::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
FotoFactory Gay Photobooks
Taschen Books
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
BDSM PHOTOBOOKS
Transsexual Photobooks
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
The L-Word
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
LGBT οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ - οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ - οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ >> LGBT οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ - οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
 
Σημείωση


Οι ειδήσεις και τα σχόλια που παρατίθενται σ' αυτή την ενότητα προέρχονται από ελληνικές εφημερίδες και αναφέρεται η πηγή τους.
   
 
εισάγετε την κριτική σας
Επέστρεψαν οι κουκουβάγιες στην Ακρόπολη
Καθημερινή, 25.8.2010

Περίπου δέκα χρόνια πέρασαν από την πρώτη προσπάθεια ενοποίησης του ιστορικού και αρχαιολογικού κέντρου της Αθήνας, που υποσχόταν και την ενότητα του φυσικού τοπίου της περιοχής. Οι παρεμβάσεις της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων (ΕΑΧΑ) ανέδειξαν τα μνημεία, μεταμόρφωσαν το κέντρο σε ένα ανοικτό μουσείο, προσιτό στο ευρύ κοινό, που μια δεκαετία πριν, όχι περισότερο, σπανίως επισκεπτόταν τους μείζονες αυτούς αρχαιολογικούς χώρους.

Κομβικό σημείο του έργου ήταν η κατάργηση της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων στους πρόποδες της Ακρόπολης, με την πεζοδρόμηση της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και της Αποστόλου Παύλου. Τώρα πια και με την βοήθεια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, οι Αθηναίοι στον Μεγάλο Περίπατό τους μπορούν να «ξαναδιαβάσουν» τα μνημεία της πόλης τους, να τα απολαύσουν με την πανσέληνο, αλλά και να ανακαλύψουν ότι στην Πνύκα, στον λόφο των Νυμφών, στο λόφο του Αστεροσκοπείου, στον λόφο του Φιλοπάππου, στα ελάχιστα δηλαδή σημεία πράσινου που δείχνει ο χάρτης αυτής της πόλης, επέστρεψαν πολλά είδη πουλιών.

Τσαλαπετεινοί, γκιώνηδες, καρακάξες, μπούφοι και πολλά ακόμα τραβούν την προσοχή μας. Μα πάνω απ’ όλα η κουκουβάγια, το σύμβολο της σοφίας και της επιστήμης, το ιερό πτηνό της θεάς Αθηνάς, που τυφλωμένο από τα φώτα των αυτοκινήτων τόσα χρόνια είχε εξαφανιστεί και επανεμφανίστηκε μετά την πεζοδρόμηση.

Και είναι στην δικαιοδοσία του Δήμου της Αθήνας να επαγρυπνεί για την αποκατάσταση του τοπίου, με συνεργεία που καθαρίζουν τους λόφους, με δημοτική αστυνομία αυστηρή, χωρίς κατανόηση στους μοτοσικλετιστές και στα αυτοκίνητα που διασχίζουν την Αποστόλου Παύλου, αναπτύσσοντας μάλιστα ταχύτητα στον πεζόδρομο όπου, η χρήση γης, η αέναη αύξηση των τραπεζοκαθισμάτων και οι άδειες λειτουργίας δήθεν «παραδοσιακών» καφενείων έχουν καταντήσει παρωδία.

Όλη η παρέμβαση στο ιστορικό κέντρο βασίζεται σε λεπτές ισορροπίες, γεγονός που απαιτεί επαγρύπνηση και από τους κατοίκους. Αρκετά συχνά βρέθηκαν μπροστά σε απόπειρες αλλαγής σε βάρος της φυσιογνωμίας του χώρου.

Για παράδειγμα οι διαρκείς επεκτάσεις καφέ και εστιατορίων, η τσιμεντοποίηση του χώρου στάθμευσης, οι φήμες για ηλεκτροφώτιση των λόφων, η πλήρης περίφραξη των λόφων. Ίσως οι μεταναστεύσεις της κουκουβάγιας είναι ένας ευαίσθητος δείκτης για μια εξισορροπημένη χρήση του τόσο σημαντικού για τον παγκόσμιο πολιτισμό, ιστορικού κέντρου της Αθήνας.-

Πηγή: Καθημερινή, 25.8.2010

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Aνακάλυψη του ανακτόρου του Οδυσσέα στην Ιθάκη
Καθημερινή, 25.8.2010

Αίσθηση έχει προκαλέσει η δημοσίευση για την ανακάλυψη του Οδυσσειακού Ανακτόρου, με αποτέλεσμα οι δυο επιστήμονες που φέρονται ως ανασκαφείς της Ακρόπολης στην Ιθάκη να «βομβαρδίζονται» καθημερινά από τον Ελληνικό και διεθνή τύπο.

Οι δυο καθηγητές και ανασκαφείς, ο Θ.Παπαδόπουλος και η Λίτσα Κοντορλή -Παπαδοπούλου κάνουν λόγο για το αποτέλεσμα μιας 16ετους έρευνας και ανασκαφής με σημαντικά ευρήματα, που «επιβεβαιώνουν ότι ο τόπος μας που πασχίζει για καλά και ελπιδοφόρα νέα και ότι ο πολιτισμός αξίζει κάθε ευκαιρία που μπορεί να έχει». Πρόκειται για:

α) μεγάλο ανακτορικό κτιριακό συγκροτήμα εκτεινόμενο και διαρρυθμισμένο σε δύο επίπεδα (άνδηρα),
β) λίθινα κλιμακοστασία λαξευμένα στο βράχο, που διευκόλυναν την επικοινωνία των κατοίκων των δύο ανδήρων,
γ) κτιστό προϊστορικό φρεατίο
δ) υπόγεια τεχνητή δεξαμενή νερού-«τυκτής» κρήνης,
ε) ταφικο περιβόλο,
στ) μεγάλο κυκλοτερές μνημείο,
ζ) βοηθητικά δωματία-αποθηκες
η) εργαστήριο κατεργασίας μετάλλου.

Στη θέση Άγιος Αθανάσιος - Σχολή Ομήρου, στις υπώρειες της Εξωγής Βορείου Ιθάκης, όπου ήσαν ορατά κτιριακά κατάλοιπα και είχαν γίνει στο παρελθόν αποσπασματικές έρευνες από έλληνες και ξένους αρχαιολόγους (Volgraff, Heurtley, Wasson, Κυπαρίσσης), εντοπίστηκε και αναγνωρίστηκε η προϊστορική ακρόπολη τειχισμένη με κυκλώπειο τείχος και τέσσερις πύλες.

Η κύρια πύλη συνδέεται με οχυρωμένη διάβαση, όμοια, σε μικρότερο μέγεθος, με του ανακτόρου της Τίρυνθας, προστατευμένη με δύο πύργους (σώζεται μερικώς ο ένας) και αναβάθρα.

Η κύρια πύλη εφάπτεται τοίχου προσεκτικά κτισμένου και τις παραστάδες της αποτελούν επεξεργασμένοι τετραγωνισμένοι ογκόλιθοι. Από την κύρια είσοδο ήταν ορατή η νότια κύρια είσοδος του τριμερούς μεγάρου.

Στο κάτω άνδηρο του κτιριακού συγκροτήματος εντοπίστηκε τριμερές ορθογώνιο κτίριο-μέγαρο, όμοιο με αντίστοιχα μέγαρα μυκηναϊκών ανακτόρων Μυκηνών, Τίρυνθας και Πύλου.

Στο άνω άνδηρο αποκαλύφθηκαν προϊστορικά κτίρια αποθηκών, λουτρού, εργαστηρίου κατεργασίας μετάλλων, καθώς και βοηθητικά δωμάτια. Από τα δύο λαξευτά στο βράχο κλιμακοστάσια το μεγάλο δυτικό χωρίζεται με πλατύσκαλα σε δύο τμήματα, μιμούμενο ίσως μινωικά πρότυπα.

Η μυκηναϊκή υπόγεια κρήνη, ανατολικά και σε μικρή απόσταση από το κεντρικό κτιριακό συγκρότημα, διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση, είναι χτισμένη με τον γνωστό εκφορικό τρόπο και μοιάζει με αντίστοιχες κρήνες των ακροπόλεων Μυκηνών και Τίρυνθας. Χρονολογήθηκε από τον ειδικό επιστήμονα για τα αρχαία υδραυλικά έργα Jost Knauss, καθηγητή του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Μονάχου, στην μυκηναϊκή εποχή (1300-1200 π.Χ.) και, όπως οι υπόγειες κρήνες των Μυκηνών και Τίρυνθας, χρησίμευε για την ύδρευση των ενοίκων της ακρόπολης σε περίοδο πολιορκίας και εχθρικών επιδρομών.

