::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
Taschen Books
FotoFactory Gay Photobooks
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
Transsexual Photobooks
BDSM PHOTOBOOKS
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
The L-Word
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
Νέες κυκλοφορίες >> ΣΡπτέμβριος
 
1 Σεπτεμβρίου
νέο!
Λίλι Τόμλιν

Η Λίλι Τόμλιν είναι αμερικανίδα ηθοποιός που έγινε γνωστή από τον ρόλο της στην κωμωδία Laugh-In (1969-1973). Το πλήρες της όνομα ήταν Mary Jean Tomlin και γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 στο Ντιτρόιτ. Οι γονείς της, Γκυ και Λίλι Μέι είχαν έρθει από το Κεντάκι όπου ζούσαν.

Η Λίλι Τόμλιν αγάπησε από νωρίς το θέατρο και οι πρώτες της εμφανίσεις ήταν κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο πανεπιστήμιο Γουέην Στέητ. Σύντομα θα εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη όπου θα ακολουθήσει καριέρα κωμικής ηθοποιού.

Στη Νέα Υόρκη σπούδασε ηθοποιία κοντά στον Τσαρλς Νέλσον Ρέιλι. Την ημέρα εργαζόταν ως σερβιτόρα και τα βράδια έπαιζε σε νάιτ-κλαμπς σταντ-απ ρόλους. Η πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση ήρθε το 1966 στο Garry Moore Show. Η εμφάνισή της οδήγησε στην επιτυχία του Laugh-In.

Το 1975 βραβεύτηκε με Βραβείο Ακαδημίας για τη δουλειά της στο φιλμ του Ρόμπερτ Άλτμαν, Nashville. Συμμετείχε επίσης σε αρκετά φιλμ όπως τα Moment by Moment (1978), Flirting with Disaster (1996) καθώς και στα πιο επιτυχημένα The Late Show (1977), 9 to 5 (1980), All of Me (1984), Big Business (1988), και Tea with Mussolini (1999). Διατήρησε επίσης περιοδικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Murphy Brown.

Η ιδιαίτερη αγάπη όμως της Τόμλιν ήταν τα ουάν-γούμαν-σόουζ. Πράγματι οι εμφανίσεις της στο Μπρόντγουεϊ και στην τηλεόραση καθώς και σε παραστάσεις σε όλη την χώρα ήταν πολύ πετυχημένες. Ανάμεσα στις επιτυχίες της ήταν τα Appearing Nitely (1977), Lily--Sold Out (1981), και το βραβευμένο με Βραβείο Τόνυ, The Search for Signs of Intelligent Life in the Universe (1985, το οποίο ξανανέβηκε το 2000).

Σημαντική σε όλη τη διαδρομή και τις επιτυχίες της ήταν η σύντροφός της και συνεργάτης της ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος, Τζέιν Βάγκνερ.

Έγινε ιδιαίτερα αγαπητή στο λοατ κοινό, ενώ η ίδια υποστήριξε πολλές φορές τα θέματα απελευθέρωσης των ομοφυλόφιλων και τα φεμινιστικά θέματα.

Βιβλιογραφία

- Allen, Jennifer. "Lily Tomlin: There are New Signs of Intelligent Life on Broadway." Life n. s. 8 (November 1985): 17-21.
- Burke, Tom. "Lily Tomlin: The Incredible Thinking Woman." Cosmopolitan 190 (April 1981): 262-268.
- Minkowitz, Donna. "In Search of Lily Tomlin." The Advocate 589 (November 5, 1991): 78-82.
- Sorensen, Jeff. Lily Tomlin: Woman of a Thousand Faces. New York, St. Martin's Press, 1989.
- Young, Tracy. "Tomlin-Wagner." Vogue 175 (November, 1985): 396-400.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
2 Σεπτεμβρίου
νέο!
Άνν Γουίτνι

Προερχόμενη από μία ευκατάστατη, φιλελεύθερη Ουνιταριστική οικογένεια της Βοστόνης η γλύπτρια Άνν Γουίτνι εκτός από σημαντική καλλιτέχνης, υπήρξε πολιτικά ενεργή στην υποστήριξη της κατάργησης της δουλείας και της χειραφέτησης των γυναικών. Η επιλογή των αντικειμένων δράσης (κατάργηση δουλείας, φεμινισμός, δικαιώματα των μαύρων), επηρέασαν τα κοινωνικά και πολιτικά της πιστεύω.

Ως γυναίκα καλλιτέχνης σε έναν τομέα όπου κυριαρχούσαν οι άντρες, Γουίτνι γνώρισε από εμπειρία τί σημαίνει ανισότητα. Το 1875, έχοντας ήδη δουλέψει ως γλύπτρια για είκοσι χρόνια πήρε μέρος στον εθνικό διαγωνισμό γλυπτικής του Τσαρλς Σάμερ. Κέρδισε το πρώτο βραβείο, της αρνήθηκαν όμως εργασία όταν κατάλαβαν ότι η νικήτρια ήταν γυναίκα.

Η Άνν Γουίτνι γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1821 στη Βοστόνη και τις πρώτες της γνώσεις τις πήρε σε ένα μικρό σχολείο στο Σάλεμ της Μασαχουσέτης από το 1846 έως το 1848. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων έγραφε ποίηση που δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά Harper's και Atlantic Monthly. Μέσω αυτών των περιοδικών έγινε γνωστή και τα ποιήματά της εκδόθηκαν σε συλλογή το 1859.

Ήταν η εποχή που άρχισε να ασχολείται με την γλυπτική. Το πρώτο της γλυπτό ήταν το Laura Brown (1859 - National Museum of American Art, Smithsonian Institution). Επίσης φιλοτέχνησε γλυπτά μελών της οικογενείας της και της ζωγράφου, με την οποία λέγεται ότι η Γουίτνι είχε σχέση όταν είχε βρεθεί στην Βοστόνη.

Το 1862 θα εργαστεί σε στούντιο κοντά σε αυτό του γλύπτη William Rimmer. Είναι η περίοδος που θα κατασκευάσει το πρώτο αντρικό γυμνό γλυπτό που έγινε από γυναίκα, το The Lotus Eater (Newark Museum), ενώ θα ακολουθήσει το Lady Godiva (ιδιωτική συλλογή).

Κατά τη διάρκεια παραμονής της στη Βοστόνη συγχρωτίζεται με άλλες γυναίκες γλύπτριες, όπως η Harrier Hosmer (1820-1908), και η Mary Edmonia Lewis (1844-1909).

Όπως η Harrier Hosmer και η Lewis έκαναν πριν από αυτή, η Γουίτνι, πήγε στη Ρώμη ώστε να γνωρίσει περισσότερα για την τέχνη της και να διευρύνει τους ορίζοντές της. Στη Ρώμη θα κατασκευάσει το γλυπτό Roma (1869), που απεικονίζει μία γηραιά χωρική, που ο ποδόγυρός της περιείχε γνωστά ιταλικά έργα τέχνης. Οι ιταλικές αρχές απαγόρευσαν τη δημόσια έκθεσή του και εκείνη έπρεπε να φύγει απ’ τη χώρα.

Με την επιστροφή της στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1871 θα αναλάβει να φιλοτεχνήσει γλυπτό του ήρωα της αμερικανικής επανάστασης, Samuel Adams, το οποίο θα κοσμούσε τον περίγυρο του Καπιτωλίου στη Ουάσιγκτον. Γι’ αυτό το έργο θα εργαστεί για οκτώ χρόνια.

