::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
FotoFactory Gay Photobooks
Taschen Books
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
BDSM PHOTOBOOKS
Transsexual Photobooks
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
The L-Word
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
LGBT οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ - οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ - οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ >> οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½ οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½οΏ½
 
Οιδίπους Τύραννος με κουνημένη γκαρνταρόμπα

Ελευθεροτυπία, 5.2.2011
Οιδίπους Τύραννος με κουνημένη γκαρνταρόμπα
Πάνος Χ. Κούτρας, Παναγιώτης Ευαγγελίδης
Στρέλλα
εκδόσεις Πολύχρωμος πλανήτης, σ. 130, ευρώ 14,13

Τι συνιστά μια κοινότητα και της παρέχει συνοχή; Πέρα από τη βιολογική οικογένεια, επάνω σε ποιους άξονες κτίζεται η κοινωνική συγγένεια; Ποιες συλλογικές ταυτίσεις μάς επιτρέπουν να αναγνωρίζουμε αλλήλους ως «ομοίους»; Κυρίως, με ποιους παίρνουμε τη βαθιά προσωπική απόφαση να δέσουμε τα συναισθήματά μας; Πόσο βαραίνει η καταγωγή (και πόσο η φύση) στις σημαντικές σχέσεις που επιλέγουμε να κάνουμε;

Αυτά είναι τα ερωτήματα στην καρδιά της Στρέλλας, της τελευταίας ταινίας του Π.Χ. Κούτρα, σε σενάριο του ιδίου και του Π. Ευαγγελίδη. Σενάριο με υψηλό διακύβευμα, καθώς στις απαντήσεις του εμπλέκει τα δύο ακρογωνιαία ταμπού της Δύσης, την αιμομιξία και τη διαφυλικότητα. Με τα σημερινά κοινωνικά συμφραζόμενα δεν είναι απορίας άξιο που η διαδρομή του σεναρίου σημαδεύτηκε από δύο χρόνια απορρίψεων. Οπως γράφει στην εξαιρετική εισαγωγή του ο ακαδημαϊκός Δ. Παπανικολάου, η ερωτική διαφορετικότητα στην Ελλάδα «...δεν είναι πια γοητευτικό περιθώριο (όπως την είδαν κάποιες εφημερίδες και προοδευτικοί κύκλοι τη δεκαετία του '70), μια ταυτότητα που παλεύει για ισότητα (ΑΚΟΕ)... ή μια ριζοσπαστική τοποθέτηση... Ξαναγίνεται αντίθετα μια παθολογία, ένα "πεζοδρόμιο" που χρειάζεται χαρτογράφηση, ανάλυση, επιτήρηση». Κι επίσης, ήταν θύμα κανιβαλισμού από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Στη θεσμοθετημένη ομοφοβία του τόπου ας προστεθεί η ιδέα του ανυπέρβλητου τραύματος που συνοδεύει την έννοια της αιμομιξίας, ιδέα που απαιτεί μια τραγική κάθαρση, σαν κατάληξη κάθε παρεμφερούς αφήγησης. Και ως προς αυτό, η υπόθεση της ταινίας καταστρατηγεί τις κυρίαρχες προσδοκίες: δεν υπάρχουν οιμωγές ούτε κανένα κρεσέντο τραγικότητας, όπου ο ήρωας, πιασμένος στα δίχτυα της μοίρας, εξορύσσει τα ίδια του τα μάτια.

Σαν αντίβαρο στο αδιανόητο, στην αντικανονικότητα μιας σχέσεως υβριστικής, τόσο από την πλευρά του φύλου όσο και από την πλευρά του αίματος και της πατριάς, η Στρέλλα συστήνεται ως αυτοπαρωδούμενο ερωτικό μελόδραμα. «Σ' ευχαριστώ που μ' έκανες να σ' αγαπήσω με όλους τους τρόπους που μπορεί ένας πατέρας να αγαπήσει το παιδί του», λέει στο τέλος της ταινίας ο πατέρας στον γιο/ κόρη/ ερωμένη του, εξισορροπώντας το γελοίο με το συγκλονιστικό.

Η στρατηγική, εν τέλει, της ιστορίας δεν είναι να λύσει κάποιον Γόρδιο δεσμό (εξ ορισμού αναπάντητο), αλλά να υπονομεύσει την ιδεολογία του ψυχικού βάθους (ασυνείδητες συγκρούσεις, Οιδιπόδειο, ο νόμος του Πατέρα) προς χάριν της επιφάνειας και των πεζών, αλλά γοητευτικών υλικών που τη συγκροτούν. (Ας σημειωθεί εδώ πως οι φωτογραφίες από την ταινία, που βρίσκονται ένθετες στην έκδοση, συνοψίζουν θαυμάσια αυτά τα υλικά: φωτισμός, θεατρικότητα, επανάληψη...)

«Σε ποιο βαθμό τολμά να γίνει κανείς κύριος του εαυτού και της μοίρας του;», ρωτάει η Στρέλλα. Και απαντά: Στον βαθμό, προφανώς, που κυκλοφορούν και προωθούνται αφηγήσεις οι οποίες το επιτρέπουν.

Πηγή: Ελευθεροτυπία, 5.2.2011, του Κωνσταντίνου Ματσούκα
   
 
εισάγετε την κριτική σας
Οταν σκάνε τα λουλούδια...

Ελευθεροτυπία, 13.8.2010
Δημοσθένης Βουτυράς
Οταν σκάνε τα λουλούδια...
εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης

«Κι αν ήθελε όμως να μιλήσει, να τους απαντήσει, θα έκανε κόπο μεγάλο, γιατί η ομιλία του έβγαινε δύσκολα, κομμένη, μπερδεμένη, και δεν μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει τι έλεγε».

Ανοιξη. Ο «λοξός», δύσμορφος και μισάνθρωπος Λούμας πηγαίνει συχνά στο ποτάμι για να κοιτάζει, κρυφά, τις γυναίκες που πλένουν εκεί τα ρούχα. Καθ' οδόν βλέπει μια μέρα, ανάμεσα από φυλλωσιές, δυο κορίτσια να φιλιούνται με περίσσια ηδυπάθεια, ξανά και ξανά. Γυμνώνεται και, με μουγκρητό θηρίου, βρίσκεται ανάμεσά τους. Αυτές τρομάζουν, τρέπονται σε φυγή και χάνονται. Εκείνος, τρελαμένος από τη ματαίωση, ρίχνεται σ' έναν γκρεμό. Ανοιξη.

Το ανά χείρας μικρό διήγημα, με τη σφιχτή αρχιτεκτονική και την προκλητική θεματολογία, πρωτοδημοσιεύτηκε στα «Γράμματα» της Αλεξάνδρειας ήδη το 1913 και συμπεριελήφθη αργότερα στη συλλογή διηγημάτων του Δημοσθένη Βουτυρά Τριάντα δυό διηγήματα (Αθήνα, 1921). Εχοντας επιβάλλει το λογοτεχνικό του στίγμα στην ομογένεια, ο συγγραφέας καθιερώνεται και στην Αθήνα, όπου η οικονομία της πεζογραφίας του λαμβάνει ευμενή κριτική υποδοχή από τον Γ. Ξενόπουλο, τον Πέτρο Αλήτη, τον Γιάννη Μπασκόζο κ.ά.