Βορειοανατολικά του μεγάρου υπάρχει μικρός τετράγωνος ταφικός περίβολος, συλημένος. Ανατολικότερα της υπόγειας κρήνης, ερευνήθηκε μεγάλο κυκλοτερές προϊστορικό μνημείο με βαθμιδωτή είσοδο στα ανατολικά, από την επίχωση του οποίου προέρχονται δύο τουλάχιστον βουκράνια, οστά πρωτόγονου βοδιού (bos primigenius), προϊστορική κεραμεική και πήλινες ψημένες πινακίδες γραμμικής γραφής μία από τις οποίες, δημοσιευμένη στο έγκριτο αρχαιολογικό περιοδικό KADMOS, έχει εγχάρακτα σύμβολα και παράσταση πλοίου με τον Οδυσσέα, τη Σειρήνα, τη Σκύλλα και τον σύντροφο του Οδυσσέα στην στιγμή της μεταμόρφωσης από άνθρωπο σε χοίρο. Στα κινητά ευρήματα συγκαταλέγονται προϊστορική κεραμεική (χειροποίητη και τροχήλατη της 2ης χιλιετίας π.Χ.), σπασμένα λίθινα αγγεία, ένα μολύβδινο μινωικό ειδώλιο, χάλκινες περόνες, λυχνάρι και χρυσό έλασμα με παράσταση του Οδυσσέα και πλοίου, που το έχει τυλίξει με τα πλοκάμια της η Σκύλλα.

Πηγή: Καθημερινή, 25.8.2010

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Παρεμβάσεις για την ανάδειξη αρχαϊκού ναού του Απόλλωνα
Καθημερινή, 25.8.2010

Ο καλύτερα διατηρημένος αρχαίος μνημειακός ναός σ’ όλη τη Θεσσαλία θεωρείται ο αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα. Σύμφωνα με τους ειδικούς, άλλωστε, πέραν όλων των άλλων, αποτελεί πηγή πληροφόρησης, όχι μόνο για την ιστορία και τις λατρευτικές πρακτικές της περιοχής αλλά και για την εξέλιξη της τεχνικής στους τομείς της αρχιτεκτονικής και της πλαστικής. Πλην όμως, όπως επισημαίνουν οι αρχαιολόγοι δεν είναι ακόμη επισκέψιμος.

Για το λόγο αυτό και σε ό,τι αφορά στην ανάδειξη του χώρου, όπου βρίσκεται ο ναός του Απόλλωνα, ο διευθυντής της ΛΔ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Λεωνίδας Χατζηαγγελάκης, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ανέφερε πως προτάθηκαν να γίνουν ήπιες επεμβάσεις, ενταγμένες στο φυσικό τοπίο, που θα εξασφαλίζουν τη λειτουργικότητα ενός οργανωμένου και επισκέψιμου αρχαιολογικού χώρου. Όπως είπε, προβλέπονται εγκαταστάσεις εισόδου και εξυπηρέτησης κοινού, περίφραξη, διαμόρφωση διαδρομών επίσκεψης και εγκατάσταση στεγάστρου εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Ο ναός του Απόλλωνα βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα Μοσχάτου του δήμου Πλαστήρα, στη θέση «Λιανοκόκκαλα», δώδεκα χιλιόμετρα δυτικά της Καρδίτσας και περίπου δύο χλμ δυτικά του σύγχρονου οικισμού της Μητρόπολης, σε ένα πλάτωμα νότια της κοίτης του Λαπαρδά (ή Γαβρία) ποταμού. Οι ανασκαφές, είπε ο κ. Χατζηαγγελάκης, ξεκίνησαν το 1994 με αφορμή κάποιες λαθρανασκαφές, έφεραν δε στο φως έναν εκατόμπεδο, περίπτερο, δωρικό ναό με εσωτερική κιονοστοιχία.

Ο προσανατολισμός του ναού είναι από τα ανατολικά προς τα δυτικά και έχει διαστάσεις 31,00 Χ 13,75 μ. Ο ναός χρονολογείται λίγο πριν από τα μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα, με βάση το λατρευτικό χάλκινο άγαλμα, αλλά και από τον τύπο των δωρικών κιονόκρανων. Σύμφωνα δε με ενεπίγραφη αναθηματική στήλη που βρέθηκε μέσα στο σηκό, ήταν αφιερωμένος στο θεό Απόλλωνα. Άλλωστε, όπως επισήμανε ο αρχαιολόγος, ο ναός διέθετε πέντε δωρικού ρυθμού κίονες στις στενές πλευρές και έντεκα στις μακρές. Μάλιστα, για τους κίονες του πτερού έχει χρησιμοποιηθεί μαλακός ψαμμόλιθος, φαιού χρώματος, από την περιοχή.

Τα δωρικά κιονόκρανα

Σημαντικά, τόσο για την ιστορία του μνημείου, όσο και για την εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, θεωρούνται τα δωρικά κιονόκρανα του πτερού. «Ο εχίνος τους - εξήγησε ο αρχαιολόγος - φέρει κυκλικά ανάγλυφη διακόσμηση, από επαναλαμβανόμενα μοτίβα κλειστών και ανοιχτών ανθέων λωτού. Τα κιονόκρανα παρουσιάζουν μορφολογικές διαφορές, τόσο ως προς το προφίλ του εχίνου, όσο και ως προς την επεξεργασία της ανάγλυφης διακόσμησης σε αυτόν. Το σπάνιο αυτό χαρακτηριστικό του ναού συναντάται, επίσης, στον αρχαιότερο ναό της Ήρας, στην Ποσειδωνία της κάτω Ιταλίας».

Σύμφωνα με τον κ. Χατζηαγγελάκη, οι διαφορές των κιονόκρανων πιθανώς να δηλώνουν ότι ο ναός - αρχικά - είχε κατασκευαστεί με ξύλινους κίονες στο πτερό, οι οποίοι σταδιακά αντικαταστάθηκαν με λίθινους. «Ο σηκός», πρόσθεσε, «που έχει διαστάσεις 8,50 Χ 24,00 μ., ήταν κτισμένος με ορθοστάτες από τον ίδιο μαλακό ψαμμόλιθο, που έχουν κατασκευαστεί οι κίονες του πτερού, και πάνω από αυτούς με ωμές πλίθρες».

Όπως είπε, εσωτερικά ο σηκός διέθετε στον άξονα του σειρά από 5 ξύλινους κίονες ή πεσσούς, όπως δηλώνουν οι σωζόμενες λίθινες βάσεις και μια παραστάδα στο μέσον του δυτικού τοίχου. Μπροστά από τον τρίτο κίονα και σε επαφή με αυτόν υπάρχει βάθρο ορθογώνιας κάτοψης προοριζόμενο για τα λατρευτικά αγάλματα του ναού. Πεσμένο σε αυτό βρέθηκε, σε δύο μέρη, το χάλκινο λατρευτικό άγαλμα του Απόλλωνα, στον τύπο του οπλίτη.

Αγάλματα και κινητά αντικείμενα

Σε μία δεύτερη οικοδομική φάση φαίνεται πως διαμορφώθηκε άδυτο με την προσθήκη ενός εγκάρσιου τοίχου από πλιθιά στη θέση του πέμπτου από την είσοδο εσωτερικού κίονα. Κατά τις ανασκαφές δε βρέθηκε κανένα λίθινο αρχιτεκτονικό μέλος που θα μπορούσε να αποδοθεί σε επιστύλιο ή τρίγλυφα και μετόπες, έτσι θεωρείται ότι ο θριγκός του ναού ήταν ξύλινος. Ο ναός, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, διέθετε δίριχτη στέγη, που σχημάτιζε αετώματα στις στενές πλευρές του, με ξυλοδεσιά εσωτερικά και πήλινα κεραμίδια.

Τα κεραμίδια ήταν κορινθιακού τύπου που στις μακρές πλευρές κατέληγαν σε ακροκέραμα τριγωνικής μορφής με ανάγλυφη διακόσμηση. Οι ηγεμόνες καλυπτήρες της στέγης έφεραν γραπτά ανάγλυφα άνθη και βλαστούς. Στις στενές πλευρές ο ναός διέθετε αετώματα, που πιθανώς έφεραν πήλινες γλυπτές συνθέσεις. Από τα ακρωτήρια της στέγης σώθηκε μεγάλο τμήμα μιας πήλινης προτομής ίππου, που αποτελούσε μάλλον το κεντρικό ακρωτήριο του ανατολικού αετώματος.

Στα κινητά αντικείμενα περιλαμβάνονται πήλινα αγγεία και ειδώλια, πήλινο κιβωτίδιο, αγγείο για τα υγρά των χοών, καθώς και τμήματα χάλκινου αγάλματος. Πάντως, το πιο σημαντικό θεωρείται το καλοδιατηρημένο ακέραιο χάλκινο άγαλμα μιας ανδρικής μορφής, που απεικονίζεται με τη μορφή ενός οπλίτη. Το άγαλμα φέρει κράνος στο κεφάλι, θώρακα στο στήθος, περιβραχιόνια και περιπήχια στα χέρια και περικνημίδες στα πόδια.

