίσεις ήταν κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο πανεπιστήμιο Γουέην Στέητ. Σύντομα θα εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη όπου θα ακολουθήσει καριέρα κωμικής ηθοποιού.

Στη Νέα Υόρκη σπούδασε ηθοποιία κοντά στον Τσαρλς Νέλσον Ρέιλι. Την ημέρα εργαζόταν ως σερβιτόρα και τα βράδια έπαιζε σε νάιτ-κλαμπς σταντ-απ ρόλους. Η πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση ήρθε το 1966 στο Garry Moore Show. Η εμφάνισή της οδήγησε στην επιτυχία του Laugh-In.

Το 1975 βραβεύτηκε με Βραβείο Ακαδημίας για τη δουλειά της στο φιλμ του Ρόμπερτ Άλτμαν, Nashville. Συμμετείχε επίσης σε αρκετά φιλμ όπως τα Moment by Moment (1978), Flirting with Disaster (1996) καθώς και στα πιο επιτυχημένα The Late Show (1977), 9 to 5 (1980), All of Me (1984), Big Business (1988), και Tea with Mussolini (1999). Διατήρησε επίσης περιοδικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Murphy Brown.

Η ιδιαίτερη αγάπη όμως της Τόμλιν ήταν τα ουάν-γούμαν-σόουζ. Πράγματι οι εμφανίσεις της στο Μπρόντγουεϊ και στην τηλεόραση καθώς και σε παραστάσεις σε όλη την χώρα ήταν πολύ πετυχημένες. Ανάμεσα στις επιτυχίες της ήταν τα Appearing Nitely (1977), Lily--Sold Out (1981), και το βραβευμένο με Βραβείο Τόνυ, The Search for Signs of Intelligent Life in the Universe (1985, το οποίο ξανανέβηκε το 2000).

Σημαντική σε όλη τη διαδρομή και τις επιτυχίες της ήταν η σύντροφός της και συνεργάτης της ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος, Τζέιν Βάγκνερ.

Έγινε ιδιαίτερα αγαπητή στο λοατ κοινό, ενώ η ίδια υποστήριξε πολλές φορές τα θέματα απελευθέρωσης των ομοφυλόφιλων και τα φεμινιστικά θέματα.

Βιβλιογραφία

- Allen, Jennifer. "Lily Tomlin: There are New Signs of Intelligent Life on Broadway." Life n. s. 8 (November 1985): 17-21.
- Burke, Tom. "Lily Tomlin: The Incredible Thinking Woman." Cosmopolitan 190 (April 1981): 262-268.
- Minkowitz, Donna. "In Search of Lily Tomlin." The Advocate 589 (November 5, 1991): 78-82.
- Sorensen, Jeff. Lily Tomlin: Woman of a Thousand Faces. New York, St. Martin's Press, 1989.
- Young, Tracy. "Tomlin-Wagner." Vogue 175 (November, 1985): 396-400.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
2 Σεπετεμβρίου
Annie Winifred Ellerman

Η Annie Winifred Ellerman υπήρξε συγγραφέας μικρών νουβελών ιστορικού περιεχομένου με το ψευδώνυμο Bryher. Τα βιβλία της αναφέρονται σε διάφορες χρονολογικές περιόδους της ιστορίας από την τελευταία περίοδο της Ρωμαϊκής Aυτοκρατορίας έως την νορμανδική περίοδο. Γεννήθηκε στο Κέντ της Αγγλίας, το 1894.

Πρώϊμη φεμινίστρια, ανήκε στους λογοτεχνικούς κύκλους σπουδαίων συγγραφέων, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι James Joyce, Marianne Moore, Gertrude Stein, Sylvia Beach, Ernest Hemingway, καθώς και η ποιήτρια Hilda Doolittle που ήταν επί μεγάλο χρονικό διάστημα η ερωτική της σύντροφος και με την οποία ζούσαν μαζί ανοικτά.

Οι πρώτες της νουβέλες, κάνουν αίσθηση στην εποχή της και είχαν πολλές καλές κριτικές. Βασικές της αρετές είναι η οικονομία στην έκφραση, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί, η ποικιλία στη δράση, όπως γράφει σε κριτική της η ποιήτρια Marianne Moore.

Κόρη του μεγαλοεφοπλιστή Sir John Ellerman, από μικρή δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στον παραδοσιακό ρόλο της γυναίκας. Όπως ένας συμμαθητής της περιγράφει «η Bryher από μικρή ήταν ιδιαίτερα έξυπνη, επαναστατική και ατίθαση σαν αγόρι».

Ταξίδεψε σε πολλές χώρες (Αίγυπτο, Μέση Ανατολή, χώρες της Μεσογείου) με σκοπό να αποκομίσει γνώσεις για την ιστορία τους.

Νεαρή ακόμη γυναίκα επισκέπτεται την Νέα Υόρκη, όπου εκεί γνωρίζει τον Robert McAlmon, συγγραφέα και εκδότη. Πολύ λίγο μετά τη γνωριμία τους, παντρεύονται. Ο γάμος τους της δίνει ελευθερία κινήσεων, καθώς απελευθερώνεται από την οικογένειά της και ήταν γάμος πιο πολύ δύο ανθρώπων που έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση ο ένας για τον άλλον, παρά ερωτική σχέση, αφού η Ellerman ήταν λεσβία και ο McAlmon, γκέι. Μαζί ιδρύουν τον εκδοτικό οίκο Contact Editions, όπου εκδίδονται βιβλία αβάν-γκαρντ περιεχομένου.

Ο γάμος τους κρατά δέκα χρόνια. Την ίδια χρονιά, παντρεύεται τον Kenneth Macpherson ο οποίος ήταν και εραστής της Hilda Doolittle και μένει έγκυος, αλλά κάνει έκτρωση και ο γάμος τους διαλύεται το 1947.

Σε όλο αυτό το διάστημα εξακολουθεί να διατηρεί ερωτική σχέση με την Doolittle μέχρι τον θάνατό της το 1961. Υπήρξε επίσης ιδρύτρια της κινηματογραφικής εταιρείας POOL Productions.

Η Bryher ήταν μια θαρραλέα και γενναιόδωρη γυναίκα, της οποίας η συνεισφορά της στην λογοτεχνία και την τέχνη είναι μεγάλη. Απόδειξη το ίδρυμα το οποίο φέρει το όνομά της, το Bryher Foundation, του οποίου ήταν ιδρύτρια και σκοπό του είχε την χρηματοδότηση σε καλλιτέχνες και συγγραφείς.