Ωστόσο, η ουσιαστική καλλιέργεια του Δ.Β. ήταν η μουσική παιδεία. Δομεί τα περισσότερα διηγήματα του επάνω σε μουσικές τονικότητες και μοτίβα. Αυτό το στοιχείο, μαζί με την ιδιόρρυθμη πρωτοτυπία των θεμάτων του, θεωρούνται η κύρια συμβολή του στο αστικό διήγημα.

Εδώ, ο «φάλτσος» Πάνας έξω από την εποχή του, οι ερωτικοί φθόγγοι των κοριτσιών, το κρεσέντο της απελπισίας του κεντρικού ήρωα, είναι όλα μοτίβα τα οποία υπαγορεύει το κεντρικό θέμα της άνοιξης. Μια οργιαστική, πιεστική, καταλυτική, αντισυμβατική εαρινή συμφωνία επτά μόλις σελίδων. Την προσεγμένη έκδοση του Πολύχρωμου Πλανήτη πλαισιώνουν η εισαγωγή της Χριστίνας Ντουνιά και ο επ

ίλογος του Βάσια Τσοκόπουλου, κύριου επιμελητή του συγγραφικού έργου του Δ.Β. Τα κείμενά τους διασαφηνίζουν το λογοτεχνικό πεδίο του Βουτυρά σε σχέση, μεταξύ άλλων, με τον ομοερωτισμό, με ιδιαίτερες αναφορές στο αναγνωστικό κοινό των διανοούμενων ομοφυλόφιλων γυναικών του Μεσοπολέμου.

Πηγή: Ελευθεροτυπία, 13.8.2010, του Κωνσταντίνου Ματσούκα
   
 
εισάγετε την κριτική σας
Εξομολόγηση και ξεμάλλιασμα
Τα Νέα, 20.6.09, του Δημήτρη Παπανικολάου

«Οι φίλοι μου σαν αίλουροι πετάχτηκαν έξω και ακινητοποιώντας τον σε δευτερόλεπτα τον έχωσαν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Επιτέλους τον είχα στα χέρα μου.»

Οι φίλοι: «δυο Κορυδαλλιώτες... που δεν τους ξαναείδα ποτέ και δεν θυμάμαι καν τα ονόματά τους»• το αυτοκίνητο: «μια αστραφτερή κόκκινη Lancia Βeta Coupe, αγορασμένη από τα έσοδα του πρώτου μου βιβλίου»• τα χέρια: της Ελισάβετ Βακαλίδου, γνωστότερης την εποχή εκείνη ως “τραβεστί Μπέττυ”• το ύφος: της Μπέττυς, συγγραφέως δύο μπεστ σέλερ με θέμα τη ζωή τη δική της και άλλων τραβεστί ( Μπέττυ, 1980 και Πόσο πάει, 1981)• το θύμα: «η Γωγώ, ή Γιωργία, ή Λένα, ή Νίνα... ο “περίφημος” συγγραφέας Κώστας Ταχτσής... με ξανθιά περούκα». Τόπος και χρόνος: η Αθήνα, Ιούλης 1981.

Πρόκειται, βεβαίως, για την περίφημη ιστορία της «απαγωγής του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή», την οποία η Μπέττυ αφηγείται με λεπτομέρειες σε ένα καινούργιο κείμενο που έχει προστεθεί στο επίμετρο της νέας έκδοσης του βιβλίου της Πόσο πάει .

Η ιστορία γνωστή και από πολλά κείμενα του Ταχτσή (καλύτερα στην περίφημη «Επιστολή στον Άλεκ Σχινά», στο Από την χαμηλή σκοπιά ), αλλά και από τις εφημερίδες εκείνης της εποχής. Αφού τον απαγάγουν, η Μπέττυ και οι φίλοι της θα του σκίσουν την περούκα, θα κλέψουν, θα ξυλοκοπήσουν και θα παρατήσουν τον Ταχτσή ημίγυμνο στην παραλιακή. Το γεγονός θα διαδοθεί αστραπιαία ως κουτσομπολιό που θα συντηρηθεί στην αθηναϊκή κοινωνία για μήνες. Είναι, άλλωστε, από αυτά που δεν έπαυε να αφηγείται ο Ταχτσής όταν ένιωθε, τα τελευταία χρόνια της ζωής του, «σε πολιορκία»κατηγορώντας μονομανώς τη «μαφία των τραβεστί» για ό,τι του συνέβαινε. Αυτός ο ίδιος που, μέχρι τη δολοφονία του το 1988, δεν σταμάτησε να εκδίδεται ως τραβεστί (χρησιμοποιώντας συχνά το όνομα Νίνα, όπως και η αφηγήτρια στο μυθιστόρημά του Το Τρίτο Στεφάνι ).

Στην καινούργια της αφήγηση η Μπέττυ δεν προσθέτει και τίποτα καινούργιο- είχε άλλωστε από τότε συντηρήσει το σούσουρο δηλώνοντας στις εφημερίδες την ενοχή της, αν και στο δικαστήριο αργότερα ισχυρίστηκε ότι ήταν αθώα και απαλλάχθηκε λόγω αμφιβολιών. Σήμερα, οπότε και κάθε αδίκημα έχει παραγραφεί, εξηγεί και πώς οργάνωσε τους ψευδομάρτυρες στη δίκη εκείνη, και προσθέτει τη δικαιολογία: «κατάφερα να βγάλω τη γλώσσα στη Δικαιοσύνη».

Το νέο αυτό επίμετρο απλώς ταρακουνάει λίγο περισσότερο τον αναγνώστη και τον πείθει ότι ο μόνος τρόπος να διαβάσει ολόκληρο το Πόσο Πάει είναι ως ντοκουμέντο των ελληνικών 80ς, της περιόδου όπου η εικόνα της τραβεστί (και του ομοφυλόφιλου συγγραφέα) που εξομολογείται αλλά και ξεμαλλιάζεται, σηματοδοτεί ταυτόχρονα και το ενδιαφέρον για έναν καινούργιο λόγο σε σχέση με τη σεξουαλικότητα, και το πώς ο λόγος αυτός μεταμορφώνεται σε λαϊκό ανάγνωσμα, και πώς εντέλει στομώνει η αρχική ριζοσπαστική του δυναμική.

Με άλλα λόγια: Ο προοδευτικός λόγος χαιρέτισε το ομοφυλοφιλικό κίνημα τη δεκαετία του ΄70 σπεύδοντας να διαβάσει σ΄ αυτό την ειλικρίνεια του εξεγερμένου υποκειμένου, την εξομολόγηση του βαθύτερου σεξουαλικού εαυτού και τη γοητεία του περιθωρίου. Η δεκαετία του ΄80 φέρνει όμως μαζί και την αδυναμία της προοδευτικής πολιτικής να ενσωματώσει αυτή την ανάγνωση. Αντίθετα, η πολιτική και το μεγάλο κοινό φαίνεται να προτιμούν να βλέπουν αντί για εξέγερση υστερία, αντί για εξομολόγηση ερεθιστικές λεπτομέρειες, αντί για δημιουργικό περιθώριο ξεμαλλιασμένες φιγούρες. Η φιγούρα της τραβεστί έρχεται τόσο πολύ στο κέντρο του ενδιαφέροντος εκείνη την εποχή (1980 και εξής), ακριβώς γιατί μπορεί να διαβαστεί και έτσι κι αλλιώς και προοδευτικά και πολύ συντηρητικά. Η Μπέττυ και τα κείμενά της, και μαζί και η απαγωγή, αργότερα και η ανεξιχνίαστη δολοφονία, του Κώστα Ταχτσή με περούκα, και να μην υπήρχαν, θα έπρεπε να έχουν εφευρεθεί.