«Παρόλο που δε σώζονται τα αντικείμενα που κρατούσε στα χέρια», είπε ο κ. Χατζηαγγελάκης, «είναι πολύ πιθανόν ότι στο δεξί κρατούσε δόρυ και στο αριστερό κλαδί δάφνης. Ο συγκεκριμένος τύπος του οπλίτη ήταν το λατρευτικό άγαλμα του θεού Απόλλωνα και η ταύτισή του με τη θεϊκή μορφή του Απόλλωνα επιβεβαιώθηκε από το κείμενο μιας ενεπίγραφης αναθηματικής στήλης, που βρέθηκε σε κομμάτια στο εσωτερικό του ναού».

Μετατροπές και καταστροφές

Ο ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά το 2ο π.Χ. αιώνα, σύμφωνα με κινητά ευρήματα στο στρώμα καταστροφής. Δια μέσου των αιώνων, εξάλλου, ο ναός φαίνεται πως δέχτηκε επισκευές και μετατροπές, όπως αντικατάσταση ξύλινων στοιχειών με λίθινα, διαμόρφωση του εσωτερικού του σηκού και αντικατάσταση κεραμιδιών.

Η περιοχή, όπου βρίσκεται ο ναός και η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως αρχαιολογική, καθώς έχει απαλλοτριωθεί υπέρ του υπουργείου Πολιτισμού, εκτείνεται σε έκταση 18,5 στρεμμάτων. Η πρόσβαση στο ναό γίνεται από τα νότια, μέσω αγροτικής οδού, πλάτους τεσσάρων μέτρων, που αρχίζει από την επαρχιακή οδό Μητρόπολης - Μοσχάτου. Ο ναός είναι στεγασμένος με μεταλλικό στέγαστρο προστασίας, το οποίο καλύπτει μια έκταση 735 τ.μ.

Πηγή: Καθημερινή, 25.8.2010

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Χορευτής, επαναστάτης και «βλάχος» σταρ
Βήμα, της Ίσμα Τουλάτου, 22.8.2010

Με αφορμή το φιλόδοξο γκαλά στη μνήμη του που διοργανώνεται στο Ηρώδειο με τη συμμετοχή αστέρων από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του κόσμου, μια σύντομη ματιά στην προσωπικότητα του θρυλικού Τατάρου μέσα από αναμνήσεις, ρήσεις και εντυπώσεις

Πριν από περίπου 10 χρόνια ο αείμνηστος Λεωνίδας Ντεπιάν είχε παραχωρήσει μια συνέντευξη στο «Βήμα της Κυριακής» όπου, μεταξύ άλλων, μιλούσε για τους θρύλους του χορού με τους οποίους είχε συναναστραφεί προσωπικά στη διάρκεια της καριέρας του. «Τον Νουρέγεφ τον γνωρίσατε ποτέ;» ερωτήθηκε κάποια στιγμή. Ο Ντεπιάν χαμογέλασε, κάθησε πιο αναπαυτικά στην πολυθρόνα του και διηγήθηκε μια ιστορία:

«Τον γνώρισα κάποτε που είχε έρθει με τη Φοντέιν στο Ηρώδειο. Α,ναι.Ηταν πραγματικός σταρ. Εμπαινε σε εστιατόριο να φάει και υπέφερε.Αγωνιούσε για το πώς δείχνει, για το αν ο κόσμος είχε αντιληφθεί την παρουσία του, για το ποιο προφίλ του έδειχνε καλύτερο...Κάποια φορά ο Μενότι έδωσε μια δεξίωση προς τιμήν του στο Λος Αντζελες.Φτάνει,λοιπόν,ο Νουρέγεφ,του προσφέρουν ένα ουίσκι, του δείχνουν τον μπουφέ και τον καλούν να σερβιριστεί. Τι κάνει τότε αυτός; Χύνει το ουίσκι και πάει και κλειδώνεται σε ένα δωμάτιο λέγοντας:“Ενας Νουρέγεφ δεν σερβίρεται,τον σερβίρουν”.Βλάχος ήταν ο άνθρωπος... Δεν καταλάβαινε ότι αυτό που ζητούσε ήταν λιγότερο τιμητικό από αυτό που του πρότειναν. Με την απρέπειά τουόμωςκατάφερε να δημιουργήσει θέμα. Την άλλη μέρα το έγραψαν όλες οι εφημερίδες,το δημοσίευσε το “Τime”...» («Το Βήμα της Κυριακής», 10.6.2001).

Με την ιστορία σκοπός του Ντεπιάν ήταν να υπογραμμίσει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν καλό χορευτή και σε έναν πραγματικό σταρ. «Ο καλλιτέχνης πουλά τη δουλειά του, ο σταρ τον εαυτό του» έλεγε στην ίδια συνέντευξη. «Ο Νουρέγεφ υπήρχε διά βίου.Αρρωστος και γερασμένος γέμιζε το Ηρώδειο.Ο κόσμος καθόταν στην ουρά 24ωρα λέγοντας ο ένας στον άλλον: «Α, δεν μπορεί πια να χορέψει...». Ο Νουρέγεφ δεν χόρευε πιααλλά οι Αθηναίοι ξενυχτούσαν στα εκδοτήρια. Ηθελαν να τον δουνακόμη και στην πτώση του».

Σύμφωνα με τον Ντεπιάν, αυτή ακριβώς η διαφορά συμπεριφοράς με τη Μαργκότ Φοντέιν ήταν που τους έκανε να ισορροπούν αριστοτεχνικά ως καλλιτεχνικό ζευγάρι. Σε αντίθεση με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο εκείνου, εκείνη παρέμεινε σεμνή. Μαζί του, όμως, κατάφερε να κάνει μια δεύτερη λαμπρή καριέρα. «Οταν γνωρίστηκαν,η Φοντέιν είχε ήδη δώσει την τελευταία της παράσταση» θυμόταν ο Ντεπιάν. «Ηταν πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας και επρόκειτο να χορέψει σε ένα μικρό γκαλά που διοργανωνόταν εκεί. Της μίλησαν λοιπόν για κάποιο ρωσάκι προτείνοντάς της να χορέψει μαζί του...Εκείνος χορεύοντας με το μεγάλο όνομα της Δύσης στερέωσε την ευρωπαϊκή σταδιοδρομία του και εκείνη, αντίστοιχα, πραγματικά ξεκίνησε μια δεύτερη καριέρα. (...)Παρέμεινεόμωςαπίστευτα σεμνή...». «Κάθε φορά που χορεύω μαζί του» έλεγε η κατά 19 χρόνια μεγαλύτερη περίφημη παρτενέρ του «δεν βλέπω τον ίδιο αλλά την προσωποποίηση του μπαλέτου». Ενας από τους διασημότερους χορευτές του 20ού αιώνα, ο Νουρέγεφ υπήρξε ο πρώτος μετά τον θρυλικό Νιζίνσκι που κατάφερε να υπογραμμίσει τη σημασία των ανδρικών ρόλων. Τα εντυπωσιακά του άλματα, οι γρήγορες στροφές του αλλά κυρίως η ίδια η λάμψη την οποία εξέπεμπε από σκηνής κυριολεκτικά μαγνήτιζαν το κοινό.

Τάταρος την καταγωγή, ο Νουρέγεφ (17.3.1938- 6.1.1993) έδειξε από νωρίς τον επαναστατικό, ασυμβίβαστο χαρακτήρα του. Εφηβος ακόμη στην πρώην Σοβιετική Ενωση αρνήθηκε να γίνει μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας ενώ έπαιρνε κρυφά μαθήματα αγγλικών. Τόσο στα πρώτα του βήματα στα πάλαι ποτέ Μπαλέτα Κίροφ (νυν Μαριίνσκι) όσο και αργότερα, όταν αυτομόλησε στη Δύση, ουδέποτε φοβήθηκε τη σκληρή δουλειά. Παράλληλα δεν σταμάτησε να αναζητεί νέες προκλήσεις, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο και αργότερα στη διεύθυνση ορχήστρας.

Λίγο πριν από τον θάνατό του από ΑΙDS, ο ίδιος δήλωνε προφητικά: «Οι δημιουργοί πεθαίνουναλλά ό,τι δημιούργησαν ζει αιώνια».