Επιπλέον δε, ήταν αρωγός σε πολλούς που χρειάστηκαν την βοήθειά της, ιδιαίτερα σε συγγραφείς και διανοούμενους που ήταν θύματα των Ναζιστών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τότε ζούσε στο Λονδίνο και ήταν διευθύντρια του λογοτεχνικού περιοδικού Life and Letters To-day, πάντα με διακριτικό τρόπο, χωρίς αυτό να φαίνεται δημόσια.

Πεθαίνει στις 28 Ιανουαρίου του 1983.

Πηγή : Glbtq.Com

Βιβλιογραφία

- Rubinstein, W.D. Men of Property (2006), page 60. ISBN 1-904863-12-4
- Benstock, Shari (1986). Women of the Left Bank: Paris, 1900–1940. Texas: University of Texas Press, 312. ISBN 0-292-79040-6.
- Latimer, Tirza True (2005). Women Together / Women Apart: Portraits of Lesbian Paris. New Brunswick, NJ: Rutgers University Press, 36. ISBN 0-8135-3595-6.
- Williams, Deane (December 8, 1997). "Screening Coldicutt: Introduction". Screening the Past (2). Retrieved on 2006-11-01.
- McCabe, Susan. "Introduction," xiii-xviii. Bryher (2004). Visa for Avalon. Ashfield, Mass.: Paris Press. ISBN 1-930464-07-X.
- Analyzing Freud: The Letters of H.D., Bryher, and Their Circle by Bryher, H.D., Susan Stanford Friedman (Editor) ISBN 0-8112-1499-0

Πηγή: Wikipedia.Org
   
 
εισάγετε την κριτική σας
2 Σεπτεμβρίου
νέο!
Άνν Γουίτνι

Προερχόμενη από μία ευκατάστατη, φιλελεύθερη Ουνιταριστική οικογένεια της Βοστόνης η γλύπτρια Άνν Γουίτνι εκτός από σημαντική καλλιτέχνης, υπήρξε πολιτικά ενεργή στην υποστήριξη της κατάργησης της δουλείας και της χειραφέτησης των γυναικών. Η επιλογή των αντικειμένων δράσης (κατάργηση δουλείας, φεμινισμός, δικαιώματα των μαύρων), επηρέασαν τα κοινωνικά και πολιτικά της πιστεύω.

Ως γυναίκα καλλιτέχνης σε έναν τομέα όπου κυριαρχούσαν οι άντρες, Γουίτνι γνώρισε από εμπειρία τί σημαίνει ανισότητα. Το 1875, έχοντας ήδη δουλέψει ως γλύπτρια για είκοσι χρόνια πήρε μέρος στον εθνικό διαγωνισμό γλυπτικής του Τσαρλς Σάμερ. Κέρδισε το πρώτο βραβείο, της αρνήθηκαν όμως εργασία όταν κατάλαβαν ότι η νικήτρια ήταν γυναίκα.

Η Άνν Γουίτνι γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1821 στη Βοστόνη και τις πρώτες της γνώσεις τις πήρε σε ένα μικρό σχολείο στο Σάλεμ της Μασαχουσέτης από το 1846 έως το 1848. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων έγραφε ποίηση που δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά Harper's και Atlantic Monthly. Μέσω αυτών των περιοδικών έγινε γνωστή και τα ποιήματά της εκδόθηκαν σε συλλογή το 1859.

Ήταν η εποχή που άρχισε να ασχολείται με την γλυπτική. Το πρώτο της γλυπτό ήταν το Laura Brown (1859 - National Museum of American Art, Smithsonian Institution). Επίσης φιλοτέχνησε γλυπτά μελών της οικογενείας της και της ζωγράφου, με την οποία λέγεται ότι η Γουίτνι είχε σχέση όταν είχε βρεθεί στην Βοστόνη.

Το 1862 θα εργαστεί σε στούντιο κοντά σε αυτό του γλύπτη William Rimmer. Είναι η περίοδος που θα κατασκευάσει το πρώτο αντρικό γυμνό γλυπτό που έγινε από γυναίκα, το The Lotus Eater (Newark Museum), ενώ θα ακολουθήσει το Lady Godiva (ιδιωτική συλλογή).

Κατά τη διάρκεια παραμονής της στη Βοστόνη συγχρωτίζεται με άλλες γυναίκες γλύπτριες, όπως η Harrier Hosmer (1820-1908), και η Mary Edmonia Lewis (1844-1909).

Όπως η Harrier Hosmer και η Lewis έκαναν πριν από αυτή, η Γουίτνι, πήγε στη Ρώμη ώστε να γνωρίσει περισσότερα για την τέχνη της και να διευρύνει τους ορίζοντές της. Στη Ρώμη θα κατασκευάσει το γλυπτό Roma (1869), που απεικονίζει μία γηραιά χωρική, που ο ποδόγυρός της περιείχε γνωστά ιταλικά έργα τέχνης. Οι ιταλικές αρχές απαγόρευσαν τη δημόσια έκθεσή του και εκείνη έπρεπε να φύγει απ’ τη χώρα.

Με την επιστροφή της στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1871 θα αναλάβει να φιλοτεχνήσει γλυπτό του ήρωα της αμερικανικής επανάστασης, Samuel Adams, το οποίο θα κοσμούσε τον περίγυρο του Καπιτωλίου στη Ουάσιγκτον. Γι’ αυτό το έργο θα εργαστεί για οκτώ χρόνια.