Βιβλιογραφία

- Gerdts, William H., Jr., et al. The White Marmorean Flock: Nineteenth Century American Women Neoclassical Sculptors. Exhibition catalogue. Poughkeepsie, New York: Vassar College Art Gallery, 1972.
- Hirshler, Erica. A Studio of Her Own: Boston Women Artists, 1870-1940. Exhibition catalogue. Boston: Museum of Fine Arts, 2001.
- Rubenstein, Charlotte Streifer. American Women Sculptors: A History of Women Working in Three Dimensions. Boston: G.K. Hall & Co., 1990.
- Tufts, Eleanor. "Anne Whitney." North American Women Artists of the Twentieth Century: A Biographical Dictionary. Jules Heller and Nancy G. Heller, eds. New York: Garland, 1995.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
4 Σεπτεμβρίου
νέο!
Λιλ Τσέιμπερς Σάξον

Παρ’ ότι ο Λιλ Τσέιμπερς Σάξον υπήρξε δημοφιλής συγγραφέας της εποχής τους στην Νέα Ορλεάνη, κατά το δεύτερο τέταρτο του 20ου αιώνα, οι πιο πολλοί τον ενθυμούνται όχι τόσο ως συγγραφέα, αλλά περισσότερο ως έντιτορ, φίλο πολλών συγγραφέων, αλλά και ως αρχιτεκτονικό συντηρητή και μία πολύ αγαπητή δημόσια προσωπικότητα.

Ο Σάξον γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου του 1891. Τα πρώτα του χρόνια στη ζωή σφυριλατήθηκαν μέσα από την οικογένειά του αλλά και μέσα από τις λογοτεχνικές τους αναζητήσεις. Ο πατέρας του, η μητέρα και η γιαγιά (από την μεριά του πατέρα) ήταν και οι τρεις δημοσιογράφοι, ενώ η γιαγιά του (Ελίζαμπεθ Λιλ Σάξον) ήταν ποιήτρια, συγγραφέας και φεμινίστρια. Επιπλέον ο παπούς από τη μεριά της μητέρας ήταν ο ιδιοκτήτης του πρώτου βιβλιοπωλείου του Μπάτον Ρουζ της Λουϊζιάνα (ο Μάικλ Τσέιμπερς).

Οι γονείς του Σάξον χώρισαν λίγο μετά τη γέννησή του και έτσι βρέθηκε μακριά από τον πατέρα – δεν είχε στη συνέχεια καμμία επαφή μαζί του. Μεγάλωσε στο σπίτι των παπούδων του μαζί με τη μητέρα του και δύο γεροντοκόρες ανεψιές τους.

Ο νεαρός Λιλ ήθελε να σπουδάσει στο Ίστερ Κόλιτζ όμως η μητέρα του δεν είχε τα οικονομικά εχέγγυα. Παρακολούθησε όμως αργότερα μαθήματα στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Λουϊζιάνα.

Από το 1919 θα εργαστεί στην τοπική εφημερίδα The Times-Picayune. Μετά από μια σύντομη θητεία ως ρεπόρτερ, θα αναλάβει τη στήλη του βιβλίου, ενώ θα συνεισφέρει στην εφημερίδα με άρθρα για την τοπική κουλτούρα, την ιστορία της, την πόλη.

Το 1921 θα γράψει μία μυθοπλαστική ιστορία της Λουϊζιάνα. Θα έλεγε κανείς ότι ο Σάξον είχε μια μυστικιστική αγάπη για την πόλη του. Είχε γράψει άλλωστε σε έναν φίλο του «εγώ ως άντρας – και ως εραστής που είμαι – μία μόνο γυναίκα αγάπησα, την Νέα Ορλεάνη».

Έζησε στον κύκλο πολλών σημαντικών συγγραφέων και προσωπικοτήτων της εποχής. Ανάμεσα σ’ αυτούς οι William Faulker, William Spratling, Sherwood and Elizabeth Anderson, Edmund Wilson, Dorothy Dix, John Dos Passos, και John Steinbeck.

Παραιτήθηκε απ’ την εφημερίδα του το 1926 για να αφιερωθεί στο γράψιμο. Σημαντικά είναι τα βιβλία του Father Mississippi, Fabulous New Orleans, Old Louisiana, και Lafitte the Pirate. Επίσης μία συλλογή διηγημάτων που εκδόθηκε με τον τίτλο Children of Strangers.

Το 1935 θα ηγηθεί της Ομοσπονδίας Συγγραφέων της Λουϊζιάνα και θα οργανώσει το Τμήμα Ιστορίας των Νέγρων συγγραφέων.

Αρκετές πηγές μας δίνουν πληροφορίες για την ερωτική ζωή του Σάξον. Ανάμεσα στις περιπέτειές του ήταν με τον παιδικό του φίλο George Favrot, ο οποίος πολέμησε στον α’ παγκόσμιο πόλεμο και πέθανε το 1918 καθώς και μακρόχρονη σχέση που είχε με τον Joe Gilmore.

Ο βιογράφος του James W. Thomas, αναφέρει ότι ο Σάξον είχε μία διακριτική ομοφυλοφιλική ζωή χωρίς να έχει ποτέ πρόβλημα με τους ετεροφυλόφιλους φίλους του».

Ο Σάξον πέθανε στο Baptist Hospital στην αγαπημένη του πόλη στις 9 Απριλίου του 1946. Όπως είχε και ο ίδιος ζητήσει, ο πατέρας του δεν παρεβρέθηκε στην κηδεία του. Η σωρός του βρίσκεται στο Magnolia Cemetery, στο Μπάτον Ρουζ, δίπλα στην μητέρα του και στον παπού του.

Βιβλιογραφία

- Asbury, Herbert. The French Quarter. New York: Knopf, 1936.
- Leverich, Lyle. Tom: The Unknown Tennessee Williams. New York: Crown, 1995.
- Saxon, Lyle. Children of Strangers. Boston: Houghton Mifflin, 1937.
- __________, Edward Dreyer, Robert Tallant, eds. Gumbo Ya-Ya. Boston: Houghton Mifflin,
1945. - __________. The Friends of Joe Gilmore. Edward Dreyer, ed. New York: Hastings House,
1948. - Spratling, William. File on Spratling: An Autobiography. Boston: Little Brown, 1967.
- _________ and William Faulkner. Sherwood Anderson and Other Famous Creoles: A Gallery of Contemporary New Orleans. Austin: University of Texas Press, 1966.
- Tallant, Robert. The Romantic New Orleanians. New York: E. P. Dutton, 1950.
- Thomas, James W. Lyle Saxon: A Critical Biography. Birmingham: Summa Publications, 1991.
- Williams, Blanche Colton, ed. O. Henry Memorial Award Prize Stories of 1926. Garden City: Doubleday, Page, 1927.

Πηγή: Glbtq.Com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
5 Σεπτεμβρίου
νέο!
Τζον Κέιτζ

Η πρώτη εκτέλεση του κομματιού 4’33" του Τζον Κέιτζ δημιούργησε σκάνδαλο. Γραμμένο το 1952, είναι η πιο φημισμένη σύνθεση του Τζον Κέιτζ, το αποκαλούμενο και σιωπηλό έργο. Το έργο αποτελείται από 4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα στα οποία ο πιανίστας δεν παίζει τίποτα. Η πρώτη εκτέλεση δόθηκε από τον David Tudor, στις 29 Αυγούστου του 1952, στο Woodstock της Νέας Υόρκης για ένα κοινό που υποστήριζε τη μοντέρνα τέχνη...

Ο Tudor τοποθέτησε τη χειρόγραφη παρτιτούρα, λευκές σελίδες ενός τυπικού πενταγράμμου, στο πιάνο και στάθηκε ανέκφραστος χρησιμοποιώντας ένα ρολόι για να μετρά τη διάρκεια κάθε μέρους. Η παρτιτούρα καθόριζε τρία μέρη, κάθε ένα με διαφορετική διάρκεια που όμως προστιθέμενα ήταν 4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα. Ο Tudor σήμαινε την λήξη κάθε μέρους κατεβάζοντας το καπάκι των πλήκτρων του πιάνου. Ο αέρας στα δέντρα εισέβαλλε στο πρώτο μέρος που διήρκεσε 30 δευτερόλεπτα. Σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν στην οροφή κατά την διάρκεια του δεύτερου. Ο καλλιτέχνης κάθε τόσο γύριζε τις σελίδες της παρτιτούρας, πάντα χωρίς να παίζει τίποτα. Το ακροατήριο άρχισε να μουρμουρίζει.