Το Πόσο πάει μοιάζει σαν καλομελετημένο και σε σημεία καλογραμμένο σίκουελ της αυτοβιογραφίας της Μπέττυς. Στα τέσσερα κεφάλαιά του διαβάζουμε την ιστορία ισάριθμων τραβεστί, αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο των πρώτων δύο («Μινέλλι», «Δυστυχία»), πλαισιωμένη από την Μπέττυ οι υπόλοιπες («Σορέλλα», «Λώρεν»). Στο πωρώδες αυτό κείμενο κάνουν την εμφάνισή τους ρετάλια από ριζοσπαστικές ιδέες που προώθησε στην πρώτη περίοδό του το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων, το ΑΚΟΕ. Εντούτοις, η εξιστόρηση της ζωής των εκδιδόμενων τραβεστί ακολουθεί τα μέτρα και τα σταθμά που επέβαλε (αλλά και για τα οποία διψούσε) εκείνη η εποχή: ιστορίες τραγικές που αναδιπλώνονται σε πορνογραφικό μελό καταγγελίας. Ως τέτοιες, κουμπώνουν εντελώς με μια εποχή που θα κάνουν επίσης σουξέ τα σχετικά γλοιώδη και μάλλον ηλίθια βιβλία των ρεπόρτερ Κώστα Καββαθά ( Ωραίο το φουστάνι σου Γιώργο μου ), Φώτη Σιούμπουρα ( Περιθώριο ) και Πασχάλη Τσαρουχά ( Αγόρια στην πορνεία ). Η ίδια εποχή θα κορυφωθεί με την ταινία Άγγελος (1982) του Κατακουζηνού, η οικονομία της οποίας θα βασιστεί στον μυθοπλαστικό εξαναγκασμό του ήρωα να γίνει τραβεστί (κάτι που δεν είχε συμβεί στον πραγματικό Χρήστο Ρούσσο). Από εκεί και πέρα η κοινωνία θα συστρέφεται σε μια όλο και πιο φοβική αντιμετώπιση της σεξουαλικής διαφοράς στη δεκαετία του ΄80. Τον τόνο δίνει άλλωστε πλέον η σταυροφορία της Αυριανής, που καλεί «να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το ηθικό ΑΙDS του χαμερπούς ομοφυλόφιλου, του βρωμερού αυτού υποκειμένου», αναφερόμενη στον Χατζιδάκι.

Πηγή: Τα Νέα, 20.6.09, του Δημήτρη Παπανικολάου

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Μπέττυ: Γιατί απήγαγα τον Κώστα Ταχτσή
Περιοδικό Έψιλον, Ελευθεροτυπία, 26.4.09, του Δημήτρη Αγγελίδη

Στις αρχές της δεκαετίας του 80, το αυτοβιογραφικό βιβλίο της «Ο Καπετάνιος της Ψυχής μου» (ξανακυκλοφόρησε το 2007) συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας, μια μήνυση για παραβίαση του νόμου περί ασέμνων και πολλούς αναγνώστες, που το έφεραν πρώτο στη λίστα των πωλήσεων για μήνες. Η Μπέττυ αφηγούταν τα πρώτα της ερωτικά σκιρτήματα ως ομοφυλόφιλο αγόρι στην ελληνική επαρχία, την ηρωική έξοδο από την οικογένεια στα δεκαπέντε, τις περιπλανήσεις της στον κόσμο, τις περιπέτειές της στα πεζοδρόμια της Συγγρού και στους οίκους ανοχής Αθήνας και επαρχίας.

Μερικά χρόνια πριν, είχε πρωταγωνιστήσει με μια ομιλία της στην συγκέντρωση του νεοιδρυθέντος Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλόφιλων Ελλάδας στο θέατρο Λουζιτάνια, εναντίον ενός σκληρού νόμου περί αφροδισίων που ουσιαστικά απαγόρευε την πορνεία και την ομοφυλοφιλία. Εκεί αποκάλυψε ότι ο Κώστας Ταχτσής, που αντιδρούσε στην ίδρυση του ΑΚΟΕ, ήταν ο ίδιος ομοφυλόφιλος και τραβεστί.

Μέσα στο 1980, η Μπέττυ κυκλοφόρησε επίσης μια αυτοβιογραφική ταινία και το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο «Πόσο πάει;» με τέσσερις σύντομες ιστορίες τραβεστί. Το βιβλίο αυτό ξανακυκλοφορεί τώρα από τις εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης, με ένα επιπλέον κεφάλαιο, όπου η Μπέττυ περιγράφει πώς στις 30 Ιουλίου του 1981 απήγαγε μαζί με δύο γνωστούς της τον Κώστα Ταχτσή από τη γειτονιά του στο Λυκαβητό και τον άφησε δαρμένο και με σχισμένα ρούχα στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης. Το επεισόδιο είναι γνωστό σε όσους έχουν παρακολουθήσει την άγρια κόντρα Ταχτσή και Μπέττυς από εκείνα τα χρόνια. Τώρα όμως η Μπέττυ αποκαλύπτει ότι στη δίκη της υπόθεσης, που έγινε μετά το θάνατο του συγγραφέα, η αθώωσή της λόγω αμφιβολιών οφείλεται σε ψευδομαρτυρία των μαρτύρων υπεράσπισης.

Γιατί αποκάλυψες τώρα όσα συνέβησαν;

Γιατί έχουν παρέλθει τα χρονικά όρια και τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. Έχω πια ατιμωρησία. Και γιατί είναι μια πολύ ωραία ιστορία, που δείχνει ότι κατάφερα να ξεφύγω από ένα σύστημα που με ποδοπατούσε.

Τι συνέβη λοιπόν με τον Ταχτσή;

Ήταν ένας πολύ κακός άνθρωπος. Μόλις πήγε να δημιουργηθεί το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδας, λειτούργησε αντιδραστικά. Επειδή ήταν στα μέσα και στα έξω, έπαιρνε τους δημοσιογράφους του τηλέφωνο, έστελνε επιστολές και δελτία τύπου εναντίον του ΑΚΟΕ και λοιδωρούσε τις τραβεστί. Κάποια στιγμή η κόντρα προσωποποιήθηκε. Μόλις είδε ότι το βιβλίο μου ήταν για μήνες πρώτο στα μπεστ σέλερ, πάνω από τη Γιαγιά μου την Αθήνα, και ότι η αυτοβιογραφική μου ταινία πήγαινε καλά, άρχισε να με συκοφαντεί. Έβαζε όρους στους δημοσιογράφους να μην γράφουν για μένα, με απέκλειε από έντυπα. Έκανα προσπάθειες να τον πλησιάσω, να του εξηγήσω, δεν καταλάβαινε Χριστό. Μετά από λίγο, είχα μια πρόταση να παίξω στο θέατρο και άρχισα πρόβες. Το έκανα με μεγάλη λαχτάρα. Ο παραγωγός ήταν σύντροφος της Έλλης Λαμπέτη, ο σκηνοθέτης ήταν γνωστός της Ειρήνης Παπά. Ο Ταχτσής τους ήξερε και τους ασκούσε φοβερές πιέσεις να μη με βάλουν στην παράσταση. Τότε, λοιπόν, λίγο πριν την πρεμιέρα, αποφάσισα να του δώσω ένα μάθημα.