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΑΧΑΤΕΛΙ: Ο ΧΟΡΟΣ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του γκαλά και πρώτος χορευτής του Βασιλικού Μπαλέτου του Λονδίνου, του συγκροτήματος με το οποίο ο Νουρέγεφ ταύτισε το όνομά του, μιλάει για τον θρυλικό Ρούντι και την καλλιτεχνική κληρονομιά του

- Είναι η πρώτη φορά που θα βρεθείτε στην Ελλάδα;

«Εχω έρθει παλαιότερα για διακοπές και πραγματικά μου αρέσει ιδιαίτερα η χώρα σας.Σέβομαι πολύ την προσφορά της Ελλάδας στην ανθρωπότητα.Η δημοκρατία,η φιλοσοφία,η επιστήμη,το αρχαίο δράμα και οι τέχνες γενικότερα οφείλουν πάρα πολλά σε αυτόν τον τόπο».

- Αυτή τη στιγμή,πάντως,η συγκυρία είναι πολύ δύσκολη.Τι σκέπτεστε γι΄ αυτό;

«Επί του παρόντος η οικονομική κατάσταση είναι δύσκολη και σκληρή παντού.Ακόμη και χώρες με πολύ ισχυρότερη οικονομία από την ελληνική υποφέρουν και δοκιμάζονται.Ωστόσο,από τη φύση μου είμαι αισιόδοξος και πιστεύω πως η Ελλάδα θα καταφέρει να ξεπεράσει τα προβλήματά της.Η τέχνη γενικότερα και φυσικά ο χορός είναι πολύ σημαντικό όπλο το οποίο μας δίνει ελπίδα,πίστη και κουράγιο για το μέλλον».

- Κατά τη γνώμη σας,τι ήταν αυτό που έκανε τον Νουρέγεφ τόσο ξεχωριστό;

«Πέρα από σημαντικός χορευτής, ο σημαντικότερος κατά τη γνώμη μου,ήταν και εξαιρετικά ισχυρή προσωπικότητα.Αποφασισμένος και αφοσιωμένος σε αυτό που έκανε.Δούλευε ακατάπαυστα και συνήθιζε να λέει ότι “κάθε βήμα σας πρέπει να είναι χρωματισμένο με το αίμα σας”. Παράλληλα ο ίδιος ευλογήθηκε να έχει σπουδαίους δασκάλους αλλά και σπουδαίους συνεργάτες».

- Ποια είναι η κληρονομιά του σήμερα στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου;

«Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν χορογραφίες του Νουρέγεφ στο συγκρότημα.

Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι έχει ξεχαστεί.

Αντιθέτως, πριν από μερικά χρόνια διοργανώθηκε ειδική εκδήλωση στη μνήμη του,ανάλογη με αυτές που γίνονται συχνά. Προσωπικά θα ήθελα όλοι μας- και κυρίως οι νεότεροι- να τον θυμόμαστε για πάντα και να αποτιμούμε στις διαστάσεις της την προσφορά του στο Βασιλικό Μπαλέτο, με αποκορύφωμα, φυσικά,τη λαμπρή συνεργασία του με τη Μαργκότ Φοντέιν».

Το γκαλά στη μνήμη του Ρούντολφ Νουρέγεφ θα δοθεί στις 13 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο.Συμμετέ- χουν,εκτός άλλων,πρώτοι χορευτές και σολίστ από το Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου, την Οπερα του Παρισιού,το θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης,το θέατρο Μπαλσόι της Μόσχας.Θα παρουσιαστούν αποσπάσματα από τα έργα «Δον Κιχώτης», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»,«Λίμνη των Κύκνων» κτλ.Εισιτήρια προπωλούνται από τα ταμεία του Φεστιβάλ Αθηνών (Πανεπιστημίου 39).Περισσότερες πληροφορίες στο τηλ. 210 7234.567.

Πηγή: Βήμα, της Ίσμα Τουλάτου, 22.8.2010

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Είμαι Ελληνο - αυστραλός. Χώρα μου είναι η παύλα
Ελευθεροτυπία, του Βασίλη Καλαμάρα, 13.8.2010

Ο αγγλοσαξονικός Τύπος συγκρίνει τον Χρίστο Τσιόλκα με τον Φίλιπ Ροθ και τον Τομ Γουλφ. Το μυθιστόρημά του «The Slap» (Το χαστούκι), που πάει ακάθεκτο για το βραβείο Booker, εξελίσσεται σε παγκόσμιο μπεστσέλερ.

Ο Χρίστος Τσιόλκας μέχρι να γράψει τη «Νεκρή Ευρώπη» («Printa»), για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο της αυστραλιανής εφημερίδας «Age», είχε περάσει στην Ελλάδα σχεδόν απατήρητος. Είχαν κυκλοφορήσει τα βιβλία του «Ο άνθρωπος του Ιησού» και «Κατά μέτωπο» («Οξύ»), αλλά το όνομά του δεν είχε αρχίσει ακόμη να συζητιέται έντονα.

Περισσότερο τον είχαμε ταυτίσει με την ταινία «Head on» της εναλλακτικής Ελληνοαυστραλής σκηνοθέτιδας Ανα Κόκκινος, που είχε βασιστεί στο μυθιστόρημά του «Κατά μέτωπο». Ταινία και βιβλίο ήταν μια γροθιά στις προκαταλήψεις της ελληνικής κοινότητας της Αυστραλίας: ο Αλεξ Δημητριάδης ερμήνευε τον Αρη, έναν νεαρό Ελληνα, γιο μεταναστών, που επαναστατεί και οδηγείται στα ναρκωτικά και την ομοφυλοφιλία. «Είμαι ναύτης και πουτάνα κι έτσι θα παραμείνω» φώναζε σπαραχτικά στο τελευταίο πλάνο. Μια κραυγή ενός μοναχικού άντρα, που διεκδικεί το δικαίωμά του να είναι ιδιαίτερος.

Το βιβλίο, που έμελλε να εκτινάξει τον Χρίστο Τσιόλκα στα ύψη της δημοσιότητας και στο κέντρο του αγγλοσαξονικού λογοτεχνικού χώρου, ήταν το «Χαστούκι» («The Slap»). Ετοιμάζεται σύντομα να κυκλοφορήσει στα ελληνικά, σε μετάφραση Βασ. Κιμούλη, από την «Ωκεανίδα». Το προκλητικό για τα μικροαστικά ήθη της αυστραλιανής οικογένειας μυθιστόρημα όχι μόνο τιμήθηκε με το Commonwealth Writers Prize, αλλά πέρασε στη μακρά λίστα του μεγάλου βρετανικού βραβείου Μπούκερ -και είναι αλήθεια ότι πανηγυρίσαμε, επειδή αισθανθήκαμε ότι ο Τσιόλκας είναι δικός μας άνθρωπος. Στις πρώτες σελίδες υπάρχει μια συγκλονιστική σκηνή: σ' ένα προάστιο της Μελβούρνης, κατά τη διάρκεια ενός μπάρμπεκιου, ένας άντρας χαστουκίζει βίαια ένα παιδί που δεν είναι δικό του.

Το χαστούκι μόνο μυθοπλασία δεν είναι. Το «έφαγε» από την μητέρα του, όταν ήταν τριών χρόνων, γιατί... τόλμησε να πιάσει τα πόδια της. Οι γονείς του, που ζωντανεύουν μέσα από τη «Νεκρή Ευρώπη», μετανάστευσαν από την Ελλάδα στην Αυστραλία, αφού είχαν ζήσει τα πρώτα οδυνηρά μεταπολεμικά και μετεμφυλιακά χρόνια. Βρήκαν εύκολα δουλειά και οι δύο ως βιομηχανικοί εργάτες, χωρίς να καταφέρουν να ξεφύγουν από τα συντηρητικά στερεότυπα της ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης. Ο Χρίστος μέχρι που πήγε σχολείο δεν μιλούσε αγγλικά. «Νόμιζα ότι οι Αυστραλοί μιλούσαν ελληνικά. Σοκαρίστηκα όταν ανακάλυψα ότι υπήρχε κι άλλη γλώσσα, εκτός από αυτήν που είχα μάθει» εξομολογείται.

Στην ανάγνωση τον μύησε ο πατέρας του: «Κάθε εβδομάδα, την ημέρα της πληρωμής του, κι ας μη διάβαζε αγγλικά, σταματούσε σ' ένα βιβλιοπωλείο να μου αγοράσει δύο βιβλία» θυμάται.

Ο Χρίστος Τσιόλκας, ο οποίος διανύει τα 45 του, παραδέχεται ότι ανακάλυψε αρκετά νωρίς την ομοφυλοφιλία του, γεγονός που τον ανάγκασε να επαναστατήσει εναντίον του παραδοσιακού παρελθόντος του. Οταν πήγε στο πανεπιστήμιο, γνώρισε και τον έρωτα στο πρόσωπο του συγκατοίκου του Σέιν. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, είναι ακόμα μαζί.