Βιβλιογραφία

- Gerdts, William H., Jr., et al. The White Marmorean Flock: Nineteenth Century American Women Neoclassical Sculptors. Exhibition catalogue. Poughkeepsie, New York: Vassar College Art Gallery, 1972.
- Hirshler, Erica. A Studio of Her Own: Boston Women Artists, 1870-1940. Exhibition catalogue. Boston: Museum of Fine Arts, 2001.
- Rubenstein, Charlotte Streifer. American Women Sculptors: A History of Women Working in Three Dimensions. Boston: G.K. Hall & Co., 1990.
- Tufts, Eleanor. "Anne Whitney." North American Women Artists of the Twentieth Century: A Biographical Dictionary. Jules Heller and Nancy G. Heller, eds. New York: Garland, 1995.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
3 Σεπτεμβρίου
Jewett, Sarah Orne

Η Sarah Orne Jewett υπήρξε μία από τις πιο σπουδαίες φιγούρες της γυναικείας λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Η θεματική που την απασχόλησε κύρια, ήταν, η ρομαντική γυναικεία φιλία, ενώ θεωρείται ως προάγγελος της μοντέρνας λεσβιακής λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1849 στο Maine των Ηνωμένων Πολιτειών σε μία αρκετά ευκατάστατη οικογένεια. Δεύτερη κατά σειρά από τις τρεις κόρες των Theodore H. Jewett (αγροτικός γιατρός) και της Caroline F. Perry. Είχε ιδιαίτερη αδυναμία στον πατέρα της, ο οποίος της καθοδηγούσε στις λογοτεχνικές της ανησυχίες. Η οικογενειακή τους βιβλιοθήκη αρκετά μεγάλη.


Η Jewett από αρκετά μικρή είχε έφεση στο γράψιμο και το 1868 εκδίδει το πρώτο της διήγημα σε ηλικία μόλις 18 ετών, ενώ οι εκδότες της την βοηθούν αρκετά στα πρώτα της βήματα (Houghton Mifflin). Το βιβλίο της «The Atlantic Monthly» γίνεται το πιο ευπώλητο βιβλίο του εκδοτικού της οίκου για τρεις και πλέον δεκαετίες.

Κατά τη διάρκεια της ζωής της γράφει δεκαπέντε νουβέλες, καθώς και παιδικά βιβλία. Η γυναίκα είναι πάντα το επίκεντρο για την Jewett και ένα από τα βιβλία της που έκαναν μεγάλη επιτυχία στην εποχή της ήταν το The Country of the Pointed Firs (1896).

Γνωρίζει την Annie Adams Fields που γίνεται η ερωτική σύντροφός της και είναι αχώριστες έως το θάνατό της. Η Fields είναι χήρα του εκδότη James T. Fields και μέσω αυτής επεκτείνει τον κύκλο των γνωριμιών της στον λογοτεχνικό χώρο, γνωρίζοντας τους Alfred Lord Tennyson, Matthew Arnold, Henry James, Rudyard Kipling, και Christina Rossetti.

Από την οπτική της γκέι και λεσβιακής λογοτεχνίας η Jewett θεωρείται ότι επηρέασε πολλές ομοφυλόφιλες γυναίκες συγγραφείς, όπως η Γουίλα Κάθερ, με την οποία γνωρίστηκε ένα χρόνο πριν πεθάνει και η ίδια η Κάθερ την είχε χαρακτηρίσει μέντορά της. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η Κάθερ της αφιερώνει την νουβέλα της, O Pioneers!(1913).

Πεθαίνει το 1909 από εγκεφαλικό.

Βιβλιογραφία

- Blanchard, Paula. Sarah Orne Jewett: Her World and Her Work. Reading, Mass.: Addison-Wesley, 1994.
- Cary, Richard, ed. An Appreciation of Sarah Orne Jewett. Waterville, Me.: Colby College Press, 1973.
- Donovan, Josephine. Sarah Orne Jewett. New York: Frederick Ungar, 1981.
- Lindemann, Marilee. "Sarah Orne Jewett." Modern American Women Writers. Elaine Showalter, ed. New York: Scribner's, 1991. 235-250.
- Nagel, Gwen L., ed. Critical Essays on Sarah Orne Jewett. Boston: G.K. Hall, 1984.
- Roman, Judith A. Annie Adams Fields: The Spirit of Charles Street. Bloomington: Indiana University Press, 1990.
- Sherman, Sarah Way. Sarah Orne Jewett: An American Persephone. Hanover, N.H.: University Press of New England, 1989.
- Smith-Rosenberg, Carroll. "The Female World of Love and Ritual: Relations between Women in Nineteenth-Century America." Signs 1 (Autumn 1975): 1-29.
- Toth, Susan Allen. "Sarah Orne Jewett and Friends: A Community of Interest." Studies in Short Fiction 9 (Summer 1972): 233-241.
- Zagarell, Sandra A. "Narrative of Community

Πηγή : Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
4 Σεπτεμβρίου
Renault, Mary (Μαίρη Ρενό)

Η Μαίρη Ρενό (ψευδώνυμο της Eileen Mary Challans) γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου του 1905 στο Λονδίνο κόρη των Frank Challans και της Clementine (Baxter) Challans και μεγάλωσε στο Ίστ Έντ. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Μπρίστολ και σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Saint Hugh’s College της Οξφόρδης.

. Από τα παιδικά της ακόμη χρόνια ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας. Και για ν’ αποκτήσει μια βαθύτερη γνώση της ζωής και των ανθρώπων αποφάσισε να γίνει νοσοκόμα. Στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο (Purposes of Love), και το δεύτερο (Kind are her answers) την εβδομάδα που έγινε η μάχη της Δουνκέρνης.


Στο μεταξύ, η Μαίρη Ρενό εργάζεται εντατικά ως νοσοκόμα στο Μπρίστολ, στο Λονδίνο και την Οξφόρδη. Από το 1946 και μετά ζει πλέον αποκλειστικά απ’ την πένα της και το 1947 μεταναστεύει στην Νότιο Αφρική.

Ενώ ζούσε στο Durban , έγραψε το North Face(1948) και το The Charioter(1953). Ύστερα ακολούθησαν τα ιστορικά της μυθιστορήματα που την έκαναν διάσημη: The Last of the Wine(1956), The King must die(1958), The Bull from the Sea(1962), The Mask of Apollo(1966), Fire from Heaven(1969), The Persian Boy(1972), The Praise Singer(1979), Funeral Games(1981). Έγραψε επίσης και το παιδικό βιβλίο The Lion in the Gateway(1964) και τη μονογραφία, The Nature of Alexander(1975).

Το 1959 γίνεται μέλος της Royal Society of Literature (Βασιλική Εταιρεία Λογοτεχνίας). Το 1962, έχοντας ήδη τιμηθεί με σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία, εκλέγεται πρόεδρος του νοτιο-αφρικανικού Pen-Club, θέση την οποία εγκατέλειψε μόλις λίγους μήνες πριν από το θάνατό της, στις 13 Δεκεμβρίου 1983.

. Παρ’ ότι έγραψε αρκετά διηγήματα, θεατρικά, δοκίμια, είναι πιο γνωστή για τις ιστορικές νουβέλες της στις οποίες κύριο θέμα είναι η ομοφυλοφιλία, τόσο η γυναικεία όσο και η αντρική.