Με το τέλος του έργου ο Tudor σηκώθηκε και υποκλίθηκε και στην αίθουσα επικράτησε έντονη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση. Όλοι συμφώνησαν πως ο Cage αυτή τη φορά το είχε παρακάνει.

Πως φτάσαμε ως εδώ

Ο Τζον Κέιτζ γεννήθηκε το 1912 στο Λος τζελες. Το 1930 παράτησε το κολλέγιο για να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Το 1932 έδειξε στον Henry Cowell κάποια από τα πειράματά του με μια νέα εικοσιπεντάτονη τεχνική που είχε επινοήσει. Αυτός τον προέτρεψε να σπουδάσει με τον Arnold Schoenberg, πράγμα που έκανε κατά το 1935-36. Ο Τζον Κέιτζ του είπε πως δεν είχε καμία απολύτως αίσθηση της αρμονίας και ο Schoenberg παρομοίασε αυτό το γεγονός με έναν τοίχο που ποτέ δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει. Αφού ο Τζον Κέιτζ του είχε ήδη υποσχεθεί να αφιερώσει τη ζωή του στη μουσική, αποφάσισε ότι έκτοτε θα αφιέρωνε την ζωή του στο «να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο». Απέρριψε την αρμονία και επικεντρώθηκε στον ρυθμό.

Σύντομα ο Τζον Κέιτζ συνεργάστηκε με τον Otto Fischinger σε μία από τις αφηρημένες του ταινίες. Ο Fischinger είπε στον Τζον Κέιτζ πως «κάθε πράγμα στον κόσμο έχει το δικό του πνεύμα και αυτό το πνεύμα μπορεί να ακουστεί μέσω των δονήσεων». Ο Τζον Κέιτζ ενθουσιάστηκε από αυτή την παρατήρηση κι άρχισε να χτυπάει, να ξύνει και να τρίβει οτιδήποτε έβρισκε γύρω του. Αυτό οδήγησε στην σύνθεση ενός αριθμού έργων για κρουστά. Ο Τζον Κέιτζ κατέληξε πως οι θόρυβοι είχαν την ίδια μουσικότητα με την κατασκευασμένη μουσική.

O Τζον Κέιτζ έχει ήδη επινοήσει το προκατασκευασμένο πιάνο: ένα πιάνο στις χορδές του οποίου ο πιανίστας ρίχνει τυχαία διάφορα ανόμοια αντικείμενα που το μετατρέπουν σε μία ολόκληρη ορχήστρα κρουστών. Κάθε σύνθεση για προκατασκευασμένο πιάνο ακούγεται κάθε φορά διαφορετικά. Τη δεκαετία του 1940 συνειδητοποιεί πως τα έργα του μεταφέρουν στους ακροατές διαφορετικά μηνύματα και συναισθήματα από αυτά που σχεδίαζε. Καταλήγει πως η μουσική δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επικοινωνία. «Κανείς δεν καταλαβαίνει κανέναν. Είναι μάταιο να συνεχίσω έτσι. Αποφάσισα να σταματήσω να γράφω μουσική μέχρι να βρω έναν καλύτερο λόγο από το να εκφράζω τον εαυτό μου».

Η απάντηση του δόθηκε το 1946 από την Ινδή Gitta Sarabhai με την οποία αντάλλασσε μαθήματα Δυτικής αντίστιξης για μαθήματα Ινδικής μουσικής. Όταν την ρώτησε για τον σκοπό της μουσικής στην Ινδία του απάντησε πως ο δάσκαλός της πίστευε πως σκοπός της μουσικής είναι να ησυχάζει το μυαλό κι έτσι να το κάνει δεκτικό σε θεϊκές επιρροές. Αυτό ήταν. Ο Τζον Κέιτζ αποφάσισε να καταλάβει τι σημαίνει «ήσυχο μυαλό» και «θεϊκές επιρροές». Για αρκετούς μήνες αφιερώθηκε στην μελέτη της φιλοσοφίας και του βουδδισμού (Ζεν) με τον Daisetz T. Suzuki. «Αισθανόμουνα πως άλλαζα. Οι προηγούμενες αντιλήψεις μου ήταν αυτές ενός παιδιού». Το ήσυχο μυαλό, κατέληξε, είναι αυτό που είναι ελεύθερο από την αντιπάθεια. Αλλά αφού η αντιπάθεια προϋποθέτει την συμπάθεια, πρέπει να είναι ελεύθερο κι από τα δύο. «Με την απόρριψη της αντιπάθειας και της συμπάθειας ανοίγουν οι ορίζοντες του μυαλού κι αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τα πράγματα». Οι «θεϊκές επιρροές» ήταν οι ήχοι και τα γεγονότα που ήταν παντού τριγύρω. «Οι ήχοι πρέπει να τιμώνται αντί να σκλαβώνονται». Πώς όμως λειτουργεί η φύση; Τα φυσικά φαινόμενα, τουλάχιστον σε επίπεδο μικροκόσμου και σύμφωνα με την κβαντική μηχανική και τη θεωρία του χάους, δεν ακολουθούν μηχανικά ή ντετερμινιστικά μοντέλα, αλλά μάλλον μοντέλα που βασίζονται στην τύχη. Ο Τζον Κέιτζ αποφασίζει να ακολουθήσει τις εξελίξεις της επιστήμης με τη μουσική του κι αρχίζει να χρησιμοποιεί το μη ντετερμινισμό και την τύχη. Η τέχνη και η ζωή δεν πρέπει να διαχωρίζονται. «Η μουσική δεν είναι διαφυγή από την ζωή αλλά μια εισαγωγή σε αυτήν». Ο συνθέτης προχωρεί από την αυτοέκφραση στο άνοιγμα ενός παραθύρου προς τους ήχους του περιβάλλοντος.

Το 1951, ο Τζον Κέιτζ επισκέφθηκε ένα πλήρως μονωμένο δωμάτιο στο Πανεπιστήμιο Harvard για να ακούσει την σιγή. «Περίμενα να μην ακούω τίποτα». Αντίθετα ανέφερε πως άκουσε δύο ήχους: έναν υψηλό και έναν βαθύ. Ο πρώτος ήταν το νευρικό του σύστημα και ο δεύτερος η κυκλοφορία του αίματός του. «Το πραγματικό νόημα της σιγής είναι η απόρριψη της πρόθεσης. Στην Ινδία λένε πως η μουσική δεν σταματάει ποτέ. Σταματάει μόνο όταν γυρίζουμε την πλάτη και σταματάμε να προσέχουμε». Με την σύνθεση του 4’33" ξεκαθαρίζει πως δεν υπάρχει σιγή, ορισμένη ως απόλυτη απουσία ήχου.

«Πρόθεσή μου ήταν να κάνω κάτι που να μην λέει στον κόσμο τι να κάνει». Για τον Τζον Κέιτζ ο ακατάπαυστος ρυθμός που διατρέχει κάθε είδος συμβατικής μουσικής ήταν το απ’ ευθείας ανάλογο ενός στρατιωτικού νόμου. Η ίδια η τονικότητα, η κυριαρχία ενός κεντρικού τόνου, ήταν σαν μία δικτατορία. Το ίδιο κι ο διευθυντής της ορχήστρας. Στην εξέλιξη της μουσικής του τα απέρριψε. Δέχθηκε έναν μεγάλο αριθμό τιμητικών διακρίσεων για την προσφορά του στην μουσική. 1942: βραβείο της Εθνικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών για την διεύρυνση των ορίων της μουσικής, 1978, 1988: μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιστήμης και Τεχνών και Γραμμάτων και Τεχνών αντίστοιχα, 1982: παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής από τη Γαλλική κυβέρνηση, 1986: διδάκτορας όλων των τεχνών από το Ινστιτούτο Τεχνών της Καλιφόρνια, 1989-90: δίδαξε ποίηση στο Πανεπιστήμιο Harvard κ.λ.π. Πέθανε τον Αύγουστο του 1992 στη Νέα Υόρκη.