Ο Ελληνοαυστραλός συγγραφέας τον τελευταίο καιρό δέχεται πολλές προσκλήσεις σ' όλο τον κόσμο για να παρουσιάσει το βιβλίο του, που εξελίσσεται σε παγκόσμιο μπεστ σέλερ. Απάντησε στις ερωτήσεις μας με μια ειλικρίνεια που «σπάει κόκαλα».

- Πώς δεχτήκατε την είδηση ότι το «Χαστούκι» βρέθηκε στη μακρά λίστα του Μπούκερ;

«Με γέλια και χαρά! Πάντα τέτοιες ειδήσεις είναι ευπρόσδεκτες, γιατί είναι μια μορφή αναγνώρισης του έργου σου. Αλλά, όταν καθήσεις να γράψεις το επόμενο βιβλίο σου, όλα τα βραβεία και οι επευφημίες του κόσμου δεν έχουν πια και τόση σημασία. Αισθάνεσαι σαν να είσαι αρχάριος. Το μέγιστο καλό σ' ένα βραβείο είναι ότι δίνει χαρά στους γονείς σου, την οικογένεια και τους φίλους σου. Η μητέρα μου και εγώ γελάγαμε πριν από λίγους μήνες, γιατί μου έλεγε ότι εδώ και χρόνια, όταν πήγαινε στο ελληνικό παντοπωλείο, τη ρωτούσαν περισσότερο για τον αδελφό μου παρά για μένα. Ημουν ο παράξενος γιος, που έγραφε ή επιδιδόταν σε κάποια τέχνη. Οταν κέρδισα ένα βραβείο και είδαν τις φωτογραφίες μου στις εφημερίδες, τη ρωτούσαν: "Πώς πάει ο Χρίστος; Τι κάνει;"»

- Μήπως ενοχληθήκατε όταν μάθατε ότι αναγνώστες στη Βρετανία χαρακτήρισαν το «Χαστούκι» μισογύνικο;

«Αυτό το βιβλίο είναι για τη μεσαία τάξη και δεν είναι ένα κολακευτικό πορτρέτο γι' αυτή. Δεν ξεχωρίζω τον κόσμο σε "καλά" και "κακά" παιδιά, όπως σε κάποια παλιά γουέστερν του Χόλιγουντ. Στο "Χαστούκι" τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες είναι υποκριτές. Και οι δυο πλευρές ψεύδονται και παραπλανούν, ωστόσο αποζητούν τρυφερότητα και ευγένεια. Ορισμένες αστές γυναίκες θέλουν βιβλία που να τις κατευνάζουν, να τις κάνουν να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους, να επιβεβαιώνουν τα δικαιώματά τους και την υπεροχή τους. Θέλουν να διαβάζουν μια εξευγενισμένη πρόζα που δεν θ' αλλάζει τον κόσμο τους. Χρησιμοποιούν τη λογοτεχνία με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούν οι άντρες την πορνογραφία. Το "Χαστούκι" δεν είναι τέτοιο βιβλίο. Γι' αυτό και όλο αυτό το μίσος».

- Βρίσκεστε ανάμεσα σε δύο χώρες και δύο γλώσσες. Αισθάνεστε Ελληνας συγγραφέας της Κοινοπολιτείας που γράφει αγγλικά ή Αυστραλός ελληνικής καταγωγής;

«Με λένε "Ελληνο-αυστραλό". Η χώρα μου είναι η παύλα. Ναι, είμαι Αυστραλός, εκεί γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα, αυτήν τη χώρα ξέρω. Είμαι όμως και Ελληνας, χωρίς να είμαι Ευρωπαίος. Αυτό αισθάνομαι. Είμαι μια "αντίφαση"».

- Πώς αντέδρασε το οικογενειακό περιβάλλον σας όταν μιλήσατε ανοιχτά στα βιβλία σας για την ομοφυλοφιλία σας;

«Είμαι πολύ τυχερός που έχω μια οικογένεια η οποία με στηρίζει, ακόμη κι αν αρχικά τρόμαξε με μένα. Επρεπε να επαναστατήσω. Διαφορετικά θα υπέφερα από την ασφυξία της ελληνοαυστραλιανής κοινότητας. Ηταν δύσκολο και επίπονο για την οικογένειά μου, ειδικότερα για τους γονείς μου. Προσπάθησα να ζήσω διπλή ζωή, αλλά αποδείχτηκε αδύνατο. Δεν υπάρχει προσωπική τιμή χωρίς γενναιότητα. Εν τούτοις, υπάρχουν παρά πολλοί φίλοι μου οι οποίοι είναι εντελώς φοβισμένοι και ζουν ακόμη κάτω από τη βαριά σκιά των γονέων τους. Δεν μπορείς, όμως, να έχεις ώριμη σχέση ενήλικου με τους γονείς σου, αν δεν αντιμετωπίσετε ο ένας τον άλλο με αμοιβαία γενναιότητα. Το σθένος τού πατέρα μου να με αγαπάει, ανεξαρτήτως του τι κάνω ή του ποιος είμαι, είναι μεγαλύτερο από το δικό μου. Αλλά δεν θα είχα σήμερα αυτού του είδους τη σχέση, αν δεν είχα αντισταθεί στην εύκολη συμμόρφωση.

Ενας από τους λόγους που αγάπησα τον "Κυνόδοντα" του Γιώργου Λάνθιμου είναι αυτή η ανωριμότητα που είχε η σχέση των παιδιών με τους γονείς τους. Νόμιζα ότι τέτοιες σχέσεις υπήρχαν μόνο στους Ελληνες της Διασποράς. Δεν είχα δίκιο. Τελικά και οι Ελληνες στην Ελλάδα είναι το ίδιο σκλαβωμένοι στις οικογένειές τους».

- Η συγγραφή σάς δίνει ευχαρίστηση; Γράφετε εύκολα; Σας παιδεύει να τελειώσετε ένα μυθιστόρημα;

«Είναι μια μαθητεία της ζωής, για να χρησιμοποιήσω την καλύτερη μεταφορά για τη διαδικασία της συγγραφής. Δεν υπάρχει ποτέ ένα σταθερό σημείο, γιατί είναι μια τέχνη που δεν κατακτάται ποτέ. Καθώς γράφεις, αρχίζει να λειτουργεί η φαντασία, να φαίνεται η δομή, να δημιουργούνται οι χαρακτήρες. Τότε συνειδητοποιείς ότι έχεις την εμπειρία και την τεχνική με το μέρος σου. Αλλά το σημαντικό είναι να μην εφησυχάζεις ποτέ, να είσαι πάντα ανοιχτός σε αλλαγές. Νομίζω ότι τόσο η πειθαρχία όσο και το ρίσκο είναι τα βασικά στοιχεία της συγγραφής».

- Ποια είναι τα αγαπημένα σας θέματα; Υπάρχουν απαγορευμένα;

«Επιστρέφω συχνά στα θέματα της οικογένειας, της εξορίας και της προσφυγιάς και στη σύγκρουση προσωπικής και ιστορικής μνήμης. Επίσης με γοητεύει η προδοσία της μνήμης. Μια μέρα ελπίζω να γίνω ένας καλός συγγραφέας, για να αντιμετωπίσω δυναμικά κι όχι συναισθηματικά το θέμα της αγάπης. Είμαι πολύ σταθερός στα πιστεύω μου. Ο ρόλος του καλλιτέχνη δεν είναι να λογοκρίνει τον εαυτό του. Ετσι δεν υπάρχει κάτι που να είναι απαγορευμένο».

- Με τι στενοχωριέστε και με τι χαίρεστε περισσότερο;

«Αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι όταν η ξενοφοβία επικρατεί της φιλοξενίας. Η ευτυχία μου έρχεται από το γράψιμο, από το να χάνομαι στη μουσική, από το μαγείρεμα, από τους μακρινούς περιπάτους με τον αγαπημένο μου».