Βιβλιογραφία

- Abraham, Julie. Are Girls Necessary?: Lesbian Writing and Modern Histories. New York: Routledge, 1996.
- Dick, Bernard F. The Hellenism of Mary Renault. Carbondale: Southern Illinois University Press, 1972.
- Hoberman, Ruth. Gendering Classicism: The Ancient World in Twentieth-Century Women's Historical Fiction. Albany: State University of New York Press, 1997.
- Summers, Claude J. Gay Fictions: Wilde to Stonewall. New York: Continuum, 1990.
- Sweetman, David. Mary Renault: A Biography. New York: Harcourt Brace, 1993.

Πηγή :Wikipedia, Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
4 Σεπτεμβρίου
νέο!
Λιλ Τσέιμπερς Σάξον

Παρ’ ότι ο Λιλ Τσέιμπερς Σάξον υπήρξε δημοφιλής συγγραφέας της εποχής τους στην Νέα Ορλεάνη, κατά το δεύτερο τέταρτο του 20ου αιώνα, οι πιο πολλοί τον ενθυμούνται όχι τόσο ως συγγραφέα, αλλά περισσότερο ως έντιτορ, φίλο πολλών συγγραφέων, αλλά και ως αρχιτεκτονικό συντηρητή και μία πολύ αγαπητή δημόσια προσωπικότητα.

Ο Σάξον γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου του 1891. Τα πρώτα του χρόνια στη ζωή σφυριλατήθηκαν μέσα από την οικογένειά του αλλά και μέσα από τις λογοτεχνικές τους αναζητήσεις. Ο πατέρας του, η μητέρα και η γιαγιά (από την μεριά του πατέρα) ήταν και οι τρεις δημοσιογράφοι, ενώ η γιαγιά του (Ελίζαμπεθ Λιλ Σάξον) ήταν ποιήτρια, συγγραφέας και φεμινίστρια. Επιπλέον ο παπούς από τη μεριά της μητέρας ήταν ο ιδιοκτήτης του πρώτου βιβλιοπωλείου του Μπάτον Ρουζ της Λουϊζιάνα (ο Μάικλ Τσέιμπερς).

Οι γονείς του Σάξον χώρισαν λίγο μετά τη γέννησή του και έτσι βρέθηκε μακριά από τον πατέρα – δεν είχε στη συνέχεια καμμία επαφή μαζί του. Μεγάλωσε στο σπίτι των παπούδων του μαζί με τη μητέρα του και δύο γεροντοκόρες ανεψιές τους.

Ο νεαρός Λιλ ήθελε να σπουδάσει στο Ίστερ Κόλιτζ όμως η μητέρα του δεν είχε τα οικονομικά εχέγγυα. Παρακολούθησε όμως αργότερα μαθήματα στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Λουϊζιάνα.

Από το 1919 θα εργαστεί στην τοπική εφημερίδα The Times-Picayune. Μετά από μια σύντομη θητεία ως ρεπόρτερ, θα αναλάβει τη στήλη του βιβλίου, ενώ θα συνεισφέρει στην εφημερίδα με άρθρα για την τοπική κουλτούρα, την ιστορία της, την πόλη.

Το 1921 θα γράψει μία μυθοπλαστική ιστορία της Λουϊζιάνα. Θα έλεγε κανείς ότι ο Σάξον είχε μια μυστικιστική αγάπη για την πόλη του. Είχε γράψει άλλωστε σε έναν φίλο του «εγώ ως άντρας – και ως εραστής που είμαι – μία μόνο γυναίκα αγάπησα, την Νέα Ορλεάνη».

Έζησε στον κύκλο πολλών σημαντικών συγγραφέων και προσωπικοτήτων της εποχής. Ανάμεσα σ’ αυτούς οι William Faulker, William Spratling, Sherwood and Elizabeth Anderson, Edmund Wilson, Dorothy Dix, John Dos Passos, και John Steinbeck.

Παραιτήθηκε απ’ την εφημερίδα του το 1926 για να αφιερωθεί στο γράψιμο. Σημαντικά είναι τα βιβλία του Father Mississippi, Fabulous New Orleans, Old Louisiana, και Lafitte the Pirate. Επίσης μία συλλογή διηγημάτων που εκδόθηκε με τον τίτλο Children of Strangers.

Το 1935 θα ηγηθεί της Ομοσπονδίας Συγγραφέων της Λουϊζιάνα και θα οργανώσει το Τμήμα Ιστορίας των Νέγρων συγγραφέων.

Αρκετές πηγές μας δίνουν πληροφορίες για την ερωτική ζωή του Σάξον. Ανάμεσα στις περιπέτειές του ήταν με τον παιδικό του φίλο George Favrot, ο οποίος πολέμησε στον α’ παγκόσμιο πόλεμο και πέθανε το 1918 καθώς και μακρόχρονη σχέση που είχε με τον Joe Gilmore.

Ο βιογράφος του James W. Thomas, αναφέρει ότι ο Σάξον είχε μία διακριτική ομοφυλοφιλική ζωή χωρίς να έχει ποτέ πρόβλημα με τους ετεροφυλόφιλους φίλους του».

Ο Σάξον πέθανε στο Baptist Hospital στην αγαπημένη του πόλη στις 9 Απριλίου του 1946. Όπως είχε και ο ίδιος ζητήσει, ο πατέρας του δεν παρεβρέθηκε στην κηδεία του. Η σωρός του βρίσκεται στο Magnolia Cemetery, στο Μπάτον Ρουζ, δίπλα στην μητέρα του και στον παπού του.

Βιβλιογραφία

- Asbury, Herbert. The French Quarter. New York: Knopf, 1936.
- Leverich, Lyle. Tom: The Unknown Tennessee Williams. New York: Crown, 1995.
- Saxon, Lyle. Children of Strangers. Boston: Houghton Mifflin, 1937.
- __________, Edward Dreyer, Robert Tallant, eds. Gumbo Ya-Ya. Boston: Houghton Mifflin,
1945. - __________. The Friends of Joe Gilmore. Edward Dreyer, ed. New York: Hastings House,
1948. - Spratling, William. File on Spratling: An Autobiography. Boston: Little Brown, 1967.
- _________ and William Faulkner. Sherwood Anderson and Other Famous Creoles: A Gallery of Contemporary New Orleans. Austin: University of Texas Press, 1966.
- Tallant, Robert. The Romantic New Orleanians. New York: E. P. Dutton, 1950.
- Thomas, James W. Lyle Saxon: A Critical Biography. Birmingham: Summa Publications, 1991.
- Williams, Blanche Colton, ed. O. Henry Memorial Award Prize Stories of 1926. Garden City: Doubleday, Page, 1927.