Τι έκανες;

Με την βοήθεια δύο φίλων μου, ενώ επέστρεφε στο σπίτι του στον περιφερειακό του Λυκαβητού γύρω στις 3 το πρωί από πιάτσα, τον πιάνουμε και τον βάζουμε στο αυτοκίνητο. Διασχίζουμε το Κολωνάκι και την Ηρώδου του Αττικού. Σημειολογικά έχει ενδιαφέρον γιατί σ'αυτή την περιοχή έμεναν όλοι οι δικοί του κι εγώ τον είχα αιχμάλωτο. Κατεβαίνουμε τη λεωφόρο Συγγρού, βγαίνουμε στην παραλία και φτάνουμε στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης. Τον κάθησα σ'ένα βραχάκι, εγώ ανέβηκα σ'ένα ψηλότερο. Αφού του έβγαλα την περούκα και τον αποκαθήλωσα, του λέω: «λοιπόν, ήρωας και πλούσιος». Γιατί σε μια συνέντευξή του, αντικρούοντας τον Ζαν Ζενέ που είχε υποστηρίξει το βιβλίο μου εναντίον μιας μήνυσης που είχε δεχτεί ως άσεμνο, ο Ταχτσής μίλησε «περιττώματα της κοινωνίας» που γράφουν ένα «σκουπιδοβιβλίο», πάνε σ' ένα δικαστήριο και από κει φεύγουν «ήρωες και πλούσιοι».

Και μετά;

Τον αφήσαμε εκεί. Ήταν καλοκαίρι, τέλος Ιουλίου, και φορούσε ένα φορεματάκι απ'αυτά τα λίγο τουριστικά. Είχε μισοσκιστεί, η περούκα είχε βγει, το μακιγιάζ είχε φύγει. Του φέρθηκαν άσχημα τα παιδιά στη διαδρομή. Όσο αυτός φώναζε, αυτοί τον χτυπούσαν.

Δεν ήταν δυσανάλογη αντίδραση;

Νομίζω ότι δεν ήταν καθόλου υπερβολική μπροστά σ' αυτά που έκανε αυτός σ' έναν άνθρωπο που είχε περάσει τόσα στη ζωή του και προσπαθούσε να ορθοποδήσει χωρίς να εμποδίζει κανέναν, ίσα ίσα συνεισφέροντας σε μια κοινωνική ομάδα. Μην ξεχνάς ότι ήταν ένας άνθρωπος του συστήματος κι εγώ ήμουν ένας άνθρωπος του περιθωρίου. Δεν είχα άλλον τρόπο ν' αντιδράσω.

Πού αποσκοπούσες;

Πίστευα ότι θα έβαζε μιαλό και θα σταματούσε να με κακολογεί. Ή τουλάχιστον θα αισθανόμουν εγώ εντάξει που δεν υπέκυψα στον πόλεμο που μου έκανε ένας άνθρωπος τόσο κακός. Eγώ δεν ήμουν καριερίστα συγγραφέας ή ηθοποιός. Δεν με ενδιέφερε αν δεν μου ξαναέβγαζαν βιβλία ή αν δεν ξαναέπαιζα στο θέατρο. Όχι όμως να μου το αποκλείσει αυτός, χρησιμοποιώντας τέτοιες μεθόδους.

Βέβαια εσύ είχες αποκαλύψει δημοσίως στην πρώτη συγκέντρωση του ΑΚΟΕ στο θέατρο Λουζιτάνια ότι ο Ταχτσής έκανε το βράδυ πιάτσα ως τραβεστί.

Πώς να μην αποκάλυπτα ότι ο άνθρωπος που έστελνε δελτία τύπου και απέτρεπε τον κόσμο από το να έρθει στη συγκέντρωση ήταν ο ίδιος τραβεστί; Δεν συμφωνώ πάντα με το άουτινγκ, αλλά χρειάζεται σε ανθρώπους που ξέρουμε ότι είναι ομοφυλόφιλοι και βγαίνουν και εναντιώνονται σε όποιες αλλάγές θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη ζωή των ομοφυλόφιλων και των τραβεστί.

Αργότερα, παραδέχτηκες δημοσίως την απαγωγή.

Είχε βγει κι έλεγε ότι τον κυνηγούσε η μαφία των τραβεστί με αρχηγό εμένα και την Αλόμα. Με πήρε ένας δημοσιογράφος και με ρώτησε: «είναι αλήθεια αυτά που λέει ο Ταχτσής»; Και είπα «βεβαίως και είναι αλήθεια». Και έστειλα δελτίο τύπου και εξήγησα τους λόγους. Δεν μ'αρέσει να κρύβομαι στη ζωή μου.

Συναντηθήκατε;

Συναντηθήκαμε τρεις φορές μαζί με τους δικηγόρους μας γιατί μου έκανε μήνυση. Μου είπε ότι θα την αποσύρει αν παραδεχόμουν δημοσίως ότι το βιβλίο μου δεν το είχα γράψει εγώ, αλλά ο Ανδρέας Βελισσαρόπουλος, ο ιδρυτής του ΑΚΟΕ, με τον οποίο είχε άσβεστο μίσος. Γιατί πιστεύω ότι τελικά ο Ταχτσής ήθελε να είναι ο μόνος ομοφυλόφιλος συγγραφέας στην Ελλάδα. Του είπα ότι είτε του αρέσει είτε όχι, το βιβλίο το έγραψα εγώ.

Τι έγινε στο δικαστήριο;

Δεν ερχόταν στις δίκες. Το τελικό δικαστήριο έγινε μετά το θάνατό του. Εκεί αισθάνθηκα άσχημα. Αν ήταν παρών, θα ήταν καλύτερα. Τώρα που τον σκότωσαν και δεν είχε βρεθεί ο δολοφόνος, θα ήταν βαρύ το κλίμα. Και το βράδυ πριν τη δίκη, βρήκα τελικά έναν δεύτερο μάρτυρα, έναν γνωστό μου που διηύθυνε μαζί με τη γυναίκα του ένα ξενοδοχείο στη Μακρυνίτσα του Πηλίου. Αυτός με μια πολύ καλή μου φίλη κατέθεσαν ψευδώς ότι το βράδυ της απαγωγής βρισκόμουν στο ξενοδοχείο του. Κι έτσι απαλλάχτηκα λόγω αμφιβολιών.

Γιατί δεν ανέλαβες την ευθύνη της πράξης σου;

Και να πάω φυλακή; Θα ήταν ένα χαζό δείγμα ηρωισμού. Ποιος ο λόγος, όταν μπορούσα να ξεγελάσω ένα σύστημα που επανειλημένα με τσαλάκωνε και με ποδοπατούσε εμένα και τους ομοίους μου, που δεν μου αναγνώριζε ποτέ το δίκιο μου μόνο και μόνο επειδή ήμουν τραβεστί; Άλλωστε θεωρούσα ότι είχα δίκιο. Γιατί ν'αφήσω ένα τέτοιο σύστημα να με τιμωρήσει για κάτι που δεν έχω μετανιώσει μέχρι σήμερα;

Έτσι όμως δεν καταλήγουμε στο νόμο της ζούγκλας;

Μα δεν είμαι τόσο τυφλός εκδικητής για όλα. Με τον καιρό έχω μαλακώσει. Είμαι πιο εγκρατής, απαντώ με επιχειρήματα και όχι με φωνές ή με ύβρεις. Αλλά μέχρι ενός σημείου. Αν δεν καταλαβαίνει ο άλλος, αν δεν υπάρχει κανένα σημείο συνεννόησης και εξακολουθεί η αδικία, θα επαναστατήσω. Όταν δεν βρίσκεις το δίκιο σου, η βία είναι η μόνη λύση.