- Τι σημαίνει να είσαι αριστερός στην Αυστραλία;

«Καλή ερώτηση. Είναι εύκολο να είσαι αριστερός σε μια χώρα του αναπτυγμένου κόσμου. Αν και η Αυστραλία έχει έλλειμμα επαναστατικής ιστορίας, έχει μακρά προοδευτική παράδοση. Διαθέτει ισχυρό εργατικό κίνημα και είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που διεκδίκησε οχτώ ώρες την ημέρα εργασία και από τις πρώτες που κατοχύρωσαν την καθολική ψηφοφορία. Δεν ξεπέρασε ποτέ την πληγή που άφησε στην καρδιά της η αποικιοκρατία και η συνεχιζόμενη πολιτική ξεριζώματος των Αβορίγινων. Οι λευκοί Αυστραλοί δεν μπορούν να κάνουν ένα βήμα παρακάτω, είτε από ντροπή είτε από λυσσασμένη άρνηση. Αλλα και οι Αβορίγινες έχουν αποτύχει, γιατί η ηγεσία τους διατελεί υπό διαίρεση και σύγχυση. Ο υλισμός είναι μεταδοτική και επικίνδυνη εμμονή στην Αυστραλία. Οι Αυστραλοί είναι τοπικιστές και ξενοφοβικοί. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για τη χώρα μου, αισθάνομαι αηδιασμένος από τον εγωισμό και την άγνοιά της. Τελικά, ένας αριστερός στην Αυστραλία αισθάνεται "σαν να κατουρά ενάντια στον άνεμο" -ελπίζω να έχει νόημα στα ελληνικά η έκφραση "pissing against the wind"... Εύχομαι να επικρατήσει κάποτε μια ηθική της παγκόσμιας κοινότητας πολιτών, που δεν θα βασίζεται στην καπηλεία εθνών, πολιτισμών και κρατών».

- Με την «πολυτέλεια» της απόστασης, τι εικόνα έχετε αποκομίσει για τη σημερινή Ελλάδα;

«Βρίσκεται σ' ένα μεταίχμιο. Αν ο νεοφιλελευθερισμός μπορέσει να καταστρέψει την αντίσταση και την ανεξαρτησία των Ελλήνων, φοβάμαι ότι δεν υπάρχει ελπίδα από πουθενά. Μου φαίνεται ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και υπαρξιακή. Η σημερινή γενιά πολιτικών, τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τη Νέα Δημοκρατία, πρέπει να περάσει από εκκαθάριση -δεν εννοώ ότι πρέπει να τους στείλετε σε γκουλάγκ, αν και ορισμένοι θα το άξιζαν. Δεν διαθέτουν διορατικότητα, αίσθηση του καθήκοντος και έμπνευση. Είναι τόσο υπερφίαλοι, που δεν έχουν αντιληφθεί το επείγον του προβλήματος, την "κατάσταση πολιορκίας" στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα. Η νέα πολιτική, η οποία θα αναδυθεί, πρέπει να προσφέρει τόσο αντοχή και ρεαλισμό, όσο έμπνευση και στόχο». *

Μικρός ένιωθα νόθο παιδί Εβραίων

- Πιστεύετε ότι το μυθιστόρημά σας «Νεκρή Ευρώπη» είναι ένα σκοτεινό έργο;

«Υπήρχαν στιγμές που έγραφα για τις σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης συνείδησης και το σκοτάδι με συνέτριβε. Δεν ήταν η ίδια η γραφή σκληρή, ήταν κουραστική η πάλη που είχα με τις ιδέες. Οταν γράφω, είναι φορές που αισθάνομαι ότι πετάω, είναι φορές που εργάζομαι μέσα στη νύχτα με την απελπισμένη επιθυμία να καθυποτάξω τις λέξεις. Τότε η χαρά είναι κάτι το προφανές, είναι η ευχαρίστηση που αισθάνεσαι όταν έχεις πάρει ναρκωτικά. Χαρά υπάρχει ακόμα κι όταν νομίζεις ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις, όταν αμφισβητείς την κλίση σου. Συμπερασματικά, δεν χάνω ποτέ την αίσθηση για το πόσο τυχερός είμαι που κάνω αυτό που κάνω. Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ τον καλλιτέχνη, που αυτοοικτίρεται».

- Στο ίδιο βιβλίο αναφέρεστε εκτενώς στη μοίρα των Εβραίων. Τι σας παρακίνησε να ασχοληθείτε μαζί τους;

«Είμαι ένας συγγραφέας που κατάγεται από την ευρωπαϊκή κληρονομιά, αλλά ζει στον λεγόμενο "νέο κόσμο". Η ευρωπαϊκή λογοτεχνία είναι αδιανόητη χωρίς την παρουσία των Εβραίων συγγραφέων. Επειδή ήμουν παιδί μεταναστών, ανακάλυψα ότι στα μέσα του εικοστού αιώνα αναδύθηκαν Αμερικανοεβραίοι συγγραφείς, όπως ο Νόρμαν Μέιλερ, ο Φίλιπ Ροθ και ο Μπαντ Σούλμπεργκ. Ολοι αυτοί μου έδωσαν μια φανταστική αναπαράσταση του δικού μου κόσμου, που δεν μπόρεσα να βρω στους Αυστραλούς ή τους Ευρωπαίους συγγραφείς. Από πολύ μικρός ένιωθα ότι ήμουν το νόθο παιδί Εβραίων.

Η εργασία και η προσωπική μου ζωή είναι προσηλωμένες στο ζήτημα και την κληρονομιά του ρατσισμού. Ο αντισημιτισμός ήταν η πρώτη μορφή ρατσισμού που γνώρισα και εξακολουθώ να τη μάχομαι. Ηθελα να είμαι ειλικρινής απέναντι στην κολοσσιαία υποκρισία ότι η Δύση έχει ασχοληθεί με το στίγμα του αντισημιτισμού. Δεν έχει σημασία αν χτίζουν μνημεία του Ολοκαυτώματος, όταν σε περιφρονούν, σε απελαύνουν, υποτιμούν τα παιδιά του Ισμαήλ, παραμένουν ακόμη γαμημένοι αντισημίτες. Ο ρατσισμός δεν είναι "αμαρτία", είναι ιστορία και πρακτική. Αυτή είναι και η φοβερή αντίφαση στην καρδιά του βιβλίου "Νεκρή Ευρώπη". Πώς θέλουν οι Ευρωπαίοι να τιμήσουν την τρομερή αδικία που έχει γίνει στους Εβραίους, όταν, την ίδια στιγμή, θέλουν να σκοτώσουν τον Θεό τους;»

Πηγή: Ελευθεροτυπία, του Βασίλη Καλαμάρα, 13.8.2010

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Οι Μεγάλες Κυρίες
Καθημερινή, του Ανδρέα Ρικάκη, 13.8.2010

«Το Μπαλέτο είναι Γυναίκα» (Μπαλανσίν). «Ο Μοντέρνος Χορός είναι Ανδρας» (Μπεζάρ). Τίποτε απ' όλα αυτά στην Κεντρική Ευρώπη ήδη από το Mεσοπόλεμο όταν οι αφορισμοί είχαν αντιστραφεί: το Μπαλέτο πέρασε στα χέρια ανδρών (όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα) και οι υπέροχες κυρίες (Χολμ, Χλάντεκ, Βίγκμαν, Γκεόργκι κ.ά.) έστησαν και έστειλαν τον «μοντέρνο» χορό -εκφραστικό (εξπρεσιονιστικό)- ακόμη και στην Ελλάδα μέσω των μαθητριών τους, των δικών μας υπέροχων κυριών (Π. Ματέυ, Κ. Πράτσικα - η Ρ. Μάνου προτίμησε τις ΗΠΑ και τη Μ. Γκράχαμ).

Και μετά ήρθε η νέα γενιά (που δεν είναι τόσο νέα πια).

Είδα τη Σουζάνε Λίνκε για μια και μόνη φορά στο 1989 στο Αμστερνταμ. Χόρευε ένα αλησμόνητο ημίωρο σόλο, αλλάζο

ντας φορέματα, διαθέσεις, εκφράσεις, βινιέτες, σκιτσάκια, ιστορίες.

Συναρπαστικό! Στο δεύτερο μέρος του προγράμματος, ένα αποκαλυπτικό ντουέτο με ένα παλικάρι, έφερνε στη σκηνή ένα μεγάλο τραπέζι. Πόσα... τραπεζώματα έκτοτε!

Διαβάζω στο πρόγραμμα του ιδιαίτερα αγαπητού μου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Αθήνας στο Γκάζι ότι η Χενριέτα Χορν ανέλαβε από το 1999 μέχρι το 2008 μαζί με την Πίνα Μπάους την καλλιτεχνική διεύθυνση του Στούντιο Χορού Folkwang στο Εσσεν.

Η δημιουργία και ερμηνεία της στο μακρύ 35΄ σόλο «Λάμψη» θύμισε σαν θέμα το παλιό σόλο της Λίνκε που τόσοι το μιμήθηκαν (ακόμη και στην Ελλάδα του χθες), αλλά δεν είχε καμιά άλλη σχέση ή επαφή μαζί του. Και πολλά τερτίπια ήταν σαφώς εμπνευσμένα από τα καμώματα της Πίνα.

Γοητευτικό

Αντιθέτως, το «Frauenballett» (Μπαλέτο Κυριών) της Λίνκε (1981, αναδόμηση 1992, τελική επεξεργασία 2010 για την Αθήνα) που παρουσίασε το Folkwang Tanzstudio υπήρξε πρωτότυπο, γοητευτικό και απορροφητικό.