Ο Pierre Boulez κάποτε είχε πει για τον Τζον Κέιτζ: «Λατρεύω το μυαλό του αλλά δεν μου αρέσουν αυτά που σκέφτεται». Ένα βροχερό βράδυ του φθινοπώρου του 1992 τιμήθηκε μετά θάνατον σε μία εξαιρετική συναυλία στο Ηρώδιο. Το κοινό, που αποτελλούνταν από όχι περισσότερα από εκατό άτομα, με το τέλος της εκτέλεσης του 4’33" ξέσπασε σε ενθουσιώδη χειροκρότημα για πολλή ώρα.

Πηγή: Online-Mag.gr

Βιβλιογραφία

Cage, John. Silence. Middletown, Conn.: Wesleyan University Press, 1961.
Katz, Jonathan. "John Cage's Queer Silence or How to Avoid Making Matters Worse." GLQ 5.2 (1999): 231-252.
Perloff, Marjorie, and Charles Junkerman, eds. John Cage: Composed in America. Chicago: University of Chicago Press, 1994.
Pritchett, James. The Music of John Cage. Cambridge: Cambridge University Press, 1993.
Revill, David. The Roaring Silence: John Cage: A Life. London: Bloomsbury, 1992.

Πηγή: Glbtq.Com

John Cage: "4'33"

   
 
εισάγετε την κριτική σας
6 Σεπτεμβρίου
νέο!
Τζέιν Άνταμς

Αμερικανίδα αναθεωρήτρια, κοινωνική εργάτης, ιδρύτρια της Hull House Settlement στο Σικάγο, και ακτιβίστρια υπέρ της ειρήνης, η Τζέιν Άνταμς βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ για το έργο της το 1931. Η εμπλοκή της σε σχέσεις με άτομα του ιδίου φύλου είναι κάτι που επιμελώς απεκρύβη ή ελαχιστοποιήθηκε από τους βιογράφους της.

Ως πολιτιστική φεμινίστρια, η Άνταμς, διατύπωσε την άποψη ότι οι δεσπόζουσες αντρικές αξίες στο γύρισμα του 20ου αιώνα, συνέβαλλαν σε αποφασιστικό βαθμό σε τραγικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, όπως η φτώχια, η αστική γιγάντωση και ο πόλεμος. Ήταν επομένως, πίστευε, καθήκον των γυναικών, με τη δική τους ευαισθησία, να προτείνουν, νέους, εναλλακτικούς τρόπους ζωής.

Το όραμα της Άνταμς ήταν για μια κοινωνία αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, ελευθερίας, αλληλοβοήθειας και προσωπικής επιτυχίας.

Η Άνταμς γεννήθηκε σε μια ευκατάστατη και επιφανή οικογένεια στην πόλη Σένταρβιλ του Ιλλινόι, στις 6 Σεπτεμβρίου του 1860. Η μητέρα της πέθανε όταν ήταν δέκα ετών, ενώ ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε μια γυναίκα μορφωμένη μεν, αυταρχική δέ, που προσπάθησε να μεγαλώσει την Άνταμς με παραδοσιακές συντηρητικές αξίες.

Η Άνταμς τελείωσε το κολέγιο το 1880 με το Rockford Female Seminary και στη συνέχεια σπούδασε φαρμακευτική στο Philadelphia Women's College. Η ασθενική υγεία της όμως την ανάγκασε να εγκαταλείψει τη σχολή.

Κατά τη δεκαετία του 1880, η Άνταμς συνταξίδεψε με την Έλεν Γκέιτς Σταρ, πρώην συμμαθήτριά της με την οποία είχε την πρώτη της ερωτική σχέση. Στη Βρετανία το ζευγάρι των δύο γυναικών συμμετείχε στο αναθεωρητικό κίνημα των γυναικών και συνεισέφερε στο πρόγραμμά τους για τον μετριασμό της φτώχιας.

Η Άνταμς ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τα άσυλα που υπήρχαν στο Λονδίνο και τα κέντρα που υπήρχαν στις φτωχογειτονιές της πόλης για την υποστήριξη των εργατών

Επιστρέφοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Άνταμς και η Σταρ, εντυπωσιασμένες από την οργάνωση που είχαν δει στο Λονδίνο, ίδρυσαν το Hull House, άσυλο με έδρα το Σικάγο με σκοπό την προστασία των φτωχών και αδυνάμων στο οποίο κατέφευγαν κατά πλειοψηφία ευρωπαίοι μετανάστες. Το κλειδί για την επιτυχία του Hull House, που σύντομα από ένα απλά κτήριο επεκτάθηκε σε ένα συγκρότημα δεκατριών κτηρίων, ήταν το γεγονός ότι το ζευγάρι των δύο γυνακών, άκουγε προσεκτικά τους ανθρώπους που κατέφευγαν εκεί και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους.

Στο Hull House υπήρχαν κέντρο φροντίδας για τα παιδιά των γυναικών εργατριών, ανοικτό σχολείο ενηλίκων. Επίσης παρείχε υπηρεσίες σιτισμού, σεμινάρια ραπτικής.

Κατά τη δεκαετία του 1990 το Hull House είχε ήδη γίνει ένα δημοφιλές ίδρυμα, κέντρο πολιτικής, εκπαιδευτικής και κοινωνικής δραστηριότητας.

Βαθιά επηρεασμένη από την γραφή του Τολστόι, η Άνταμς, ενδιαφέρθηκε με θέρμη για το κίνημα ειρήνης και αντιτάχθηκε με σφοδρότητα στη συμμετοχή στον α’ παγκόσμιο πόλεμο. Διοργάνωσε συλλαλητήρια κατά του πολέμου και ήταν από τις γυναίκες που συμμετείχαν αποφασιστικά στο Γυναικείο Κίνημα για την Ειρήνη το 1915.

Επίσης από το 1919 έως και το 1929, θήτευσε Πρόεδρος της Γυναικείας Παγκόσμιας Λίγκας για την Ειρήνη και την Ελευθερία.

Η στάση της κατά του πολέμου και υπέρ της ειρήνης την οδήγησαν στη συγγραφή του βιβλίου Peace and Bread in Time of War (1922), ενώ δώδεκα χρόνια πριν είχε γράψει την αυτοβιογραφία της με τίτλο Twenty Years at Hull-House (1910), συγκεντρώνοντας τις εμπειρίες της στο Hull House.

Ο ακούραστος αγώνας της για τα δικαιώματα των γυναικών, των εργατών και την ειρήνη επιβραβεύθηκε το 1931 με το Βραβείο Νόμπελ.

Βιβλιογραφία

- Davis, Allen F. American Heroine: The Life and Legend of Jane Addams. New York: Oxford University Press, 1973.
- Faderman, Lillian. Odd Girls and Twilight Lovers: A History of Lesbian Life in Twentieth-Century America. New York: Penguin Books, 1992.
- Harper, Judith E. "Jane Addams." Gay & Lesbian Biography. Michael J. Tyrkus, ed. Detroit: St. James Press, 1997. 5-8.
- Linn, James Weber. Jane Addams: A Biography. New York: Appleton Century, 1935.
- Rupp, Leila J. A Desired Past: A Short History of Same-Sex Love in America. Chicago: University of Chicago Press, 1999.
- Schultz, Rima Lunin. "Mary Rozet Smith." Women Building Chicago 1790-1990: A Biographical Dictionary. Rima Lunin Schultz and Adele Hast, eds. Bloomington and Indianapolis: Indiana University Press, 2001. 817-19.