Είναι;

Ναι, το πιστεύω. Λυπάμαι, αλλά έχω διαμορφώσει ένα δικό μου αξιακό σύστημα. Ας φρόντιζε ο κοινωνικός περίγυρος να λειτουργούσε αλλιώς και να μην μου εμφυτεύσει τέτοιες αξίες.

Τα βιβλία του Ταχτσή τα διαβάζεις καθόλου;

Διάβασα τότε το Τρίτο Στεφάνι, το ξαναδιάβασα και μετά το θάνατό του, διάβασα και τα άλλα βιβλία του. Είναι ωραία γραμμένα. Αν και το Τρίτο Στεφάνι φαίνεται λίγο παρωχημένο, αφορά μια συγκεκριμένη εποχή.

Τον θάνατό του πώς τον αντιμετώπισες;

Στενοχωρήθηκα βέβαια, αλλά στον ίδιο βαθμό που στενοχωρήθηκα για τις δεκάδες τραβεστί και ιερόδουλες που είχαν σκοτωθεί και συνεχίζουν να σκοτώνονται, χωρίς ο δολοφόνος τους να βρεθεί ποτέ. Δεν πιστεύω ότι ο νεκρός δεδικαίωται, κι ας βγήκαν μετά το θάνατό του τόσοι πολλοί και προσπάθησαν με χιλιάδες ψέμματα να τον ηρωοποιήσουν και να τον θεοποιήσουν.

Στον καλλιτέχνη δεν συγχωρoύμε κάποιες ιδιορρυθμίες στο χαρακτήρα;

Όχι, για μένα υπερισχύει ο άνθρωπος. Έχω λατρέψει στη ζωή μου αρκετούς καλλιτέχνες και στη συνέχεια τους έχω μισήσει γιατί έχω μάθει περιστατικά όπου ήταν απάνθρωποι, δεν είχαν έλεος. Για να μιλήσω για το λαϊκό τραγούδι, έχω μισήσει το Νότη Σφακιανάκη και το Σταμάτη Γονίδη, που είχαν δηλώσει ο ένας ότι δεν θέλει ομοφυλόφιλους στα μαγαζιά του και ο άλλος ότι τους πετάει έξω όταν έρχονται. Δεν μετράει για μένα αν έχουν πει και καλά τραγούδια. Κάνω κι ένα είδος μποϊκοτάζ. Δεν θα πήγαινα ποτέ να τους δω και εννοείται ότι δεν έχω πάρει ποτέ CD τους.

Πώς είναι σήμερα η κατάσταση στον χώρο των τραβεστί;

Υπάρχουν πολλά εμπόδια. Όταν τις καταλαβαίνουν έχουν μια αντιμετώπιση περίεργη. Στην ενοικίαση σπιτιού, σ'ένα πολύ ακριβό και σικάτο μαγαζί. Παλιά απαγορεύονταν παντού. Αυτά τα έχω σπάσει από πολύ νωρίς, πριν ακόμη γίνω γνωστή με το βιβλίο. Επίτηδες άνοιγα τέτοιες πόρτες, ένα εστιατόριο, ένα κλαμπ, ένα πολύ καλό κομμωτήριο. Δεν τους επέτρεπα να μη με δεχτούν. Τα τελευταία χρόνια με καλούν σε δεξιώσεις και εγκαίνια. Πηγαίνω σπάνια, μόνο και μόνο για να υπενθυμίζω, αν θέλεις, στην ιντελιγκέντσια αυτή ότι είμαστε κι εμείς εδώ.

Δεν αφήνεις τίποτα να πέσει κάτω, ε;

Δεν γίνεται διαφορετικά. Πρέπει να διεκδικήσεις αυτό που θέλεις. Έτσι έχω εκπαιδευτεί από μικρό παιδί. Δεν απαιτώ ουτοπικά πράγματα, υπερβολές. Είμαι πολύ έντιμος πολίτης, υπόδειγμα εντιμότητας. Το καυχιέμαι. Αλλά όταν συναντώ τοίχο, δεν γίνεται να μην απαντήσω. Αλλιώς αισθάνομαι προσβεβλημένη, καταπιεσμένη, ότι εκμηδενίζεται η προσωπικότητά μου.

Είσαι αισιόδοξη ότι θ'αλλάξουν τα πράγματα;

Eίμαστε πολύ τυχεροί που είμαστε μέλη της ΕΕ. Κι επειδή έχουμε κάποιους ακτιβιστές που το πολεμούν, τα πράγματα θα προχωρήσουν. Θέλουν δεν θέλουν κάποιοι. Αλλά η ελληνική κοινωνία παραμένει βαθύτατα υποκριτική και στα όρια του ρατσισμού. Και μεγάλη ευθύνη έχει η τηλεόραση, όλοι αυτοί οι αστέρες, που σε κάθε ευκαιρία δείχνουν το ρατσισμό τους. Δείχνανε τις προάλλες στη Μενεγάκη τον εκπρόσωπο της Γερμανίας στη Γιουροβίζιον. Το σχόλιο της Μενεγάκη ήταν «σαν λίγο γλυκούλης μου φαίνεται αυτός, χαρωπός». Και δεν πετάχτηκε μία από τις ακκιζόμενες αδερφές του πάνελ να πει «Ελένη, μεγαλώνεις παιδιά, πώς το λες αυτό»; Όταν αυτοί διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, τι περιμένεις;

Εσύ δεν έχεις εμφανιστεί σε τέτοιες εκπομπές;

Από τις μεσημεριανές εκπομπές, μόνο στην Τατιάνα, κι εκεί με τους δικούς μου όρους, τους οποίους σεβάστηκε απολύτως. Μ'αρέσει να παρουσιάζονται τέτοια θέματα, γιατί το κοινό εξοικειώνεται και αυτό φέρνει θετικά αποτελέσματα. Αλλά πρέπει να γίνεται πολύ επιλεκτικά και με μεγάλη προσοχή. Στη Δρούζα, ας πούμε, έχω μηνύσει ότι δεν πρόκειται να πάω, και ας μ'έχει πάρει τόσες φορές τηλέφωνο. Γιατί πριν από χρόνια, ο Τρύφωνας Σαμαράς έχει πάρει στη δούλεψή του μια εγχειρισμένη τραβεστί. Όταν παντρεύτηκε η Δρούζα στο Ναύπλιο, πήγε ο Σαμαράς να τη χτενίσει μαζί με τη βοηθό του. Κάτι κατάλαβε η Δρούζα. Και τι του λέει; Ή τη διώχνεις τώρα ή φεύγεις κι εσύ, πριν καταλάβουν κάτι οι καλεσμένοι. Και την έδιωξε από την τελετή.

Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου πώς σου φάνηκαν;

Πολύ θα ήθελα να μην είχε σταματήσει όλο αυτό και ευτυχώς δεν έχει σταματήσει εντελώς. Όλο και σιγοβράζει και όλο και υπάρχουν κάποιες μικρές οργανώσεις που δίνουν δείγματα του τι μπορούν να κάνουν. Να διαλύσουν ακόμη περισσότερο μια χώρα εντελώς διαλυμένη. Αυτό είναι το ζητούμενο;

Το ζητούμενο είναι ν'αλλάξουν τα πράγματα. Να αφυπνιστεί ο κόσμος. Ν' αντιδράσει. Γιατί οι περισσότεροι είναι αλλοτριωμένοι. Το βλέπω στο χώρο των ιερόδουλων. Υπάρχει ένας νόμος πολύ περιοριστικός για τους οίκους ανοχής, που πρέπει ν'αλλάξει. Τους είχα προτείνει την περίοδο των Oλυμπιακών να νοικιάσουμε μια σουίτα στη Μεγάλη Βρετάνια και να βγαίναμε τρεις γυμνές γυναίκες εκεί πάνω μ'ένα πανό. Τους είχα προτείνει ν'αλυσσοδεθούμε γυμνές στα δέντρα στη Βουλή. Δεν κάνουν όμως τέτοια εξτρεμιστικά, δεν μπορούν. Γιατί πολλές από αυτές έχουν σπίτι, οικογένεια, παιδιά και κρύβονται, ή άλλες δεν θέλουν να εκτεθούν. Αν όμως φοβάσαι τόσο πολύ την έκθεση, δεν μπορείς να κερδίσεις τίποτα.

Εσύ πώς και έγινες τόσο μαχητική;

Κατ' αρχήν ήταν οι περιστάσεις, το νομοσχέδιο κατά των αφροδίσιων που εκείνη την εποχή κρεμόταν σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω στο κεφάλι μας. Kατά δεύτερο λόγο, προέρχομαι από μια αριστερή οικογένεια. Μπορεί να έφυγα στα δεκαπέντε μου, αλλά πήρα κάποιες αρχές, ασχέτως αν μετά συνειδητοποίησα ότι μεγάλο μέρος της Αριστεράς είναι από τους μεγαλύτερους πολέμιούς μας.

Θα βγάλεις άλλο βιβλίο;

Έχω κάποια σχέδια, αλλά είμαι λίγο τεμπέλα. Δεν είμαι συγγραφέας καριέρας να γράφω με οκτάωρο. Kατάφερα να επιβιώσω μέσα από πολλές δυσκολίες και να βγω υγιής, σωματικά και πνευματικά, χωρίς να θολώνω το μυαλό μου με αλκοόλ ή ναρκωτικά. Αυτό θέλω να το απολαμβάνω, το ζητάω από τον εαυτό μου. Να ξαπλώνω στον καναπέ μου και να κοιτάζω την Ακρόπολη ατελείωτες ώρες. Να ταξιδεύω. Να κάθομαι και να τεμπελιάζω βρε αδερφέ, να μην κάνω τίποτα. Γίνομαι βέβαια κοινωνός όλων των προβλημάτων και συμμετέχω. Όμως, όσο μελό κι αν ακουστεί, κουράστηκα τόσο στη ζωή μου, που θέλω να απολαύσω πια αυτό που απέκτησα, την ισορροπία μου, τη ζωή μου.

Ποιος ήταν ο Κώστας Ταχτσής

Ακόμα και σήμερα, περασμένες δύο δεκαετίες, η ανεξιχνίαστη ακόμη δολοφονία του το βράδυ της 27ης προς την 28η Αυγούστου του 1988 δίνει τροφή για δημοσιογραφικές έρευνες και βιογραφίες.

Ο Κώστας Ταχτσής έκανε την εμφάνισή του στα ελληνικά γράμματα τη δεκαετία του '50, πριν κλείσει τα 25 του χρόνια (γεννήθηκε το 1927), με τρεις συλλογές ποιημάτων, τις οποίες αποκήρυξε, και άλλες δύο συλλογές ποιημάτων, που τον έβαλαν στη συντροφιά των λογοτεχνικών κύκλων της Αθήνας. Δεν του έφεραν όμως την πολυπόθητη αποδοχή και αναγνώριση, εν μέρει λόγω του χαρακτήρα του: τον θεωρούσαν εριστικό, αντιφατικό, μεγαλομανή, είρωνα.

Έφυγε να γυρίσει τον κόσμο (Ευρώπη, Αφρική, Αμερική, Αυστραλία), όπου συνέλαβε και άρχισε να γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα, το Τρίτο Στεφάνι, που εκδόθηκε το 1960. Ήταν αυτό το βιβλίο που τον καθιέρωσε στα ελληνικά γράμματα. Στη συνέχεια συμμετείχε στη σύνταξη του λογοτεχνικού περιοδικού Πάλι κι εξέδωσε τη συλλογή διηγημάτων Τα ρέστα και το 1979 τη συλλογή αυτοβιογραφικών κειμένων Η γιαγιά μου η Αθήνα.

Κινούταν με άνεση στους λογοτεχνικούς και κοσμικούς κύκλους, όπως και στον κόσμο της νύχτας, όπου έκανε πεζοδρόμιο ως τραβεστί, δραστηριότητα που κρατούσε κρυφή, αν και είχε αποκαλύψει από νωρίς την ομοφυλοφιλία του. Είναι γνωστή η διαμάχη του με το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας, που ιδρύθηκε το 1977 ως προσπάθεια οργάνωσης των ομοφυλόφιλων απέναντι στο νομοσχέδιο περί αφροδισίων που τους απειλούσε με συλλήψεις και εξορία, καθώς και της συμμετοχής των τραβεστί στο Κίνημα.

Η κόντρα του αυτή τού στοίχισε μια δημόσια αντιπαράθεση με το Ζαν Ζενέ, που αρνήθηκε να τον συναντήσει όταν ήρθε στην Ελλάδα προσκεκλημένος μελών του ΑΚΟΕ, και την ματαίωση των σχεδίων να γυριστεί ταινία το Τρίτο Στεφάνι από το Θόδωρο Αγγελόπουλο.

Απογοητευμένος, προσπάθησε να αποτινάξει τον τίτλο του συγγραφέα του ενός βιβλίου, γράφοντας το αυτοβιογραφικό Το Φοβερό Βήμα, το οποίο έμεινε ημιτελές, καθώς τον πρόλαβε η δολοφονία του.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Μπέττυς Βακαλίδου «Πόσο πάει;» (εκδ. Πολύχρωμος Πλανήτης, Απρίλιος 2009)

[...]

Η ώρα περνούσε και η νευρικότητα των φίλων μου τους έκανε να καπνίζουν αρειμανίως, πετώντας τις γόπες στο πεζοδρόμιο, όπου άρχισαν να γίνονται σωρός. Ξαφνικά παρατηρώ πως μια κοντόχοντρη «γυναικεία» φιγούρα είχε εμφανιστεί από το πουθενά και πλησίαζε την πόρτα του σπιτιού, με το κλειδί στο χέρι. Προφανώς είχε παρκάρει πιο πάνω και βάδιζε ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα για να μην τον δουν οι γείτονες. Πριν προλάβει να στρίψει το κλειδί για να ανοίξει την πόρτα, οι φίλοι μου σαν αίλουροι, πετάχτηκαν έξω και ακινητοποιώντας τον σε δευτερόλεπτα τον έχωσαν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Επιτέλους. Τον είχα στα χέρια μου.

[...]

«Οι διαφορές μας δε λύνονται έτσι Μπέττυ» φώναζε απεγνωσμένα την ώρα που άρχιζα να κατηφορίζω την λεωφόρο Συγγρού. Τη λεωφόρο στην οποία δούλευε ανά καιρούς και ο ίδιος. «Για ποιες 'διαφορές' μιλάει ο μαλάκας;» σκέφτηκα. Εγώ δεν είχα διαφορές μαζί του. Αυτός με πολεμούσε με νύχια και με δόντια και δε μπορούσα να βρω τρόπο να αντισταθώ. Πάτησα το γκάζι.