Ο τίτλος, παραπλανητικός: από τις 9 κυρίες που διπλώνουν, ξεδιπλώνουν, σέρνουν ή ανεμίζουν τόπια υφασμάτων, σε λίγο ανακαλύπτουμε ότι τρεις είναι... άνδρες deguises ή en travestis(!). Με τα κομπινεζόν τους και χωρίς ίχνος θηλυπρέπειας ή καμωμάτων τρανσέξουαλ.

Αλλοι τρεις κύριοι με γκρίζα κοστούμια, γραβάτες και καρέκλες παρακολουθούν βαριεστημένα και ίσως λίγο επιθετικά τα καμώματα των Frauen. Τι υπέροχη άποψη!

Πόσα δεν περνούν για τις σχέσεις και τις θέσεις των γυναικών μέσα και ανάμεσα σε αυτό το ανελέητο κουβάρι των... καταναγκαστικών έργων! Με την ίδια την κ. Λίνκε παρούσα, το Φεστιβάλ Χορού στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων έκλεισε με πανηγυρισμό. (14/7)

Πηγή: Καθημερινή, του Ανδρέα Ρικάκη, 13.8.2010

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Ο Κλιντ Ιστγουντ «βιογραφεί» τον Χούβερ
Βήμα, του Γιάννη Ζουμπουλάκη, 11.8.

Τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο επέλεξε ο αμερικανός σκηνοθέτης για τον ρόλο του διαβόητου υπερ-διευθυντή του FΒΙ.

Προτού καλά καλά προλάβει να τελειώσει την τελευταία ταινία του, «Ηereafter», ο Κλιντ Ιστγουντ, αυτός ο υπερδραστήριος αμερικανός κινηματογραφιστής, έχει ήδη προχωρήσει αρκετά με το επερχόμενο σχέδιό του. Βιογραφία και πάλι, μετά το «Βird» (για τον σαξοφωνίστα Τσάρλι Πάρκερ ) και τον «Ανίκητο» (για τον Νέλσον Μαντέλα ). Αλλά και τι βιογραφία! Με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο πλευρό του (σε πρώτη συνεργασία τους) ο Ιστγουντ ετοιμάζεται να κάνει βουτιά στα απόρρητα αρχεία του FΒΙ και να φωτίσει το πιο σκοτεινό πρόσωπο της Ιστορίας του, τον Εντγκαρ Τζέι Χούβερ.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο για τη δημιουργία της ταινίας είναι ότι το σενάριο θα υπογράψει ο Ντάστιν Λανς Μπλακ, που κέρδισε το Οσκαρ σεναρίου για τη βιογραφία «Μilk», όπου ο Σον Πεν υποδύθηκε τον πιο ριζοσπαστικό δημοτικό σύμβουλο στα χρονικά του Σαν Φρανσίσκο, τον Χάρβεϊ Μιλκ, ο οποίος έπεσε θύμα εν ψυχρώ αντιζήλου του. Θυμίζουμε ότι μια από τις υποψηφιότητες για Οσκαρ του Ντι Κάπριο ήταν όταν υποδύθηκε και πάλι υπαρκτό πρόσωπο, τον αμερικανό δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία Χάουαρντ Χιουζ στο «Αviator» του Μάρτιν Σκορσέζε. Η ειρωνεία μάλιστα είναι ότι την ίδια χρονιά ο Ιστγουντ «καπέλωσε» την ταινία του Σκορσέζε, σαρώνοντας στα Οσκαρ με το «Μillion dollar baby».

Το σχέδιο της κινηματογραφικής βιογραφίας του Χούβερ δεν ξεκίνησε από τον ίδιο τον Ιστγουντ, αλλά από τον παραγωγό Μπράιαν Γκλέιζερ ο οποίος συνήθως συνεργάζεται με τα στούντιο της Universal. Ωστόσο ο δις βραβευμένος με Οσκαρ σκηνοθεσίας ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης θα τη γυρίσει στη δική του βάση, τα στούντιο της Warner Βros. Ολα αυτά βέβαια έχουν αρκετό δρόμο μπροστά τους, αφού απ΄ ό,τι φαίνεται τα γυρίσματα του «Ηoover» θα ξεκινήσουν το ερχόμενο φθινόπωρο και αφού πρώτα ο Ιστγουντ ξεμπερδέψει με τις ανάγκες που απαιτεί η προώθηση του «Ηereafter», το οποίο ανοίγει στην Αμερική στις 22 Οκτωβρίου (στην Ελλάδα θα το δούμε περίπου την ίδια εποχή). Οσο για τον «Ηoover» του Ιστγουντ, θα τον δούμε κατά πάσα πιθανότητα το 2012.

Τα «καυτά» αρχεία και η αινιγματική σεξουαλικότητα

Λέγεται ότι όταν ανακοινώθηκε στον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον ο θάνατος του Χούβερ, το πρώτο που είπε ο Νίξον ήταν: «Είσαι σίγουρος;». Με το παρατσούκλι «Τhe director» (ο διευθυντής), ο Εντγκαρ Τζ. Χούβερ (1895-1972) ως διευθυντής του FΒΙ, της πανίσχυρης αμερικανικής υπηρεσίας, από τις 19 Μαΐου του 1924 ως τον θάνατό του, υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος όχι μόνο των κακοποιών στοιχείων αλλά και όλων των πολιτικών ηγετών. Κατάφερε δε να καταρρίψει κάθε ρεκόρ παραμονής στην ίδια διοικητική θέση επειδή είχε τη μανία να φυλάσσει αρχεία για όλες τις πολιτικές προσωπικότητες που υπηρετούσε: οι πληροφορίες που είχε στην κατοχή του μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρότατες ζημιές στο προφίλ των πολιτικών, με άλλα λόγια τους κρατούσε στο χέρι. Εμεινε στην Ιστορία για τον πόλεμο που άσκησε κατά του οργανωμένου εγκλήματος αλλά και για την αινιγματική σεξουαλικότητά του, καθώς πολλοί υποστήριζαν ότι ήταν ομοφυλόφιλος.

Πηγή: Βήμα, του Γιάννη Ζουμπουλάκη, 11.8.2010

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Ιερή και βέβηλη η ζωή και η τέχνη του Καραβάτζο
Καθημερινή, 8.8.2010

ANDREW GRAHAM-DIXON
Caravaggio: A Life Sacred and Profane
εκδ. Allen Lane, σελ. 544

Ο Μικελάντζελο Μερίζι, ο αποκαλούμενος Καραβάτζο, πέθανε στο Πόρτο Ερκολε στην ακτή της Τοσκάνης, στις 18 ή στις 19 Ιουλίου του 1610. Κανένας δεν ξέρει στα σίγουρα γιατί πέθανε μόνος. Παρ’ όλ’ αυτά, ξέρουμε περισσότερα γι’ αυτόν σήμερα απ’ όσα ήξεραν οι συγκαιρινοί του. Επίμονες έρευνες έχουν ανακαλύψει πολλά καινούργια αποδεικτικά στοιχεία σε αρχεία της Ιταλίας και της Μάλτας. Η πιο πρόσφατη ανακάλυψη, που ανακοινώθηκε τον περασμένο μήνα στη Ρώμη και βασίζεται σε νεκροψία οστών που πιθανότατα είναι του Καραβάτζο, συμπεραίνει ότι πέθανε από ηλίαση και σύφιλη, σε συνδυασμό με δηλητηρίαση από μόλυβδο από τα χρώματα που αναμείγνυε. Το νέο αυτό ήρθε πολύ αργά για τον Αντριου Γκράχαμ-Ντίξον, συγγραφέα αυτής της συναρπαστικής βιογραφίας που κατά τα άλλα δεν έχει αφήσει πέτρα που να μην τη σηκώσει.

Ο Καραβάτζο ήταν ένας βίαιος άνθρωπος που έζησε σε βίαιους καιρούς, αλλά, όπως λέει ο συγγραφέας, δεν ήταν «το τέρας, ο απροσάρμοστος, ο απόλυτος παρίας που ακούμε συχνά να περιγράφουν». Το συμπέρασμα του Γκράχαμ-Ντίξον δεν αποδεικνύεται. Για παράδειγμα, ο ίδιος εξιστορεί με λεπτομέρειες ένα παράδειγμα της ξεροκέφαλης αυτοκαταστροφικότητάς του. Εχοντας σκοτώσει έναν άνθρωπο σε μονομαχία στη Ρώμη, ταξιδεύει στη Μάλτα, ελπίζοντας να ενταχθεί στο Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, όπου θα μπορούσε να εξασφαλίσει ελευθερία και άφεση αμαρτιών. Ο επικεφαλής του Τάγματος εκτιμούσε πολύ τη δουλειά τού Καραβάτζο και του παρήγγειλε να ζωγραφίσει μια μεγάλη εικόνα, τον «Αποκεφαλισμό του Αγίου Ιωάννη», σε έναν καινούργιο ευκτήριο οίκο στη Βαλέτα, φροντίζοντας παράλληλα να παρακάμψει ορισμένους κανόνες ώστε να γίνει δεκτός ο ζωγράφος στο Τάγμα. Ωστόσο, ο Καραβάτζο συμμετείχε σε μια ομάδα που επιτέθηκε και χτύπησε βάναυσα έναν ιππότη του Τάγματος. Τον φυλάκισαν μια μέρα πριν από τα αποκαλυπτήρια του πίνακα. Δραπέτευσε κι έφυγε, αλλά τον έπιασαν στη Νάπολη και τον χτύπησαν άσχημα άνδρες από τη Μάλτα που είχαν βάλει στόχο να τον εκδικηθούν. Εννέα μήνες αργότερα πέθανε, στα 38 του χρόνια.