Πηγή: Glbtq.Com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
5 Σεπτεμβρίου
Φρέντυ Μέρκιουρυ

O Φρέντι Μέρκιουρι (Freddie Mercury, 5 Σεπτεμβρίου 1946 - 24 Νοεμβρίου 1991, πραγματικό όνομα Farrokh Bulsara) ήταν Βρετανός τραγουδιστής και μουσικός. Έγινε διάσημος ως τραγουδιστής και πιανίστας του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen. Θεωρείται από τις πιο κορυφαίες προσωπικότητες της μουσικής σκηνής παγκοσμίως. Ως τραγουδιστής, πιανίστας, performer, συνθέτης και στιχουργός ξεχωρίζει για την καλλιτεχνική του τόλμη και τη μοναδική του έμπνευση.

Ο Μέρκιουρι γεννήθηκε ως Φαρόκ Μπουλσάρα (Farrokh Bulsara) στη Ζανζιβάρη, ένα αφρικανικό νησί που τότε ήταν βρετανική αποικία και σήμερα μέρος της Τανζανίας. Οι γονείς του, Bomi και Jer Bulsara, ήταν παρσί με καταγωγή από την Ινδία. Η οικογένεια είχε μεταναστεύσει στη Ζανζιβάρη για να μπορέσει να συνεχίσει ο πατέρας του την εργασία του στο βρετανικό αποικιακό γραφείο. Ο Μέρκιουρι είχε μια νεώτερη αδελφή, την Kashmira.

Το 1955 στάλθηκε πίσω στην Ινδία St. Peter's School, ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων στο Panchgani, 250 χμ περίπου από τη Βομβάη (το σημερινό Mumbai). Εκεί πήρε το παρατσούκλι «Φρέντι» που θα κρατούσε για όλη του τη ζωή. Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε το μουσικό ταλέντο του Φρέντι και πρότεινε στους γονείς του να πάρει μαθήματα πιάνου, πράγμα που έγινε. Επίσης τραγουδούσε στην χορωδία του σχολείου. Στην ηλικία δώδεκα ετών προσχώρησε στο πενταμελές μουσικό συγκρότημα The Hectics το οποίο έπαιζε σε διάφορες κυρίως σχολικές εκδηλώσεις. Το 1963 επέστρεψε στη Ζανζιβάρη, η οποία στα τέλη του της χρονιάς απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αφού τον Ιανουάριο του 1964 ξέσπασε βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης ο δεκαεπτάχρονος τότε Φρέντι αναγκάστηκε να εγκαταλήψει το νησί μαζί με τους γονείς και την αδερφή του. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου σπούδασε γραφιστική στο Ealing College of Art κάνοντας τα πρώτα του μουσικά βήματα με το συγκρότημα Wreckage.


Ο Μέρκιουρι (που τότε λεγόταν ακόμη Φρέντι Μπουλσάρα) ήρθε μέσω του συμφοιτητή του Tim Staffell σε επαφή με το συγκρότημα Smile. Το τρίο αυτό είχε ιδρυθεί το 1968. Τα μέλη εκτός του Staffell (τραγουδιστής και μπασίστας) ήταν οι Μπράιαν Μέι (κιθάρα) και Ρότζερ Τέιλορ (ντραμς). Το 1969 έγινε τραγουδιστής του συγκροτήματος Ibex από το Λίβερπουλ. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους το συγκρότημα πήρε το όνομα Wreckage. Στις συναυλίες έπαιζαν πολλές φορές το Jailhouse Rock, που αργότερα θα έπαιζαν συχνά και οι Queen. Το 1970 είχε μερικές εμφανίσεις ως τραγουδιστής των Sour Milk Sea.

Το διάστημα αυτό οι Smile διαλύθηκαν επειδή ο Tim Staffell τους εγκατέλειψε. Στη συνέχεια, τον Απρίλιο του 1970, ίδρυσαν οι Μπράιαν Μέι, Ρότζερ Τέιλορ και Φρέντι Μέρκιουρι δικό τους συγκρότημα, το οποίο ο Μέρκιουρι ονόμασε Queen. Επίσης σχεδίασε και το λογότυπο. Το 1971 προσχώρησε ως τελευταίο μέλος του συγκροτήματος ο μπασίστας Τζον Ντίκον. Λίγο μετά από την ίδρυση των Queen (1970) ο «Φρέντι» Μπουλσάρα πήρε το καλλιτεχνικό όνομα «Μέρκιουρι», το ρωμαϊκό αντίστοιχο του αγγελιοφόρου των θεών των αρχαίων Ελλήνων, τον Ερμή. Σύμφωνα με τον Μπράιαν Μέι υπάρχει σχέση με το κομμάτι του Μέρκιουρι My Fairy King από το πρώτο άλμπουμ των Queen. Αυτό περιέχει τον ακόλουθο στίχο: «Mother Mercury, look what they've done to me, I cannot run I cannot hide.» Αφού ηχογραφήθηκε το κομμάτι ο Φρέντι Μπουλσάρα ρωτήθηκε εάν η «Mother Mercury» του τραγουδιού αναφέρεται στην μητέρα του και αυτός απάντησε: «Yes, and from now on I'll be Freddie Mercury.»

Σύντροφος του Μέρκιουρι ήταν για αρκετά χρόνια της δεκαετίας του 1970 η Mary Austin. Η σχέση τους έληξε όταν ο Μέρκιουρι παραδέχτηκε την ομοφυλοφιλία του. Διατήρησαν όμως και στο εξής στενή φιλία. Αργότερα η Austin ήταν η κύρια κληρονόμος της περιουσίας του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Μέρκιουρι ζούσε στη Νέα Υόρκη και στο Μόναχο, όπου ηχογράφησε διάφορα άλμπουμ έχοντας σχετικά ήσυχη προσωπική ζωή. Στα μέσα της δεκαετίας μετακόμισε στο Κένσινγκτον του Λονδίνου. Σύντροφός του από το 1985 μέχρι το 1991 ήταν ο Jim Hutton που του έμεινε πιστός μέχρι την τελευταία του μέρα.