Βλέπω απ' τον καθρέφτη του αυτοκινήτου την τρομώδη αγωνία στα μάτια του. Εξακολουθούσε να φωνάζει, κατηγορώντας με ότι είμαι «αλήτης» και ότι θα με καταγγείλει στην αστυνομία. Λέω στο φίλο μου που καθόταν πίσω, δίπλα του, να βγάλει το φανελάκι του και να του κλείσει το στόμα για να μην ακούω άλλο τις φωνές του. Τότε άρχισε να με παρακαλάει να μην το κάνω γιατί δήθεν έχει άσθμα και μπορεί να πεθάνει. «Ωραία» του είπα. «Αρκεί να κόψεις τις φωνές».

[...]

Βγάζοντάς τον απ' το αυτοκίνητο, ένα ρημαγμένο ροζ τσουβάλι με ξανθιά περούκα, τον σέρνουμε προς τη θάλασσα όπου όλη την ημέρα κολυμπάνε ομοφυλόφιλοι και τραβεστί. Τον καθίζουμε κάτω, τα παιδιά του βγάζουν με χίλια ζόρια την περούκα γιατί ήταν κολλημένη με UHU στο κεφάλι του και λίγο αίμα αρχίζει να τρέχει. Τότε εγώ, ανεβαίνω σ' ένα βράχο και του λέω «Να 'μαι λοιπόν: 'Ήρωας και πλούσιος'. Έτσι δε με χαρακτήρισες;» Τον πλησιάζω και με τον δείκτη του δεξιού μου χεριού στη μύτη του, του λέω «Θα στην κόψω σύριζα αν δεν σταματήσεις να μου γαμάς τη ζωή.»

Πριν προλάβει να βγάλει άχνα, ήδη ανεβαίναμε προς το αυτοκίνητο εγκαταλείποντάς τον μόνο, δαρμένο, ματωμένο, έρμαιο του περιβάλλοντα χώρου, που είναι ποτισμένος με αγωνίες και χαρές ανθρώπων σαν κι αυτόν και σαν εμένα. Ανθρώπων που πολεμούσε με λύσσα, αν και ο ίδιος αποτελούσε μέρος τους.

Στο Ασκληπιείο Βούλας αφήνω τα παιδιά να πάρουν ταξί. Δεν τους ξαναείδα ποτέ και δε θυμάμαι καν τα ονόματά τους. Εγώ πάω στο σπίτι μου αφού πάρκαρα στο απέναντι βενζινάδικο. Ξημέρωνε πια όταν έπεφτα για ύπνο χωρίς την παραμικρή ενοχή. Αντίθετα ένοιωθα μια γαλήνη στην ψυχή και στο μυαλό μου, πιστεύοντας ότι έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω. Αυτό που μου έμαθαν να κάνω για να «επιζήσω». Μόνη, στην αγριότητα της ζωής και των κοινωνικών συνθηκών, μόνη στη ζούγκλα των ανθρώπων, όπου με πέταξαν πριν κλείσω τα 15 μου χρόνια.

Πηγή: Περιοδικό Έψιλον, Ελευθεροτυπία, 26.4.09, του Δημήτρη Αγγελίδη

   
 
εισάγετε την κριτική σας
Έχεις μαγεία στη ζωή σου;
νέο!
Athens Voice, 27.11.08, του Λύο Καλοβυρνά

Όταν ακούω κάποιους να λένε ότι δεν διαβάζουν βιβλία εκπλήσσομαι (όσο κι εκείνοι όταν ακούνε ότι έχω να δω τηλεόραση από το '87). Μα πώς γίνεται να μη διαβάζεις; Κι η μαγεία; Δεν έχεις μαγεία στη ζωή σου; Μετά θυμάμαι ότι το διάβασμα είναι μια απόλαυση που μαθαίνεται και το βουλώνω.

Τα βιβλία (κι οι ταινίες) μάς δημιουργούν εικόνες για να ψυχαγωγούμαστε, όχι μόνο με την έννοια της διασκέδασης αλλά και της αγωγής της ψυχής – μας μαθαίνουν πώς είναι ο κόσμος. Τα περισσότερα μας μαθαίνουν ότι οι γκέι άντρες και γυναίκες δεν υπάρχουμε. Ή όταν υπάρχουμε είμαστε σε μαύρο χάλι, δυστυχισμένοι, φρενοβλαβείς ή παλιάτσοι. Χρειαζόμαστε άλλες εικόνες μας, πιο πραγματικές.

Αυτές μας δίνει ο Πολύχρωμος Πλανήτης, ένας εκδοτικός οίκος που ιδρύθηκε το 2004 με στόχο να δώσει φωνή στους Έλληνες γκέι συγγραφείς. Χρειαζόμαστε γκέι εκδοτικό οίκο; Η εκδότρια Μαρίνα Γαλανού απαντά: «Σαφώς βγαίνουν γκέι βιβλία από άλλους εκδοτικούς οίκους, αλλά πρέπει να υπάρχει ένας οίκος που να υποστηρίζει ειδικά αυτό το είδος λογοτεχνίας, επειδή πολλές φορές δεν υποστηρίζεται. Λόγου χάρη, κανένα μεγάλο βιβλιοπωλείο, εκτός από το Public, δεν έχει γκέι και λεσβιακό τμήμα. Υπάρχουν γκέι βιβλία στην Ελλάδα, αλλά οι εκδοτικοί οίκοι τους ούτε δημιουργούν τέτοιο τμήμα ούτε τα βάζουν εκεί. Κάτι δεν σημαίνει αυτό;».

Ο Πολύχρωμος Πλανήτης έχει εκδώσει γύρω στους 20 πολύ ενδιαφέροντες τίτλους μυθοπλασίας και δοκιμίου, από ιστορικά βιβλία όπως το «Αμφί και απελευθέρωση» του Λ. Θεοδωρακόπουλου, που σκιαγραφεί το γκέι κίνημα στην Ελλάδα, μέχρι τον Ταχτσής - Δεν ντρέπομαι» του Τ. Σπετσιώτη, ή «Το παιδί μου είναι γκέι», που βοηθά τους γονείς να κατανοήσουν την ομοφυλοφιλία του παιδιού τους.

Όμως ο Πλανήτης δεν εκδίδει μόνο βιβλία. Είναι το μοναδικό γκέι βιβλιοπωλείο της χώρας. «Είναι απλώς ένα εξειδικευμένο βιβλιοπωλείο, όπως άλλα ειδικεύονται στα κόμιξ ή την επιστημονική φαντασία» λέει ο Θανάσης Βέσσης, υπεύθυνος του βιβλιοπωλείου. Ο Πλανήτης λειτουργεί περίπου σαν βιβλιοθήκη, όπου μπορείς να βρεις συγκεντρωμένους σχεδόν όλους τους τίτλους γκέι ενδιαφέροντος που κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Εξάλλου, κάποιοι γκέι άντρες και γυναίκες αισθάνονται πιο άνετα να ξεφυλλίζουν βιβλία στο φιλικό περιβάλλον του Πολύχρωμου Πλανήτη, όπως επισημαίνει ο Θανάσης. Εκτός από βιβλία θα βρείτε ντιβιντιά, γκατζετιές, ημερολόγια και ελληνικό και ξένο γκέι τύπο.