Το ότι ήταν τόσο τρελός, κακός και επικίνδυνος προσδίδει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη βιογραφία του. Ομως, ο λόγος για τον οποίο γοητεύονται απ’ αυτόν οι ιστορικοί της τέχνης είναι η πεποίθηση ότι ο Καραβάτζο υπήρξε ένας από τους πιο πρωτότυπους και ρηξικέλευθους ζωγράφους, με μεγάλη επιρροή στους μεταγενέστερους. Τα περισσότερα έργα του είχαν θρησκευτικό, «ιερό» θέμα. Το γούστο του για το βέβηλο εκφράστηκε σε μερικά πορτρέτα νεαρών αγοριών, φορτισμένα με ερωτική ένταση, και υπάρχει η διαδεδομένη υπόθεση ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Ο Γκράχαμ-Ντίξον υποστηρίζει ότι η σεξουαλικότητά του ήταν διφορούμενη, ότι ήταν «πανσεξουαλικός». Πιθανόν μάλιστα να έκανε τον προαγωγό για κάποιες ιερόδουλες φίλες του.

Μοντέλα από τον δρόμο

Οι θρησκευτικοί πίνακες του Καραβάτζο είναι σαν σκηνές από θέατρο, τα πρόσωπα ζωγραφισμένα με μοντέλο ανθρώπους που είχε περιμαζέψει από τον δρόμο. Το γεγονός ότι η Παναγία μπορούσε να αναγνωριστεί στο πρόσωπο μιας πόρνης που έμενε στη γειτονιά του δεν βοηθούσε τις σχέσεις του με το κατεστημένο, ενώ ενέπνεε αντιπάθεια στους ακαδημαϊκούς ζωγράφους που προτιμούσαν να περιγράφουν το μεγαλείο του ουράνιου Θεού και όχι φτωχούς ανθρώπους του δρόμου. Ούτε η παπική εξουσία τον συμπαθούσε.

Ο Αντριου Γκράχαμ-Ντίξον εστιάζει ιδιαίτερα στη δραματουργική διάσταση των πινάκων. Αποφεύγει την καλλιτεχνική ιδιόλεκτο και είναι ένας διασκεδαστικός ιστορικός τέχνης, όπως έχει φανεί και από τις δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές του. Χρειάστηκε δέκα χρόνια για να τα βγάλει πέρα με αυτόν τον τόσο ιδιόρρυθμο και ιδιότροπο ζωγράφο. Χρόνος καλά ξοδεμένος

Πηγή: Καθημερινή, 8.8.2010

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Tολμηρό american moral gay-mes
Καθημερινή, του Γιάννη Βαρβέρη, 8.8.2010

Τονι Κουσνερ
Αγγελοι στην Αμερική
σκην.: Νίκος Μαστοράκης
Θέατρο: Πειραιώς 260 (Χώρος Δ) - Φεστιβάλ Αθηνών.

«Λυπήσου με, Θε μου, στο δρόμο
που πήρα
χωρίς, ώς το τέλος, να ξέρω το πώς,
- χωρίς να ’χω μάθει με μια τέτοια μοίρα
ποιο κρίμα με δένει, και ποιος ο σκοπός!»
ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ
«Τα ποιήματα», 1939

Το θρυλικό θεατρικό, ύστερα κινηματογραφικό και τέλος οπερατικό έργο του Τόνυ Κούσνερ «Αγγελοι στην Αμερική», παρά τα περί του αντιθέτου, θυμίζω πως πρωτοπαρουσιάστηκε το 1993 στο θ. Ερευνας, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ποταμίτη. Αυτό, ως δικαιοσύνη προς τη σκιά ενός φιλέρευνου καλλιτέχνη που κυνηγούσε με πείσμα την πρωτοπορία.

Και τότε ήταν πράγματι πρωτοπορία η επική αυτή πινακοθήκη. Περί το 1990 στην Αμερική, και με την πάγια παγίδευση που προσφέρουν οι θρησκείες στις εξουσίες, είχε παροξυνθεί στο μη περαιτέρω, με κύριο κάδρο την ομοφυλοφιλία και το AIDS, το πρόβλημα της αυτοδιάθεσης, του περιθωρίου, των ναρκωτικών, της συλλογικής νεύρωσης. Ο Κούσνερ, με περισσή τόλμη, οργή και σαρκαστικό χιούμορ, στήνει έναν κόσμο τραγελαφικό, γεμάτον ανακολουθίες, βία, αδυναμία αποδοχής του εαυτού, όποιος κι αν είναι. Μικρά σκετς συνδεδεμένα με αραιές βελονιές εξάρτησης των προσώπων τους, οδηγούνται άλλοτε στην αδιεξοδική έκρηξη και άλλοτε σε μια αόριστη, εξ ύψους «αποκάλυψη». Κατ’ ουσίαν, σε όλο το έργο ο Κούσνερ απαιτεί (ή βίαια μέσω των ηρώων του αγωνίζεται) για την αποδοχή της διαφορετικότητας. Αυτό, κηρύσσει, είναι το μέτρο της ελευθερίας μας και του δικαίου που αναλογεί σε όλους.

Τα χρόνια βέβαια πέρασαν, ήρθε η τρομοκρατία και ο δημοσιονομικός ορυμαγδός, κι έτσι μοιραία ο επίκαιρος χαρακτήρας του έργου με τα φλέγοντα προ 25ετίας προβλήματα έχει χάσει κάπως την αρχική του λάμψη. Π.χ. βεβαίως και η ομοφυλοφιλία συνεχίζει να είναι με διάφορους, ίσως έμμεσους, τρόπους εξοβελιστέα, αλλά έχει κερδηθεί αρκετό ζωτικό έδαφος, το δε AΙDS καταπολεμείται ή αποφεύγεται. Ετσι, τη σχετική πελιδνότητα της λάμψης του έργου ήρθε να θεραπεύσει με εκπληκτικές τεχνικές ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης και οι λαμπροί -όλοι- ηθοποιοί του. Με φόντο μια επιβλητική τενεκεδούπολη - bidonville (Μανόλης Παντελιδάκης), σε τολμηρή έως και ωμή μετάφραση (Γιώργος Δεπάστας), με επιτήδεια «καρφιτσωμένη» στη δράση τη μουσική, ο σκηνοθέτης έστησε μια μεταμπρεχτική παράσταση με έξοχα χορευτικό χαρακτήρα, που τον χάριζαν τα μετακινούμενα υψηλά μικρόφωνα των πολλαπλών ρόλων. Η παράσταση, απότομων εναλλαγών, με βάση και τους φωτισμούς (Σάκης Μπιρμπίλης) έπρεπε να είναι, ήταν και διδάχθηκε ως μεταλλικά σκληρή. Ο Μαστοράκης είδε τα πρόσωπά του στην αγριότητά τους, στην απελπισία τους, στην κραυγή τους, όπως όμως και στην αμυντική τους κρυψίνοια, στην ομοφοβία τους ή πάλι στον σπαρακτικά λεπτομερειακό τους κώδικα θηλυπρέπειας. Δεν έχω λόγους για να επαινέσω όλη την υψηλής περιωπής ομάδα: τον Δημήτρη Λιγνάδη, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, τη Μάγια Λυμπεροπούλου, τη Σοφία Σεϊρλή, τον Θανάση Ευθυμιάδη, τη Ζέτα Δούκα και τον Νίκο Χατζόπουλο. Ωστόσο, η διακριτή μνεία του Χρήστου Λούλη στον ασθενή από AIDS Πράιορ μοιάζει περισσότερο από επιβεβλημένη. Ναι, του δόθηκε μια μεγάλη ευκαιρία ρόλου, αλλά κι εκείνος ως μεγάλη την τίμησε

Πηγή: Καθημερινή, του Γιάννη Βαρβέρη, 8.8.2010

   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development