To 1973 κυκλοφορεί το πρώτο τους άλμπουμ με το όνομά τους αλλά δεν κάνει ιδιαίτερη αίσθηση. Την ίδια αλλά κάπως καλύτερη τύχη είχανε τα δύο επόμενα άλμπουμ Queen II και Sheer heart attack. Λίγο πριν την κυκλοφορία του A night at the opera, οι Queen εμπιστεύονται για προσωπική ακρόαση ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι στον φίλο τους Kenny Everett (γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός και κωμικός της Βρετανίας). Εκείνος το βρίσκει υπέροχο και χωρίς την άδειά του συγκροτήματος, παίζει όσες περισσότερες φορές μπορεί το τραγούδι στην ραδιοφωνική του εκπομπή. Πολύ γρήγορα τα δισκοπωλεία γέμισαν κόσμο που ζητούσε ένα τραγούδι το οποίο δεν είχε καν κυκλοφορήσει! Πρόκειται για το τραγούδι Bohemian Rhapsody το οποίο παντρεύει την όπερα με το ροκ. Λόγω της πρωτοτυπίας του τραγουδιού, ήταν βέβαιο πως το άλμπουμ A night at the opera θα είχε σίγουρη επιτυχία. Παρέμεινε εννέα εβδομάδες στο Νο1 στα charts της Αγγλίας εκείνη τη χρονιά ενώ πριν από μερικά χρόνια ψηφίστηκε από το παγκόσμιο κοινό ως το δεύτερο καλύτερο τραγούδι του αιώνα μετά το Imagine του Τζων Λένον. Να σημειωθεί ότι η προώθησή του συνοδεύτηκε από το πρώτο στην ιστορία σκηνοθετημένο βίντεοκλιπ.

Οι Queen είχανε πλέον καθιερωθεί αναπτύσσοντας τη δική τους προσωπικότητα. Η ιδιαίτερη και υπέροχη φωνή του Μέρκιουρι και ο ξεχωριστός ήχος της κιθάρας του Μπράιαν Μέι (κιθάρα την οποία κατασκεύασε ο ίδιος) τους έφερε πλέον στην κορυφή. Το επόμενο άλμπουμ τους A day at the races περιείχε το Somebody to love, το οποίο είχε επίσης αρκετά στοιχεία οπερετικών φωνητικών. Ακόμη πιο ψηλά ανέβηκαν με το άλμπουμ News of the world από το οποίο βγήκαν οι διαχρονικές επιτυχίες We will rock you και We are the champions. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 ακολούθησαν τα άλμπουμ Jazz και The game. Από το τελευταίο ξεχώρισε το Another one bites the dust. Ήταν φανερό ότι οι Queen άρχισαν να πειραματίζονται και με άλλα είδη μουσικής. Αυτό έγινε πιο έντονο με την κυκλοφορία του άλμπουμ Hot space στις αρχές του '80. Δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία αν και υπήρχε ένα πολύ αξιόλογο κομμάτι ντουέτο με τον David Bowie, το Under Pressure.

Οι Queen αλλάζουν αρκετά και το παρουσιαστικό τους. Αφήνουν πίσω το glam στυλ που επέβαλε η ροκ κουλτούρα της δεκαετίας του 70 και προσαρμόζονται στο κλίμα της εποχής. Ο Μέρκιουρι αφήνει μουστάκι και εμφανίζεται χωρίς μακιγιάζ και μαύρα νύχια. Λίγο αργότερα γράφουν τη μουσική για την ταινία Flash Gordon ενώ το 1984 κυκλοφορούν το άλμπουμ Τhe works. Πιο γνωστά κομμάτια από αυτό είναι το I want to break free και το Hammer to fall. Το 1985 συμμετέχουν στο Live Aid μαζί με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες και κυριολεκτικά κλέβουν την παράσταση, όπως είχε παραδεχτεί και ο στενός τους φίλος Elton John. Εμπνευσμένοι από το κλίμα του Live Aid, ηχογραφούν το άλμπουμ A kind of magic το οποίο περιείχε και soundtracks της ταινίας Highlander. Η περιοδεία τους Magic Tour στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία ιδιαίτερα η συναυλία που δόθηκε στο Στάδιο Γουέμπλεϋ το 1986. Η συγκεκριμένη περιοδεία ήταν και η τελευταία τους.

Οι Queen διαλύονται για το επόμενο διάστημα και ο Φρέντι Μέρκιουρι κάνει solo δουλειές όπως το άλμπουμ Mr Bad Guy και λίγο αργότερα συνεργάζεται με τη ντίβα της όπερας Μονσερά Καμπαγιέ και κυκλοφορούν το άλμπουμ Barcellona.Το ομότιτλο τραγούδι συνόδευε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992.

Οι φήμες ότι ο Μέρκιουρι πάσχει από AIDS κυκλοφορούσαν πολύ έντονα αν και ο ίδιος τις διέψευδε. Το 1989, οι Queen επανέρχονται με το άλμπουμ The miracle. Ο Μέρκιουρι αν και είναι πολύ δυναμικός κι ενεργητικός στα video clips, είναι εμφανής η διαφορά στην εμφάνιση του: αραιωμένα μαλλιά και αρκετά αδυνατισμένος. Οι Queen δεν κάνουν καμία περιοδεία για να προωθήσουν το άλμπουμ τους από το οποίο προέκυψαν οι επιτυχίες I want it all, Breakthru και The Invisible Man.

Το 1991 το συγκρότημα δημιουργεί το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο Innuendo. Το τελευταίο τραγούδι είναι το διαχρονικό The show must go on, του οποίου οι στίχοι φανερώνουν ότι ο Μέρκιουρι γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμη στη ζωή. Τα video clips του του Innuendo ήταν επεξεργασία παλιότερων video εκτός από τα These are the days of our lives και I'm going slightly mad τα οποία είναι ασπρόμαυρα και ο Μέρκιουρι αποστεωμένος και αδύναμος.

Καθώς η κατάσταση του Φρέντι Μέρκιουρι χειροτέρευε, οι φήμες γινόταν ακόμη πιο έντονες. Στις 23 Νοεμβρίου του 1991 ο τραγουδιστής κάνει ανακοίνωση στον τύπο που είχε κατασκηνώσει έξω από το σπίτι του στο Κένσινγκτον στο Λονδίνο, ότι πάσχει από AIDS. Ένα εικοσιτετράωρο αργότερα πεθαίνει στο σπίτι του. Όλο το διάστημα ήταν κοντά του οι γονείς του, η Mary Austin (πρώην σύντροφός του) και ο σύντροφος τα τελευταία 6 χρόνια της ζωής του, Jim Hutton.