Πηγή: Glbtq.Com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
7 Σεπτεμβρίου
νέο!
Μάικλ Φάινσταιν

Αμερικανός πιανίστας και τραγουδιστής, ο Μάικλ Φάινσταιν πάντα γοητευόταν από τη μουσική των δεκαετιών του 1920, 1930 και 1940. Ανάμεσα στις πρώτες επιρροές του, ο ίδιος παραδέχεται ήταν οι Al Jolson και Bing Crosby, ενώ αργότερα τον επηρέασαν οι Τζορτζ και Άιρα Γκέρσουϊν. Ενθουσιώδης συλλέκτης των βινυλίων τους, όσο ήταν μικρός, ο Φάινσταιν έγινε αρχειοθέτης μετέπειτα, ενώ είχε τόσο μεγάλη συλλογή υλικού, μη δημοσιευμένου, που υπήρξε από τους πιο εμβριθείς αναλυτές των Γκέρσουϊν.

Υπήρξε δημοφιλής περφόρμερ σε κλαμπς τόσο, όσο επιτυχημένος στη δισκογραφική του δουλειά με δώδεκα άλμπουμς, από τα οποία δύο βραβεύθηκαν με Γκράμι.

Ο Φάινσταιν γεννήθηκε στο Κολόμπους του Οχάιο στις 7 Σεπτεμβρίου του 1956, λίγο αργότερα από την εποχή που οι μουσικοί που θαύμαζε βρίσκονταν στο απόγειό τους.

Η μουσική ήταν μέρος της ζωής του Φάινσταιν από τα παιδικά του χρόνια. Ο πατέρας του ασχολείτο με την εμπορεία της μουσικής, μέλος των Society for the Preservation Encouragement of Barber Shop Quartet Singing. Μάλιστα στις συναντήσεις, έπαιρνε μαζί και τον γιό του Μάικλ. Η μητέρα του ήταν ερασιτέχνης χορεύτρια (χόρευε κλακέτες) που μοιραζόταν την αγάπη του συζύγου της για τη μουσική.

Όταν ο Φάινσταιν ήταν ακόμη πέντε ετών οι γονείς του πήραν ένα μικρό πιάνο. Ο μικρός Μάικλ ασχολήθηκε αμέσως και είχε την ικανότητα να παίζει κομμάτια χωρίς ακόμη να γνωρίζει μουσική, με το αυτί. Οι γονείς του φρόντισαν να έχει δάσκαλο μουσικής, εκείνος όμως συνέχιζε να παίζει με το αυτί, αμέσως μετά τον δάσκαλό του, μιμούμενός τον. Σύντομα εγκατέλειψε τα μαθήματα, όχι γιατί ήθελε να εγκαταλείψει τη μουσική. Το αντίθετο, έπαιζε πλέον, νιώθοντας πιο ελεύθερος και με μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Αξιοσημείωτο είναι ότι δεν έμαθε να διαβάζει μουσική πριν τα δώδεκά του.

Μεγαλώνοντας ο Φάινσταιν ήταν ένα μάλλον μοναχικό παιδί. Το ενδιαφέρον του για την μουσική, και ειδικά το είδος της μουσικής που ενδιαφερόταν, τον έκαναν να διαφέρει από τους συνομηλίκους του. Συνέλεγε δίσκους των Jolson και Bing Crosby από εκείνη την εποχή.

Στα δεκαπέντε του είδε ένα ντοκυμαντέρ για τη ζωή του Γκέρσουιν και ενθουσιάστηκε. Κυριολεκτικά «αναστάτωσε» τα δισκοπωλεία και τα βιβλιοπωλεία ψάχνοντας δίσκους και βιβλία για τον Γκέρσουιν.

Στο γυμνάσιο ήταν μέλος της σχολικής χορωδίας και της θεατρικής ομάδας. Μάλιστα ψηφίστηκε ως ο ηθοποιός της χρονιάς στο σχολείο του.

Επιμελής μαθητής δεν υπήρξε. Αποφάσισε να πάει στο κολέγιο, χωρίς όμως να έχει στο νου του επιλέξει ένα επαγγελματικό μέλλον. Είχε όμως ήδη αρχίσει να κάνει εμφανίσεις ως μουσικός σε κλαμπς και γιορτές.

Όταν ο πατέρας του προήχθη και πήρε μετάθεση στην Καλιφόρνια άνοιξαν οι επαγγελματικοί του ορίζοντες. Αρχικά έπιασε δουλειά σε κατάστημα πωλήσεως πιάνων. Συνέλεγε ακατάπαυστα δίσκους συνθετών που θαύμαζε, ανάμεσα σ’ αυτούς και του Oscar Levant, ενώ λίγο αργότερα γνώρισε την χήρα του, June Levant. Εκείνη θα εντυπωσιαστεί από τη συλλογή του Μάικλ, ειδικά από τη συλλογή του σε υλικά των Γκέρσουϊν και θα τον γνωρίσει στην Άιρα Γκέρσουϊν.

Η Γκέρσουϊν ήταν αρκετά ηλικιωμένη και με εύθραυστη υγεία, εμπιστεύτηκε όμως τον Φάινσταιν και αντιλαμβανόμενη του πάθος του τον έκανε αρχειοθέτη της δουλειάς του Γκέρσουϊν από το 1977 έως το 1983.

Ανακάλυψε πολύ ακυκλοφόρητο υλικά όχι μόνο του Γκέρσουϊν, αλλά και του Κόουλ Πόρτερ, το συγκέντρωσε, το ταυτοποίησε και τελικώς 87 κομμάτια του Γκέρσουϊν παραδόθηκαν από τον ίδιο στην Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσσου.

Όσο συνεργαζόταν με την Άιρα Γκέρσουϊν, ο Φάινσταιν, εργάστηκε ως σύμβουλος στην παραγωγή του μιούζικαλ My One and Only (1982), το οποίο ήταν βασισμένο στο έργο του Τζορτζ και της Άιρα Γκέρσουϊν, Funny Face (1927-1928).

Ο Φάινσταϊν περιέγραψε τα έξι χρόνια που δούλεψε κοντά στην Άιρα «σαν να ζούσε σε όνειρο». Μετά το 1983, τη χρονιά του θανάτου της Άιρα γίνεται εκτελεστής της λογοτεχνικής της διαθήκης.

Ωστόσο δεν σταματά να εμφανίζεται ως πιανίστας και μία από τις γνωριμίες και καλές φιλίες που θα επενδύσει ήταν με την Λάιζα Μινέλι, την οποία συνόδευσε στο The Tonight Show. Αργότερα θα παίξει μαζί της σε πολλές εμφανίσεις.

Θα ακολουθήσει δική του δισκογραφία. Πρώτη του εμφάνιση ήταν με το δίσκο Pure Gershwin (Parnassus Records), το 1985. Η δισκογραφική του παραγωγή πλούσια, ενώ θα βραβευθεί για την προσφορά του με δύο βραβεία Γκράμι.

Αποδέχτηκε την πρόταση της Βασιλομήτορος και τριών αμερικανών Προέδρων να παίξει μουσική γι’ αυτούς. Μάλιστα έγινε στόχος του γκέι περιοδικού The Advocate γιατί ανταποκρίθηκε σε προσκλήσεις αντι-γκέι πολιτικών.

Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: «Η αποδοχή από μέρους μου της πρόσκλησης έγινε με την ταυτόχρονη δική τους αποδοχή ότι θα είχα μαζί μου τον επί εννιά χρόνια σύντροφό μου. Μάλιστα μας συμπεριφέρθηκαν όπως συμπεριφέρονταν σε ένα σύνηθες ζευγάρι και η πρόσκληση είχε τα ονόματα και των δυό μας, ενώ φωτογραφηθήκαμε μαζί με τον Πρόεδρο και την Πρώτη Κυρία ως ζευγάρι. Συστηθήκαμε ως ζευγάρι και μας αποδέχθηκαν ως ζευγάρι.»

Ο Φάινσταιν υπήρξε ανέκαθεν ανοικτός με την ομοφυλοφιλία του. Συνεργάστηκε μάλιστα και επί πολλά έτη με την Human Rights Campaign (HRC).

Βιβλιογραφία

- Feinstein, Michael. Nice Work If You Can Get It: My Life in Rhythm and Rhyme. New York: Hyperion, 1995.
- _____. "White House." The Advocate (February 28, 2006): www.advocate.com/letters_detail_ektid26529.asp
- "Feinstein, Michael." 1998 Current Biography Yearbook. Charles Moritz, ed. New York: The H.W. Wilson Company, 1989. 157-160.
- Malkin, Marc S. "Feinstein's Fine Times: Michael Feinstein is New York's Newest Club Kid--What's More, He Owns the Club." The Advocate No. 798 (November 9, 1999): 97.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
8 Σεπτεμβρίου
νέο!
Άλφρεντ Τζάρι

Υπήρξε προάγγελος του σουρρεαλισμού και ένας εξ αυτών που θεωρείται ότι εισηγήθηκαν το Θέατρο του Παραλόγου, ο Άλφρεντ-Χένρι Τζάρι, συμπεριέλαβε ομοφυλόφιλους χαρακτήρες και θεματολογία στα έργα του.

Ο Τζάρι γεννήθηκε στη πόλη Λαβάλ της Βρετάνης στις 8 Σεπτεμβρίου του 1873. Η μητέρα του ήταν μία εκκεντρική, ισχυρογνώμων γυναίκα που επηρέασε τον Τζάρι αρκετά στη σκέψη του, άφησε τον πατέρα του όταν εκείνος ήταν έξι ετών και πήρε τα παιδιά της για να εγκατασταθεί αρχικά στον Σεντ-Βρικ και στη συνέχει στη Ρενέ (1888).

Το 1891 ο Τζάρι θα πάει στο Παρίσι για να παρακολουθήσει το Lycée Henri IV και από το 1893 θα αρχίσει να εκδίδει τα έργα του, παίρνοντας γι’ αυτά βραβεία.

Από το 1893 έως και το 1895 θα αναπτύξει σχέση με τον Léon-Paul Fargue, συμμαθητή του. Παρ’ ότι ο Τζάρι αστειευόταν συχνά για την ομοφυλοφιλία του, αυτή είναι η μόνη γνωστή του ομοφυλοφιλική σχέση.

Σ’ αυτή τη σχέση αναφέρεται και στο ημι-αυτοβιογραφικό του θεατρικό Haldernablou (1894).

Ήδη από τα εικοσιτρία του χρόνια αρχίζει να γίνεται γνωστός στον κόσμο της λογοτεχνίας. Συνεχίζει να γράφει για τα επόμενα έντεκα χρόνια χωρίς όμως μεγάλη αναγνώριση, ενώ πολλά θεατρικά θα παιχτούν χωρίς μεγάλη επιτυχία. Πάντα όμως αναγνωρίζεται το ταλέντο.

Ο αλκοολισμός και η ιδιαίτερα εκκεντρική συμπεριφορά του, δεν ήταν ο καλύτερος σύμμαχος. Θα πεθάνει σε ηλικία 34 ετών, την 1η Νοεμβρίου του 1907

Βιβλιογραφία

- Apollinaire, Guillaume. "Feu Alfred Jarry." Oeuvres en prose complètes. vol. II. Pierre Caizergues and Michel Décaudin, eds. Paris: Gallimard, Bibliothèque de la Pléïade, 1991.
- Arnaud, Noël. Alfred Jarry d'Ubu Roi au docteur Faustroll. Paris: La Table Ronde, 1974.
- Beaumont, Keith. Alfred Jarry: A Critical and Biographical Study. New York: St. Martin's Press, 1984.
- Rachilde. Alfred Jarry ou le Surmâle des Lettres. Paris: Grasset, 1928.
- Shattuck, Roger. The Banquet Years. The Arts in France, 1885-1918. London: Faber & Faber, Ltd., 1958.
- Stillman, Linda Klieger. Alfred Jarry. Boston: Twayne Publishers, 1983.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
9 Σεπτεμβρίου
νέο!
Τζον Κάρι

Ο Τζον Κάρι υπήρξε από τους πιο επιτυχημένους αθλητές, στο καλλιτεχνικό πατινάζ. Πέντε φορές πρωταθλητής για τη χώρα του, τη Μεγάλη Βρετανία και αρκετές ολυμπιονίκης. Παρ’ ότι θεωρήθηκε ότι η απόφασή του να αποκαλύψει δημόσια την ομοφυλοφιλία του, πριν το 1976 θα ήταν καταστροφική για την καριέρα του, ο Τζον Κάρι παρέμεινε στην ελίτ των αγωνιστών του αθλήματός του, και ανάμεσα στους πολύ λίγους εκείνη την εποχή που ήταν ανοικτά ομοφυλόφιλοι. Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του μίλησε με συνέπεια και ειλικρίνεια για την ομοφυλοφιλία του.

Ο Κάρι γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1940 στο Μπίρμιχαμ της Αγγλίας. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και ιδιοκτήτης εργοστασίου. Ως μικρό αγόρι τον συνέπαιρνε ο χορός, ο πατέρας του όμως έκρινε ότι ο χορός δεν ήταν ενδεδειγμένη ενασχόληση για ένα αγόρι και του το απαγόρευσε. Ωστόσο του επέτρεψε να κάνει πατινάζ από την ηλικία των επτά ετών.

Η φυσική του ικανότητα συνδυασμένη με την προσήλωση στην αγάπη του για το σκέιτινγκ έφερε την πρώτη επιτυχία ένα χρόνο αργότερα. Συνέχισε την επίπονη προσπάθειά του με επιτυχίες ώσπου το 1967 ήταν ο νικητής στο πρωτάθλημα εφήβων.

Παρ’ ότι ο πατέρας του είχε συμφωνήσει να επιτρέψει στον γιό του να ακολουθήσει το καλλιτεχνικό πατινάζ, πολύ λίγο ενθουσιασμό έδειξε για τις επιδόσεις του και μόνο δύο φορές τον παρακολούθησε στο στάδιο μέχρι τα δεκαέξι του χρόνια, που τότε πέθανε.

Μετά τον θάνατο του πατέρα, ο Κάρι θα εγκατασταθεί στο Λονδίνο, όπου πήρε μαθήματα χορού, ενώ παράλληλα εργαζόταν παρτ-τάιμ για να εξασφαλίζει τα προς το ζην και να μπορεί να πληρώνει τα μαθήματά του.

Η επιμονή θα τον οδηγήσει στις επιτυχίες του 1968 και του 1969 των βρετανικών αγώνων, ενώ το 1970 θα κατακτήσει τον πρώτο εθνικό του τίτλο.

Όπως ο σύγχρονός του στο ίδιο άθλημα, Καναδός Τόλερ Κρέινστον, ο Κάρι είχε να αντιμετωπίσει την προκατάληψη των κριτών του, λόγω του ιδιαίτερου στυλ του, που συνδεόταν με τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Ο τρόπος κινήσεών του θεωρήθηκε εξεζητημένος και θηλυπρεπής, ακόμη και στις στιγμές που ο Κάρι ξεδίπλωνε τη δεξιοτεχνία του.