Η καινοτομία του Πολύχρωμου Πλανήτη όμως έγκειται στις λογοτεχνικές βραδιές που διοργανώνει, παρουσιάζοντας γκέι βιβλία και συγγραφείς. Λογοτεχνικές βραδιές; Ωχ! Συμπυκνωμένη πλήξη με γαρνιτούρα χασμουρητών; Κάθε άλλο! Οι λογοτεχνικές βραδιές του ΠΠ είναι περισσότερο σαν παρτούζες ανταλλαγής απόψεων, καθώς συζητιούνται και άλλες πτυχές της ζωής μας. Ο κόσμος κουβεντιάζει, ρωτάει, αμφισβητεί, προβληματίζεται.

: Athens Voice, 27.11.08, του Λύο Καλοβυρνά

   
 
εισάγετε την κριτική σας
«Από το πάρκο στο κενό»
Περιοδικό City, Εβδομαδιαίος Οδηγός Θεσσαλονίκης, Οκτώβριος 2008

Αποσπάσματα ομοφυλοφιλικού λόγου: Αυτό τον τίτλο επιλέγει να δώσει ο Γιάννης Παλαμιώτης σε ένα διήγημά του, παραφράζοντας τον Ρολάν Μπαρτ, αυτός είναι και ένας πιθανός τίτλος που μπορεί να αποδώσει και το περιεχόμενο της συλλογής «Από το πάρκο στο κενό».

Ο συγγραφέας, γνωστός στην πόλη από τη δουλειά του ως ηθοποιού μαζί με τη Ρούλα Πατεράκη, συγκεντρώνει κείμενα που στη πλειοψηφία τους έχουν αναδημοσιευτεί στο παρελθόν σε περιοδικά.

Από το «πάρκο», στο «μπαρ», την «ταβέρνα», τα «ουρητήρια», ακόμη και το ίντερνετ, οι χαρακτήρες που πλάθει ο συγγραφέας περνούν από τις πιάτσες των μοιραίων και αγοραίων ερώτων, με την ίδια πάντα αγωνία, για να ξεδιψάσουν τις ανάγκες των σωμάτων τους.

Αντί βέβαια να μιλά κανείς για πολλούς χαρακτήρες, σε πληθυντικό αριθμό, καλύτερα να μιλά για έναν και μόνο, που εκδηλώνει σε άλλο βαθμό και με άλλες πράξεις την ερωτική του επιθυμία.

Με γλαφυρές λεπτομέρειες, πλούσιες σε ποιητικά σχήματα, «λαϊκές» εκφράσεις, καλιαρντά, γλώσσα του δρόμου, ρομαντικά ξεσπάσματα και ιντερλούδια ωμών, ρεαλιστικών περιγραφών, λόγο βιωματικό και σωματκό, πάντα σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ο Παλαμιώτης βάζει τον αναγνώστη γρήγορα στο κλίμα, σε έναν κόσμο για πολλούς εξωτικό, για άλλους γνώριμο.

Πίσω και πέρα από αυτές τις ιστορίες, η Θεσσαλονίκη του παρελθόντος ξεδιπλώνεται κι αυτή, γνώριμη μαζί αλλά και τόσο μακρινή, που γίνεται εξωτική.

* Info: «Από το πάρκο στο κενό», του Γιάννη Παλαμιώτη, εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης.

Πηγή: Περιοδικό City, Εβδομαδιαίος Οδηγός Θεσσαλονίκης, Οκτώβριος 2008

   
 
εισάγετε την κριτική σας
...και κάτι πολύ προσωπικό
νέο!
Ιωσήφ Αλυγιζάκης
Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 10.10.08, των Ντόκα και Καλαμάρα

Το τέταρτο μυθιστόρημα του συγγραφέα, που είναι ιδιοκτήτης κέντρου ξένων γλωσσών, είναι το δεύτερο μέρος της διλογίας -όπως τη χαρακτηρίζει- «Τρεις λευκές σελίδες».

Εμπεριέχει, όπως περιγράφει ο Ι. Αλυγιζάκης την προσπάθειά του, «ψήγματα από την παγκόσμια φιλομόφυλη ποίηση, αποστάγματα από την ελληνική μυθολογία και στοχεύει σε μια de profundis διερεύνηση για την αντρική αγάπη και τις οπτικές του».

Ο μυθιστορηματικός χώρος είναι φουτουριστικός, όπου αντικρούεται το ασυνείδητο στο συνειδητό. Η πτώση στο ανθρώπινο από το θεϊκό και πάλι η επιστροφή στο θεϊκό προέρχεται από τον ποιητή Τζον Μίλτον, του «Paradise Lost» και «Paradise Regained».

«Πολύχρωμος Πλανήτης», σελ. 199

Πηγή: Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 10.10.08, των Ντόκα και Καλαμάρα
   
 
εισάγετε την κριτική σας
Εκδηλώσεις - Βιβλίο
νέο!
Καθημερινή, 24.9.08, Νέλλη Αμπραβανέλ

- Αφιέρωμα στον συγγραφέα Δημήτρη Τσεκούρα, στο Βιβλιοπωλείο «Πολύχρωμος Πλανήτης», Αντωνιάδου 6, Αθήνα, 8.30 μ.μ.
   
 
εισάγετε την κριτική σας
Οδηγός Εκδηλώσεων - Λογοτεχνικά
νέο!
Ελευθεροτυπία, 24.9.08, του Γιώργου Τζεδάκι

* Αφιέρωμα στον συγγραφέα Δημήτρη Τσεκούρα, στις 8.30 μ.μ., στο βιβλιοπωλείο «Πολύχρωμος Πλανήτης» (Αντωνιάδου 6, Π. Αρεως).
   
 
εισάγετε την κριτική σας
Από το πάρκο στο κενό
νέο!
Παρουσιάζουν ο ΝΙΚΟΣ ΝΤΟΚΑΣ και ο ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ
Ελευθεροτυπία, 29.8.08


Είκοσι έξι αυτοβιογραφικά κείμενα ενσωματώνονται σε αυτό το βιβλίο: αυτά που εκδόθηκαν με τους τίτλους «Το πάρκο» («Εξάντας», 1981) και «...μετά ομοφυλοφιλικών επιδόσεων» («Απόπειρα», 1982), κι άλλα, που δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά «Το κράξιμο», «Ο Πόθος», «Heteron».

Κι ένα ανέκδοτο, το «Κενό», που τίθεται ως επίμετρο. «Κανένα σύστημα, κανένας επιστημονισμός, τίποτα δεν μας σώζει από τις ναρκωτικές επιδράσεις του έρωτα», γράφει ο συγγραφέας. Κι αλλού μιλάει για την ερωτική του επιλογή: «Αυτό που λέμε προκαθορισμένος ρόλος είναι το μεγάλο ατού της ετεροφυλοφιλίας και που σε απαλλάσσει από το άγχος της επικείμενης χρησιμοποίησης. Λείπει όμως η γοητεία του απρόοπτου, λείπει το πρόσωπο όπου πάνω του τρίβεις το δικό σου και πληγιάζει απ' το σκληρό γένι».

Τα κείμενα ρετουσαρίστηκαν και ανατοποθετήθηκαν με τη βοήθεια του Λουκά Θεοδωρακόπουλου.

«Πολύχρωμος πλανήτης», σελ. 224, ευρώ 14,50

Πηγή: Ελευθεροτυπία, 29.8.08, του Νίκου Ντόκα και Βασίλη Καλαμαρα
   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development