Ο Φρέντι Μέρκιουρι θεωρείται από τις πιο κορυφαίες προσωπικότητες της μουσικής σκηνής παγκοσμίως και ξεχωρίζει για την καλλιτεχνική του τόλμη και έμπνευση. Άλλωστε ο ίδιος συνήθιζε να λεει "I'm just a musical prostitute, my dear".

Πηγή :Wikipedia

Ο Φρέντυ Μέρκιουρυ τραγουδά μαζί με την Μονσερά Καμπαγιέ, "Barcelona". Απολαύστε τους!!!



Βιβλιογραφία

- Evans, David, and David Minns. Freddie Mercury: The Real Life, the Truth Behind the Legend. London: Antaeus, 1997.
- Freestone, Peter. Freddie Mercury: An Intimate Memoir by the Man Who Knew Him Best. New York: Music Sales, 2000.
- Hodkinson, Mark. Queen: The Early Years. New York: Omnibus, 1997.
- Hutton, Jim, with Tim Wapshott. Mercury and Me. New York: Boulevard Books, 1994.
- Jones, Lesley-Ann. Freddie Mercury: The Definitive Biography. London: Hodder & Stoughton, 1997.
- Smith, Richard. "A Year in the Death of Freddie Mercury: Queen." Seduced and Abandoned: Essays on Gay Men and Popular Music. London: Cassell, 1995. 234-239.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
5 Σεπτεμβρίου
νέο!
Τζον Κέιτζ

Η πρώτη εκτέλεση του κομματιού 4’33" του Τζον Κέιτζ δημιούργησε σκάνδαλο. Γραμμένο το 1952, είναι η πιο φημισμένη σύνθεση του Τζον Κέιτζ, το αποκαλούμενο και σιωπηλό έργο. Το έργο αποτελείται από 4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα στα οποία ο πιανίστας δεν παίζει τίποτα. Η πρώτη εκτέλεση δόθηκε από τον David Tudor, στις 29 Αυγούστου του 1952, στο Woodstock της Νέας Υόρκης για ένα κοινό που υποστήριζε τη μοντέρνα τέχνη...

Ο Tudor τοποθέτησε τη χειρόγραφη παρτιτούρα, λευκές σελίδες ενός τυπικού πενταγράμμου, στο πιάνο και στάθηκε ανέκφραστος χρησιμοποιώντας ένα ρολόι για να μετρά τη διάρκεια κάθε μέρους. Η παρτιτούρα καθόριζε τρία μέρη, κάθε ένα με διαφορετική διάρκεια που όμως προστιθέμενα ήταν 4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα. Ο Tudor σήμαινε την λήξη κάθε μέρους κατεβάζοντας το καπάκι των πλήκτρων του πιάνου. Ο αέρας στα δέντρα εισέβαλλε στο πρώτο μέρος που διήρκεσε 30 δευτερόλεπτα. Σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν στην οροφή κατά την διάρκεια του δεύτερου. Ο καλλιτέχνης κάθε τόσο γύριζε τις σελίδες της παρτιτούρας, πάντα χωρίς να παίζει τίποτα. Το ακροατήριο άρχισε να μουρμουρίζει.

Με το τέλος του έργου ο Tudor σηκώθηκε και υποκλίθηκε και στην αίθουσα επικράτησε έντονη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση. Όλοι συμφώνησαν πως ο Cage αυτή τη φορά το είχε παρακάνει.

Πως φτάσαμε ως εδώ

Ο Τζον Κέιτζ γεννήθηκε το 1912 στο Λος τζελες. Το 1930 παράτησε το κολλέγιο για να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Το 1932 έδειξε στον Henry Cowell κάποια από τα πειράματά του με μια νέα εικοσιπεντάτονη τεχνική που είχε επινοήσει. Αυτός τον προέτρεψε να σπουδάσει με τον Arnold Schoenberg, πράγμα που έκανε κατά το 1935-36. Ο Τζον Κέιτζ του είπε πως δεν είχε καμία απολύτως αίσθηση της αρμονίας και ο Schoenberg παρομοίασε αυτό το γεγονός με έναν τοίχο που ποτέ δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει. Αφού ο Τζον Κέιτζ του είχε ήδη υποσχεθεί να αφιερώσει τη ζωή του στη μουσική, αποφάσισε ότι έκτοτε θα αφιέρωνε την ζωή του στο «να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο». Απέρριψε την αρμονία και επικεντρώθηκε στον ρυθμό.

Σύντομα ο Τζον Κέιτζ συνεργάστηκε με τον Otto Fischinger σε μία από τις αφηρημένες του ταινίες. Ο Fischinger είπε στον Τζον Κέιτζ πως «κάθε πράγμα στον κόσμο έχει το δικό του πνεύμα και αυτό το πνεύμα μπορεί να ακουστεί μέσω των δονήσεων». Ο Τζον Κέιτζ ενθουσιάστηκε από αυτή την παρατήρηση κι άρχισε να χτυπάει, να ξύνει και να τρίβει οτιδήποτε έβρισκε γύρω του. Αυτό οδήγησε στην σύνθεση ενός αριθμού έργων για κρουστά. Ο Τζον Κέιτζ κατέληξε πως οι θόρυβοι είχαν την ίδια μουσικότητα με την κατασκευασμένη μουσική.

O Τζον Κέιτζ έχει ήδη επινοήσει το προκατασκευασμένο πιάνο: ένα πιάνο στις χορδές του οποίου ο πιανίστας ρίχνει τυχαία διάφορα ανόμοια αντικείμενα που το μετατρέπουν σε μία ολόκληρη ορχήστρα κρουστών. Κάθε σύνθεση για προκατασκευασμένο πιάνο ακούγεται κάθε φορά διαφορετικά. Τη δεκαετία του 1940 συνειδητοποιεί πως τα έργα του μεταφέρουν στους ακροατές διαφορετικά μηνύματα και συναισθήματα από αυτά που σχεδίαζε. Καταλήγει πως η μουσική δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επικοινωνία. «Κανείς δεν καταλαβαίνει κανέναν. Είναι μάταιο να συνεχίσω έτσι. Αποφάσισα να σταματήσω να γράφω μουσική μέχρι να βρω έναν καλύτερο λόγο από το να εκφράζω τον εαυτό μου».