Η χρονιά που θα φτάσει στην δόξα ήρθε το 1976, όταν αρχικά κερδίζει το χρυσό στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες, στη συνέχεια στους Ολυμπιακούς και τέλος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Έτσι ο Κάρι είχε την τιμή να είναι σημαιοφόρος για την πατρίδα του στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες και να τιμηθεί από την χώρα του με το βραβείο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Αναδείχθηκε επίσης αθλητής της χρονιάς στη Μεγάλη Βρετανία.

Είχε το θάρρος να μιλήσει με ειλικρίνεια για την ομοφυλοφιλία του λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες και επιστρέφοντας στη χώρα του μετά, να μιλήσει ανοικτά για την σεξουαλικότητά του.

Μετά όλες αυτές τις επιτυχίες, ο Κάρι θα ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα στο καλλιτεχνικό πατινάζ, με εμφανίσεις στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο και πολλές ακόμη πόλεις. Έδειξε μάλιστα το ενδιαφέρον του και στον τομέα της χορογραφίας, χορογραφώντας τον εαυτό του.

Επίσης εκτός της καριέρας του στο καλλιτεχνικό πατινάζ, έπαιξε και σε αρκετά θεατρικά. Ανάμεσα στις επιτυχείς εμφανίσεις του ήταν στο Μπρόντγουεϊ σε παραγωγή του Alan Jay Lerner και του Frederick Loewe στο έργο Brigadoon το οποίο χορογράφησε η Agnes de Mille.

Στα τέλη του 1987 ο Κάρι διαγνώστηκε οροθετικός. Τον επόμενο χρόνο πήρε μέρος στην καμπάνια Skating for Life, με σκοπό τη βοήθεια στην έρευνα καταπολέμησης του AIDS.

Πέθανε στις 15 Απριλίου του 1994 στο Binton του Warwickshire.

Βιβλιογραφία

Bird, Dennis L. "Obituary: John Curry." The Independent (London) (April 16, 1994): 13.
Draegin, Lois. "Dancing on a Knife-Edge." Newsweek (August 6, 1984): 73.
Longman, Jere. "John Curry, Figure Skater, Is Dead at 44." The New York Times (April 16, 1994): 50.
Malone, John. "Curry, John." The Encyclopedia of Figure Skating. New York: Facts on File, Inc., 1998. 43-44.
"Skater Who Was One Jump Ahead." Manchester Guardian Weekly (April 24, 1994): 31.
Springs, Sonja. "The End of an Ice Age." The Observer (April 17, 1994): 15.

Πηγή: Glbtq.Com

Ένα μικρό αφιέρωμα στο Κάρι:

   
 
εισάγετε την κριτική σας
10 Σεπτεμβρίου
νέο!
Μαίρη Όλιβερ

Η βραβευμένη με Πούλιτζερ ποιήτρια Μαίρη Όλιβερ, υπήρξε επίσης σημαντική αγωνίστρια για δικαιώματα των ομοφυλόφιλων γυναικών. Αναγνωρισμένη ποιήτρια από τη δεκαετία του ’60, μίλησε δημόσια για την ομοφυλοφιλία της στην αρχή της δεκαετίας του ’90.

Η Μαίρη Όλιβερ γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1935 στο Κλήβελαντ του Οχάιο, στο προάστιο Μάπλ Χάιτς. Για ένα χρόνο φοίτησε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο στο Κολόμπους (μεταξύ 1955-56) και ένα ακόμη χρόνο στο Vassar College στο Poughkeepsie της Νέας Υόρκης.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50 έζησε στο πρώην σπίτι της ποιήτριας Edna St. Vincent Millay, όπου ήταν γραμματέας της αδερφής της Millay. Εκεί γνώρισε την φωτογράφο Molly Malone Cook, η οποία χρόνια αργότερα θα γίνει η μελλοντική σύντροφός της μέχρι το θάνατό της στις 26 Αυγούστου του 2005. Οι δύο γυναίκες θα ζήσουν μαζί για δεκαετίες, το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στο Provincetown της Μασαχουσέτης όπου διατήρησαν μαζί το βιβλιοπωλείο East End.

Οι δύο γυναίκες επίσης έζησαν και στο Οχάιο κατά την αρχή της δεκαετίας του ’80, όταν η Όλιβερ εργάστηκε στο Case Western Reserve University και στη Βιρτζίνια τη δεκαετία του ’90.

Από το 1963 έκδωσε είκοσι βιβλία, ποίηση, πεζά ποιήματα, άρθρα. Το 1984 πήρε το βραβείο Πούλιτζερ ποίησης για την συλλογή της American Primitive (1983).

Το 1993 στην απονομή του βραβείου National Book Award, για την ανθολογία New and Selected Poems (1992), θα βρει το θάρρος μιλώντας δημόσια να πει «το αφιερώνω στην Molly Malone Cook, το φως της ζωής μου».

Επίσης βραβεύθηκε και με τα βραβεία του ιδρύματος Guggenheim, National Endowment for the Arts, Poetry Society of America και American Academy and Institute of Arts and Letters.

Βιβλιογραφία

Allen, Annette. "Oliver, Mary." Encyclopedia of American Literature. Stephen R. Serafin, ed. New York: Continuum, 1999. 846-47.
Daly, Meg. "Simple Acts: Why I Wake Early." Lambda Book Report 13.9-10 (April-May 2005): 16.
Hoare, Philip. "Molly Malone Cook: Obituary." Independent Online (September 7, 2005): www.independent.co.uk.
"Mary Oliver." Modern American Poetry website: www.english.uiuc.edu/maps/poets/m_r/oliver/about.htm.
"Mary Oliver." Poetry Connection website: www.poetryconnection.net/poets/Mary_Oliver.
McNew, Janet. "Mary Oliver and the Tradition of Romantic Nature Poetry."Contemporary Literature 30.1 (Spring 1989): 59-78.
Oliver, Mary. Long Life: Essays and Other Writings. Cambridge, Mass.: Da Capo Press, 2005.
Pettingell, Phoebe. "The Return of Romanticism." The New Leader 82. 7 (June 14, 1999): 20-22.
Russell, Sue. "Mary Oliver: The Poet and the Persona." The Harvard Gay & Lesbian Review 4.4 (Fall 1997): 21-22.

Πηγή: Glbtq.Com

   
 
εισάγετε την κριτική σας
11 Σεπτεμβρίου
νέο!
Ντ. Χ. Λώρενς

Μόνο 45 χρόνια έζησε ο Ντ. Χ. Λώρενς, και όμως πρόλαβε να γράψει 66 βιβλία και ανάμεσά τους τρία από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα: τα Γιοι και εραστές, Ερωτευμένες γυναίκες και Το ουράνιο τόξο. Εγραψε ακόμη θαυμάσιες νουβέλες και διηγήματα, δοκίμια που έμειναν ιστορικά, όπως το κλασικό Για την πορνογραφία και τη χυδαιότητα, πλήθος ποιημάτων, ορισμένα από τα οποία, όπως Το καράβι του θανάτου (που το μετέφρασε ο Σεφέρης) περιλαμβάνονται σε όλες τις σημαντικές σύγχρονες ανθολογίες. Ακόμη, εξαίσια ταξιδιωτικά κείμενα και ενδιαφέροντα θεατρικά έργα, ενώ άφησε πίσω και πλήθος ζωγραφικών πινάκων και σχεδίων.

Αυτός ο άνθρωπος με την υγεία του κλονισμένη από τα πρώιμα νιάτα του, ο οποίος πέθανε από τη φυματίωση που τον ταλαιπωρούσε για χρόνια, είχε ακατάβλητη θέληση και ήταν απίστευτα εργατικός. Η παραγωγικότητά του φαντάζει εξωπραγματική, αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψη του ότι κανένα κείμενό του δεν μας αφήνει αδιάφορους. Γι' αυτό ίσως ένας άλλος σημαντικός σύγχρονός του συγγραφέας, ο Ε. Μ. Φόρστερ, τον χαρακτήρισε ως «τον πιο σπουδαίο μυθιστοριογράφο δημιουργικής φαντασίας της γενιάς μας».