Η απάντηση του δόθηκε το 1946 από την Ινδή Gitta Sarabhai με την οποία αντάλλασσε μαθήματα Δυτικής αντίστιξης για μαθήματα Ινδικής μουσικής. Όταν την ρώτησε για τον σκοπό της μουσικής στην Ινδία του απάντησε πως ο δάσκαλός της πίστευε πως σκοπός της μουσικής είναι να ησυχάζει το μυαλό κι έτσι να το κάνει δεκτικό σε θεϊκές επιρροές. Αυτό ήταν. Ο Τζον Κέιτζ αποφάσισε να καταλάβει τι σημαίνει «ήσυχο μυαλό» και «θεϊκές επιρροές». Για αρκετούς μήνες αφιερώθηκε στην μελέτη της φιλοσοφίας και του βουδδισμού (Ζεν) με τον Daisetz T. Suzuki. «Αισθανόμουνα πως άλλαζα. Οι προηγούμενες αντιλήψεις μου ήταν αυτές ενός παιδιού». Το ήσυχο μυαλό, κατέληξε, είναι αυτό που είναι ελεύθερο από την αντιπάθεια. Αλλά αφού η αντιπάθεια προϋποθέτει την συμπάθεια, πρέπει να είναι ελεύθερο κι από τα δύο. «Με την απόρριψη της αντιπάθειας και της συμπάθειας ανοίγουν οι ορίζοντες του μυαλού κι αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τα πράγματα». Οι «θεϊκές επιρροές» ήταν οι ήχοι και τα γεγονότα που ήταν παντού τριγύρω. «Οι ήχοι πρέπει να τιμώνται αντί να σκλαβώνονται». Πώς όμως λειτουργεί η φύση; Τα φυσικά φαινόμενα, τουλάχιστον σε επίπεδο μικροκόσμου και σύμφωνα με την κβαντική μηχανική και τη θεωρία του χάους, δεν ακολουθούν μηχανικά ή ντετερμινιστικά μοντέλα, αλλά μάλλον μοντέλα που βασίζονται στην τύχη. Ο Τζον Κέιτζ αποφασίζει να ακολουθήσει τις εξελίξεις της επιστήμης με τη μουσική του κι αρχίζει να χρησιμοποιεί το μη ντετερμινισμό και την τύχη. Η τέχνη και η ζωή δεν πρέπει να διαχωρίζονται. «Η μουσική δεν είναι διαφυγή από την ζωή αλλά μια εισαγωγή σε αυτήν». Ο συνθέτης προχωρεί από την αυτοέκφραση στο άνοιγμα ενός παραθύρου προς τους ήχους του περιβάλλοντος.

Το 1951, ο Τζον Κέιτζ επισκέφθηκε ένα πλήρως μονωμένο δωμάτιο στο Πανεπιστήμιο Harvard για να ακούσει την σιγή. «Περίμενα να μην ακούω τίποτα». Αντίθετα ανέφερε πως άκουσε δύο ήχους: έναν υψηλό και έναν βαθύ. Ο πρώτος ήταν το νευρικό του σύστημα και ο δεύτερος η κυκλοφορία του αίματός του. «Το πραγματικό νόημα της σιγής είναι η απόρριψη της πρόθεσης. Στην Ινδία λένε πως η μουσική δεν σταματάει ποτέ. Σταματάει μόνο όταν γυρίζουμε την πλάτη και σταματάμε να προσέχουμε». Με την σύνθεση του 4’33" ξεκαθαρίζει πως δεν υπάρχει σιγή, ορισμένη ως απόλυτη απουσία ήχου.

«Πρόθεσή μου ήταν να κάνω κάτι που να μην λέει στον κόσμο τι να κάνει». Για τον Τζον Κέιτζ ο ακατάπαυστος ρυθμός που διατρέχει κάθε είδος συμβατικής μουσικής ήταν το απ’ ευθείας ανάλογο ενός στρατιωτικού νόμου. Η ίδια η τονικότητα, η κυριαρχία ενός κεντρικού τόνου, ήταν σαν μία δικτατορία. Το ίδιο κι ο διευθυντής της ορχήστρας. Στην εξέλιξη της μουσικής του τα απέρριψε. Δέχθηκε έναν μεγάλο αριθμό τιμητικών διακρίσεων για την προσφορά του στην μουσική. 1942: βραβείο της Εθνικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών για την διεύρυνση των ορίων της μουσικής, 1978, 1988: μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιστήμης και Τεχνών και Γραμμάτων και Τεχνών αντίστοιχα, 1982: παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής από τη Γαλλική κυβέρνηση, 1986: διδάκτορας όλων των τεχνών από το Ινστιτούτο Τεχνών της Καλιφόρνια, 1989-90: δίδαξε ποίηση στο Πανεπιστήμιο Harvard κ.λ.π. Πέθανε τον Αύγουστο του 1992 στη Νέα Υόρκη.

Ο Pierre Boulez κάποτε είχε πει για τον Τζον Κέιτζ: «Λατρεύω το μυαλό του αλλά δεν μου αρέσουν αυτά που σκέφτεται». Ένα βροχερό βράδυ του φθινοπώρου του 1992 τιμήθηκε μετά θάνατον σε μία εξαιρετική συναυλία στο Ηρώδιο. Το κοινό, που αποτελλούνταν από όχι περισσότερα από εκατό άτομα, με το τέλος της εκτέλεσης του 4’33" ξέσπασε σε ενθουσιώδη χειροκρότημα για πολλή ώρα.

Πηγή: Online-Mag.gr

Βιβλιογραφία

Cage, John. Silence. Middletown, Conn.: Wesleyan University Press, 1961.
Katz, Jonathan. "John Cage's Queer Silence or How to Avoid Making Matters Worse." GLQ 5.2 (1999): 231-252.
Perloff, Marjorie, and Charles Junkerman, eds. John Cage: Composed in America. Chicago: University of Chicago Press, 1994.
Pritchett, James. The Music of John Cage. Cambridge: Cambridge University Press, 1993.
Revill, David. The Roaring Silence: John Cage: A Life. London: Bloomsbury, 1992.

Πηγή: Glbtq.Com

John Cage: "4'33"

   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development