Τέκνο εργατικής οικογένειας, ο Λώρενς γνώρισε από κοντά τη ζωή των άγγλων ανθρακωρύχων που πολλές σκηνές της περιγράφει με απαράμιλλη ζωντάνια στα βιβλία του. Παρουσιάστηκε πολύ μικρός στα γράμματα με ποιήματα και διηγήματα, και στα 25 του χρόνια, το 1910, είχε εκδώσει το πρώτο του μυθιστόρημα Το λευκό παγόνι. Τρία χρόνια αργότερα θα εξέδιδε το αριστουργηματικό Γιοι και εραστές.

Ο Λόρενς υπήρξε ριζοσπαστικός τόσο στο έργο όσο και στη ζωή του. Η μητέρα του, που την υπεραγαπούσε, του εμφύσησε την αγάπη της για τη λογοτεχνία. Ο θάνατός της από καρκίνο, το 1910, του προκάλεσε σοκ από το οποίο ουδέποτε κατάφερε να απαλλαγεί. Από πολύ νωρίς συγκρούστηκε με τα πουριτανικά ήθη της εποχής και με τα βιβλία αλλά και τις προσωπικές του επιλογές προκάλεσε τον καθωσπρεπισμό και το υποκριτικό ταξικό σύστημα της Βρετανίας. Το 1912 γνώρισε τη Φρίντα Γουίκλι, η οποία ήταν οκτώ χρόνια μεγαλύτερή του, παντρεμένη με τρία παιδιά. Για χάρη του άφησε τον σύζυγό της, παντρεύτηκε τον Λώρενς δύο χρόνια αργότερα και μοιράστηκε τη ζωή της μαζί του ως την ημέρα του θανάτου του. Μαζί ταξίδεψαν στην Ιταλία, στη Βόρεια Αμερική, το Μεξικό, τη Νότια Γαλλία, την Κεϋλάνη, την Αυστραλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής τού Λώρενς το ζευγάρι τα πέρασε στην Ιταλία, σε μια βίλα κοντά στη Φλωρεντία. Εκεί ο συγγραφέας ολοκλήρωσε το τελευταίο μεγάλο του μυθιστόρημα, τον Εραστή της λαίδης Τσάτερλι, που κυκλοφόρησε στο Παρίσι και στη Φλωρεντία αφού κανένας εκδότης στον αγγλόφωνο κόσμο δεν έπαιρνε το ρίσκο να εκδώσει ένα βιβλίο το οποίο για πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του Λώρενς εξακολουθούσε να θεωρείται πορνογραφικό. Η κυκλοφορία του στην Αγγλία επετράπη μόλις το 1962.

Η επίδραση του Λώρενς στα παγκόσμια γράμματα ήταν τεράστια. Δεν υπήρξε συγγραφέας της εποχής του που να έχει πλάσει σαν τους δικούς του, απαράμιλλης δύναμης, γυναικείους χαρακτήρες. Ο Αντονι Μπέρτζες προϋποθέτει τον Λώρενς - και ακόμη περισσότερο ο Τενεσί Γουίλιαμς. Ο συγγραφέας ήταν είδωλο της νεολαίας τη δεκαετία του 1960. Και αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι σε μια σκηνή του Ξένοιαστου καβαλάρη ένας από τους ήρωες της ταινίας, ο Τζορτζ Χάνσον, που τον υποδύεται ο Τζακ Νίκολσον, πίνει στην υγεία του Λώρενς.

* Μια σύγχρονη Ιοκάστη

To πρώιμο αριστούργημά του ο Λώρενς το έγραψε τέσσερις φορές. Ηταν το τρίτο του μυθιστόρημα. Εδώ η ηρωίδα Γερτρούδη Κόπαρντ συναντά κάποια Χριστούγεννα έναν ανθρακωρύχο ονόματι Γουόλτερ Μορέλ, τον ερωτεύεται και τον παντρεύεται. Αλλά η σκληρή πραγματικότητα του έγγαμου βίου (ο μικρός μισθός του συζύγου και η φτώχεια που μάστιζε τότε την εργατική τάξη της Βρετανίας) ροκανίζει και εξαφανίζει κάποια στιγμή το αίσθημα. Ο σύζυγος αρχίζει σύντομα μετά το τέλος της καθημερινής του δουλειάς να πηγαίνει κατευθείαν στην παμπ και να τα πίνει, γι' αυτό και σύντομα η Γερτρούδη Κόπαρντ αφοσιώνεται στα παιδιά της αρχίζοντας από τον πρωτότοκο γιο της, τον Γουίλιαμ, που η εξάρτησή του από τη μητέρα του είναι σχεδόν απόλυτη. Οταν μεγαλώνει, την υπερασπίζεται εναντίον του μέθυσου και βίαιου πατέρα του αλλά μόλις αποφασίζει να φτιάξει τη ζωή του με μια κοπέλα, η σκιά της μητέρας του είναι τόσο βαριά που η σχέση του αυτή διαλύεται. Ο Γουίλιαμ πεθαίνει, η μητέρα του ζει ένα τεράστιο δράμα και σύντομα αφοσιώνεται στον δεύτερο γιο της, τον Πολ, που είναι και αυτός τόσο εξαρτημένος από τη μητέρα του ώστε να μην μπορεί να ευτυχήσει στην προσωπική του ζωή. Καμιά γυναίκα δεν παρουσιάζεται ικανή να τον κρατήσει κοντά της. Η μητέρα του είναι όλες οι γυναίκες μαζί και ταυτοχρόνως η μία και μοναδική - γι' αυτό και σύντομα επιστρέφει κοντά της. Ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος γιος μπορούν να αγαπήσουν γιατί η μητέρα τους, αυτή η σύγχρονη Ιοκάστη «κρατάει την ψυχή τους» σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Λώρενς. Από εκεί και πέρα, το μόνο που απομένει είναι ο θάνατος.

Το τρομερό αυτό βιβλίο, το οποίο θα ζήλευε ακόμη και ο Φρόιντ, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων όταν πρωτοδημοσιεύτηκε. Υπήρξε μάλιστα εκδότης που είπε ότι ήταν «το πιο βρώμικο βιβλίο που είχε διαβάσει ως τότε». Σήμερα θεωρείται απλώς αριστούργημα.

Πηγή: Το Βήμα, 5.9.07, του Αναστάση Βιστωνίτη

Βιβλιογραφία

- Aldington, Richard. D.H. Lawrence: Portrait of a Genius, But... New York: Collier Books, 1950.
- Delaney, Paul. D.H. Lawrence's Nightmare: The Writer and His Circle in the Year of the Great War. New York, The Free Press, 1978.
- Delavenay, Emile. D.H. Lawrence and Edward Carpenter: A Study in Edwardian Transition. London: Heinmann, 1971.
- Kermode, Frank. D.H. Lawrence. New York: Viking Press, 1973.
- Lawrence, Frieda. Not I, But the Wind.... London: Heinmann, 1935.
- Meyers, Jeffrey. D.H. Lawrence. New York: Alfred Knopf, 1960.
- Moore, Harry T. The Priest of Love. New York: Penguin, 1976.
- Sagar, Keith. D.H. Lawrence: Life Into Art. Athens: University of Georgia Press, 1985.
- Stevens, C. J. Lawrence at Tregerthen (D.H. Lawrence in Cornwall). Troy, New York: Whitson Publishing Co., 1988.
- Worthen, John. D.H. Lawrence: The Early Years, 1885-1912. Cambridge: Cambridge University Press, 1991.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development